ร้ายมา รั ก ก ลั บ ไม่โกง : Fleet of love

ตอนที่ 13 : ร้ายมารักกลับครั้งที่ 12 : คนกลับคำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 381
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    20 พ.ย. 63

 

 

“อ๋อ ที่มาเนี่ยเพราะอิปลาสั่งให้มาเฝ้าพี่? ” ฉันสรุปจากคำพูดที่ฉลามเล่าให้ฟังเลยได้ใจความดังนี้

“ครับ ดูพี่ผมเป็นห่วงพี่มาก” คนตรงหน้าตอบพลางเอนหลังไปชิดเก้าอี้ ดูท่าว่าระยะห่างระหว่างเราจะเพิ่มมากขึ้นนะ เหมือนเด็กมันกลัวฉันยังไงไม่รู้อะ เมื่อกี้ก็แค่จะดมเอง

“พี่นายก็เว่อร์งี้ตลอดแหละ แทนที่จะห่วงพี่ เอาเวลาไปห่วงผู้ชายพวกนั้นดีกว่า” พูดออกไปพลางผ่อนเสียงลงในช่วงท้าย 

“ว่าอะไรนะครับ” คนข้างกายถาม

“เปล่า ไม่มีไร” หันไปตอบพลางเท้าแขนข้างนึงลงกับโต๊ะ มือเคลื่อนมาค้ำที่คางพลางหันไปมองคนที่กำลังอ้าปากพูด

“เมื่อกี้มีคนมาหาพี่ด้วย” อยู่ๆเด็กหน้าตี๋ก็เปลี่ยนเรื่องคุย

“ใคร” 

“เห็นว่าชื่อคณิน เขาอยู่กับพี่ก่อนที่ผมจะเข้ามา” 

“อ้ออ” ตอบออกมาพลางลากเสียงยาว ตั้งแต่วันที่ฉันโกรธจนหนีลงจากรถ ฉันก็ไม่เคยเจอหน้าเด็กนั่นอีกเลย เขาไลน์มาฉันก็ไม่ได้เปิดอ่าน ไม่คิดว่าจะมาหาฉันถึงห้องสมุด แถมยังแอบมาเงียบๆตอนที่ฉันหลับอีก

“แสดงว่ารู้จักกัน? ” คนข้างๆถามต่อ

“อืม รู้จัก” ฉันพยักหน้าพลางเบนตาหันมาอีกทาง

“สนิทไหมครับ” 

“ไม่รู้สิ บางทีก็เหมือนสนิท บางทีก็เหมือนไม่รู้จักคนๆนี้เลย” ไม่รู้อะไรที่ทำให้ฉันพูดออกไปขณะที่เหม่อมองไปนอกหน้าต่าง

“พี่ชอบเขาหรอ” 

“ทำไมวันนี้พูดมาก” หันไปมุ่นคิ้วมองคนตรงหน้า

“เปล่าครับ ก็แค่ถาม” ยักไหล่ขึ้นพลางตอบออกมาอย่างไม่ใส่ใจ ประมาณว่า จะตอบหรือไม่ตอบก็ช่างพี่เถอะ

“พี่ถามอะไรนายอย่างนึงสิ” 

“...” ไม่ตอบแต่พยักหน้า

“นายชอบคนที่แก่กว่าหรือเด็กกว่า” ฉันถามออกไป ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองต้องมานั่งตั้งคำถามกับเด็ก ม.6 อย่างฉลาม

อารมณ์มันพาไปมั้ง

“อืม... ผมชอบคนที่เด็กกว่า เคยคบคนแก่กว่าแล้วมันไม่เวิร์ก” ใช้เวลาคิดเพียงอึดใจเดียวแล้วตอบออกมา ที่ว่าคบคนแก่กว่าแล้วไม่เวิร์ก เด็กมันหมายรวมถึงยัยผู้หญิงที่ฉันมีเรื่องด้วยหรือเปล่านะ ดูเหมือนยัยนั่นจะแก่กว่าฉลามหลายปี ดูจากหน้าแล้วคงอายุพอๆกับฉัน

“แล้วถ้าหากคนที่นายชอบ เขายังไม่พร้อมจะจริงจังกับใครล่ะ นายจะรอหรือปล่อยเขาไป” ฉันเปิดประเด็นถามออกไป เพราะหลายวันมานี้เรื่องนี้มันกวนใจฉันไม่หยุด คงจะเป็นเรื่องของใครไปไม่ได้นอกซะจาก คณิน

“ก็คงต้องปล่อย ผมไม่ชอบรั้งใครไว้” 

“อืม” ฉันพยักหน้าพลางครุ่นคิด ถ้ามันง่ายแบบนั้นก็ดีดิ

“พี่ถามทำไม” 

“อย่าพึ่งถาม มีอีกเรื่อง” ฉันพูดสวนขึ้น

“ครับ” 

“แล้วถ้ามีคนมาชอบนาย ทำดีกับนายทุกอย่าง แต่นายไม่ได้คิดอะไรกับเขาเกินคำว่าพี่น้อง นายจะปล่อยเบลอแล้วแกล้งทำเป็นไม่รู้ หรือจะบอกคนๆนั้นไปตรงๆ” คำถามคาใจถูกถามออกมา เร็วๆนี้ฉันจะต้องตัดสินใจแล้วว่าจะทำยังไงกับเรื่องของคณินดี เพราะดูเหมือนว่ายิ่งนานวันเข้า ความรู้สึกของคณินที่มีต่อฉันมันก็เริ่มเปลี่ยนไปทีละนิด ถ้าเป็นคนอื่นฉันจะไม่ลังเลและประกาศตัดความสัมพันธ์ออกไปตรงๆ แต่นี่เป็นคณิน ฉันเลยต้องคิดเยอะหน่อย 

“ขึ้นอยู่ที่ว่าคนๆนั้นสำคัญกับพี่แค่ไหน” ฉลามตอบ สรุปสุดท้ายฉันก็หาคำตอบให้กับคำถามนี้ไม่ได้อยู่ดี มันเป็นคำถามที่ฉันควรจะต้องตัดสินใจเองสิ ไม่ใช่ถามคนอื่น “คนๆนั้นคงสำคัญกับพี่มากสินะ” ฉลามพูดต่อ

“ช่างเถอะ ถือว่าพี่ไม่ได้ถามแล้วกัน” ฉันตอบปัดๆพลางหันมาเท้าแขนทั้งสองข้างลงกับโต๊ะ พอเห็นว่าเด็กมันเงียบไม่เซ้าซี้ถามอะไรต่อ ฉันจึงเอ่ยขึ้น “จะนั่นตรงนี้อีกนานไหม” 

“ก็คงจนกว่าพี่ผมจะมา” ถือว่าได้คำตอบที่น่าพอใจ

“งั้นเฝ้าต่อนะ ง่วง” 

“ครับ? ” 

“อย่าให้ใครมากวนด้วย ไม่งั้นจะลงโทษนาย” มุ่ยหน้ามองคนตรงหน้าก่อนจะหลับตาลงอีกครั้งอย่างไม่แคร์สีหน้าและสายตางงงวยของเด็กมัน ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราในที่สุด

 

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

[ฉลาม บรรยาย]

“ฉลาม” เสียงเอ่ยเรียกชื่อดังขึ้นด้านหลัง ชื่อแปลกๆแบบนี้คงเป็นใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่ผม

“ชู่วว” แนบนิ้วชี้ลงที่ริมฝีปากพลางหันไปบอกพี่สาวของตัวเองให้เงียบเสียงลงหน่อย ข้างๆกันนั้นยังมีเพื่อนของเธออีกสองคนนั่นก็คือพี่เป้งที่ครอบครัวเรารู้จักกันเป็นอย่างดี กับเพื่อนผู้หญิงอีกคนนึงซึ่งผมจำชื่อไม่ได้แล้ว

“มันยังไม่ตื่นอีกหรอ เป้ง มึงปลุกมันดิ๊” พี่ปลา หรือ ปลาทู พี่สาวผู้ที่มีชื่อแปลกกว่าผม หันไปบอกเพื่อนชายคนสนิทของเธอ

“อย่าพึ่งครับ พี่พีทพึ่งนอนไปเอง” ผมหันไปบอกก่อนที่มือพี่เป้งจะเอื้อมไปเขย่าแขนคนที่นอนหลับสนิท

“พึ่งนอนก็ปลุกได้ ใครบอกให้เมื่อคืนมันดูซีรีส์จนดึกจนดื่น” พี่สาวของผมตอบกลับมาพลางทำท่าจะเข้าไปเขย่าตัวคนที่พึ่งนอนไปได้แค่ชั่วโมงเดียว ก่อนหน้านี้ตอนที่เราคุยกัน เธอเป็นคนบอกผมเองว่าเมื่อคืนรวมๆแล้วได้นอนไปแค่สองสามชั่วโมง ผมเลยคิดว่าน่าจะปล่อยให้เธอนอนต่ออีกสักนิด

หมับ

“อย่าพึ่งดีกว่าครับ” รีบเอื้อมมือไปจับแขนพี่สาวของตัวเองไว้

“เออๆ ไม่ปลุกก็ไม่ปลุก” ชั่งใจสักพักก่อนจะผละแขนออกไป แถมยังหรี่ตาจ้องหน้าผมด้วยสายตาแปลกๆก่อนจะกลับไปเป็นสีหน้าปกติ “จะกลับกันได้ยัง” 

“แล้วพี่พีทล่ะครับ จะกลับยังไง” หันกลับไปมองร่างบางที่ยังหลับตาพริ้ม

“ปล่อยมันไว้กับไอ้เป้งนี่แหละ” พี่ผมตอบ

“อ้าว ทิ้งให้กูเฉย” พี่เป้งเอ่ยขึ้น

“มึงจะปลุกหรือไม่ปลุกมันก็ตามใจมึง กูพาน้องกูกลับล่ะ” พูดจบก็เดินมาคว้าแขนผมให้ลุกขึ้นยืน ก่อนจะลากผมออกมาจากห้องสมุด

“ปลาน้อยจะรีบไปไหน” หยุดเดินหลังจากที่เราออกมาข้างนอกแล้วพลางถามออกไป ไม่รู้พี่สาวผมจะรีบอะไรขนาดนั้น หรือจะรีบไปหาแฟนเธอที่พึ่งพามาเปิดตัวกับผมเมื่อเช้านี้ รู้สึกว่าจะชื่อนาที เรียนอยู่ที่นี่เหมือนกับพี่สาวผม

“ก็เลิกเรียนแล้ว จะอยู่ต่อทำไม” คนตรงหน้าเอียงคอถามก่อนจะผละมือออกจากต้นแขนไป

“ก็แทนที่จะนั่งเป็นเพื่อนเขาก่อน ปลาน้อยทำไมใจดำจัง” ผมกล่าวตำหนิ พี่ผมเป็นคนใจดำแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

“ฉลาม ชอบอิพีทหรอ” หรี่ตามองพลางขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปม ไปกันใหญ่แล้ว

“เปล่า” ผมตอบกลับไปตามตรง ดูยังไงถึงมองว่าผมชอบเพื่อนของเธอ ผมแค่คิดว่ามันเป็นสิ่งที่มนุษย์เราพึงกระทำก็แค่นั้น เฝ้าคนหลับผิดตรงไหน ให้ผมนั่งอ่านหนังสือเฉยๆยังน่าเบื่อกว่าอีก

“แน่นะ” 

“แน่สิ ทำไมถึงคิดว่าเค้าชอบพี่พีท” ผมเอ่ยถาม แค่การนั่งเป็นเพื่อนคนๆนึงมันก็แปลว่าชอบแล้วหรอ ทฤษฎีอะไรกัน

“ก็มันสวย ใครเห็นใครก็ชอบ” อืม แต่ก็พีทเธอก็สวยจริง ยิ่งพอตอนหลับยิ่งมองเพลิน แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าผมชอบอีกนั่นแหละ

“เลยคิดว่าผมจะชอบด้วย? ” เอียงคอถามพี่สาวตัวเองด้วยสีหน้าจริงจัง

“อือ ก็ไม่รู้ เดาเอา” เบือนหน้าหันไปมองทางอื่นเพื่อหลบสายตาผม

“แล้วถ้าเค้าชอบล่ะ ปลาน้อยจะห้ามไหม” ลองพูดหยั่งเชิง อยากรู้เหมือนกันว่าพี่ผมจะว่ายังไง

“ห้าม เพราะยังไม่บรรลุนิติภาวะ รอเข้ามหาลัยแล้วค่อยคิดเรื่องนั้น” หันกลับมาพูดด้วยแววตาจริงจัง บรรลุนิติภาวะงั้นหรอ ฮ่ะๆ นี่สินะ ที่เขาว่ากันว่า คนในครอบครัวมักมองเราเป็นเด็กเสมอ พี่ผมถึงไม่รู้เลยว่าอีกด้านผมเป็นยังไง ผมเองก็ผู้ชายคนหนึ่ง มีความชอบ มีความอยาก มันคงไม่ผิดอะไรถ้าผมจะคบใครสักคน มันไม่ได้อยู่ที่อายุ หรือตัวเลขอะไรเลย “ขำอะไร” คนตรงหน้าถามเสียงขุ่น

“ก็ขำคนแก่ไง เริ่มหัวโบราณตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย เค้ายังไม่ได้บอกเลยว่าเค้าจะมีแฟน” แต่พี่ผมไม่จำเป็นต้องรู้อีกด้านนึงของผม รู้เท่าที่ผมอยากให้รู้ก็พอ

“นี่ ว่าใครแก่ห๊ะ” ยกมือขึ้นทำท่าจะทุบผม แถมยังเดินตามมาทำร้ายร่างกาย ดีที่แฟนของเธอเดินผ่านมาทางนี้พอดี เธอจึงโดนพาตัวไป ทีตัวเองยังมีแฟนได้ แต่ห้ามไม่ให้น้องมี มันใช้ได้ที่ไหนกันล่ะ 

ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง กะว่าจะหยิบโทรศัพท์ออกมาเล่นฆ่าเวลาขณะที่พี่สาวผมกำลังคุยกับแฟนของเธอ แต่ปรากฏว่าไอ้เครื่องมือสื่อสารสีดำของผมมันไม่อยู่ อย่าบอกนะว่าลืมทิ้งไว้ที่ห้องสมุด

“ไปก่อนเลย เดี๋ยวตามไปที่โรงรถ” ตะโกนบอกพี่สาวตัวเองก่อนจะรีบหมุนตัวเดินกลับเข้ามาที่ห้องสมุดอีกครั้งโดยไม่ฟังเสียงรั้ง

เดินกลับขึ้นมายังชั้น 4 โซนเดิม ภาพตรงหน้ายังเหมือนตอนที่ผมเข้ามาครั้งแรกไม่มีผิด เปลี่ยนไปก็ตรงที่ผู้ชายที่นั่งอยู่เป็นผู้ชายอีกคน 

“อ้าวฉลาม นึกว่ากลับไปแล้ว” คนตรงหน้าหันมาเจอผมพอดีเลยเอ่ยทักขึ้น

“ผมกลับมาเอาของ” พูดพลางก้าวเข้าไปหยุดอยู่ที่โต๊ะตัวเดิม

“ของ? ” 

“โทรศัพท์ครับ คิดว่าพี่พีทน่าจะนอนทับอยู่” กวาดสายตามองไปยังร่างบางที่หลับสนิท สีดำๆที่ผมเห็นใต้แขนเธอคงจะเป็นไอ้เครื่องที่ผมกำลังตามหา

“อ้อ ให้พี่ปลุกมันให้ไหม” 

“ไม่ต้องครับ ผมรอได้” 

“หมายถึงจะอยู่รอจนกว่าไอ้พีทมันตื่น? ” คิ้วหนามุ่นเข้าหากันราวกับแปลกใจ

“ครับ” 

“งั้นก็ตามใจ ดีเหมือนกัน งั้นเราก็เฝ้ามันแทนพี่หน่อย เดี๋ยวพี่มีธุระกับที่บ้าน” ลุกขึ้นจากเก้าอี้พลางเดินมาตบไหล่ผม

“ครับ” 

[จบบทบรรยาย ฉลาม]

 

มีรอพี่ตงรอพี่ตื่น

ไหนตอนแรกใครบอกไม่อยากเฝ้าคะ ?

 

TO BE CONTINUED

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น