ร้ายมา รั ก ก ลั บ ไม่โกง : Fleet of love

ตอนที่ 7 : ร้ายมารักกลับครั้งที่ 6 : ตัวหลอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 515
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    9 พ.ย. 63

 

 

หนึ่งเดือนต่อมา

“อือ เบา” มือที่ขยุ้มเข้ากับหนังศีรษะค่อยๆคลายมันออกจากกันก่อนจะเปลี่ยนมาดันตัวคนตรงหน้าแทน

“ไม่ชอบหรอครับ” เสียงแหบพร่ากระซิบขึ้นข้างหูบวกกับหนวดเคราเล็กๆที่ครูดลงมาบนผิวคอไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกเสียวแต่กลับรู้สึกขยาด มันจะต้องจบลงเร็วๆนี้

“รุนแรงเกินไปแล้ว” ค่อยๆถอนตัวออกมาจากตักของคนที่อายุน้อยกว่าฉันถึงสองปี พลางก้มลงมองบางสิ่งภายใต้กางเกงที่กำลังตื่นเต็มตัว

“ผมก็นึกว่าพี่ชอบ” 

“แล้วใครบอกว่าพี่ไม่ชอบ” ยกมือขึ้นไล้บนกรอบหน้าคมของเด็กที่พึ่งคุยกันได้ไม่ถึงสามวัน แต่เสียใจด้วยนะเด็กน้อย คนอย่างพี่พีทไม่เคยให้ใครมากกว่าคำว่าจูบ 

แค่พอหอมปากหอมคอ น่ะรู้จักไหม

“อืม ตัวหอมจังเลย” 

“นี่ พี่ว่าเราพอก่อนเถอะ เดี๋ยวมีคนมา” ฉันเอ่ยขึ้นพลางทำท่าจะลงจากตักเด็กนี่ ชักจะเปลืองตัวมากไปแล้ว

“ไม่มีใครมาหรอกครับ ห้องนี้ไม่มีคนเรียน” แต่คนตรงหน้ากลับไม่ยอมปล่อยมือที่กำลังบดคลึงสะโพกฉัน และถ้าถามว่าเรากำลังนั่งท่าไหนกันอยู่ล่ะก็ เรานั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดียวกัน หันหน้าเข้าหากัน โดยที่ตัวฉันนั่งทับอยู่ด้านบนตัวเขา

“แต่นี่มันมหาลัยน้า ไว้ค่อยไปกันที่อื่นดีกว่านะพี่พีทว่า” ใช้น้ำเสียงอ้อนพยายามโน้มน้าวให้อีกฝ่ายคล้อยตาม ปกติวิธีนี้ฉันก็ใช้สำเร็จมาเกือบทุกครั้งนะ

“แต่ผมอยากได้พี่ตรงนี้” พูดออกมาชัดถ้อยชัดคำอย่างไม่อาย

“ได้? พี่บอกเมื่อไหร่ว่าจะให้” เอียงคอถามด้วยใบหน้าใสซื่อแต่ทว่าภายในนั้นรู้สึกเบื่อเต็มทีแล้ว เกลียดนัก คนที่พูดไม่รู้เรื่อง และจูบนี่ฉันก็ไม่ได้เป็นคนเริ่มก่อนด้วย เด็กมันทำของมันเอง

“อ้าว ที่พี่มาหาผมถึงที่ ไม่ได้จะมีเรื่องอย่างว่ากันหรอครับ” มือข้างที่ว่างยกขึ้นมาลูบไล้ตรงหน้าขาอย่างหยาบโลน จนมันเกือบจะเข้าไปในทรงเอสั้นของฉันอยู่รอมร่อ

“หึ ไม่คิดเลยนะว่านายจะเป็นคนแบบนี้” 

“แบบไหนครับ ปกติพี่ก็เอากับใครก็ได้ ที่ไหนก็ได้ไม่ใช่หรอครับ ผมได้ยินมาแบบนั้น” ดูท่าครั้งนี้ฉันจะมองคนผิดไป ปกติคนที่ฉันมักจะเล่นด้วย ฉันต้องได้เป็นฝ่ายคุมเกม ไม่ใช่มาตามเกมคนอื่น แต่ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้จะอยากอยู่ผิดที่ซะแล้วสิ

“อือ นายพูดถูก ฉันเอากับใครก็ได้” คนตรงหน้าแสยะยิ้มอย่างพอใจที่ฉันยอมรับออกมา แต่ฉันยังพูดไม่จบ รอยยิ้มร้ายเหยียดออกมาอย่างผู้ชนะ ก่อนจะพ่นประโยคนึงออกมาตอกหน้าคนปากดี “ใครก็ได้ที่ไม่ใช่มึง” 

“มึง” สีหน้าระรื่นแปรเปลี่ยนเป็นโอหังก่อนจะผลักร่างฉันลงจากตักโดยไม่ออมแรง ดีนะที่ไม่ล้ม

“เออ ทำไม” เชิดหน้าขึ้นตอบ คิดว่าฉันกลัวหรอ

“มึงคิดว่ามึงสวยมากหรอ” 

“หึ ก็ไม่มาก แต่พอทำให้คนอย่างมึงเงี่ย_ จนอยากเอาได้ล่ะวะ” ตะคอกกลับไปเพราะมันตะคอกฉันก่อน ฉันไม่เคยร้ายกับใคร ถ้ามันคนนั้นไม่มาทำอะไรให้ฉันโกรธ และไอ้เด็กนี่คือตัวอย่างของคนอยู่ไม่เป็น อยากได้เขาแต่กลับเผยสันดานชั่วๆออกมา ชาตินี้อย่าหวังว่าใครจะเอาทำผัวเลย ต่อให้หน้าตาแม่งจะหล่อราวเทพบุตรก็เหอะ

“มึงจะลองดีกับกูใช่ไหม” เค้นเสียงรอดไรฟันออกมาด้วยสีหน้าที่อยากจะขย้ำฉันให้จมพื้นซะเต็มประดา

“เออ คิดว่ากูกลัวหรอ” 

 

ปัง

ประตูถูกเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของใครบางคนก่อนที่ไอ้เวรตรงหน้าจะกระโจนเข้าหาฉัน หันขวับไปทางต้นเสียงจึงเห็นว่าคนที่มาคือคณิน หึ ปรากฏตัวได้แล้วสินะ

“เข้ามาทำไมไอ้เหี้ยณิน” นอกจากสันดานจะต่ำแล้วยังชอบพาลคนอื่น คณินยังไม่ได้ทำอะไรแต่หมอนี่กลับหันไปตวาดเขาแล้ว

“มีเรื่องอะไรกัน” เดินตรงเข้ามากันตัวฉันไว้ก่อนจะโพล่งถามออกไป ไหนบอกวันนี้ไม่มีเรียนไง ทำไมมาอยู่ตรงนี้ได้ล่ะ

“มึงถามอินี่ดิ” ชี้มือมาทางฉันพลางเอ่ยฟ้องคนตรงหน้า คิดจะเอาความดีเข้าตัวล่ะสิ ถึงมันจะเป็น เพื่อน คณิน แต่ฉันรู้ว่าสุดท้ายแล้วคณินจะเลือกใคร

“พูดดีๆก็ได้ไอ้โช” ตามสเต็ปเดิม ไม่ว่าใครจะทำอะไร ผู้ชายที่ใจเย็นดุจน้ำแข็งคนนี้ก็ไม่มีวันโกรธ จะมีวันไหนไหมที่ฉันจะเห็นคณินโกรธใครเป็นจริงเป็นจัง

“ให้กูพูดดีทำเหี้ยไร ก็อิพี่นี่อ่อยกู พอกูเล่นด้วยแม่งก็ทำเล่นตัว” 

“มึงใจเย็น กูว่ามึงออกไปก่อน กูเห็นธิชากับไอ้พวกนั้นรอมึงอยู่ข้างนอก” แทนที่จะเดินตรงเข้าไปต่อยหน้ามันแทนฉัน แต่กลับวางมือไปบนไหล่มัน ขนาดนี้แล้วฉันยังไม่เห็นปฏิกิริยาอะไรของเด็กคนนี้เลย 

“กูไม่สน รอก็ปล่อยให้รอ กูขอจัดการอีคนปากดีนี่ก่อน” พูดก่อนจะทำท่าจะวิ่งเข้ามาประชิดตัวฉันแต่คณินกันไว้ได้ 

“ไอ้โช กูบอกให้หยุด” 

“มึงไม่ต้องเสือก กูขอสั่งสอนอินี่ให้หายปากดีสักทีเถอะ” รู้อยู่แล้วว่ายังไงคณินก็ไม่มีทางกันร่างยักษ์นั่นเอาไว้ได้ เพราะงั้นฉันจึงยืนกอดอกรอให้มันเข้ามาหา แต่ไม่คิดว่าจะเร็วแบบนี้

“อ๊ะ” มือหนาพุ่งมาดึงแขนฉันจนตัวฉันปลิวไปตามแรงดึง ร่างไถลไปกับพื้นซีเมนต์จนหลังกระแทกเข้ากับกำแพงดังอั่ก

“ไอ้เหี้ยโช! ” 

ผลัก

ก่อนที่มันจะเข้ามาทำร้ายฉันอีกรอบ คณินก็พุ่งเข้ามากระชากตัวมันไว้ได้ทัน สองร่างกลิ้งลงไปกับพื้น ก่อนที่เสียงตุ๊บตั๊บจะดังขึ้นสลับกันไปมา ผลัดกันต่อย ผลัดกันขึ้นคร่อม จนฉันเห็นว่าใบหน้าหล่อที่คอยยิ้มให้ฉันตอนนี้มีเลือดซิบออกมา

ทั้งๆที่ไม่เคยต่อยกับใคร ยังจะกล้าไปสู้เขาอีก แต่นี่แหละคือสิ่งที่ฉันต้องการจะเห็น

คนที่วันๆเอาแต่เก็บเงียบ ไม่เคยแสดงความรู้สึกจริงๆของตัวเองออกมา ยากจะคาดเดาอารมณ์อย่างคณินต้องทำการดัดนิสัย ไม่ชอบก็แค่บอก โกรธก็แค่แสดงมันออกมาเหมือนอย่างตอนนี้ 

คณินคนที่ซ่อนตัวเองไว้ด้านในปรากฏตัวออกมาแล้วสินะ

“เฮ้ย เกิดอะไรขึ้นวะ” บุคคลใหม่โผล่เข้ามาในห้อง เป็นชายสองหญิงหนึ่ง คาดว่าน่าจะเป็นเพื่อนๆกันนั่นแหละ ฉันเคยเห็นเดินอยู่กับคณินอยู่สองสามครั้ง “พวกมึงแดกหัวกันทำเหี้ยไร” 

ผู้ชายทั้งสองคนจับร่างที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงแยกออกจากกัน ก่อนที่ผู้หญิงที่ชื่อธิชาจะเดินเข้าไปกอดร่างไอ้เด็กโชไว้ ส่วนฉันก็พยุงตัวเองลุกและปัดฝุ่นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ปล่อยกู” 

“เลิกบ้าได้แล้วโช” เสียงตะโกนขึ้น

“ธิชาไม่ต้องมายุ่ง” ตวาดคนที่อยู่ตรงหน้ามันทั้งๆที่ผู้หญิงคนนั้นเป็นเพื่อนของมันเองแท้ๆ เลวไม่มีอะไรมากั้นจริงๆ

“ทำไมสองคนถึงมาทะเลาะกันแบบนี้... คณิน บอกเรามาว่านี่มันเรื่องอะไร” พอไม่ได้คำตอบจากไอ้โช เธอก็หันมาถามคณิน

“ชาถามไอ้โชเองเถอะ เราจะกลับแล้ว” ยกมือขึ้นปาดเลือดที่ริมฝีปากก่อนจะหมุนตัวเดินมาหาฉัน นี่ไม่คิดจะอธิบายกับเพื่อนหน่อยหรอ “กลับไหมครับ เดี๋ยวผมไปส่ง” ดวงตาคมจ้องมาที่ฉันนิ่งโดยไม่แสดงอารมณ์ใดๆออกมาเหมือนเช่นเคย

“หึ ห่วงผู้หญิงยิ่งกว่าเพื่อน แบบนี้ยังจะชอบมันอยู่ไหมชา” 

กึก

กำลังจะก้าวตามคณินออกไปแต่กลับได้ยินบางอย่างขึ้นซะก่อน เด็กผู้หญิงคนนั้นชอบคณินสินะ

“ไปกันเถอะครับ” แต่คนข้างกายฉันกลับไม่สนใจในสิ่งที่ไอ้โชมันพูด ยื่นมือมาตรงหน้าให้ฉันจับโดยไม่สนว่ามีกี่สายตาที่มองอยู่ ลืมไปแล้วสินะว่าเขาเคยตั้งกฎกับฉันว่ายังไง ‘ตอนอยู่มหาลัยห้ามทำเป็นรู้จักกัน’ โกรธจนลืมสินะ

หมับ 

ยังไม่ทันได้เอ่ยปากท้วง มือก็ถูกคว้าไปจับโดยคนที่ใบหน้ามีแต่บาดแผล ตัวฉันปลิวมาตามแรงดึงจนกระทั่งเราทั้งคู่ออกจากห้องมา คณินเวอร์ชั่นนี้ดูแปลกไปจริงๆ คิดถูกคิดผิดเนี่ยที่มาแกล้งเขาถึงที่

หึ หลายคนคงสงสัยสินะว่าทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้

เรื่องมันมีอยู่ว่า ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาคณินไม่โผล่หน้าไปให้ฉันเห็นเลย ทั้งๆที่ปกติอย่างน้อยอาทิตย์นึงเขาจะไปเจอฉันที่ผับสองถึงสามครั้ง โทรหาเมื่อไหร่ก็บอกว่าไม่ว่างบ้างล่ะ ติดสอบบ้างล่ะ ทำไมฉันจะไม่รู้ล่ะว่าเด็กนี่กำลังแกล้งทำเป็นไม่สนใจฉันอยู่ ฉันก็เลยแกล้งมาอ่อยเพื่อนเขาซะเลย 

ฉันรู้ว่าคณินแอบตามฉันกับโชมาตั้งแต่แรก กระจกมันไม่ได้ทึบซะจนฉันมองไม่ออกว่าใครแอบดูพวกเราอยู่นอกหน้าต่าง แต่จนแล้วจนรอดเขาก็ไม่ปรากฏตัว ปล่อยให้ฉันต้องเปลืองตัวให้ไอ้โชอยู่ได้ตั้งนานสองนาน

“พี่ทำแบบนี้ทำไมครับ” หลังจากเดินมาถึงจุดที่มีแค่เราสองคนแล้ว คณินก็พูดออกมา

“แล้วนายหลบหน้าฉันก่อนทำไมล่ะ” ฉันสวนกลับ

“ผมถามพี่ก่อนครับ” แต่คราวนี้ดูเหมือนว่าคณินจะไม่ยอม พึ่งรู้นะเนี่ยว่าพออารมณ์ขึ้นแล้วก็ลงยากเหมือนกัน

“ทำแบบนั้นทำไมหรอ อืม ก็ทำให้คณินสนใจไง” ฉีกยิ้มก่อนจะชะโงกหน้าเข้าไปใกล้คนตรงหน้า

“...” แต่สุดท้ายแล้วก็เข้าอีหรอบเดิม เด็กมันเงียบ ก่อนจะหมุนตัวเดินหนีฉันไป ไม่สิ เรียกว่าเดินนำฉันมาที่โรงจอดรถต่างหาก

 



TO BE CONTINUED
 

CAST : KIM WOOSEOK
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น

  1. #5 Kimcrazy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 20:51
    คณินเป็นพระเอกมั้ย ชอบ
    #5
    1
    • #5-1 FareeyaWriter(จากตอนที่ 7)
      9 พฤศจิกายน 2563 / 21:05
      เจอทีมคณินแล้วหนึ่งงงง
      #5-1
  2. #4 tankate (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2563 / 05:51
    ว้าาาจะลงกีบใครน้าาาา
    #4
    1
    • #4-1 FareeyaWriter(จากตอนที่ 7)
      9 พฤศจิกายน 2563 / 21:06
      เลือกได้เบยยย
      #4-1