ร้ายมา รั ก ก ลั บ ไม่โกง : Fleet of love

ตอนที่ 5 : ร้ายมารักกลับครั้งที่ 4 : ครั้งแรกของผู้ชายคนนั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 732
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    9 พ.ย. 63

 

เสียงเพลงข้างนอกดังยิ่งกว่าข้างในเป็นสิบเท่าตัว เรียกได้ว่าแก้วหูแทบแตก สะบัดหน้าสองสามทีเพื่อไล่ความมึนก่อนจะก้าวขาเดินบนรองเท้าส้นสูงให้ตรงทางมากที่สุด อันที่จริงฉันไม่ได้หนีมาดื่มอย่างที่คณินคิดหรอก ฉันออกมาเข้าห้องน้ำต่างหาก ดื่มไปขนาดนั้นไม่ปวดฉี่ก็บ้าแล้ว นี่พึ่งรอบแรกของฉัน อั้นเอาไว้ตั้งหลายชั่วโมง ที่ปากเก่งไปแบบนั้นก็แค่อยากเอาชนะเด็กมันเท่านั้นแหละ

“ทำไมวันนี้คนเยอะจังวะ” เบนตัวหลบผู้คนระหว่างทางที่เดินไปห้องน้ำหญิง ภาพที่เห็นตรงหน้าคือแถวที่ยาวเป็นหางว่าว ห้องน้ำก็เสือกเป็นห้องน้ำรวม ทำไมไม่สร้างแยกไว้สำหรับโซน VIP บ้างวะ มันจะใช้งบเท่าไหร่กันเชียว รู้งี้ออกมาฉี่ตั้งแต่แรกซะก็ดี ไม่น่าฝืนอั้นเอาไว้เลย

ฉันเปลี่ยนเป้าหมายเดินอ้อมมาอีกฝั่งนึงแทนหลังจากนึกอะไรดีๆออก ห้องน้ำชายคงไม่มีคนเข้าเยอะเหมือนห้องน้ำหญิง เดินไปดูลาดเลาก่อนดีกว่า ถ้าไม่มีใครเข้าฉันค่อยแอบเข้าไปก็ได้

ทางสะดวก

หลังจากที่ชะเง้อดูจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครเข้าออก ฉันจึงตรงปรี่มาที่ห้องน้ำ มีอยู่สี่ห้องที่เปิดประตูทิ้งไว้ ส่วนห้องสุดท้ายปิด คงไม่มีใครอยู่หรอก น่าจะเป็นห้องเก็บอุปกรณ์แม่บ้าน

ฉันเลือกห้องที่สองถัดจากห้องแม่บ้าน เพราะดูท่าจะสะอาดสุดแล้ว รีบปลดกระดุม ตามมาด้วยซิปกางเกงยีนส์ ก่อนจะหันไปดึงทิชชู่มาเช็ดตรงฝารองนั่ง ถึงจะปวดแค่ไหนแต่ความสะอาดต้องมาก่อน

“อา อืม” ขณะที่ฉันกำลังจะฉี่ หูก็ดันไปได้ยินเสียงนึงเข้า ใครมาครางแถวนี้วะ หรือฉันหูฝาด

ตั้งหน้าตั้งตาฉี่ต่อแต่ทว่ายังฉี่ไม่ทันเสร็จก็ได้ยินเสียงที่คล้ายกับเสียงเดิมดังขึ้นมาอีกรอบ แถมมันยังชัดแจ๋วตอนที่ใครคนนึงพูดว่า “อย่าเสียงดังครับ เดี๋ยวใครมาได้ยิน” 

“ได้ยินก็ช่างสิ จะได้รู้ว่าฉลามเป็นของพี่” หืม ดูท่าว่าฉันจะไม่ได้หูฝาดแฮะ ว่าแต่ทำไมชื่อไอ้ผู้ชายมันคุ้นหูดีจัง

“ผมไม่ใช่ของพี่ครับ จำไม่ได้หรอว่าเราตกลงกันว่าไง” 

“จำไม่ได้แล้วอะ” น้ำเสียงอู้อี้ดังขึ้นอย่างอ้อนๆ ฟังดูก็รู้ว่าผู้หญิงตั้งใจอ่อยแค่ไหน คนเราสมัยนี้จะมีอะไรกันก็เลือกที่หน่อยไม่ได้หรือไงวะ

“งั้นออกไปครับ” เชร้ดดด เด็ดขาดว่ะ 

“อ๊ะ ฉลามไล่พี่หรอ” ดูเหมือนผู้หญิงคนนั้นจะถูกดันตัวไปชนประตู เพราะฉันได้ยินเสียงดังกึก

“ถ้าพี่ยังพูดไม่รู้เรื่องอยู่แบบนี้ เราก็ไม่มีอะไรต้องคุยกันครับ” พูดจบเสียงเปิดประตูห้องข้างๆก็ดังขึ้น ทำเอาคนที่ฉี่ไม่สุดอย่างฉันถึงกับไม่กล้าฉี่ต่อเลยทีเดียว

“ไหนฉลามบอกว่าอยากลองมีครั้งแรกกับพี่ไง” เชี่ย นี่คิดจะเปิดบริสุทธิ์กันในนี้เลยหรอวะ

“ชู่ว เราไม่ได้อยู่ในนี้กันแค่สองคนครับ”

“เอ๊ะ” 

วูบ

วินาทีที่ได้ยินประโยคนั้น ใจฉันก็ตกลงไปที่ตาตุ่มทันที ฉันจะถูกจับได้ไหมวะว่าแอบฟังเขามีอะไรกัน จากที่มึนๆอยู่ถึงกับสร่างเมาเลยกู

“ใครอยู่ในนั้นครับ” ใบหน้าฉันชาวาบทันทีที่มีวัตถุบางอย่างกระทบเข้ากับประตูห้องน้ำ ขามันแข็งจนไม่กล้าขยับตัวหรือว่าส่งเสียง ละคิดดูสภาพฉันตอนนี้ ยีนส์ที่ร่นลงไปกองกับข้อเท้า และตูดเปลือยๆที่นั่งบนฝาชักโครก ถ้าถูกใครจับได้ในสภาพนี้มีหวังซวยแน่

“ช่างมันเถอะฉลาม เราไปต่อกันที่อื่นก็ได้” 

“... เอางั้นหรอครับ” เงียบไปสักพักกว่าผู้ชายคนนั้นจะตอบตกลง

“อื้ม ครั้งแรกของฉลามทั้งที เราไปที่ดีๆกว่านี้กันเถอะ ในนี้เหม็นจะตาย” 

“ก็ได้ครับ” 

หลังจากนั้นคนทั้งคู่ก็ออกจากห้องน้ำไปเพราะฉันได้ยินเสียงฝีเท้าเดินไกลออกไปแล้ว โล่งอกไปทีนะอีพีท แอบมาเข้าห้องน้ำชายยังไม่พอ ยังต้องมาได้ยินคนกำลังจะเอากันอีก รู้ถึงไหนอายถึงนั่น

ฉันนั่งรอจนกระทั่งแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่ในห้องน้ำ เลยทำธุระให้เสร็จแล้วค่อยๆเปิดประตูย่องออกมาล้างไม้ล้างมือ ก่อนจะเดินตรงมายังทางออก 

เฮือก

แต่สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เพราะมีคนกำลังยืนดักรอฉันหน้าห้องน้ำ

“มึงเองหรอที่มาแอบฟังคนอื่นในห้องน้ำ” ทันทีที่คนตรงหน้าเห็นฉันมันก็ถลึงตาใส่แล้วตรงปรี่เข้ามาหา คนที่ฉันคุ้นหน้าเป็นอย่างดีและไม่มีวันลืมเบ้าหน้าแบบนี้แน่... ผู้หญิงที่ด่าฉันว่ากะหรี่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนไงล่ะ

“ไม่ได้แอบฟัง มันเป็นพื้นที่สาธารณะ” ยกมือขึ้นกอดอกประจันหน้าพลางยักไหล่ขึ้นอย่างไม่แคร์ คิดอยู่ละว่าคนดีๆที่ไหนจะพากันมาเอาในห้องน้ำ พอรู้ว่าเป็นใครฉันจึงไม่แปลกใจเลย

“แต่นี่มันห้องน้ำผู้ชาย เอ๊ะ นี่อย่าบอกนะว่ามึงจงใจตามกูมา” ชี้หน้าด่าพลางทำหน้าราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ อูยยย น่ากลัววว

“อย่าสำคัญตัวเองหน่อยเลย” ฉันเหยียดยิ้มพลางหลุมตามองที่ริมฝีปากช้ำที่ฉันฝากรอยไว้ ก่อนจะก้มมองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า สภาพแบบนี้ยังจะมาดักรอฉันอีกนะ “แล้วนี่บ้าหรือโง่กันแน่ที่อยู่รอฉัน กลัวฉันไม่รู้หรอว่าคนที่อยู่ในห้องน้ำเป็นเธอ แล้วก็... ” พูดจบก็ลากสายตามองไปด้านหลัง มีผู้ชายสวมหมวกแก๊บยืนพิงกำแพงอยู่ ตัวค่อนข้างสูงเลยทีเดียว น่าจะเป็นคู่ขาของยัยนี่นี่แหละ

“มึงกล้าดียังไงมามองผู้ชายของกู” ทำท่าราวกับหมาที่กำลังจะถูกแย่งกระดูก ก่อนจะกระเถิบตัวไปบังผู้ชายคนนั้นจนมิด

“อยากมองตายล่ะ หลีกไป” พูดตัดบทเพราะไม่อยากมีเรื่องกับมันต่อ แต่อีผีบ้าตรงหน้ากลับเข้ามาขวางทางฉันไว้ไม่ยอมให้ไป

“ตอบมาก่อน เมื่อกี้ได้ยินอะไรบ้าง” 

“ไม่ตอบ รำคาญ” จ้องหน้ามันกลับก่อนจะใช้มือผลักคนตรงหน้าให้หลบไปพ้นทาง ถ้าไม่ติดว่าอีพวกนั้นเมาแล้วฉันต้องขับรถไปส่งนะ ฉันอาจจะอยู่มีเรื่องกับมันจนจบก็ได้

หมับ

“โอ๊ย” แต่เดินได้เพียงสองก้าว ผมฉันก็ถูกดึงเอาไว้จากทางด้านหลัง พอดีกับที่สายตาสบเข้ากับชายเจ้าของหมวกแก๊บ นั่นมัน... “ฉลาม” มัวแต่ช็อคกับสิ่งที่เห็นตรงหน้าจนลืมไปว่าตัวเองโดนกระชากหนังหัวอยู่ รู้ตัวอีกทีตัวฉันก็ปลิวมาด้านหลังแล้ว “อ๊ะ” 

หมับ

“ฉลาม! ไปช่วยมันทำไม” เสียงแหลมดังขึ้นในตอนที่ร่างสูงเอื้อมมาคว้าตัวฉันไว้ไม่ให้หงายหลัง ถ้าช้าไปอีกนิดตูดฉันคงจ้ำพื้นไปแล้ว

“เป็นอะไรไหม” ริมฝีปากบางเฉียบตรงหน้าขยับขึ้นพูด

“มะ ไม่เป็นไร” ตอบออกไปด้วยน้ำเสียงขาดห้วง พระเจ้า! นี่มันอะไรกัน ฉันแทบไม่อยากจะเชื่อ คนที่อยู่ในห้องนั้นก็คือฉลาม น้องชายแท้ๆของเพื่อนสนิทฉันที่มหาลัย!

“คุณรู้จักผมหรอ” ทันทีที่ฉันยืนด้วยขาตัวเองได้แล้ว คนตรงหน้าก็เอ่ยถามขึ้น

“ฉลามจำพี่ไม่ได้หรอ” 

“...” คำตอบที่ได้คือการเงียบ แบบนี้แสดงว่าจำไม่ได้สินะ

“พี่เป็นเพื่อนของไอ้ปลา พี่พีทไง” 

“ครับ? ” สีหน้าคนตรงหน้าเปลี่ยนไปแทบจะทันทีที่ได้ยินฉันบอกแบบนั้น 

“เราเคยเจอกันเมื่อนานมาแล้ว” ฉันอธิบาย ดูท่าเด็กมันจะจำฉันไม่ได้จริงๆ ที่ฉันจำได้ ส่วนนึงอาจจะเป็นเพราะว่าฉันกดฟอลโลวอินสตาแกรมของทุกคนในครอบครัวไอ้ปลาไว้หมดเลย โดยเฉพาะพี่วาฬ รายนั้นหล่อลากเลือดสเปคฉันเลย

“อ่อ” เด็กมันพยักหน้า แต่เอ๊ะ เหมือนอิปลามันเคยบอกฉันว่าฉลามพึ่งขึ้น ม.6 เทอมนี้ไม่ใช่หรอ แสดงว่าอายุก็ยังไม่ถึง 20 เลยนี่ “งั้นผมขอตัวนะครับ” 

“เดี๋ยว” ฉันเอ่ยรั้งไว้ตอนที่ฉลามหันไปคว้าแขนผู้หญิงคนนั้นเพื่อเดินออกไปจากตรงนี้ “แล้วฉลามเข้ามาที่นี่ได้ไง อายุยังไม่ถึง 20 เลยไม่ใช่หรอ” 

“ละมึงจะยุ่งทำไมฮะ กับอีแค่รู้จักพี่สาวเขา ไม่ได้แปลว่ามึงจะมาเสือกเรื่องของเขาได้นะ” เออ ดูท่าอีนี่มันอยากมีเรื่องกับฉันจริงๆว่ะ 

“หุบปากไปก่อนครับพี่เฌอ” กำลังจะเถียงกลับแต่คนตัวสูงพูดขึ้นซะก่อน ว๊ายสะใจเป็นบ้า เห็นสีหน้าซีดเผือกของมันแล้วอารมณ์อยากจิกหัวตบของฉันมันหายไปทันที

“นี่ฉลามปกป้องมันหรอ” 

“ผมไม่ได้ปกป้องใครครับ พี่กลับไปก่อนเถอะ” ผละมือออกจากแขนก่อนจะดันตัวเธอออกห่าง

“แต่ฉลาม...” 

“ผมบอกให้กลับไปก่อน” พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ ขนาดฉันเป็นคนฟังยังรู้สึกเจ็บแทน 

“ก็ได้... ฝากเอาไว้ก่อนเถอะมึง” ชี้หน้าฉันเสร็จก็เดินสะบัดตูดออกไปทันที แสดงว่าที่โดนตบปากแตกเมื่อกี้ไม่ได้ทำให้สันดานดีขึ้นเลยสินะ

“ฝีมือพี่ใช่ไหมครับ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น

“ห๊ะ” หันกลับมามองฉลามอย่างไม่เข้าใจ

“รอยที่หน้าพี่เฌอ” 

“อ๋อ อื้อ” ฉันพยักหน้า ยัยบ้านั่นคงเล่าอะไรให้ฟังสินะ แต่ฉันเดาว่ามันคงใส่ไข่ฉันไปเยอะพอสมควร “จะด่าพี่แทนผู้หญิงคนนั้นหรอ ว่ามาสิ” ร้อยทั้งร้อย ผู้ชายต้องอยากปกป้องผู้หญิงที่ตัวเองคบด้วยอยู่แล้ว ฉลามเองก็คงจะเป็นผู้ชายประเภทนั้นเหมือนกัน

“เปล่าครับ แค่อยากคุยกับพี่เรื่องเมื่อกี้” 

“เรื่อง? อ๋อ เรื่องที่พี่ได้ยินฉลามกำลังจะเอา... ” หุบปากไว้แค่นั้นเพราะสายตาคนตรงหน้าหยุดเอาไว้ ทำไม จ้องกันแบบนั้นเพื่อ

“อย่าบอกเรื่องนี้กับพี่ปลา” 

“...” 

“ผมไม่อยากให้พี่สาวผมรู้” เขาพูดในสิ่งที่ต้องการออกมา

“เรื่องนี้เองหรอ... วางใจเถอะ นี่มันเรื่องของนาย พี่ไม่ใช่คนปากโป้ง” ฉันให้คำสัตย์ เพราะฉันไม่ได้คิดจะบอกไอ้ปลามันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว วัยรุ่นก็งี้แหละ ถูกๆผิดๆลองกันไป

“ผมไม่ได้จะว่าพี่แบบนั้น แต่ก็ขอบคุณครับ” 

“อืม” 

“งั้นผมขอตัว” พูดจบก็หมุนตัวเดินจากไปทันที อะไรของเขาวะ นึกว่าจะมาเคลียร์เรื่องผู้หญิงคนนั้นซะอีก

 

….

ไหน ใครว่าน้องดุ น้องไม่ดุเลยสักนิ้ดดดด ไม่เชื่อถามพี่พีทได้ อะคริ 
ฝากติดตามและขอกำลังใจกันด้วยน้าาา
ใครเข้ามาอ่านแล้วบ้างเอ่ย
รายงานตัวหน่อยค่าาาา <3

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น