ร้ายมา รั ก ก ลั บ ไม่โกง : Fleet of love

ตอนที่ 16 : ร้ายมารักกลับครั้งที่ 15 : วันเสียซิง 18+ (75%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 589
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    9 ธ.ค. 63

 

 

หลายวันต่อมา

@ ห้าง M

“ลากกูมาเพื่ออะไร ถามหน่อย” เสียงบ่นติดรำคาญดังขึ้นจากอีคนที่กำลังกรอกตามองฉัน เพราะวันนี้อิจูนมันโดนฉันลากให้มาซื้อของเป็นเพื่อนฉันตั้งแต่เช้า ตอนนี้ก็ปาเขาไปสามชั่วโมงแล้วที่ฉันพามันเดินทัวร์ห้าง

“ก็วันนี้มึงไม่มีเรียนไงเพื่อนนน” ถอยหลังเดินกลับไปคล้องแขนคนที่มือกำลังเข็นรถเข็นเดินตามมาด้านหลัง 

“มึงจะซื้อเหล้าไปทับหัวตายหรือไงอีพีท แม่งเอามาทุกยี่ห้อ” พูดพลางส่งสายตาเบื่อหน่ายมองไปที่รถเข็น 

“ก็เผื่อเพื่อนเราไม่กินอันนั้นจะเอาอันนี้ไง กูเลยต้องซื้อไปให้หลากหลาย” ฉันอธิบาย 

“เพื่อนหรือผู้อีเวร” 

“ก็ทั้งเพื่อนและผู้นั่นแหละ” ผละมือออกจากแขนมันก่อนจะหมุนตัวเดินไปเลือกเครื่องดื่มต่อ อ้อ ลืมบอกไปสินะ ว่าวันนี้ห้องฉันจะมีปาร์ตี้วันเกิด และจะเป็นวันเกิดใครไปไม่ได้นอกจากพีทคนเท่คนนี้

เนื่องด้วยวันนี้ฉันชวนแขกค่อนข้างเยอะ ถือได้ว่าเยอะกว่าทุกปีที่ผ่านมา เพราะมีคนรู้จักเพิ่มเข้ามาในชีวิตฉันตั้งมากมายในช่วงหนึ่งปีหลังมานี้ วันนี้ฉันเลยต้องหยุดเรียนเพื่อมาเตรียมของสำหรับงานที่กำลังจะจัดขึ้น

อาจจะคิดว่าฉันโอเวอร์ไป กับอีแค่คล้ายวันเกิดที่แม่เจ็บท้องคลอดเจียนตายทำไมต้องตื่นเต้นเบอร์นี้ แต่สำหรับฉัน วันที่ฉันจะกลายเป็นคนพิเศษแบบนี้มีได้แค่ปีละครั้ง ฉันจะไม่ยอมพลาดมันอีกแน่  

ก็พลาดมาตั้งแต่เด็กจนโตแล้วนี่ กักตุนเอาตอนนี้จะเป็นไรไป

 

16.30 น.

@เดอะ รีเจ้นท์

หลังจากอิจูนมันช่วยฉันขนของมาเก็บที่คอนโดเสร็จมันก็ขอตัวกลับไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่ที่ห้องและจะกลับมาพร้อมกับมุกและกลุ่มเพื่อนที่โรงเรียนเก่า ตอนนี้ทั้งห้องเลยเหลือแค่ฉันที่เดินไปเดินมา จัดโน่นจัดนี่อยู่คนเดียว

ก่อนหน้านี้อิกุนก็โทรมาบอกว่าอีกไม่ถึงชั่วโมงจะเข้ามาหา ฉันเตรียมเซอร์ไพร์สไว้ให้พวกมันแล้ว อีกไม่นานคงถึง

คว้าผ้าเช็ดตัวเข้ามาอาบน้ำก่อนที่แขกเหรื่อจะมา ใช้เวลาทั้งสิ้นไม่ถึงสิบนาที ทั้งๆที่ปกติขัดตัวก็เกินครึ่งชั่วโมงแล้ว กว่าจะได้ผิวสวยๆมาบอกเลยว่าไม่ง่าย 

เช็ดตัวจนแห้งก่อนจะชะโลมโลชั่นแล้วตามด้วยการหยิบเกาะอกตัวสั้นแบบมีฟองน้ำมาสวมท่อนบน เลือกชุดสบายๆให้ดูไม่ตั้งใจจนเกินไป เดรสไหมพรมเปิดไหล่สีเทาถูกหยิบขึ้นมาสวม ดึงชายเดรสให้เข้ารูปพลางกวาดตามองเรียวขายาวของตัวเองในกระจกแล้วอมยิ้มอย่างพอใจ

วันนี้เป็นวันของแกนะพีท แกต้องมีความสุขมากๆนะ

ออด~

เสียงออดดังขึ้นหลังจากที่ฉันใช้เวลาแต่งหน้าด้วยความเร็วแสงไม่ถึงห้านาที แค่ปัดขนตาให้เด้ง ทาปากให้ดูอิ่ม ทาหน้าให้ไม่มันแค่นี้ก็ปังแล้ว

“มาแล้วๆ” ไม่รู้ว่าคนที่รออยู่หน้าประตูคือใคร แต่เสียงกลับนำไปก่อนตัวด้วยความตื่นเต้น 

ที่เดาเอาไว้น่าจะเป็นอิกุนและผองเพื่อน ส่วนช้อยส์ที่สองน่าจะเป็นบรรดาเด็กนั่งดริ้งก์ที่ฉันนัดไว้ ก่อนที่มือจะเอื้อมไปหมุนลูกบิดให้เปิดออก

แต่ผิดคาด คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้คือ คณิน คนที่ฉันไม่ได้เชิญมางานนี้ด้วย

“คณิน” เอ่ยเรียกชื่อคนหน้าทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร

“ไม่ว่าอะไรใช่ไหมครับ ที่ผมมาหาปุบปับแบบนี้” 

“เข้ามาก่อนไหม” ไม่ได้ตอบคำถาม แต่เอ่ยชวนเป็นมารยาทแทน

“ไม่เป็นไรครับ ผมแค่เอาของมาให้แล้วจะกลับเลย” พูดจบก็ยื่นของในมือมาตรงหน้า มันคือถุงกระดาษลายน่ารัก ดูไม่ออกว่าของในนั้นคืออะไร

“เข้ามาก่อน” ไม่รับของสิ่งนั้นมาถือในทันที แต่กลับเปิดประตูกว้างออกแล้วหมุนตัวเดินเข้ามาในห้อง บอกตามตรงว่าเห็นสีหน้าเกรงใจของเด็กนั่นแล้ว ใจมันก็อ่อนยวบยาบไปหมด

“ผมขอที่อยู่พี่มาจากพี่จูน ตั้งแต่วันที่... ” 

“อือ อิจูนบอกแล้ว” ตอบกลับไปก่อนจะหยิบแก้วมารินน้ำเปล่าแล้วเดินเอามาให้ร่างสูง 

“ขอบคุณครับ” รับน้ำไปจากมือพลางมองมาเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง จึงเอียงคอถามเป็นเชิงว่ามีอะไรจะพูดไหม “เอ่อ... พี่แกะของขวัญเลยได้ไหม” ลังเลอยู่ครู่นึง ก่อนจะส่งถุงกระดาษนั่นมาให้อีกครั้ง

“อืม เอาสิ” ฉันรับมันมาก่อนจะก้มลงเปิดถุง ภายในถุงนั้นมีกล่องซ่อนอยู่อีกอันขนาดพอดีมือ หยิบมันออกมาก่อนจะเอาถุงไปฝากให้คณินถือ

ไหนดูซิว่าซื้ออะไรมาให้ นี่ถือว่าเป็นของขวัญชิ้นแรกที่ฉันได้ในวันเกิดปีนี้เลยนะ

“สร้อย? ” พอเปิดมันออกดูจึงเห็นว่าด้านในเป็นสร้อยคอสีเงินเส้นเล็ก มีจี้รูปตัว P ขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กจนเกินไปห้อยอยู่ ดูเรียบหรูและสวยงามในคราวเดียวกัน “ใส่ให้สิ” ไหนๆก็แกะออกมาแล้ว และวันนี้ฉันก็สวมเสื้อที่เปิดช่วงบนค่อนข้างเยอะ สร้อยเส้นนี้คงเข้ากันดีกับชุดฉันไม่น้อย

“ผมใส่ให้ไม่ได้ครับ” แต่คนตรงหน้ากลับไม่ยอมรับมันไป ก่อนจะพูดประโยคถัดมาที่ทำเอาใจฉันกระตุกไปครู่นึง “ผมอยากให้พี่ใส่มันในวันที่พี่รู้สึกเหมือนกันกับผม” พูดออกมาด้วยแววตาที่ไม่ได้ล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย

ตึก ตึก

นี่มันอะไรกัน ทำไมใจฉันถึงเต้นผิดแปลกไปได้ล่ะ ฉันเคยคิดมาตลอดว่าคณินก็เปรียบเหมือนน้องชายของฉันคนนึง แต่สายตาอบอุ่นที่มองมาตอนที่เขากล่าวประโยคนั่นมันเหมือนเข้ามากระตุกใจฉันอย่างจัง

... เพราะความใสซื่อที่มาจากดวงตาคู่นั้นรึเปล่านะ

ไม่นะพีท ไหนมึงบอกจะไม่มีความรักอีกแล้วไง สถานะของมึงกับคณินตอนนี้ ที่เป็นอยู่มันก็ดีอยู่แล้ว 

“ผมไปนะครับ” พูดจบก็หมุนตัวเตรียมจะเดินจากไป แต่ฉันรวบรวมสติกลับมาได้จึงชิงพูดตัดหน้าไปซะก่อน 

“มันจะไม่มีวันนั้น” 

“...” 

“อย่ามารักคนอย่างพี่เลยคณิน เอาสร้อยนายกลับไปด้วย” โพล่งออกไปอย่างชัดถ้อยชัดคำ การที่เราไม่สามารถรับรักคนๆนึงได้ เราก็ควรรีบปฏิเสธไปไม่ใช่หรอ ฉันไม่อยากให้ความหวังใคร ก่อนหน้านี้เราตกลงกันแล้วว่าจะไม่มีใครรู้สึกกับอีกฝ่าย แบบนี้มันผิดกฎ

เพราะถ้ามีใครพูดเรื่องนี้ออกมา ความสัมพันธ์จะถือว่าสิ้นสุดลงทันที คณินเองก็รู้เรื่องนี้ดี

“ผมตัดสินใจแล้วครับ ผมห้ามตัวเองไม่ให้รู้สึกกับพี่ไม่ได้” หมุนตัวกลับมาแล้วพูดขึ้น “... ถ้าพี่ไม่สามารถรับมันไว้ พี่จะทิ้งมันไปก็ได้ แต่ผมอยู่ในสถานะนั้นไม่ได้อีกแล้ว” พูดจบก็หมุนตัวเดินออกไป ทิ้งให้ฉันอยู่กับความเงียบและความสับสนในใจ การที่คณินตัดสินใจพูดเรื่องนี้นั่นก็แปลว่าเด็กมันกำลังจะเดินออกไปจากชีวิตฉันแล้วจริงๆ ฉันไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน ไม่คิดว่าจะเสียคนที่คอยอยู่ข้างฉันไปเร็วขนาดนี้

แปลกดีแฮะ ทำไมใจฉันมันถึงเจ็บปวดได้ ที่ผ่านมาฉันไม่เคยมีหัวใจให้ใคร แต่ทำไมวันนี้มันถึงดูเหมือนว่าเจ้าก้อนแข็งๆในอกซ้ายมันกลับมามีชีวิต

ไม่รู้ว่านี่คือความรู้สึกของ คนที่เสียคนในครอบครัวไป หรือ เสียคนรักไป กันแน่

 

….

 

 

18.00 น.

เสียงออดดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับการปรากฏตัวของแก๊งค์เพื่อนสนิทในมหาลัย อิกุนและอิปลาเดินเข้ามาพร้อมกันด้วยชุดและทรงผมที่จัดเต็มมาตั้งแต่หัวจรดเท้า บอกเลยว่าเจ้าของงานอย่างฉันถึงกับหมองไปเลยทีเดียว ขาดอยู่แค่หนึ่งคนคือไอ้เป้ง นึกว่ามันจะมาพร้อมพวกนี้ซะอีก เห็นบอกว่าจะไปซื้อของขวัญให้ฉัน คงจะเป็นไอเท็มแปลกๆเฉกเช่นทุกปีนั่นแหละ

รู้ไหมว่าปีที่แล้วมันซื้ออะไรให้ฉัน... ดิลโด้ไงล่ะ บอกเลยว่าโคตรระยำ ผู้ชายเหี้ยอะไรซื้อดิลโด้ให้ผู้หญิง แถมยังเป็นผู้หญิงโสดที่เวอร์จิ้นอย่างฉันอีก คิดจะให้เพื่อนเสียบริสุทธิ์เพราะเซ็กส์ทอยนี่บาปมากเลยนะ จนถึงตอนนี้ฉันก็ไม่เคยคิดจะเอาออกมาใช้ นอนแอ้งแม้งอยู่ในตู้เสื้อผ้านู่น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

คราวนี้เปลี่ยนจากเสียงออดเป็นเสียงเคาะ ฉันว่าฉันควรเปิดประตูทิ้งไว้ดีไหม ไม่งั้นคงต้องเดินไปเปิดอีกทั้งคืน ไหนๆชั้นนี้ทั้งชั้นก็ไม่มีใครอยู่อยู่แล้วนอกจากห้องฉัน

“สวัสดีครับคุณพีท” เสียงทุ้มดังขึ้นหลังจากที่ฉันเปิดประตูและปลีกตัวให้ชายร่างสูงสามคนเข้ามาในห้อง รูปร่างหน้าตาแต่ละคนนี่ถือว่าตรงปก ไม่ผิดหวังที่ฉันเรียกใช้บริการกับเอเจนซี่จ้าวเดิม

“นี่เพื่อนฉันเอง ปลาทูกับกุญแจซอล” กล่าวแนะนำเพื่อนตัวเองให้รู้จักก่อนเป็นอันดับแรก เพราะคนที่ชายกลุ่มนี้ต้องดูแลในค่ำคืนนี้คือเพื่อนๆฉันในงาน ไม่ใช่ฉัน “ฉันให้ทั้งสามคนมาคอยบริการพวกเราคืนนี้ เครื่องดื่ม อาหาร พวกมึงไม่ต้องจัดการเอง อยากได้อะไรบอกพวกเขาได้เลย” หันไปเอ่ยแนะนำพวกมันอย่างเป็นทางการ

“ว้า แค่เสิร์ฟหรอ เรียกมานั่งด้วยไรงี้ได้ป้ะ” อิกุนพูดขึ้นด้วยสายตาระยิบระยับ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันพอใจแค่ไหน อีกอย่าง ฉันไม่ได้จ้างคนพวกนี้เพื่อมาชงหรือเสิร์ฟเหล้า ฉันจ้างให้พวกเขามาเป็นเด็กนั่งดริ๊งก์และเทคแคร์แขกของฉัน เพราะวันนี้คนน่าจะมากันเยอะ ฉันคนเดียวคงดูแลได้ไม่ทั่วถึง ให้คนเหล่านี้คอยช่วยคงเบาแรงฉันไปไม่น้อย อีกอย่าง งานปาร์ตี้มันต้องมีคนแปลกหน้าสิ มันถึงจะสนุก ถูกต้องไหม

 

เวลาผ่านไปเกือบครึ่งค่อนคืน ฉันที่วุ่นอยู่กับการรับแขกที่มาไม่ขาดสายพึ่งได้นั่งพัก แต่ยังไม่ทันหยิบไวท์ไวน์ในแก้วขึ้นจิบเพื่อดับกระหาย เสียงทุ้มก็เอ่ยขัดขึ้นซะก่อน

“ดื่มแค่นั้นจะไปเมาอะไร” 

“กูคอแห้ง” เงยหน้าขึ้นตอบไอ้เป้ง ผู้ชายคนเดียวในกลุ่มเพื่อน

“นี่ชุ่มคอกว่า” แก้วเหล้าในมือมันถูกยัดใส่มือฉันโดยไม่ได้ขอ จะให้ดื่มเหล้าเพียวๆโดยไม่มีแม้แต่น้ำแข็งเพื่อดับกระหายเนี่ยนะ เอาสมองส่วนไหนคิด

“แดกเองเหอะ” ยัดแก้วกลับไปที่เดิมจนฝ่ามือหนาเกือบคว้าเอาไว้ไม่ทัน

“เกือบคว่ำแล้วไหม เหล้าแพง” เงยหน้าขึ้นจ้องฉันด้วยสายตาตำหนิ 

“คว่ำไปดิ ในห้องยังมีอีกเยอะ” พูดพลางเปรยตามองไปยังประตูห้องเก็บของที่เปิดทิ้งไว้ คืนนี้ทั้งคืนดื่มกันให้ตายไปข้าง เหล้าที่ว่ายังเหลืออีกเยอะ และไม่ใช่ว่าฉันจะเลือกดื่มแต่เครื่องดื่มดีกรีน้อยเสียเมื่อไหร่ ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล ฉันแค่อยากเซฟตัวเองให้เมาช้าที่สุดแล้วค่อยดื่มหนักตอนดึกทีเดียว เป็นถึงเจ้าภาพจะเมาก่อนแขกคงไม่ดีมั้ง

“ดื่มเป็นเพื่อนกูหน่อย อารมณ์ไม่ดี” แต่ไอ้คนข้างๆกลับรบเร้า พ่นลมหายใจออกมาราวกับมีใครทำเรื่องให้ไม่พอใจ

“ไปโดนไรมา” 

“ไม่ใช่กู ไอ้ปลานู่น” มันตอบพลางเปรยตามองไปยังบุคคลที่ถูกกล่าวถึง

“ทำไมวะ” มองตามสายตามันไปก่อนจะหันกลับมาถามอย่างสงสัย

“ก็ไอ้พวกที่มึงจ้างมานั่งดริ๊งก์ไง แม่งสร้างเรื่อง” 

“เล่ามา” หมุนตัวหันไปเผชิญหน้าก่อนจะฟังมันเล่าอย่างตั้งใจ จนสุดท้ายได้ความว่า ผู้ชายคนนึงที่ฉันจ้างมาในงานพูดจาดูถูกไอ้ปลา แถมยังเกือบจะมีเรื่องกับไอ้เป้งและแฟนไอ้ปลามัน 

“ทำไมไม่บอกกูให้เร็วกว่านี้” จ้องมันตาเขียวปั๊ด ก่อนจะกวาดตามองหาไอ้เด็กนั่งดริ๊งค์นั่น ใครจะพูดจาดูถูกฉันฉันไม่ว่า แต่ถ้ามาดูถูกเพื่อนฉัน ฉันไม่ปล่อยเอาไว้แน่ มันเป็นใครถึงกล้ามาแตะต้องเพื่อนของฉัน 

“ใจเย็น ไม่ต้องหา ไล่มันไปแล้ว” มือหนาวางลงที่ไหล่

“ใจเย็นยังไงไหววะ” ดึงมือมันออกพลางทำท่าจะลุกไปตามหาไอ้ตัวก่อเรื่อง ไอ้เหี้ยนั่นกล้าดียังไงมาสร้างความวุ่นวายในงานของฉัน

“อยากรู้ไม่ใช่หรอว่ากูเตรียมของขวัญอะไรมาให้มึง” 

“มันใช่เรื่องที่จะคุยตอนนี้ไหมวะ” กรอกตามองมันอย่างนึกรำคาญ จะไปจัดการให้เพื่อน ทำไมต้องห้ามด้วยวะ

“เอาน่า วันนี้วันดี อย่าพึ่งวู่วาม” มือหนาเอื้อมมาจับแขนพลางพูดจาโน้มน้าวให้ฉันใจเย็นลง นอกจากเพื่อนที่โรงเรียนเก่า ก็มีไอ้เป้งเนี่ยแหละที่รู้ว่าแท้จริงแล้วนิสัยฉันเป็นยังไง เจ้าอารมณ์แค่ไหน

สุดท้ายมันก็ทำสำเร็จ ฉันสงบลงนิดหน่อยและหมุนตัวกลับมานั่งที่เดิม ผ่านไปได้ราวๆสิบนาทีจึงสามารถรีบูทตัวเองกลับมาได้

“ไปเอาของขวัญมาดิ” หันไปเปลี่ยนเรื่องคุยหลังจากปรับอารมณ์ได้แล้ว

“เออ งั้นรอแป๊บ เดี๋ยวมา” พูดจบมันก็หมุนตัวเดินเข้าไปในห้องเก็บของ ราวกับว่าซ่อนของขวัญที่จะให้ฉันเอาไว้ในนั้น ก่อนที่เสียงออดจะดังขึ้นเรียกความสนใจของฉันอีกระลอกตอนที่เพลงกำลังหยุดเล่นพอดี

ไอ้เป้งเดินออกมาด้วยสีหน้าระรื่นพร้อมกับกล่องสี่เหลี่ยมขนาดพอดีมือในขณะที่อิกุนเดินมาเรียกฉัน

“ไปเปิดประตูดิพีท” 

“ใครมาวะ” หันไปพูดกับมันอย่างงงๆ แขกก็มากันครบแล้วนี่

“อยากรู้มึงก็ออกไปเปิด” พยักเพยิดให้ไปเปิดแถมยังดึงแขนฉันให้ลุกจากเก้าอี้อย่างมีพิรุธ

“เออๆ งั้นทุกคนสนุกกันไปก่อนเลยนะ เดี๋ยวฉันมา” หันไปบอกพวกเพื่อนๆที่โรงเรียนเก่าก่อนจะมุ่งหน้ามาเปิดประตู

แกร๊ก

“Happy Birthday ครับ” ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก บุคคลที่มาใหม่ก็เอ่ยพูดขึ้น 

“มาได้ไง” ถามออกไปอย่างนึกแปลกใจ อยู่ๆคนที่พึ่งเจอเมื่อสองวันก่อนก็มาปรากฏตัวตรงหน้าแถมในมือคู่นั้นยังถือของบางอย่างมาด้วย หันไปมองด้านหลังอย่างงงๆจนกระทั่งสายตาสะดุดเข้ากับอิกุนที่กำลังกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างกับอิปลา เลยพอจะเดาออกว่าใครเป็นคนให้ฉลามทำเรื่องนี้

ใช่ คนตรงหน้าฉันก็คือฉลาม เด็กม.6 น้องชายเพื่อนสนิทฉันเอง

“กุน มึงให้ฉลามซื้อนี่มาหรอ” หันไปถามคนที่น่าสงสัยที่สุด อิปลาไม่น่าจะเป็นตัวต้นคิดแน่

“กูหรอ เปล๊า” มันโบกมือหยอยๆ แถมหน้าตายังเลิ่กลั่กดูมีพิรุธ 

“กูบอกให้ฉลามซื้อมาเอง เห็นมึงยังไม่มีเค้กวันเกิด” อิปลาโพล่งขึ้น ใช่ ของตรงหน้าฉันมันคือเค้กวันเกิด

“เออ แล้วนั่นยืนทำไรกันตรงนั้น มึงก็ชวนน้องเข้ามาสิอิพีท น้องอุตส่าห์มาแล้ว” อิกุนพูดแทรก ท่าทางดูมีพิรุธสุดๆ

“งั้นเข้ามาสิ” ชั่งใจสักพักก่อนจะหันไปคุยกับร่างสูงและหมุนตัวกลับเข้าห้องมา

“ยังไม่เป่าเค้กเลยครับ” เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลังก่อนที่ฉันจะเดินกลับไปนั่งที่เดิม

“เป่าเลย เป่าเลย เป่าเลย” สักพักก็มีเสียงเชียร์ตามมา จึงหมุนตัวกลับมามองตัวต้นเหตุที่ตั้งหน้าตั้งตารอให้ฉันทำตามประสงค์อยู่ นี่ไม่มีใครรู้สินะว่าฉันเกลียดเค้ก ฉันไม่ชอบเป่าเค้ก และไม่ชอบไอ้ตัวตุ๊กตาที่อยู่บนเค้กนี้ด้วย

“ไม่เป่าหรอ” คนตรงหน้าเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ

“ไม่เป่า ไม่ชอบ” เงยหน้าขึ้นตอบด้วยความสัตย์จริง “แต่ก็ขอบใจนะ ฉันแค่ไม่ชอบเป่าเค้กน่ะ” ส่งยิ้มบางๆกลับไป ก่อนจะใช้นิ้วตัวเองจรดลงไปบี้เปลวเทียนที่ปักอยู่บนเค้กจนมันดับ

ปึก

“ทำอะไรของพี่น่ะ” เค้กถูกทิ้งลงบนโต๊ะที่เต็มไปด้วยกล่องของขวัญจนเสียงดังปั่ก ตามมาด้วยเจ้าของเค้กที่รีบลนลานดึงมือฉันไปดู

 

75%

 

เอาแล้ววว ทีมฉลามเกียม ป้ายไฟ ส่วนทีมคณินเกียม ผ้าซับน้ำตา 

แต่ใครจะรู้ล่ะว่า เรือลำนี้จะพลิกหรือเปล่า จริงไหม? เพราะแม่นางพีทนางดูไบโพล่าเหลือเกิน ฮาาา
#ทีมพายเรือ เตรียมแจวจ้าาา ไปซ้ายหรือไปขวาดี

 

ทางคณิน พีทก็เหมือนจะรู้สึก แต่ก็ยังลังเลไม่เต็มร้อย ออกแนวค่อนข้างผูกพันกันมากกว่า
ส่วนฉลาม อันนี้คิดเป็นน้องเป็นนุ่งอยู่เลย ยังไม่มีอะไรในกอไผ่

เอ๊ะ หรือว่ามี?

 

ว่าแต่ชื่อตอนนี่มันยังไงน้าา ?
อุคริ

ปอ ลอลิง ตอนหน้าอัปให้อีก 1 ตอน + Mini NC หนึ่งกรุบ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น

  1. #16 failAM (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2563 / 02:46
    เราชอบคณิน ⛵เรือคณินพายต่อไปปปป
    #16
    1
    • #16-1 FareeyaWriter(จากตอนที่ 16)
      24 พฤศจิกายน 2563 / 17:33
      ไรต์ก็ชอบบ พายเรือไปด้วยกันค่า
      #16-1
  2. #15 failAM (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2563 / 02:42
    สงสารคณินมากกกกก
    #15
    1
    • #15-1 FareeyaWriter(จากตอนที่ 16)
      24 พฤศจิกายน 2563 / 17:34
      ฮืออ ต่อจากนี้กำผ้าไว้ให้แน่น
      #15-1
  3. #14 sukanya063 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2563 / 22:05
    ตกลงชื่อตอนนี่ ใครเสีย ใครได้ 555+
    #14
    1
    • #14-1 FareeyaWriter(จากตอนที่ 16)
      24 พฤศจิกายน 2563 / 17:33
      นั่นนะสิน้าาา ตามอ่านกันเร็วๆนี้ค่า
      #14-1
  4. #13 Puechsing (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2563 / 21:46
    สงสารคณิน
    #13
    1
    • #13-1 FareeyaWriter(จากตอนที่ 16)
      24 พฤศจิกายน 2563 / 17:33
      งือออ เกียมผ้าค่าาา
      #13-1