[SF] Good memory [ChanBaek,HunBaek]

ตอนที่ 8 : เรา(สอง)สามคน 2 [ ChanBaek, HunBaek]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 248
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    24 ก.ย. 61

                        เรา(สอง)สามคน 2  [ ChanBaek, HunBaek]



                         “นี่ชานยอล รอกันก่อนสิ” ถึงแม้ว่าจะยังไม่ได้ปรับความเข้าใจกัน คนตัวสูงก็ยังใจดีให้เค้านั่มาบนรถด้วย ในบางครั้งที่ทะเลาะกัน ร่างสูงก็จะกลับห้องมาเลยโดยที่ไม่รอเค้า วันนี้ยังดี ที่อีกคนยังใจดี ให้เค้ากลับด้วย

                        แต่ก็ไม่วาย พอลงจากรถแล้ว อีกนก็ไม่ฟังกันเลย รีบเดินขึ้นห้องโดยที่ไม่รอให้เค้าได้พูดอะไร

                        “ชานยอล”

                        “ฟังกันก่อนได้มั้ย”  เค้ายืนมองร่างสูงที่ยืนหันหลังอยู่ตรงหน้า

                        “ทำไม มีอะไร อธิบายมาสิ”

                        “เราก็อธิบายไปแล้วไง มันไม่มีอะไรจริงๆ น้องเค้าอยู่ห้องตรงข้ามเรา บังเอิญเจอตอนเช้า เลยติดรถมาด้วยก็เท่านั้น อย่าคิดมากได้มั้ย”


                        เค้าว่าเค้าพยายามแล้วที่จะอธิบายให้อีกคนฟัง แต่ยิ่งพูด กลับดูเหมือนจะเป็นชนวนให้อีกคนยิ่งร้อน

                        “บอกว่าอะไรนะ ห้องตรงข้ามงั้นเหรอ”

                        “นัดกับมันมาหรือไง”ด้วยประโยคที่ร่างสูงพูด ยิ่งทำให้ร่างเล็กยิ่งเหนื่อยอ่อน ทำไมชานยอลถึงไม่เคยไว้ใจเค้าบ้างเลยนะ

                        “ไม่ใช่อย่างนั้น”

                        “ไม่ใช่อย่างนั้นแล้วอย่างไหน ทำไมอยู่ๆ มันถึงโผล่มาห้องตรงข้ามได้”

                        “เราจะไปรู้มั้ย เราก็มารู้ตอนเปิดประตูมาแล้วเจอน้องเค้านั่นแหละ”

                        “หึ งั้นเหรอ” ตัวเค้าเองรู้สึกเหนื่อยอ่อนลงทุกที เพราะไม่รู้ว่าจะพูดยังไงให้แฟนหนุ่มเข้าใจได้แล้ว




                         “คืนนี้ไม่กลับนะ” เป็นประโยคบอกเล่าที่กี่ครั้งก็เจ็บ หลายครั้งที่เราทะเลาะกัน ชานยอลมักจะออกไปนอนกับเพื่อนแล้วกลับมาในวันรุ่งขึ้น และครั้งนี้ก็เช่นกัน

                        “คืนนี้ไปนอนกลับใครเหรอ” ด้วยความเป็นห่วง ร่างเล็กจึงเอ่ยถามออกไป

                        “ไม่รู้จักหรอก” เท่านั้น ชานยอลก็เดินออกจากห้องไปโดยที่ไม่ได้หันมาสนใจร่างเล็กอีก

 

                        คำว่า ไม่รู้จักหรอกของชานยอล มันทำให้เค้าเจ็บปวด เค้ารู้ดีว่า ไม่รู้จักหรอก ของชานยอลเนี่ย มันเป็นยังไง ความโกรธของร่างสูง บางทีมันก็ต้องการ....ระบาย




                         ตอนนี้ก็ปาเข้าไป สี่ทุ่มแล้ว ร่างสูงของแฟนหนุ่มออกไปได้ 2 ชั่วโมงกว่าแล้ว ไม่มีวี่แววของการโทรหา หรือส่งข้อความมา ร่างเล็กที่ยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เย็น ก็ตัดสินใจออกจากห้อง เพื่อไปหาอะไรกินข้างล่าง

 

 

                        “พี่แบคฮยอน”

                        “อ้าว เซฮุน”

                        “มาซื้อของหรอครับ”

                        “อืม มาซื้อของกินน่ะ”

                        “พี่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ตาบวมๆ” เหมือนจะเป็นที่สังเกตได้ง่าย เพราะตัวเค้านั้นร้องไห้ตั้งแต่ร่างสูงของแฟนหนุ่มเดินออกไป ใครบางที่จะไม่เสียใจที่ทุกครั้งที่ทะเลาะกัน ชานยอลเลือกที่จะออกไปข้างนอก แทนที่จะทำความเข้าใจกันในห้อง

                        “อ่อ ไม่มีอะไรหรอก เราขยี้ตาน่ะ มันเลยบวม” แบคฮยอนได้แต่ยิ้มน้อยๆ ให้กับน้องรหัส

                        “พี่เป็นอะไร บอกผมได้นะครับ” มือสากเอื้อมมากอบกุมมือน้อยด้วยความเป็นห่วง ร่างเล็กก็ไม่ได้ชักมือกลับแต่อย่างใด

 

                        “ไม่เป็นไร ขอบใจมากนะ” ยิ้มให้อีกคน พร้อมกับจับมือซ้อกับร่างสูงแล้วถอนมือออก

                        แบคฮยอนรู้สึกได้ถึงสายตาแห่งความห่วงใยที่อีกคนส่งมาให้ รู้สึกขอบคุณที่อีกคนเป็นห่วงกัน



                        “กินเสร็จแล้ว พี่ไปนั่งเล่นห้องผมก่อนมั้ย รอตอนแฟนพี่กลับมาค่อยกลับห้อง” เซฮุนเห็นว่าเค้ามาคนเดียว เซฮุนคงดูออกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น ว่าเค้ากับแฟนคงมีปัญหากันสักอย่าง จึงมาอยู่เป็นเพื่อนตอนกินข้าว

                        “ไม่เป็นไร กินเสร็จเดี๋ยวพี่เข้าห้องเลย”

                        “งั้นเหรอครับ” 




ติ๊ง


                        เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของแบคฮยอน ทำให้คนตัวเล็กรีบวางช้อนแล้วหยิบมันขึ้นมาดู เผื่อว่าจะเป็นข้อความของคนตัวสูงที่แบคฮยอนรอมาหลายชั่วโมง

                        ทันทีที่เปิดดู มันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับชานยอลก็จริง....

                        น้ำตาเม็ดโตไหลอาบแก้มคนตัวเล็กโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ ทันทีที่เปิดข้อความ คนตรงข้ามมองภาพนั้นด้วยความเจ็บปวด อะไรคือสิ่งที่อยู่ในโทรศัพท์ที่คนตัวเล็กกำลังดู

 

                        ภาพที่คนรักของตัวเองกำลังจูบอยู่กับหญิงสาวคนนึงซึ่งเค้ารู้จักเป็นอย่างดี...


                         เซฮุนทนไม่ไหวอีกต่อไป ที่จะต้องนั่งดูคนที่เค้าชอบร้องไห้ต่อหน้าต่อตาแบบนี้ จึงตัดสินใจ หยิบโทรศัพท์ที่อีกคนถืออยู่ มาถืออยู่ในมือตัวเองแทน พร้อมกับก้มมองดูสิ่งที่อยู่ในนั้น

 

                        แล้วก็ถึงบางอ้อ สิ่งที่ทำให้แบคฮยอนเจ็บปวดคงไม่พ้นคนรักของแบคฮยอนที่นอกกาย... ถึงมันจะทำให้แบคฮยอนเสียใจ แต่มันจะผิดมั้ยนะ ที่เค้ากลับรู้สึกดีใจ แปลกๆ กับตัวเอง ร่างสูงยิ้มน้อยๆ โดยไม่ให้อีกคนได้สังเกตเห็น




                         “พี่แบคฮยอน”

                        “ไหวมั้ยครับ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น หลังจากที่นั่งเงียบกันมานาน ตอนนี้ร่างเล็กหยุดร้องไห้แล้ว มีเพียงแววตาเศร้า ที่อีกคนยังคงแสดงออกอย่างชัดเจน

                        “อืม”

                        “พี่จะไปอยู่ที่ห้องผมก่อนมั้ยครับ คืนนี้ เค้าคงไม่กลับมาแล้ว”

                        “พี่ไม่...”

                        “ไปเถอะครับ” ยังไม่ทันที่จะปฏิเสธ ร่างสูงก็คว้าข้อมือบางให้ลุกขึ้นแล้วเดินตามอีกคนไป



                         “ขอบใจนะเซฮุน” แบคฮยอนกล่าวขอบคุณน้องรหัส เพราะตอนนี้เค้าก็คงอยู่คนเดียวไม่ไหวจริง            ๆ ถ้าชานยอลรู้ว่าตอนนี้เค้ามานั่งอยู่ในห้องของผู้ชายที่อีกคนไม่ไหวจะ คงจะโกรธมากแน่ ๆ แต่เค้าจะทำบ้างไม่ได้เหรอ เค้าเองก็ไม่ได้ทำอะไร เพียงแค่พูดคุยกับน้องเท่านั้น ตัวเองตังหากล่ะ...

                        “ไม่เห็นต้องขอบคุณเลยครับ เรื่องแค่นี้เอง” ร่างสูงของเซฮุนยื่นแก้วน้ำมาให้

                        “ขอบใจ” แบคฮยอนรับแก้วจากอีกฝ่ายอย่างเต็มใจ ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วนะ ที่ชานยอลเปลี่ยนไป ความอ่อนโยนที่เคยมีให้ แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา และหึงหวง


                         “พี่แบคฮยอนนั่งตรงนี้ไปก่อนนะครับ ผมขอไปทำงานที่ค้างไว้แปปนึง เสร็จแล้วจะมานั่งด้วย” ร่างสูงพูดเท่านั้นก่อนเดินไปที่โต๊ะทำงาน

                        แบคฮยอนลอบมองอีกคนด้วยรอยยิ้มน้อยๆ เมื่อก่อนชานยอลก็เป็นแบบนี้ สุภาพ อ่อนโยน แต่เมื่อไหร่กันนะ...ที่ความสัมพันธ์ของเรา เต็มไปด้วยความไม่ไว้ใจ และรู้สึกอึดอัด

 




                         ร่างสูงไม่รู้ว่าตัวเองใช้เวลาไปกับงานบนโต๊ะนานเท่าไหร่ แต่อาจจะนานพอที่จะทำให้คนตัวเล็กที่ตอนนี้หลับคอพับอยู่บนเก้าอี้ด้วยสภาพเหนื่อยอ่อน

                        เซฮุนมองคนตัวเล็กด้วยสายตาที่ใครๆ ต่างก็ดูออกว่าคิดอย่างไรกับคนตัวเล็กคนนั้น แต่คงจะมีเพียงแค่เจ้าตัวละมั้ง ที่ยังคงไม่รู้สึกตัว เค้าอาจจะยังแสดงอะไรไม่ได้มากนัก เพราะอีกคนยังคงมีสถานะมีแฟนแล้ว แต่อีกไม่นานหรอก แบคฮยอนก็ต้องเป็นของเค้า....


                         เซฮุนอุ้มแบคฮยอนที่หลับไม่ได้สติ มานอนบนเตียง คงจะเหนื่อยมากสินะ ที่เหนื่อยคงจะเป็นเหนื่อยใจสะมากว่า ถึงได้ไม่รู้สึกตัวเลยตอนที่เค้าอุ้มมา

                        ใบหน้าของคนแก่อายุกว่าช่างเรียบเนียนอย่างกับผิวเด็กแรกเกิด เซฮุนไล่มองตั้งแต่เส้นผมสีอ่อน ไล่ลงมาที่คิ้วสวย ที่บัดนิ้ว ขมวดกันเป็นโบว์ คงจะฝันร้ายสินะ อยากบอกกับอีกคนว่า หลังจากนี้ จะไม่ฝันร้ายอีกแล้วนะ เค้าจะเป็นคนพาฝันร้ายของแบคฮยอนออกไปเอง 


                         เซฮุนไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำว่านั่งมองหน้าคนที่นอนหลับสนิทนานเท่าไหร่ ใบหน้าคนตัวโตค่อยๆ ขยับเข้าใกล้อีกคนช้าๆ ด้วยใบหน้าจิ้มลิ้มยามอีกคนหลับ สามารถเป็นสิ่งกระตุ้นให้อีกคนที่พยายามหักห้ามใจ ละเมิดความคิดของตัวเองว่าจะไม่ทำอะไรอีกคน เซฮุนห้ามตัวเองไม่อยู่จริงๆ

 



                         ริมฝีปากหนาแตะเบาๆที่ริมฝีปากของอีกคน ค่อยๆ กดน้ำหนักให้รู้สึกถึงเนื้อนุ่ม ที่ยังคงปิดสนิท ได้แต่คิดว่า ถ้าได้ทำยามที่คิดคนตื่นก็คงจะดีไม่น้อย ตอนนี้เค้ายอมรับว่าเค้าผิด แต่เค้าห้ามตัวเองไม่อยู่จริงๆ 

                       


                         เซฮุนแช่สัมผัสนั้นไว้สักพัก ก็รู้สึกได้ถึงสายตาของใครบางคนที่ค่อยๆ ลืมขึ้น ทำให้เซฮุนตกใจ จนเซล้มลง

 

                        “ซะซะเซฮุน ทำอะไรน่ะ” เสียงที่ติดจะตกใจเอ่ยขึ้น ทำให้เค้าเองที่ล้มลงมาอยู่ที่พื้น ได้แต่มองอีกคนด้วยสายตาที่ตกใจไม่แพ้กัน

                        “อะเอ่อ” เพราะไม่รู้จะแก้ตัวยังไง ได้แต่มองหน้าอีกคนเท่านั้น



                        “..”

                        “..” 

 


                         มีแต่เพียงความเงียบเท่านั้นที่ปกคลุม เราไม่ได้คุยอะไรกันตั้งแต่เมื่อครู่ ผมขึ้นไปนั่งบนเตียง ที่อีกคนนั่งอยู่เช่นกัน เค้าไม่ได้ขยับหนีไปไหนส่วนผมก็ไม่ได้เขยิบเข้าไปใกล้ เรานั่งกันอย่างเงียบๆ ในห้อง โดยที่ไม่มีใครเริ่มปริปาก



                        “เซฮุนชอบพี่เหรอ” แต่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นพี่รหัส ที่เอ่ยปากขึ้นมาก่อน แถมเป็นประโยคที่ไม่คิดว่าจะได้ยินจากอีกคน

                        “พี่แบคฮยอน” ผมถามด้วยความตกใจ


                        “ว่าไง ฮุนชอบพี่เหรอ” สรรพนามที่ถูกเรียกให้สั้นลง ยิ่งทำให้ใจของเค้ายิ่งสั่น

                        “เปล่า ผมไม่ได้ชอบพี่”

                        “งั้นเหรอ”



                        “แต่ผมรักพี่ตังหาก” คงเป็นเพราะประโยคก่อนหน้า อาจจะทำให้อีกคนเสียเซลฟ์ แต่พอเค้าพูดประโยคถัดมา อีกคนดูมีท่าทีที่ตกใจไม่น้อย แต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้น

 




                        “งั้นเรา....มาคบกันมั้ย” ประโยคนี้เป็นประโยคที่สองของวัน ที่เค้าไม่คิดว่าจะได้ยินมันจากแบคฮยอน...



 




เรา(สอง)สามคน 2  [ ChanBaek, HunBaek]

Talk : สวัสดีค่าทุกคน ขอโทษทุกคนมากๆ ที่มาอัพช้า งานเริ่มเยอะและ แถมช่วงนี้เครียด เลยไม่ค่อยมีเวลามาอัพให้เลย แต่วันนี้มาอัพให้แล้ว ขอบคุณสำหรับกำลังใจจากหลายๆ คนที่กดให้ และคอมเม้นนะคะ เราจะพยายามมาอัพให้เรื่อยๆ อยากให้ทุกคนติดตาม อย่าเพิ่งทิ้งกันน้า เรื่องนี้ยังไม่จบ รอดูตอนต่อไปนะงับ

ฝากกดหัวใจ คอมเม้น และติดตามกันด้วยนะคะ

ขอบคุณสำหรับกำลังใจ และคอมเม้นดีๆ จากลีดนะคะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

37 ความคิดเห็น

  1. #36 @_@ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 20:18

    เลิกๆมันไปค่ะแฟนเฮงซวยอย่างชานยอลน่ะ

    คบเด็กดีกว่าค่ะกระชุ่มกระชวย555555

    #36
    0
  2. #13 B.baek#allbaek04 (@29fai) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 17:47
    สมน้ำหน้า5555555สะใจ
    #13
    0
  3. #12 Tippybutterfly (@thipkesoneh) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 08:15
    ชานยอลนี่น่าโมโหจิง เอาคืนเลยแบค
    #12
    0