ตาม(ใ)บัญชา

ตอนที่ 8 : Chapter 7 : ใกล้ชิด 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 ก.ค. 61


Chapter 7 : ใกล้ชิด



            “ไอ้ชา ตื่น ตื่นๆ จะสายแล้วนะโว้ย” เสียงเรียกจากเพื่อนขาเจ็บร้องเรียกทำให้เค้าต้องลุกขึ้นจากเตียงอย่างงัวเงีย จริงๆ เมื่อคืนเค้าเผลอหลับที่โต๊ะดาร์ฟด้วยซ้ำแต่หมอกเดินมาเห็นพอดีเลยปลุกให้ไปนอนที่เตียงดีๆ นี่ถ้าไม่ได้มัน ผมคงนอนตะคริวกินอยู่ที่โต๊ะแน่ๆ

            “เห้ย ไอ้ชา ตื่นยังเนี่ย รีบลุกไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว เดี๋ยวก็โดนเรียกชื่อหลายรอบหรอกเว้ย”


            “เออๆ รู้แล้ว” วันนี้วันศุกร์ วิชาไม่ได้หนักอะไรมาก แต่ด้วยความที่เพิ่งเปิดเทอมใหม่ๆ ก็ไม่อยากไปสายหรือว่าขาดสักเท่าไหร่ ผมรีบลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว และรีบออกไปเรียนให้เร็วที่สุด ผมนั่งวินคนละคันกับไอ้หมอก เพราะหมอกมันต้องเอาไม้เท้าของมันไปด้วย แถมวินที่นี่ก็ไม่ใช่ขี้ๆ ขับเร็วอย่างกับจรวด เพื่อนผมบางคนที่ใส่แว่นมันมาเล่าให้ฟังว่า แว่นมันแทบปลิวตอนนั่งวินที่นี่ ผมเลยบอกให้ไอ้หมอกนั่งดีๆ ก่อนจะรีบไปคณะ




            “ทำไมมาช้าจังวะ” เสียงทักทายจากเพื่อนในกลุ่มซึ่งไม่ใช่คือตะวัน ที่มาอยู่ก่อนแล้ว

            “ไอ้ชาอะดิ ตื่นสาย” ไอ้หมอกว่า พลางเดินกระเพกไปนั่งข้างไอ้ตะวัน ที่ข้างไอ้หมอกแอร์มันลง ผมจึงเลือกที่จะเดินเข้าไปนั่งด้านใน ซึ้งคนที่นั่งข้างในดันเป็นไอ้แทน คนที่ผมยังไม่ได้คุยด้วยตั้งแต่วันนั้น

           

            ผมนั่งเรียนโดยที่ไม่ได้สนใจอีกคนตลอดทั้งคาบ ถึงแม้จะรู้ว่ามันจะมองผมอยู่บ้างก็ตาม ไว้ตอนกลางวัน ผมค่อยคุยกับมันตรงๆก็แล้วกัน จริงๆ ผมไม่อยากให้เรื่องของพวกเราเป็นแบบนี้เลย  แต่ทำยังไงได้ ถ้ายิ่งนาน ไอ้แทนก็จะยิ่งเจ็บ อย่างที่หมอกบอก

 

            “ชา” เสียงจากคนข้างๆ ทำให้ผมต้องหันไป

            “ว่า”

            “ยืมสมุดหน่อยดิ เมื่อกี้เผลอหลับ” แทนว่าพลางแบมือขอสมุดจากผม ตอนนี้เป็นช่วงเบรกที่อาจารย์เดินไปเข้าห้องน้ำ ผมจึงยื่นสมุดไปให้มัน แต่เหมือนมันจะตั้งใจเอามือมันมาโดนมือผม ด้วยความที่ผมระวังมันเป็นพิเศษ ผมเลยเผลอชักมือออกมาอย่างตกใจ ทำให้สมุดที่ผมยื่นให้มันหล่นไปที่พื้น

 

            “เอ่อ โทษที พอดีกูตกใจ” ผมก้มลงเก็บสมุดที่ตกก่อนจะยื่นให้มันอีกครั้ง ครั้งนี้มันรับไปโดยที่ไม่ได้ทำแบบครั้งที่แล้ว

            มันรับสมุดไปโดยที่ไม่ได้พูดอะไร ผมมองมาเพียงแวบเดียวเท่านั้นก็ต้องหันกลับมา เพราะมันหันมามองผมเหมือนกัน

            มันลอกสมุดผมจนครบแล้วยื่นคืนกลับมา พอดีกับที่อาจารย์กลับจากห้องน้ำ แล้วผมก็ไม่ได้สนใจมันอีก ตั้งหน้าตั้งตาจดสิ่งที่อาจารย์สอนเบื้องหน้า

 


           วันนี้เรียนแค่ครึ่งวันเช้าอีกครั้ง ทำให้ตอนนี้พวกเราลงเอยกันที่โรงอาหารวิศวะ เพราะวันก่อนกินโรงถาปัตย์แล้ว วันนี้จึงสลับมากินที่นี่ พอพวกผมตัดสินใจว่าจะมาที่นี่ ผมกับไอ้หมอกมองหน้ากันโดยอัตโนมัติ เหมือนรู้กัน ผมกลัวว่าไอ้แทนมันจะเจอกับพี่พายุ เพราะพี่เค้าเรียนคณะนี้ ถึงแม้ว่าคนจะเยอะ แต่โอกาสที่จะเจอก็สูงมากทีเดียว

 

            “ใบชา” เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้ผมหันไปตามเสียงเรียก

            “พี่พายุ” ไม่ทันขาดคำ ร่างสูงก็มาหยุดยืนอยู่ด้านหลังผมตอนไหนก็ไม่รู้ ดีนะที่ตอนนี้ทุกคนต่างแยกย้ายไปซื้อข้าวของตัวเอง

            “วันนี้มากินที่นี่หรอครับ”

            “ครับ”

            “ใบชากินอะไรครับ”

            “อ้อ ก๋วยเตี๋ยวเหมือนเดิมน่ะครับ”

            “ชอบกินก๋วยเตี๋ยวเหมือนตอนเด็กๆเลยนะเรา” อีกคนว่าพร้อมกับยื่นมายีหัวผมจนยุ่งไปหมด เอ๊ะ เมื่อกี้พี่เค้าพูดว่าอะไรนะ เหมือนตอนเด็กๆอย่างนั้นหรอ ?

            “เมื่อกี้พี่พูดว่าอะไรนะครับ”

            “เอ่อ เปล่านี้ พี่พูดว่า ชอบกินก๋วยเตี๋ยวเหมือนเด็กเลย” อ่า อย่างนั้นเหรอ แต่ผมว่าเมื่อกี้ พี่เค้าไม่ได้พูดแบบนี้นะ...

            “ไปต่อแถวสิครับ เดี๋ยวแถวก็ยาวหรอก” อีกคนว่าพลางดันหลังของผมให้ไปข้างหน้า

            “พี่ก็กินเหมือนกันเหรอครับ”

            “ครับ พี่อยากกินเหมือนใบชา” ร่างสูงพูดพร้อมยิ้มตาหยีมาให้ผม



             เราไม่ได้คุยอะไรมาก มีเพียงประโยคทักทายและถามสารทุกสุขดิบกันปกติ แล้วก็แยกตัวออกมา พอผมได้ข้าว ผมก็เดินไปที่โต๊ะของตัวเอง แต่สายตาก็ยังคงจับจ้องไปที่ร่างสูงที่กำลังยืนรอก๋วยเตี๋ยวอยู่ จนไม่ทันระวัง ทำให้ผมชนกับคนที่เดินสวนมา

 

เคร้ง

             ชามก๋วยเตี๋ยวที่เพิ่งได้มาเมื่อครู่ ตอนนี้มันร่วงไปอยู่ที่พื้น น้ำก๋วยเตี๋ยวไหลเจิ่งนองไปทั่วเพื่อน คนแถวนั้นมองผมที่ตอนนี้เสื้อสีขาวเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลจากก๋วยเตี๋ยวน้ำตก

            “ชาขอโทษ” เสียงจากคนตรงหน้าทำให้ผมเงยหน้ามองถึงได้รู้ว่าคนที่ผมเดินชนเป็นไอ้แทนนี่เอง

            “เห้ย กูดิต้องขอโทษ กูไม่ได้มองเอง เลอะทั้งคู่เลยเนี่ย” ผมพูดพร้อมกับจับเสื้อของตัวเอง

           

            “ใบชา” ร่างสูงที่อยู่ๆก็โผล่มาจากด้านหลัง จับเข้าที่หัวไหล่ทำให้ผมหันกลับไปมอง

            “เป็นอะไรมั้ยครับ”

            “เอ่อ ไม่ได้เป็นอะไรมากครับ แค่ร้อนแล้วก็เลอะนิดหน่อย” ผมอธิบาย

            “ไม่เป็นได้ยังไง มือแดงไปหมดแล้ว ไปครับ เดี๋ยวพี่พาไปห้องน้ำแล้วก็ทำแผล” ร่างสูงพูดพร้อมกับคว้ามือของผม แต่ก็ต้องหยุดไว้เพราะคนอีกคนที่ยืนอยู่ด้านหน้า

            “จะพาชาไปไหน” เสียงแทนที่แข็งกร้าวเอ่ย

            “ไม่เห็นหรือไงว่าใบชามือพองแล้วก็เสื้อเลอะ จะพาไปทำแผล” เป็นทีของพี่พายุที่โมโหขึ้นมาบ้าง

            “ไม่ต้อง เดี๋ยวกูพาไปเอง” แทนพูด

            “ไม่”

            “เห้ย จะเอาไงวะ” แทนเริ่มโมโหจนเดินเข้าไปกระชากคอเสื้อพี่พายุ

 

            “พอ หยุดทั้งคู่นั่นแหละ เดี๋ยวกูไปกับไอ้ทันเอง แทน มึงอยู่นี่แหละ ส่วนพี่ ไว้ค่อยคุยกันนะครับ หมอก กูฝากซื้อขนมไปให้กูด้วย” ผมบอกกับทุกคน ก่อนที่ทันจะเข้าใจสถานการณ์ เพราะทั้งสองคนทะเลาะกันเสียงดังจนเพื่อนๆ ต้องรีบวิ่งมาดู ทันเดินมาช่วยผมออกจากบริเวณนั้น

 





            “ไงมึง รู้สึกยังไง มีคนมาทะเลาะกันแย่งมึงเนี่ย” เสียงของทันพูดพลางช่วยทายาที่มือให้ผม

 

            “จะให้กูรู้สึกยังไงละ ลำบากใจละสิไม่ว่า” ผมเงยหน้ามองทัน ที่มองยังไงก็เหมือนกับแทนไม่มีผิด

            “จะทำอะไรก็รีบทำ ถ้าชอบก็บอกชอบ ถ้าไม่ก็ปฏิเสธไป” คำพูดนี้เหมือนกับของไอ้หมอกไม่มีผิด

            “กูก็กำลังจะบอกวันนี้”

            “หมายถึง ปฏิเสธไอ้แทนใช่มั้ย” เป็นทันบ้างที่เงยหน้ามาสบตากับผม

            “อืม”

            “กูรู้ว่ามึงไม่ได้ชอบมัน แล้วมึงจะให้ความหวังมันทำไมอีก”

            “กูแค่กลัวเสียเพื่อนกับมัน”

            “แล้วมึงไม่คิดเหรอว่ายิ่งมึงให้ความหวังมันแบบนี้ จะยิ่งไม่เสียเพื่อน”

 

            ประโยคนั้นของทันทำให้ผมได้คิด นั่นสินะ ความจริงผมไม่ควรให้โอกาสมันตั้งแต่แรก

 

            “อืม กูผิดเอง แต่วันนี้กูจะบอกมันแล้ว แต่ดันเกิดเรื่องนี้สะก่อน”

            “ช่างมันเหอะ เนี่ย ทาเสร็จแล้ว ไปล้างตัวได้ล่ะไป กินก๋วยเตี๋ยวเต็มไปหมดละ”

 

            “เออ”

 



             ผมจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อย ก็ไปเจอกับคนอื่นๆ ในสตู ก็พบว่า พวกเพื่อนในกลุ่มอยู่กันจนครบ ทุกคนมีสีหน้าท่าทางปกติ แต่คนที่ไม่ปกติ ก็คงจะเป็นไอ้แทน

 

            “แทน กูขอคุยไรด้วยหน่อยดิ” ผมเดินเข้าไปหามัน คงจะถึงเวลาแล้ว ต้องรีบจบ ก่อนที่มันจะเจ็บไปมากกว่านี้ ถึงแม้ว่า ผมจะไม่ได้มั่นใจอะไรในตัวพี่พายุมากนัก แต่ถึงยังไง ผมก็ไม่มีวันชอบแทนอยู่ดี

            “อืม”

 

 

 

            “แทน” ใจผมก็ยังกล้าๆกลัวๆ กลัวมันจะเสียใจ แล้วก็กลัวเสียเพื่อนอย่างมันไป

            “กูคง....ชอบมึงไม่ได้จริงๆวะ” ผมพูดออกไปแล้ว

            “เพราะมันเหรอ”

 

            “ไม่ใช่”

            “แล้วทำไม  มึงให้โอกาสกูแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมวันนี้มึงถึงพูดแบบนี้ละ” สายตาของมันเริ่มมีน้ำใสๆ นี่คือสิ่งที่ผมกลัว ปกติแทนไม่ใช่คนที่จะร้องไห้ง่ายๆ แต่กับเรื่องของผม....มันเซ็นซิทีฟมากๆ

 

            “ถ้าไม่มีมัน มึงจะชอบกูมั้ย” มันสบตากับผม

            “ถึงไม่มีพี่พายุ กูก็ชอบมึงไม่ได้อยู่ดี” ผมตอบ

            “ทำไมวะ” มันเริ่มฉุนเฉียว น้ำตาของมันไหลลงมา มันก็รีบเช็ดออก เหมือนไม่ได้ต้องการให้ผมเห็น แต่ก็คงไม่ทัน

 

            “แทน ถ้ากูจะชอบมึง กูชอบมึงตั้งแต่แรกแล้ว”

            “ขอร้อง อย่าเป็นแบบนี้เลยแทน กูไม่อยากเสียมึงไป”

            “ไม่อยากเสียกูไปก็ชอบกูสิ” มันตอบผมแทนจะทันที คนตรงหน้านี้เหมือนกับคนไม่มีสติแล้ว

            “แทน ไม่เป็นแบบนี้ได้มั้ยวะ มึงตั้งสติหน่อย”

            “ทำไม เพราะกูไม่ใช่ไอ้พายุนั่นหรือไง”

 

            “มึง ไม่เกี่ยวกับพี่เค้าเลยนะเว้ย” ผมพยายามพูดให้อีกคนฟัง แต่เหมือนมันจะไม่พยายามเข้าใจผมเลย

 

            “แทน ถ้ามึงยังควบคุมตัวเองไม่ได้ ไว้เราค่อยมาคุยกันใหม่ทีหลัง” ผมพูดก่อนจะเดินสวนมัน แต่ไม่ทันได้เดินไป มันก็คว้าเข้าที่แขนของผมอย่างแรง

 



           “ไม่ จนกว่ามึงจะคุยกับกูให้รู้เรื่อง”

            มันผลักผมเข้ากำแพง ล็อกตัวผมด้วยตัวของมัน ผมพยายามขัดขืน แต่ด้วยตัวของผมที่เล็กกว่ามัน ทำให้แรงที่มีไม่สามารถขัดขืนอะไรมันได้เลย

 

            “แทน มึงจะทำอะไร ปล่อยกูเดี๋ยวนี้นะ ถ้ายังอยากเป็นเพื่อนกัน”

            “ไม่ปล่อย กูไม่ได้อยากเป็นเพื่อนกับมึงอยู่แล้ว” สิ้นเสียงกร้าว มันก็จู่โจมผม มันพยายามจะจูบผม แต่ผมก็เบี่ยงหลบ ปากมันมีโดนหน้าผมบ้าง แต่ทำยังไงก็ไม่พ้นสักที

 

            “ปล่อย ปล่อยกูนะไอ้แทน” ผมพูด แต่ยังไม่ก็หยุดผลักมันออก แต่เหมือนเรี่ยวแรงที่มีจะใช้ไม่ได้ผลกับมันเลย

 

 

            “ทำอะไรกันน่ะ” เสียงตะโกนที่ดังมาจากหน้าลิฟต์ ทำให้แทนหยุดการกระทำลง







 

 

----ตามบัญชา-----

50%

Talk 50% : ขอโทษที่หายไปนานเลยนะคะ วันนี้มาอัพเพิ่มให้แล้ว

อยากให้ทุกคน เม้น หรือเป็นกำลังใจให้ด้วยน้า เพื่อเป็นแรงผลักดันจะได้มีกำลังใจในการเขียนต่อๆไปค่ะ

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามมาจนถึงตอนนี้ และอยากให้ติดตามกันต่อๆไป

อีกครั้งกำลังจะตามมา เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ

 


2 ความคิดเห็น