ร้ายมา รั ก ก ลั บ ไม่โกง : Fleet of love

ตอนที่ 15 : ร้ายมารักกลับครั้งที่ 14 อัปแล้วฮับ !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 366
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    21 พ.ย. 63

 

 

คราวนี้คงเลี่ยงไม่ได้แล้วสินะ เพราะจุดที่คณินยืนอยู่คือตำแหน่งที่ฉันวางกระเป๋าทิ้งไว้ กระทั่งวิ่งจนครบรอบแล้วจึงเดินออกมาจากสนาม หันหลังไปมองอีกุนก็เห็นว่าเหลืออีกตั้งไกลกว่ามันจะวิ่งเสร็จ ยกมือขึ้นปาดเหงื่อตามกรอบหน้าก่อนจะมุ่งหน้าเดินตรงเข้าไปหยิบกระเป๋ารอมัน โดยไม่แม้แต่จะสนใจสายตาที่มองมาทางนี้เลย

หยิบกระเป๋าสะพายทั้งของตัวเองและของอิกุนขึ้นมาพาดไหล่พลางควานหาโทรศัพท์มือถือที่ยังไม่ได้ชาร์จแบตตั้งแต่เช้า กดเข้าไปในแอปพลิเคชั่นสีเขียว เลื่อนผ่านทุกแชตที่ยังไม่ได้อ่านก่อนจะหยุดลงที่รายชื่อของไอ้เป้ง กดส่งข้อความไปบอกมันให้ซื้อน้ำมาให้อิกุนด้วย ส่วนฉันยังพอมีเหลืออยู่ในกระเป๋า

แถมยังมีอีกขวดที่ถูกส่งมาตรงหน้าทั้งๆไม่ได้ขอ น้ำเย็นเฉียบมีไอเกาะอยู่รอบขวด บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าคนให้พึ่งเดินไปซื้อมา

“ไม่เป็นไร มีแล้ว” ตอบกลับไปโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง พลางหมุนตัวเดินมานั่งที่ม้าหินอ่อนแล้วเปิดน้ำของตัวเองขึ้นจิบ

เหี้ย ร้อนฉิบหาย นึกว่าน้ำในกระทะทองแดง

หางตาเหลือบมองบางสิ่งที่กำลังเคลื่อนไหวเข้ามาใกล้ เป็นคณินนั่นแหละที่นั่งลงมาตรงข้ามฉัน เด็กมันเปิดขวดพลางเสียบหลอดให้อย่างเสร็จสรรพแล้วเลื่อนมาวางตรงหน้า ผ่านไปเกือบนาทีแล้วก็ยังไม่ยอมปริปากพูดอะไร เอาแต่จ้องเอาจ้องเอาจนฉันรู้สึกอึดอัด

“มีอะไรก็พูดมา” ละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ เงยหน้าขึ้นมองแล้วตัดสินใจถามออกไป

“...” แต่ฝั่งนั้นก็ยังคงนิ่ง ริมฝีปากรั้นเป็นกระจับสวยนั่นมันอมอะไรอยู่กันแน่ ทำไมช่วงเวลาสำคัญแบบนี้มันถึงได้เงียบทุกที 

เก็บทุกอย่างลงในกระเป๋ายกเว้นขวดน้ำที่ยังไม่เคยแตะขวดนั้น ก่อนจะลุกขึ้นจากที่นั่งเตรียมจะหมุนตัวเดินออกมา

“เดี๋ยวครับพี่พีท” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น “... คุยกันก่อนได้ไหม” 

“ก็พูดมาสิ” หันกลับไปจ้องหน้าคนที่นั่งอยู่

“...” 

“จะมาไล่ให้ฉันไปคบกับแฟนเก่าอีกรอบหรอ” ทิ้งกระเป๋าลงบนโต๊ะก่อนจะนั่งลงเพื่อให้โอกาสเด็กมันพูด

“เปล่าครับ... ผมขอโทษ” จ้องมาด้วยแววตาที่เจือไปด้วยความรู้สึกผิด แต่แค่นี้ฉันไม่ยกโทษให้หรอกนะ โคตรไม่ชอบเลยเวลาโดนผลักใสไล่ส่งไปหาสิ่งที่เราไม่ชอบ ใครไม่โดนคงไม่รู้สึก

“พูดมาสิว่าขอโทษเรื่องอะไร” ยกมือขึ้นกอดอกถาม

“เรื่องแฟนเก่าพี่ แล้วก็เรื่องที่โกหกว่ามีสอบ” หึ

“มีเรื่องจะพูดแค่นี้ใช่ปะ” 

“ยังมีอีกครับ” พอพูดจบก็มองมาที่ฉันราวกับลังเลว่าจะพูดต่อดีไหม

“ว่ามาสิ” ฉันเร่ง

“คราวหลังจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก ผมควรจัดการความรู้สึกตัวเองให้ได้ ไม่ใช่เอามาลงที่พี่” ราวกับว่าคำพูดนี้ถูกซ้อมมาเป็นวันๆ เพราะสีหน้าคณินในตอนนี้ดูจริงจังเอามากๆ คงกลัวว่าถ้าพูดอะไรไม่ถูกหูแล้วจะทำให้ฉันโกรธจนหนีไปอีก

แล้วฉันก็รู้ด้วยว่าไอ้คำว่า ความรู้สึก ที่คณินพูดมันหมายความถึงอะไร แต่เลือกที่จะเงียบเพราะฉันยังไม่พร้อมที่จะพูดถึงเรื่องนี้

“เรื่องวันนั้นช่างมันเถอะ วันหลังอย่าพูดเรื่องผู้ชายคนนั้นอีกแล้วกัน” ถอนหายใจออกมาพลางปล่อยไหล่ลงในท่าสบาย รู้สึกเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอกเพราะตลอดหลายวันมานี้ในหัวฉันมีแต่เรื่องของคณิน การทะเลาะกับเด็กคนนี้เป็นอะไรที่ขัดใจฉันที่สุด 

ไม่รู้สิ มันหนักอกหนักใจแปลกๆ ฉันไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย

“ตกลงเราดีกันแล้วใช่ไหม” 

“บอกเมื่อไหร่ว่าจะดีด้วย” พูดด้วยน้ำเสียงกึ่งประชด แต่ก็ไม่ได้ใส่อารมณ์เหมือนก่อนหน้านี้แล้ว

“...” พอตอบไปแบบนั้นคนตรงหน้าก็มีสีหน้าสลดลงไปอีกครา คงคิดว่าฉันยังไม่ยอมยกโทษให้

“เออ” กระแทกเสียงก่อนจะยกน้ำขวดนั้นขึ้นมาดื่มพลางเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ทำขนาดนี้แล้วยังไม่รู้ ก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว

 

ฉันแยกกับคณินได้สักพักอิกุนก็เดินหอบเข้ามาหา เรียกว่าคลานมาจะถูกกว่า ด้วยสภาพที่เหงื่อซ่กบวกกันเสื้อนักศึกษาที่เปียกไปทั้งตัว คนที่ไม่เคยออกกำลังกายเลยแบบมันก็สมควรแล้วที่จะเหนื่อย

หลังจากนั้นไม่นานไอ้เป้งก็ซื้อน้ำมาให้ พวกมันไม่ทันเห็นว่าก่อนหน้านี้ฉันนั่งอยู่กับใคร ไม่ได้จงใจจะปิดเป็นความลับหรอก แต่คณินมีธุระต้องกลับไปก่อนพอดี ดีแล้วล่ะที่พวกมันไม่เห็น ฉันขี้เกียจตอบคำถามและสาธยายให้พวกมันฟังว่าคณินเป็นใคร 

ตลอดช่วงเย็นฉันใช้เวลาไปกับการทานอาหารเกาหลีที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งแถวๆมหาลัย พวกเรามากันครบทุกคนรวมถึงน้องๆแก๊งค์แฟนของไอ้ปลาด้วย มื้ออาหารวันนี้เลยครึกครื้นเป็นพิเศษเพราะทั้งโต๊ะเต็มไปด้วยผู้ชายหล่อและหน้าตาดี ที่เด็กพวกนี้มาสนิทกับพวกฉันได้ก็เพราะเจอกันโดยบังเอิญที่ร้านเหล้าบ่อยๆเนี่ยแหละ

หลังจากแยกย้ายกันกลับทางใครทางมันแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแค่ฉันกับอิกุนสองคนที่ยังเดินเตร็ดเตร่อยู่ในห้างบ้านช่องไม่กลับ แถมตอนนี้ดูเหมือนว่าฝนใกล้จะตกลงมาแล้ว อิกุนมันเลยชวนฉันฆ่าเวลาด้วยการแวะเข้าร้านทำเล็บ จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาจนถึงสองทุ่มฝนก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด พยากรณ์อากาศไม่เห็นบอกเลยว่าวันนี้จะมีฝน

“เอาไง กลับเลยไหม” คนที่กำลังใช้สายตาชื่นชมกับเล็บตัวเองอยู่ถามขึ้นโดยไม่หันมามอง

“กลับเลยก็ได้ เดี๋ยวกูไปส่งมึงก่อน” 

“ก็ต้องแบบนั้นอยู่แล้วป้ะ” เงยหน้าพลางยกคิ้วขึ้นข้างนึงประมาณว่า นั่นมันหน้าที่มึงอยู่แล้ว อะไรทำนองนั้น

ทุกครั้งที่ฉันกับมันไปไหนด้วยกัน ฉันก็จะรับหน้าที่ไปส่งมันถึงห้องตลอด จนคนที่คอนโดมันอาจจะคิดว่าพวกเราเป็นคู่รักเลสเบี้ยนไปแล้วก็ได้

 

@ บนรถ

“ผัวไม่มีก็งี้ ต้องลำบากคนสวยๆอย่างกูมาส่ง” บ่นขึ้นลอยๆขณะที่ตบไฟเลี้ยวออกมาจากโรงจอดรถ

“พูดเหมือนมึงมี... เอ๊ะ หรือว่ามี” แต่มันกลับพุ่งประเด็นมาที่เรื่องนี้ พลางหันมาจ้องจนตาแทบถลน

“มีกับผีอะไรล่ะ” ถ้ามีคงไม่มาขับรถให้มันนั่งอยู่ตรงนี้ไหม

“กูเห็นแต่เต๊าะผู้ไปวันๆ มึงไม่คิดจะคบใครจริงจังเหมือนอิปลาบ้างหรอวะอีพีท” อยู่ๆก็เข้าโหมดจริงจังจนฉันปรับอารมณ์ไม่ทัน

“กูไม่รีบ” หันไปตอบขณะที่รถจอดติดไฟแดงพอดี

“กูถามจริง ทุกวันนี้มึงมีคนคุยด้วยปะ แบบ คุยแบบจริงจังอะ” มันหันมาตั้งอกตั้งใจถามราวกับเรื่องนี้มันสำคัญนักหนา

“ไม่มี มีแล้วเดี๋ยวไม่เท่” ยักไหล่ขึ้นอย่างไม่แคร์ คนคูลเขาไม่มีแฟนกันหรอก

“อีเวร เดี๋ยวกูหยิกหี” มันถลึงตามองพลางยื่นมือเข้ามาเตรียมจะหยิก แต่ฉันหนีบขาได้ทันและปัดมือมันทิ้ง ผู้หญิงอะไรแม่งโคตรหยาบคาย ฉันทนคบมันเป็นเพื่อนมาถึงสามปีได้ยังไงเนี่ย

“มึงจะรีบให้กูมีไปทำไมอิกุน ไม่ชอบหรอที่กูโสดเป็นเพื่อนมึงเนี่ย” ถอนหายใจออกมาอย่างระอา ยุให้อิปลามีไปคนนึงแล้ว ยังจะยุให้ฉันมีอีก วันๆแม่งคิดหาแต่ผัวให้เพื่อน

“กูโสดคนเดียวก็พอแล้ว กูไม่ต้องการให้เพื่อนกูโสดด้วย มึงเข้าใจไหม” 

“กูไม่เข้าใจ หุบปากไปเลยมึงอะ กูจะขับรถ” พูดตัดบทเพราะขี้เกียจเถียงกับมันแล้ว เถียงไปชาตินี้ก็ไม่มีวันชนะ

“หรือมึงเข็ดผู้ชาย สนใจเปลี่ยนมาชอบเพศเดียวกันไหม... เอ จะว่าไปหน้าตามึงก็ให้อยู่นะ เบี้ยนส่วนใหญ่แม่งนมโต” 

“เหี้ย! อีกุน! ” ฉันสะดุ้งโหยงเพราะอยู่ๆมีบางอย่างตะปบเข้าที่นม แถมยังบีบหนึ่งทีราวกับมันไม่ใช่ของสงวน ถ้าฉันไม่จับพวงมาลัยอยู่ ป่านนี้มือคงฟาดไปที่หน้ามันแล้ว “เดี๋ยวกูก็ขับลงข้างทางซะนี่ เล่นไม่รู้จักเวล่ำเวลา” หันกลับไปมองตาเขียวปั๊ดก่อนจะกลับมาโฟกัสที่ถนนเบื้องหน้าต่อ

“ทำไมนมมึงใหญ่จังวะ ถ้าไม่จับดูนี่ไม่รู้จริงๆนะเนี่ย” ขยำมือทั้งสองข้างเข้าหากันเพื่อประกอบท่าทาง บอกเลยว่าสายตาแม่งโคตรหื่น “หวงตัวหรอเราอะ” แถมยังมีหน้ามาหรี่ตาแซวฉันพลางอมยิ้มอีกต่างหาก

“เออ หวง” ผละมือซ้ายออกจากพวงมาลัย ก่อนจะยกทั้งแขนมาปิดหน้าอก สายตามันตอนนี้แม่งโคตรไม่น่าไว้ใจ

“กับเพื่อนกับฝูง จะหวงเพื่อ? สมบัติแบ่งกันจับผลัดกันชม” อีเลว 

“สมบัติพ่อง” ด่ามันกลับทันควัน “ของแบบนี้จะมาจับกันสุ่มสี่สุ่มห้าได้ไง นี่ถ้าเป็นผู้ชายกูจะไม่ว่าสักคำ” 

 

To be continued

ไม่หวงจริงหรอออ

เจิมรอฮับ <3

 

Next:

EP 15 is loading….

แปลกดีแฮะ ทำไมใจฉันมันถึงเจ็บปวดได้ ที่ผ่านมาฉันไม่เคยมีหัวใจให้ใคร แต่ทำไมวันนี้มันถึงดูเหมือนว่าเจ้าก้อนแข็งๆในอกซ้ายมันกลับมามีชีวิต

ไม่รู้ว่านี่คือความรู้สึกของ คนที่เสียคนในครอบครัวไป หรือ เสียคนรักไป กันแน่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น

  1. #12 failAM (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2563 / 07:47
    คณินสู้ๆ
    #12
    0