ร้ายมา รั ก ก ลั บ ไม่โกง : Fleet of love

ตอนที่ 2 : ร้ายมารักกลับครั้งที่ 1 : ตัวต้นเหตุ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 852
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    9 พ.ย. 63

 

21.30 น.

ร่างปราดเปรียวของนักศึกษาปีสามบนรองเท้าส้นสูงสี่นิ้วก้าวเข้ามาในร้านอาหารกึ่งผับหรือที่เรียกง่ายๆว่าบาร์ ดวงตายาวรีที่ถูกตบแต่งด้วยมาสคาร่าสีน้ำตาลลายเส้นคม ท่อนบนเป็นสายเดี่ยวสีขาวที่สวมทับด้วยยีนส์พับแขนสีซีดเข้ากันกับกางเกงยีนส์รัดรูปและส้นสูงสีเหลือง Christian Louboutin ราคาแพงยับ

ใบหน้าเรียวบูดบึ้งเพราะถูกลากแขนออกมาจากสถานการณ์ชุลมุนตรงหน้าร้าน และคนที่ทำให้เกิดเรื่องขึ้นไม่ใช่ใคร ฉันเอง

“ช้าหน่อยดิมุก มึงจะรีบลากกูไปไหน” 

“จะอยู่ให้มึงฆ่าเขาตายก่อนรึไง” คนที่กำลังลากแขนฉันอยู่เอ่ยขึ้น ใบหน้าบึ้งตึงบอกได้เป็นอย่างดีว่ามันไม่พอใจกับการกระทำของฉัน

“กูไม่ฆ่ามันหรอกน่า นั่นแค่สั่งสอน” ฉันพูดแก้ตัวพลางเดินตามมันมาแต่โดยดี

“นี่เรียกว่าแค่สำหรับมึง? ”

“เออ” ตอบกลับไปด้วยสีหน้าเรียบ แค่นั้นมันยังน้อยไป

“กูละเบื่อมึงจริงๆ” มองมาด้วยสายตาที่ราวกับระอาฉันเต็มที ก่อนจะสะบัดหน้ากลับไปแล้วลากแขนฉันเดินต่อ

“ปล่อยกูได้ละ” ทันทีที่เดินมาถึงห้องประจำโซน VIP ฉันก็สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมก่อนจะซัดตัวลงนั่งที่โซฟา

“เลิกพยศได้ละ นี่ถ้ากูไม่เดินไปหยิบของในรถคงไม่เห็นว่ามึงไปมีเรื่องกับเขา” 

“มันต่างหากที่มามีเรื่องกับกู” ฉันเถียงออกไป

“เกิดอะไรขึ้นวะ” จูน ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามพูดขึ้น

“จะอะไรซะอีก ก็เพื่อนมึงน่ะสิ ไปมีเรื่องกับผู้หญิงข้างล่างจนปากเขาแตก นี่ถ้ากูไปห้ามไม่ทันยัยนั่นคงสลบคาตีนอิพีทไปแล้ว” 

“มันต้องมีอะไรแน่ๆ อิพีทมันถึงได้ลุกมาทำอะไรแบบนี้” จูนมองมาที่ฉันด้วยแววตาสงสัย เมื่อก่อนฉันเคยเป็นผู้หญิงอารมณ์ร้าย แต่หลายปีที่ผ่านมาฉันไม่ได้เป็นแบบนั้นแล้ว คิดว่าตัวเองคงหายสนิทจากโรคเจ้าอารมณ์ แต่วันนี้มันคงพิสูจน์ให้เห็นแล้ว “เล่ามา ไหนใครทำอะไรมึง” มันถามต่อ

“มันด่ากูว่ากะหรี่ กูไม่ชอบ” ฉันตอบไปตามตรง ถ้อยคำหยาบคายแบบนั้นฉันรับไม่ได้

“เออ งั้นก็สมควร” มุกพยักหน้าเห็นด้วย

“สมควรแล้วที่ตบมัน? ” จูนถาม

“สมควรที่มันด่ามึงแบบนั้น” 

“อีมุก” จ้องหน้ามันกลับพลางถลึงตาใส่อย่างหัวเสีย นี่มึงจะเข้าข้างเพื่อนมึงหน่อยไม่ได้หรอ

“มึงว่าไหมจูน” มันหันไปหาทัพเสริม

“กูไม่รู้ววว” มันลากเสียงยาวพลางทำหน้าเลิ่กลั่กก่อนจะยกแก้วขึ้นจิบแล้วหันไปทางอื่น

“ทีกูด่ามึงทุกวันมึงไม่เห็นแคร์ พอคนอื่นด่าทำมาเป็น” มุกมันพูดพลางเบะปากมองมาที่ฉันด้วยสายตาเอือม

“กูแค่ควงคนโน้นคนนี้ไปทั่ว แต่กูไม่ได้มั่วเป็นกะหรี่เหมือนที่มันด่า” 

“ถ้ามึงไม่ได้เป็นแบบนั้น มึงก็อย่าเก็บคำพูดคนอื่นมาคิด... เดี๋ยวนะ ปกติมึงเคยแคร์คำพูดใครด้วยหรอ? ” ใบหน้าข้องใจฉายชัดบนใบหน้าหวานของมัน

“...” 

“มีอะไรอีกไหมที่มึงยังไม่ได้บอกกู” 

“...” 

“อีพีท” 

“เออ!... วันนี้กูเจอไอ้ศร” 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น