[SF] Good memory [ChanBaek,HunBaek]

ตอนที่ 7 : เรา(สอง)สามคน 1 [ ChanBaek, HunBaek]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 346
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    31 ส.ค. 61

เรา(สอง)สามคน

                       


                        “อะ อื้อ”

                        “พอก่อน ชานยอล พรุ่งนี้ต้องไปเรียนแต่เช้านะ” ร่างเล็กที่อยู่ใต้อาณัติของคนร่างใหญ่ เอ่ยบอกอีกคนด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

 

                        “อืมมม หยุดสักวันไม่เป็นไรหรอกหน่า” ดูเหมือนคนตัวสูงจะไม่ยอมหยุด ความจริงมันเพิ่งเริ่มเท่านั้น แต่ร่างบางในวันนี้เหนื่อยเกินกว่าจะทำเรื่องอย่างว่ากับอีกคน แถมพรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้าอีก

                        “ชานยอล” เมื่อเตือนด้วยน้ำเสียงปกติแล้วไม่ยอม แบคฮยอนจึงต้องทำเสียงจริงจังมากขึ้น เพื่อให้อีกคนฟังกันบ้าง

 

                        “โอเคๆ ก็ได้ แต่พรุ่งนี้ห้ามเบี้ยวแล้วนะ”

                        “อืม”

                   จบเท่านั้น ร่างสูงก็ล้มลงนอนข้างกายคนตัวเล็ก แล้วดึงคนข้างๆ เข้าสู่อ้อมกอด ถึงแม้ว่า ตัวเองจะรู้สึกอึดอัดแค่ไหนก็ตาม แต่ก็ต้องเชื่อฟัง ดีกว่ายื้อไปก็ไม่มีประโยชน์ จะทะเลาะกันเปล่าๆ



                         เช้าวันนี้เป็นเช้าที่แบคฮยอนรู้สึกมีแรงมากขึ้นกว่าวันไหนๆ เพราะวันนี้เป็นวันเฉลยรหัสแล้ว แบคฮยอนตื่นเต้นที่จะได้พูดคุยกับน้องรหัสตรงๆสักที หลังจากที่ต้องฝากข้อความหรือขนมให้น้องผ่านเพื่อนมาเกือบเดือน

                        น้องรหัสของคนตัวเล็กเป็นคนหล่อเลยก็ว่าได้ ดูแล้วท่าจะเจ้าชู้เอาเรื่อง แต่แบคฮยอนมีแฟนแล้ว คิดว่าคงไม่มีปัญหาอะไร ชานยอลก็รับรู้เรื่องของน้องรหัสของเค้าด้วยเหมือนกัน

 

                        “เอาละครับน้องๆ มารวมกันตรงนี้ นั่งตามรหัสเลยนะครับ”

                        เสียงของเหล่ารุ่นพี่ตะโกนบอกน้องๆ ที่เลิกเรียนแล้ว ให้มารวมตัวกันที่ใต้ตึกเพื่อทำกิจกรรม วันนี้แบคฮยอนเตรียมของขวัญมาให้น้องรหัสสุดหล่อของเค้าด้วย

                        การเฉลยรหัสเป็นไปตามที่คิด เฉลยทีละ 10 คนเรียงไปเรื่อยๆ โดยให้พี่รหัสยืนอยู่ด้านหลังน้อง แล้วให้น้องหันมา เจอกับพี่รหัสที่ยืนอยู่ด้านหลัง ซึ่งตอนนี้ ก็ถึงรหัสของแบคฮยอนแล้ว

                        ร่างบางเดินตรงไปยังร่างสูงของน้องรหัสที่ยืนอยู่ด้านหน้าเพื่อนๆ เมื่อยืนเทียบกันแล้ว แบคฮยอนดูตัวเล็กไปเลย ดูไม่ออกเลยว่าใครเป็นพี่ ใครเป็นน้อง ส่วนสูงของน้องรหัสพอๆ กับชานยอลเลยก็ว่าได้



                         “เอาละครับ นับ 1-3 แล้วหันหลังเลยนะ” ทันทีที่เพื่อนในรุ่นตะโกนบอก แบคฮยอนนับ 1-3 ในใจ เพื่อรอการหันมาของน้องรหัส

 

                        ทันทีที่น้องรหัสหันมา แบคฮยอนที่ยืนมองอยู่ก่อนแล้วได้แต่ยิ้มให้อีกคนอย่างเป็นมิตร

                        “พี่แบคฮยอน” ไม่แปลกที่ร่างสูงตรงหน้าจะรู้จักชื่อเค้า เพราะคณะของพวกเรามีจำนวนไม่มากนัก รุ่นพี่รุ่นน้องมักจะทำความรู้จักกันง่าย

                        “สวัสดี เซฮุน เราเป็นพี่รหัสนายเอง” แบคฮยอนยิ้มน้อยๆให้อีกคน

                        “ผมโอเซฮุน ฝากตัวด้วยนะครับ” น้องรหัสยิ้มร่าก่อนจะรับของขวัญที่อีกคนยื่นมาให้

                        “อ่ะนี่ ของขวัญเปิดรหัส”

                        “ไว้ไปเปิดตอนกลับไปแล้วนะ”

                        “ไว้มีอะไรค่อยคุยกันอีกที พี่ใส่เบอร์กับไลน์ไว้ในกล่องแล้ว พี่ต้องไปแล้วละ” จริงๆ แบคฮยอนก็ต้องการที่จะพูดคุยกับน้องรหัสของตัวเองให้มากกว่านี้ แต่วันนี้นัดกับชานยอลเอาไว้แล้ว ไม่อยากไปสาย กลัวจะโดนอีกคนงอนเข้าให้

                        “ครับ ขอบคุณนะครับ” 



                         คล้อยหลังพี่รหัสตัวเล็ก โอเซฮุน ผู้ที่เป็นที่รู้จักของเด็กปี 1 ในคณะ มองไปยังร่างบางที่กำลังเดินไปหาชายร่างสูงที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว

                        “หึ มีแฟนแล้วงั้นเหรอ กูจะแย่งมาให้ดู” คำพูดที่ร่างสูงพูดพร้อมกับมองไปที่ชายสองคนที่ดูเหมือนจะเป็นแฟนกัน มันทำให้รู้ได้เลยว่า อีกไม่ช้า คนทั้งคู่จะไม่อยู่อย่างสงบสุขแน่





ติ๊ง

 

                        เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ ทำให้แบคฮยอนต้องละสายตาจากของกินตรงหน้า แล้วหันมาให้ความสนใจกับข้อความในมือถือแทน

 

                        OOhun : ผมเปิดดูแล้วนะครับ ชอบมากๆ เลย ไว้ผมจะใส่ไปให้ดูนะครับ ขอบคุณพี่แบคมากๆเลยนะครับ

 

                   ร่างบางยิ้มน้อยๆ ให้กับข้อความที่เพิ่งอ่าน เป็นเพราะตัวเองยืนเลือกของขวัญอยู่นานกว่าจะตัดสินใจซื้อ ความจริงที่ต้องซื้อให้ เป็นเพราะในสายรหัสของเค้า ทุกๆ ปี น้องรหัสจะได้ของขวัญจากพี่รหัสเสมอ ตอนแบคฮยอนอยุ่ปี 1 เค้าได้เสื้อเชิ้ตที่เข้ากับเค้ามากๆ บ่งบอกว่า พี่รหัสใส่ใจในตัวเค้ามากแค่ไหน จนตอนนี้ ตัวเค้าเองขึ้นมาเป็นรุ่นพี่แล้ว ก็อยากให้มอบความรู้สึกแบบนั้นให้น้องบ้างก็เท่านั้นเอง

                        ชานยอลที่กำลังกินอยู่ เหลือบไปเห็นร่างบางที่กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กับโทรศัพท์ ก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ในนั้นมันมีอะไร ร่างเล็กถึงได้สนใจนัก

                        “ยิ้มอะไรนักหนา”

                        “อ้อ น้องรหัสส่งมาขอบคุณเรื่องของขวัญน่ะ” แบคฮยอนเงยหน้าจากโทรศัพท์ ตอบร่างสูง

                        “ให้ไลน์ไปแล้วเหรอ” ด้วยความที่เป็นแฟน ไม่ว่าจะกลับใคร เค้าก็รู้สึกหวงหมดนั่นแหละ

                        “ไม่เอาหน่า ชานยอล นั่นน้องรหัสเรานะ” เพราะรู้ว่าชานยอลเป็นคนขี้หวง และขี้หึงมากขนาดไหน ความจริงตอนแรกที่ชานยอลรู้ว่า น้องรหัสเค้าเป็นผู้ชาย แถมยังหล่อสะขนาดที่ว่าจะประกวดเดือนคณะสะขนาดนั้น ชานยอลแทบจะมาคุยกับเพื่อนๆ ของเค้าเพื่อที่จะขอสลับน้องเลยทีเดียว แต่มันรันน้องตามรหัสประจำตัว จึงไม่สามารถเปลี่ยนน้องกันได้

 

                          แต่แบคฮยอนก็พยายามพูดจนชานยอลเริ่มอ่อนลง ร่างเล็กจึงเข้าใจว่า ชานยอลอาจจะไม่อะรกับเรื่องนี้แล้วก็ได้

                        “ชานยอล เราคุยกันแล้วนะ”

                        “ไม่รู้ละ ฉันไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น”

                        “ชานยอลอา” ร่างเล็กได้แต่คร่ำครวญอยู่อย่างนั้น เพราะชานยอลเอาแต่นั่งหน้ามุ่ย แล้วก็กินโดยที่ไม่สนใจเค้าอีก ไม่รู้ว่าตัวเองไปทำอีกคนไม่ไว้ใจขนาดนั้นเชียวหรือ ถึงได้ไม่เคยไว้ใจเค้าเลยสักครั้ง เค้าถึงได้ไม่ค่อยมีเพื่อนผู้ชายเลย ทั้งที่ในรุ่นผู้ชายก็เกินครึ่งคณะไปแล้ว แต่เพื่อนผู้ชายของเค้าแต่ละคน กว่าจะเป็นที่ยอมรับของชานยอลได้ ก็เล่นเอาเหงื่อตกเหมือนกัน 





                        หลังกลับจากการกินที่ร่างสูงไม่ได้พูดอะไรอีกนับจากนั้น พวกเราสองคนก็ตรงกลับหอโดยทันที

                        ทันทีที่เข้ามาในห้องได้ ร่างสูงก็ไม่รอช้า ผลักแบคฮยอนจนหลังชิดผนัง แล้วเข้าจู่โจมโดยไม่ให้แบคฮยอนได้ตั้งตัว

                        “ดะเดี๋ยวสิ อื้อ ชานยอล”

                        “ไม่ไหวแล้ว” น้ำเสียงแหบพร่า ที่ร่างสูงเอ่ยออกมายิ่งเป็นตัวกระตุ้นอารมณ์ให้ร่างเล็กได้อย่างง่ายดาย

                        มือหนาเลิกเสื้อเชิ้ตตัวบางที่คนตัวเล็กใส่อยู่ มือหนาลูบวนท้องน้อย จนทำให้คนตัวเล็กแขม่วท้อง

                        “อะอื้อ อย่าแกล้ง” สัมผัสจากที่ร่างสูงมอบให้ยังคงเต็มไปด้วยความเสียวซ่าน และสุขสมเสมอ แบคฮยอนไม่คิดจะรั้งร่างสูงอีกต่อไป ในเมื่อตอนนี้เค้าเองก็มีอารมณ์ร่วมกับอีกคนแล้วเช่นกัน เมื่อชานยอลรับรู้ได้ถึงอารมณ์ที่พุ่งพล่านของอีกคนที่ถูกจุดโดยเค้าเอง ชานยอลก็อุ้มคนตรงหน้าด้วยท่าเจ้าสาว แล้วเดินตรงไปยังเตียง เพื่อลงโทษคนตัวเล็กที่น่ารักสะจนไม่อยากให้ใครได้เห็นอีก....

 





                         เช้าวันนี้แบคฮยอนตื่นสายนิดหน่อย เพราะเมื่อคืนกว่าอีกคนจะหยุดรังแกก็เกือบเช้าแล้ว ตื่นมาก็พบกระดาษโน้ตที่ร่างสูงเขียนไว้ วันนี้คนตัวสูงมีเรียนเช้ากว่า จึงรีบออกไปก่อน แบคฮยอนค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง แล้วเข้าไปจัดการกับร่างกายตัวเองช้าๆด้วยความเมื่อยล้า

                        ไม่นาน ร่างบางก็จัดการกับตัวเองเสร็จ กำลังจะออกจากห้อง แล้วตรงไปยังคณะที่วันนี้มีเรียนแค่ตอนเช้าเท่านั้น

                        “โอ๊ะ” แบคฮยอนเปิดประตูออกมาก็ต้องตกใจ เพราะห้องฝั่งตรงข้ามก็เปิดประตูออกมาด้วยเหมือนกัน มันจะไม่แปลกเลย ถ้าห้องตรงข้ามไม่ใช่น้องรหัสของเค้านั่นเอง

                        “อ้าว พี่แบคฮยอน อยู่หอนี้เหมือนกันเหรอครับ”

                        “ใช่ พี่อยู่กับแฟนน่ะ เราล่ะ เพิ่งย้ายมาเหรอ วันก่อนยังเห็นเป็นห้องของผู้หญิงอยู่เลย”

                        “อ่อ ครับ ผมเพิ่งย้ายมา ดีจัง จะได้อยู่ใกล้ๆ พี่รหัส” ร่างสูงตอบร่างบางด้วยรอยยิ้ม

                        “ดีเหมือนกัน แล้วเป็นไง ของขวัญที่พี่ให้”

                        ทันทีที่แบคฮยอนพูดถึงของขวัญ เซฮุนก็ชูแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ให้อีกฝ่ายดู พบว่าที่ข้อมือมีนาฬิกาเรือนสวย ประดับอยู่บนแขนแกร่งเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

                        “นี่ไงครับ”

                        “อา เหมาะกับนายมากเลยนะ”

                        “นั่นสิครับ พี่เลือกเก่งมากเลย ขอบคุณมากๆ นะครับ” คนสองคนยิ้มให้กันอย่างน้อยๆ แบคฮยอนรู้สึกว่า เค้าโชคดีที่มีน้องรหัสน่ารักแบบนี้ ดีสะอีกจะได้คุยกันง่ายๆ แถมยังอยู่ห้องตรงข้ามกันอีก

 


                         “แล้วนี่ พี่ไปยังไงครับ”

                        “อ้อ เดี๋ยวนั่งวินไปน่ะ”

                        “ไปกับผมมั้ย ผมเอารถมา” ร่างสูงถามคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้า

                        “แหะๆ งั้นรบกวนด้วยนะ” แบคฮยอนคิดว่า การได้ไปกับน้องรหัสก็ดีเลยเหมือนกัน จะได้ไม่เสียค่าวิน แถมยังเร็วกกว่าที่ต้องมายืนรอวินหน้าหอสะอีก



                       “ส่งพี่ตรงนี้ก็ได้ ขอบใจมากนะ ไว้เจอกันๆ” ร่างเล็กเอ่ยขอบคุณ แล้วก้าวลงจากรถ โดยไม่ลืมหันกลับไปมองรถคันงามที่มาส่งเมื่อครู่ เมื่อเห็นว่าอีกคนลับไปแล้ว จึงกลับหลังหัน แล้วเดินขึ้นตึกไปเรียน

 

 

 

                        “เมื่อเช้าใครมาส่ง” เป็นร่างสูงของแฟนตัวเองที่มายืนค้ำโต๊ะกินข้าวอยู่ตอนนี้นี่เอง

                        “ชานยอล มาได้ไงเนี่ย” เพราะไม่อยากทะเลาะ จึงเลือกที่จะเลี่ยงคำถามของอีกคน

                        “ถาม ว่าเมื่อเช้าใครมาส่ง”

                        “เอ่อ น้องรหัส”

                        “นี่สนิทกับมันถึงขั้นให้มันมาส่งเลยเหรอ”

                        “ไม่ใช่แบบนั้นชานยอล ฟังก่อนสิ” ร่างบางรั้งข้อมืออีกคนไว้ เพราะดูท่าเหมือนกับว่าชานยอลพร้อมที่จะเดินหนีเค้าไปได้ทุกเมื่อ

                        “เมื่อเช้าตอนจะออกจากหอ เจอน้องเค้าพอดี ก็เลยติดรถมาด้วย”

                        “เท่านั้นเองจริงๆ ชานยอล มันไม่มีอะไร” ร่างเล็กพยายามอธิบายให้ร่างสูงฟังเท่านี้จริงๆ เพราะความจริงก็คือสิ่งนี้

                        “หึ” แต่ดูเหมือนการอธิบายของร่างเล็กจะไม่เป็นผลเอาสะเลย ชานยอลฟังก็จริง แต่ดูเหมือนจะไม่เข้าใจ สะบัดมือที่ถูกเกาะกุม แล้วเดินออกจากโรงอาหารไปโดยไม่สนใจร่างเล็กที่มองตาละห้อยอยู่ตรงนี้สักนิด




                        “แบคฮยอน เลิกไปเถอะ คบไปก็มีแต่จะเหนื่อยเปล่า” คนสนิทที่มักจะเป็นที่ปรึกษาให้เค้าได้ทุกเรื่องเอ่ยขึ้น

                        “แบคไม่อยากเลิกนี่คยองซู” คนตัวเล็กได้แต่ทำหน้าเศร้า เพราะไม่รู้จะบอกชานยอลยังไงแล้ว กับอีแค่น้องรหัสมาส่ง มันจะอะไรขนาดนั้นเชียว

                        “แล้วดูมันดิ เข้าใจอะไรแกบ้าง ตั้งแต่คบกันมา ก็มีแต่แกอ่ะที่ง้อมันงกๆ เหนื่อยบ้างมั้ยแบคฮยอน” เท่าที่เพื่อนสนิทพูดก็ฟังดูมีน้ำหนักพอดู ใช่ ตั้งแต่คบกันมา เค้าเป็นฝ่ายที่ต้องตามใจอีกคนอยู่บ่อยครั้ง ด้วยความใจร้อนของร่างสูง จึงทำเวลาเกิดเรื่องอะไร เค้ามักจะเป็นฝ่ายยอม และเงียบ พอให้อีกคนเย็นลงถึงจะเริ่มกลับมาคุยกันอีกครั้ง

                        “ฟังนะ แบคฮยอน มีใครอีกหลายคนที่พร้อมจะฟัง และเข้าใจแก แต่ที่พูดนี่ไม่ได้จะแช่งให้เลิกกัน แต่แค่ให้กลับไปคิดดู ว่าที่ผ่านมามันเป็นยังไง แล้วแกเหนื่อยพอแล้วหรือยัง”

                       

                        แบคฮยอนคิดตามที่เพื่อนสนิทพูด ไม่รู้สิ คบกันมาเป็นปี จะมาเลิกกันด้วยสาเหตุนี้มันไม่ง่ายไปหน่อยเหรอ แถมร่างสูงก็ไม่มีทีท่าจะเดินกลับมาอีกด้วย




                         “พี่แบคฮยอน” เสียงที่เหมือนจะได้ยินตอนเช้าเรียกขึ้น ทำให้ร่างเล็กที่นั่งหงอยอยู่ต้องหันกลับไปมอง

                        “ไงเซฮุน”

                        “เป็นอะไรหรือเปล่าครับ เห็นพี่ซึมๆ”

                        “ไม่ได้เป็นอะไรหรอก มากินกับใครล่ะ นั่งกับพวกพี่มั้ย” ร่างเล็กเอ่ยชวนน้องรหัสที่ถือจานข้าวอยู่

                        “ไม่เป็นไรครับ ผมมากับเพื่อน กินให้อร่อยนะครับ” ก่อนเดินออกไป ก็ไม่ลืมที่จะยิ้มน้อยๆให้อีกฝ่าย น้องรหัสก็ยิ้มตาหยีกลับมาด้วยเช่นกัน

 

                        พ้นหลังร่างสูงไปแล้ว คยองซูที่คอยสังเกตเหตุการณ์เมื่อครู่ที่ดูจากสายตาแล้ว ก็น่าจะรู้ได้ว่า น้องรหัสของเพื่อนสนิทนั้น คิดอะไรมากกว่านั้นแน่นอน

                        “นี่ แบคฮยอน”

                        “หืม ว่าไง”

                        “ฉันว่านะ น้องนายน่ะ คิดไม่ซื่อ”

                        “หมายความว่าไง”

                        “น้องแกน่ะ จ้องจะงาบแกอยู่” ด้วยประโยคของเพื่อนสนิท ทำให้ต้องหันกลับไปมองเซฮุนที่นั่งห่างออกไปไม่ไกลมากนัก ก็พบกับสายตาของอีกคนที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว ทำให้แบคฮยอนต้องรีบหันกลับมาทันที

                        “เห็นมั้ย ฉันสังเกตตั้งแต่เซฮุนมันเดินมาแล้ว มันมองแกตั้งแต่แรกจนตอนนี้มันยังไม่เลิกมองเลย”

                        “ไม่ใช่อย่างนั้นมั้ง คยองซูอ่ะคิดมาก” ด้วยความที่คิดว่า คงเป็นเพราะพี่รหัสน้องรหัสกัน ความสนิทจะไม่เกิดขึ้นถ้าหากไม่พูดคุยหรือทำความรู้จักกัน เซฮุนก็คงจะเป็นเด็กอัธยาศัยดี ที่ต้องการทำความรู้จักกับเค้าเฉยๆ

                        “เชื่อฉันสิ”

                        “เออๆ ช่างมันเหอะ ฉันมีแฟนอยู่แล้วนี่”

                        “มีได้ ก็เลิกได้”

                        “ย๊า คยองซู”

 

                        ด้วยความที่ไม่อยากฟังสิ่งที่เพื่อนสนิทพูดอีกต่อไป แบคฮยอนก็ยัดข้าวคำสุดท้ายใส่ปากก่อนจะหยิบจานแล้วลุกออกจาไปโต๊ะไปทันที

                        “รอด้วยสิแบคฮยอน” ร่างกลมของเพื่อนสนิทก็ได้แต่วิ่งตามร่างบางออกไปโดยที่มีสายตาคมคอยจ้องมองคนทั้งสองวิ่งออกจาไปโรงอาหารไปจนลับตา...

 








 

-----เรา(สอง)สามคน----

Talk : มาอัพตอนใหม่แล้วนะคะ ตอนนี้มีหลายตอนนิดนึง อยากให้ทุกคนติดตาม เม้นและเป็นกำลังใจให้ไรท์ได้นะคะ จะได้มีกำลังใจในการแต่งต่อไป J

ตอนนี้ไรท์เปิดเทอมแล้วนะคะ หลังจากนี้งานก็อาจจะเยอะพอตัว อยากให้ทุกคนรอและติดตามกันต่อไปนะคะ จะพยายามมาอัพให้เรื่อยๆ ใครคิดถึงหรือรู้สึกยังไง คอมเม้น ฝากความคิดเห็นกันได้เลยนะคะ

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้เสมอ

สามารถพูดคุยกันได้ที่ Twitter : @MdabJp

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

37 ความคิดเห็น

  1. #35 @_@ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 20:11

    ชานยอลก็เกินไปอ่ะ ไม่ฟังไม่เชื่อใจแบคเลย

    แบคต้องยอมต้องง้อตลอดเลยเนี่ย

    #35
    0
  2. #9 Tippybutterfly (@thipkesoneh) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 21:14
    เชียร์เชฮุนมากๆ .. 55.. สู้ๆคาะไรต์
    #9
    0
  3. #8 cinncookie (@cinncookie) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 00:59
    เรื่องนี้น่าติดตามมากเลย อยู่เรือเซฮุนนะ555 ชานยอลดูไม่มีเหตุผลเลย
    #8
    0
  4. #7 Darling02 (@noo-ping) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 23:37
    เชียร์เซฮุนเลย รีบๆเลิกกับชานยอนเร็วๆนะเเบคฮยอน
    #7
    0
  5. #6 khunyi (@hickey) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 18:32
    ชานยอลต้องเป็นที่1นะะห้ามเลิก
    #6
    0