Travel With Youngjae JACKJAE

ตอนที่ 1 : เราเป็นผู้กำหนด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 41
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    3 เม.ย. 63

 

 

 

 

 

 

 

ลำดับที่92 ชเว ยองแจ คะแนนที่ได้49 เป็น49 คะแนนจากข้อสอบ100 ข้อ

“ว้าววววว สุดยอด ยองแจ มึงได้ตั้ง49 ภูมิใจจริงๆ”

“บอกแล้ว ครั้งนี้กูเอาจริง” เห้อ พูดไปงั้นแหละ สอบเข้าม.4 ครั้งนี้ตั้งใจสุดๆแล้ว แต่คะแนนมันออกมาแค่นั้นได้ไงเนี่ย “แล้วมึงอ่ะ ได้เท่าไหร่” หันไปถามเพื่อนที่ยืนข้างตัวเองบ้าง เขาไม่ได้ดูชื่อมันหรอกขี้เกียจ

“70 พอดีเป๊ะๆว่ะ” สาสสสส เยอะกว่ายองแจคนนี้อีก แต่ทำไงได้ก็เรียนเก่งนี่เนอะ คิดแล้วต่อไปต้องถึงเวลาที่ตัวเองต้องตั้งใจเรียนสักทีสินะ

หลังจากดูคะแนนในการสอบเสร็จแล้วเราทั้งสองก็ออมาหาอะไรกินสักหน่อย เรียกว่าฉลองหลังจากดูคะแนนสอบ ฉลองมันควรเป็นเรื่องที่เราสมหวังนี่ แต่ยองแจเหรอไม่ถึงกับผิดหวังขนาดที่ฉลองอะไรไม่ลงหรอก แค่ผิดคาดกับคะแนนนิดหน่อย แต่นั่นแหละเราควรหาสิ่งที่ทำให้เราอารมณ์ดีขึ้นดีกว่า นั่นก็คือ หมูกระทะตรงหน้านั่นไงฮ่าๆๆ

“เออ ว่าแต่เมื่อไหร่แบมแบมมันจะมาวะ เดี๋ยวหมูทะก็หมดก่อนหรอก” พูดแล้วยัดหมูเข้าปากทันที

“เหอะ ถ้าหมดแบมแบมมันก็สั่งมาอีกแหละ และจำไว้ด้วยเราก็ต้องหารช่วยมันนะยูคยอม”

“โห่ ไรวะ” ยูคยอมบ่นอุบ แต่ก็นั่งคีบเนื้อเข้าปากต่อ ที่จริงเพื่อนกลุ่มเรามัทั้งหมด4 คน ก็มี แบมแบม ยูคยอม จินยอง และยองแจ นี่แหละ ตอนนี้เราก็ขึ้นม.4 แล้ว ส่วนจินยองก็ย้ายไปเรียนที่ต่างจังหวัด ไปอยู่กับพ่อแม่ พอกลับไปจะได้เป็นครอบครัวสุขสันต์ทันที ส่วนที่เหลือกันนะก็3 หน่อนี่แหละ ที่จริงยองแจก็พอเดาคะแนนของแบมแบมมันออกอยู่หรอก คงไม่ต่างกันนี่แหละ แต่ยูคยอมหัวกะทิสุดแล้ว ยองแจกับแบมแบมก็อาศัยสมุดการบ้านของมันมาดูบ้างแหละ ส่วนเกรดรวมมัธยมต้นของยองแจนะ เหอะๆๆ2.98 ก็ถือว่าดีนะ ไม่ตก2.5 ภูมิใจชะมัด

“นั่นไงบ่นก็มาละ” ยองแจเรียกให้ยูคยอมหันมาดูที่ตอนนี้กำลังคีบเนื้อขึ้นย่างใหม่

“ตายยาก ฮ่าๆๆ ว่าไงแบมแบม คะแนนเป็นไง” ยูคยอมทักเพื่อนสนิทที่เดินมานั่งข้างๆและพร้อมกินเนื้อข้างหน้าทันที

“อืม ก็ดีว่ะ50 เป๊ะ”

เพล้ง!! โห่ ไรวะเนี่ยย เยอะกว่าตั้ง1คะแนนเลยนะแบมแบม

“เยอะว่ะ” ยองแจมองหน้าโฟนพร้อมกับยกนิ้วโป้งขึ้นทันที “ได้เยอะกว่ากู1 คะแนน”

“มันต่างกันตรงไหนวะยองแจ รอกูอยู่ห้องกับมึงเลย”

“กูคิดงั้น แต่ต้องพึ่งตัวเองแล้วแหละ ยูคยอมมันได้ 70”

“กูเห็นละ ก่อนมาก็ดูคะแนนพวกมึงมาด้วย ฮ่าๆๆ” เห้อ ถึงว่ามันไม่เห็นตื่นเต้นอะไรสักอย่าง ถ้างั้นตอนเห็นคะแนนของเขาก็ต้องหัวเราะหนักแน่ๆ เห็นนะมาถึงก็ยกน้ำดื่มทันที แหม๋ หัวเราะจนคอแห้งเลยรึไงเพื่อนรัก

ถ้าถามว่าพวกเรารู้ได้ไงว่าจะได้อยู่ห้องเดียวกันทั้งที่คะแนนสอบออกมาน้อยขนาดนี้ ความจริงมันควรจะโดนคัดชื่อออกตั้งนานแล้ว ก็ง่ายๆศิษย์เก่าไงล่ะ ยังไงก็มีสิทธิพิเศษบ้างแหละ คงไม่ได้อยากให้ออกหรอกมั้งเดี๋ยวนักเรียนน้อย คงแย่แน่เลย

พวกเราทั้ง3 ใชเวลานั่งกินหมูกระทะที่ร้านประมาณ1ชั่วโมงกว่าๆ และที่แน่ๆ แบมแบมสั่งเพิ่มมาอีก1ชุดใหญ่จนทำให้ยูคยอมร้องโอดโอยแต่สุดท้ายก็ยอมกินด้วยอยู่ดี ส่วนยองแจนั่งกินด้วยอย่างอารมดี ก็ไม่เห็นมีอะไรเสียนี่ เงินก็ช่วยกันหารแถมอิ่มท้องด้วยมันก็ วิน-วิน ทั้งคู่

“กลับไงอ่ะ” แบมแบมหันมาถามระหว่างกำลังเดินไปที่จอดรถของแบมแบม แบมแบมมีมอเตอร์ไซต์ไว้ขี่ช่วงที่มาเรียนเสมอ อีกหน่อยคงไปสอบใบขับขี่สักทีจะได้ไม่ต้องหลบๆซ่อนๆตำรวจตั้งด่านสักที ไม่รู้ตำรวจจะขยันตั้งไรนักหนา เช้า เที่ยง เย็น หาเงินทานข้าวหรือยังไง คิดแล้วเบื่อจริงๆ

“รถบัสกลับ” ยูคยอมหันมาบอก ยองแจและแบมแบมพยักหน้ารับเพราะรู้อยู่แล้วยังไงยูคยอมก็กลับแบบนี้ประจำ

“รอแจบอมมารับอ่ะ” เป็นที่รู้ดียองแจต้องกลับพร้อมแจบอมเสมอ แจบแมเป็นพี่ชายของยองแจ อายุห่างกันก็ประมาณ2ปี ตอนนี้แจบอมขึ้นมัธยม 6 ส่วนยองแจก็ขึ้นมัธยม 4 เรายังมีพี่สาวอีกคนหนึ่งชื่อนาบีตอนนี้ก็เรียนมหาวิทยาลัยปี2แล้ว

“งั้นให้ไปส่งปะ อัด3นี่แหละ” แบมแบมเสนอความคิดเห็นและเดินนำไปที่รถทันที พวกเราตัดสินใจจะไปส่งยูคยอมก่อนและนั่งรอจนกว่ารถจะมา และตามด้วยมาส่งยองแจที่โรงเรียนเพราะแจบอมได้เอางานค้างมาส่งอาจารย์ ตอนนี้ยองแจนั่งรอ อยู่ที่หน้าห้องพักอาจารย์คณิตศาสตร์ บอกตามตรงยองแจโคตรจะเบื่อวิชานี้จริงๆ เรียนทีไรเกือบตายทุกที คว้าเกรด1 หรือไม่ก็1.5 ไม่เกินนี้ เห็นแบบนี้ยองแจก็มีเกรด 4 บ้างแหละแต่ไม่ใช่วิชาสายหลักสักหน่อย

 

 

 

 

 

“คนสวยช่วยพี่ถือหนังสือหน่อยสิ” ยองแจหันไปตามเสียงที่ได้ยินก็เข้าใจทันที ที่แท้ก็คนหล่อๆพี่ชายเขาไง ความจริงยองแจก็ไม่เข้าใจแจบอมเหมือนกันชอบมาบอกว่ายองแจสวยงั้นสวยงี้มันก็แค่แกล้งเพื่อความสนุกเท่านั้นแหละ ยองแจเคยบอกแทบตายว่าอย่าเรียกแบบนั้น

“สวยพ่*ง” และก็โดนด่าตามระเบียบ ถึงแม้แจบอมมันจะชอบบอกว่าพ่อเดียวกันก็เถอะแต่ยองแจโนสนโนแคร์อยู่แล้ว “เอาไว้ไหนอ่ะ” ยองแจเดินไปช่วยหยิบหนังสือที่วางอยู่ในห้องพักอาจารย์แต่ไม่ลืมทำความเคารพอาจารย์ที่นั่งอยู่ภายในห้อง

“ห้อง5/2 อ่ะ รู้จักใช่ไหม”

“รู้ดิ ห้องพี่ไง” เดินนำหน้าเจ้าของชั้นเรียนทันที เขามารอพี่ตัวดีคนนี้บ่อยถ้าไม่มารอนะคงควงผู้หญิงในห้องไปกินข้าวที่หน้าโรงเรียนและโทรบอกให้เขาเก็บของออกไปให้เพราะตัวเองออกมาแล้ว เพราะฉะนั้นยองแจคนนี้ไม่ยอมหรอกบอกไว้เลย

“จะกลับเลยปะ หรือแวะกินปิ้งย่างก่อน” นี่ก็อีก ชอบชวนกินจังเลยนะรวยรึไง

“ไม่อ่ะ ไดเอท”

“ไม่เอาน่า เดี๋ยวเลี้ยง” เดินมากอดคอ สเต็ปเดิม เหอะ ไม่มีทาง

“ไม่อ่ะ เดี๋ยวค่ำ” จริงๆตอนนี้เขาอิ่มหมูกระทะอยู่ไม่อยากกินเพิ่มเดี๋ยวท้องแตกก่อน ข้ออ้างที่บอกว่าไดเอทมันไม่ใช่ความจริงสักหน่อย

“งั้นซื้อกลับกินบ้าน แวะห้างไหมล่ะหรืออยากกลับไปทำทานเอง” ถ้ากลับไปทำทานเองอย่างน้อยก็น่าจะถูกปากมากกว่า

“งั้นกลับทำเองก็ได้ แต่มีเงินรึไง?” ที่จริงยองแจก็กังวลเรื่องเงินด้วยแหละเขาไม่อยากใช้ตังฟุ่มเฟื่อยเห็นกินเยอะๆแบบนี้ขี้งกจะตาย หรือแม่จะให้เงินแจบอมมาซื้ออาหารเข้าไปทานด้วยนะ

“นี่ใคร เลี้ยงได้ทั้งชีวิต” ขี้โม้ชะมัดพี่ใครเนี่ย ยองแจและแจบอมมาซื้อของที่ตลาดข้างๆห้างที่ตอนแรกตกลงจะไปแต่เพราะราคาของในห้างนั้นแพงกว่าตลาด ยองแจจึงไม่ยอมให้ใช้เงินสิ้นเปลืองเปลี่ยนเป้าหมายมาที่ตลาดทันที ตอนแรกแจบอมก็ไม่ยอมบอกจะเข้าอย่างเดียว แต่ยองแจก็ไม่ยอมเช่นกันพร้อมบอกเหตุผลทันที ของในตลาดก็สดไม่แพ้ของในห้างหรอกแถมยังถูกอีกด้วย

“ร้อนชะมัด” แจบแมใช้พัดโบกแรงๆเมื่อเดินมาถึงรถ จริงสิแจบอมเป็นคนขี้ร้อนเหงื่อออกง่ายเป็นธรรมดา ที่งี้ไม่ชอบแต่พอลงสนามเล่นกีฬาละชอบจังทั้งเหงื่อทั้งดินไม่เหนี่ยวตัวรึไง

“ไม่ต้องบ่น กลับบ้านก็ไปอาบน้ำ”

“ครับผมคุณยองแจ” เอามือเปื้อนเหงื่อมาลูปผมยองแจทันที ถ้ามองจากข้างนอกแล้วคนส่วนมากชอบคิดว่าพวกเขาสองคนกำลังคบกันอยู่ แจบอมจะชอบแกล้งยองแจอยู่บ่อยๆจนหลายๆคนคิดว่าทั้งสองคนเป็นแฟนกันจริงๆ สมัยนี้ผู้ชายกับผู้ชายคบกันมันก็ไม่ได้แปลกสำหรับวัยรุ่นเลยเพราะโลกเรามันเปิดกว้างมากยิ่งขึ้นแต่น่าเสียดายถึงโลกจะเปิดกว้างแค่ไหนคนอายุมากๆส่วนใหญ่คงรับไม่ได้อยู่ดีหรือไม่คงทำใจยากมากๆ แจบอมและยองแจก็ไม่ได้แก้ข่าวแต่อย่างใดเคยบอกไปแล้วว่าเป็นพี่น้องกันแต่ก็ไม่เชื่อ หาว่ากำลังคุยกันบ้างล่ะแต่ถึงช่วงงานวันแม่หรืองานวันพ่อของโรงเรียนว่ามีพ่อแม่คนเดียวกันคนพวกนั้นก็เลิกล้อทันที

 

 

 

 

 

 

พอถึงบ้านยองแจและแจบอมแยกตัวเข้าห้องทันที แจบอมคงเข้าไปเอาเสื้อผ้าไปอาบน้ำ ส่วนยองแจก็เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ใส่มาทั้งวัน วันนี้ยองแจจะลงมือทำอาหารพร้อมกับคุณแม่และเมนูของยองแจที่อยากกินวันนี้คือ ทอดไก่ เมนูธรรมดาๆแต่ยองแจก็สามารถกินได้ให้อารมณ์เหมือนเป็นครั้งแรกที่ทานตลอดๆ ส่วนคุณแม่ก็ทำอาหารอีก3 อย่างเพราะวันนี้พี่นาบีจะกลับมาบ้านครอบครัวก็ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันสักหน่อย

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จพี่น้องทั้ง3 คนก็มากองรวมกันที่หน้าโทรทัศน์เพื่อดูละครหลังข่าว ทั้ง3คนไม่ค่อยชอบเล่นโทรศัพท์เวลาอยู่บ้าน เหตุผลหลักๆก็คือเล่นมือถือตอนไหนก็ได้แต่เวลารวมของครอบครัวมีค่ากว่าเยอะ อบอุ่นใช่ไหมล่ะ

“ยองแจคะแนนเป็นไง วันนี้ไปดูมาใช่ไหม”

“ใช่พี่นาบี ส่วนคะแนนก็ไม่เยอะเลยอ่ะ ผิดคาดสุดๆ” ยองแจเลือกตอบตามความจริง จะโกหกไปทำไมยังไงซะเดี๋ยวก็รู้อยู่ดี

“เท่าไหร่”

“49” ยองแจหันไปตอบนาบี พี่สาวเขาจะมีรางวัลปลอบใจไหมนะ

“น้อยกว่าพี่ตั้งเยอะแน่ะ ตั้งใจเรียนหน่อยสิยองแจ” ยองแจคงเห็นว่าคะแนนน้องชายน้อยมากจริงๆ แต่เขาก็ตั้งใจทำข้อสอบสุดๆแล้วนะ แต่ผลมันออกมาแบบนี้ใครจะไปรู้กัน

“ก็ยองแจตั้งใจสุดๆแล้วนะ” ใช่ ยองแจตั้งใจมากๆ แต่ผลลัพธ์มันก็แย่อยู่ดี

“ติวไหมล่ะ” นาบีหาทางออกให้ยองแจเผื่อเรียนจะได้เข้าใจมากยิ่งขึ้น

“ไม่เอาอ่ะ ไม่ชอบคนเยอะๆ” แน่นอนยองแจปฏิเสธ ก็เขาไม่ชอบที่คนเยอะๆนี่แถมไม่รู้จักใครสักคนด้วย

“ไม่ พี่จะบอกให้ไปติวกับแจบอม ว่าไงแจบอมให้ยองแจไปติวด้วยได้ไหม” นาบีถามน้องชายที่ยังเรียนอยู่วัยมัธยมเหมือนกัน

“ไม่มี…”

“เอาดิ เดี๋ยวแจบอมจัดการเอง”

“พี่แจบอม!!” ยองแจหันมาโวยวายพี่ชายทันที เมื่อก่อนตอนที่เขาขอเรียนด้วยยังปฏิเสธใจจะขาดแล้วทำไมตอนนี้ถึงอยากให้เรียนนัก

“จากประสบการ์ณพี่ว่าน้องควรเรียน” แจบอมหันหน้าทำเสียงจริงจัง นี่เขาต้องเรียจริงดิคิดแล้วน่าเบื่อชะมัด

“ก็ได้” ยองแจคงไม่มีคำตอบอื่นนอกจากตกลงแล้วแหละ แท็กทีมกันขนาดนี้

“ไม่รู้เหมือนกันว่าเราต้องตั้งใจเรียนไปเพื่ออะไร ทุกคนคงจะตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า เพื่ออนาคตที่ดีของตัวเอง แค่ใช้ชีวิตในตอนนี้ให้ดีที่สุดไม่ต้องกังวลเรื่องของอนาคตที่กำลังจะมาถึงว่าเราจะสามารถทำได้ดีไหม อนาคตเป็นผลลัพธ์ของการกระทำของเราในปัจุบันอยู่แล้ว ทุกอย่างเราเป็นผู้กำหนดเองสิ่งที่เกิดขึ้นทุกอย่างเราเป็นทำเองทั้งนั้น เพียงแค่ใช้ชีวิตตอนนี้ให้ดีก็พอ ทำทุกอย่างให้เต็มที่ก็แค่นั้นแหละ”

-CYJ01-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

0 ความคิดเห็น