ผ ม เ ป็ น ข อ ง พี่ ค น เ ดี ย ว - Trapped in love

ตอนที่ 9 : 5 - สวัสดีครับป้าเทค 1/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,223
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 120 ครั้ง
    8 ก.ย. 63

 

 

วันต่อมา

08.05 น.

@ มหาลัย

แค่ 5 นาทีไม่เรียกว่าสาย คือนิยามสำหรับฉัน หลังจากที่เมื่อคืนกลับห้องไปฉันก็นอนแช่น้ำในอ่างจนเพลิน รู้ตัวอีกทีก็ปาเข้าไปตีสามแล้ว ไหนจะวิ่งออกไปรับสายจากไอ้เป้งที่โทรเข้ามารัวๆนั่นอีก มันแค่จะโทรมาถามฉันว่าถึงห้องปลอดภัยดีไหม แต่ฉันดันลืมโทรศัพท์ทิ้งไว้ข้างนอก มันเลยเป็นห่วงจนเกือบจะไปแจ้งความ ถ้าขืนฉันรับช้าอีกนิด พวกมันคงทำจริง ไม่ก็แห่กันมาที่คอนโดฉันแล้ว

สรุปวันนี้กว่าฉันจะโผล่มาเรียนได้ก็ทำเอาอาจารย์ประจำวิชามองค้อนไปหนึ่งที กว่าจะตื่น กว่าจะอาบน้ำแต่งตัว มาทัน 8โมงก็ถือว่าบุญแล้ว

“อิปลา ตกลงเมื่อคืนมึงกลับกับใคร” อิกุนที่นั่งโต๊ะติดกันเอ่ยถาม

“กูก็กลับคนเดียวดิ ถามแปลก” หันไปตอบ

“อ้าว มึงไม่ได้กลับกับน้องหรอ”

“น้องไหน? ”

“ก็น้องนาทีสุดหล่อของกูไง” ตอบกลับมาด้วยถ้อยคำไม่รื่นหู

“กลับกับผีสิ”

“อ้าว ก็เห็นออกไปด้วยกัน ไม่ได้กลับด้วยกันหรอ” เพ่งสายตามายังฉันด้วยแววตากรุ้มกริ่ม

“กลับก็เหี้ยละ กูไม่ฆ่ามันตายก็บุญแล้ว”

“ว้า อดลุ้นเลยกู” ลุ้นกับผีสิ

“ว่าแต่มึงเหอะ เมื่อคืนไอ้เป้งมารับกี่โมง แม่งโทรมาบ่นกูหูชา” บ่นออกไปพลางชะเง้อมองไอ้เป้งที่นั่งห่างออกไปไกลพอสมควร

“ก็สมควรไหมล่ะ มันโทรหามึงเกือบทั้งคืน มาบ่นว่าพวกกูไม่ดูแลมึง ปล่อยให้มึงกลับเองอีก”

“เออ สมน่า ใครบอกให้หาเรื่องซวยมาให้กู อุตส่าห์ไม่อยากเจอมันอยู่แล้วเชียว” ประโยคสุดท้ายพูดด้วยน้ำเสียงเบาลง ไม่อยากให้อิกุนหยิบยกมาเป็นประเด็น เดี๋ยวอีพีทกับไอ้เป้งก็พากันหูผึ่งอีก

“ดูจากท่าทางแล้ว เหมือนน้องมันอยากสานต่อ คสพ. กับมึงนะ”

“คสช. เหี้ยไรมึง”

“คสพ. ก็ ความสัมพันธ์ไงอีควาย” มันหันมาตะคอก

“ก็เหี้ยละ” มันจะมาอยากสานต่อความสัมพันธ์กับฉันทำไม หายหน้าหายตาไปตั้งสองปีแล้ว

“จริง กูดูจากสายตาที่น้องมันมองมึงกูก็รู้แล้ว แถมยังหึงน้องนนท์จนออกนอกหน้าขนาดนั้น”

“หึงบ้าหึงบอไรล่ะ” ครุ่นคิดถึงเรื่องเมื่อคืนตามที่อิกุนมันบอก ไม่เห็นจะเข้าเค้าตรงไหน ทั้งหมดมันก็แค่เรื่องบังเอิญ เก้าอี้ไม่ว่าง แล้วพื้นที่ข้างฉันก็ยังพอยัดลงมาได้ เด็กมันเลยมานั่งด้วยก็แค่นั้น

“มึงรอดูเหอะอิปลา กูยอมเอาหัวเป็นประกันเลย น้องมันดูท่าพร้อมชนขนาดนั้น” พูดด้วยท่าทางมั่นอกมั่นใจ

“เออ งั้นถ้ามันอยากชนก็เรื่องของมัน กูนี่แหละที่จะเหยียบเบรคมันจนมิดเอง” ฉันก็มั่นใจไม่แพ้กัน ฉันไม่ปล่อยให้เด็กนั่นเข้ามาพัวพันกับชีวิตฉันอีกหรอก กล้าเอาศักดิ์ศรีตัวเองนี่แหละเป็นประกัน ไม่เชื่อก็คอยดู

 

15.00 น.

“เข้ากิจกรรมรับน้องด้วยนะ วันนี้คณะเรานัดคุย” เพื่อนในสาขาเดินมาบอกก่อนจะเดินจากไป ปกติกลุ่มของพวกเรามักจะไม่เข้าร่วมกิจกรรมของคณะสักเท่าไหร่ ถ้าไม่สำคัญจริงๆ ส่วนงานนี้คงเลี่ยงไม่ได้ เพราะต้องไปเซย์ฮัลโหลกับว่าที่หลานเทคหลานรหัสคนใหม่ที่พึ่งเข้ามาเรียนปี1 สดๆร้อนๆ

อันที่จริงพี่ปี3 อย่างพวกเราไม่ต้องเข้าไปยุ่งเลยยังได้ เพราะวางมือให้ปี2 จัดการแล้ว แต่ไหนๆวันนี้ก็เลิกเรียนไว ฉัน อิพีท อิกุน เลยตกลงกันว่าจะแวะเข้าไปดูสักแป๊บแล้วค่อยกลับ ส่วนไอ้เป้ง รายนั้นกลับบ้านไปแล้ว เห็นว่ามีธุระ

“พี่ปลา พี่กุน พี่พีท ทางนี้ครับ” เสียงตะโกนดังมาจากมุมนึงบริเวณใต้อาคาร พอหันไปดูก็เห็น‘เจแปน’ น้องรหัสปี2 ของฉันกำลังโบกมือให้

“ไปนั่งกับไอ้แปนกัน โต๊ะว่าง” อิกุนเสนอ

พวกเราเลยพากันเดินตรงมายังโต๊ะของไอ้แปน เด็กบริหารที่เรียนสาขาธุรกิจระหว่างประเทศเหมือนกับฉัน ส่วนน้องเทคจะอยู่อีกสาขานึง โดยกฎของคณะมีอยู่ว่า น้องรหัสจะถูกเลือกโดยอัตโนมัติจากรหัสนักศึกษาที่มีเลขท้าย 3ตัวเป็นเลขเดียวกัน สาขาเดียวกัน ส่วนน้องเทค จะเลือกจากการจับฉลากรายชื่อน้องๆทั้งคณะ โดยเขียนชื่อทุกคนรวมกันไว้ในกล่องเดียว แล้วให้พี่ๆเป็นคนเสี่ยงดวงเลือก

“ไงพี่ มาด้วยหรอ” ไอแปนกล่าวทักทายพลางเดินเข้ามายกมือไหว้พวกฉัน

“กูบอกแล้วไงว่าไม่ต้องไหว้ เดี๋ยวกูแก่” ยกมือขึ้นไปปัดมือมันทิ้ง บอกตั้งกี่รอบแล้ว เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา

“เออ ลืม อันนี้ขนมผมปะ” มันยกมือขึ้นเกาหัว ก่อนจะหันขวับมามองถุงพลางสติกสองถุงในมือฉันที่บรรจุขนมเต็มไปหมด

“กูเอามาให้ว่าที่หลานรหัสกับหลานเทค” ตอบออกไปตามความจริง ไอ้แปนมันได้จากฉันไปเยอะแล้ว วันนี้ไม่ใช่วันของมัน

“ว้า งี้ผมก็เป็นหมาหัวเน่าเลยดิ” มันมุ่ยหน้า

“มึงอะ ค่อยพาไปเลี้ยงวันหลัง อันนี้กูเอามาเวลคัมน้อง” ยัดถุงขนมใส่มือมันถุงนึงแล้วพูดขึ้น ไม่รู้ไอ้แปนรู้ตัวน้องรหัสมันหรือยัง ฉันจะได้ฝากมันไปให้ ง่ายดี

“สัญญาแล้วนะ” ชูนิ้วก้อยมาตรงหน้า กะล่อนจริงๆเลยมันเนี่ย

“เออ แล้วไหนหลานรหัสกู ขนมนั่นฝากให้ด้วย” ถามออกไปพลางชะเง้อมองเด็กปี1 ที่เริ่มมารวมกลุ่มกันแล้ว

“รู้แล้ว เดี๋ยวพาไปเจอ สวยด้วย” อา ปีนี้ได้ผู้หญิงสินะ สลับกันเลย ชาย หญิง ชาย หญิง ดีเหมือนกัน จะได้คุยกันรู้เรื่อง ปกติไอ้แปนมันเป็นผู้ชาย พี่รหัสฉันก็เป็นผู้ชาย ถึงจะเข้ากันได้ก็จริง แต่ก็คุยกันได้ไม่ทุกเรื่อง

“ชอบเลยอะดิ” หรี่ตามองมันอย่างจับผิด เห็นสวยๆเป็นไม่ได้ มันอะ

“บ้าพี่ นี่น้องง” ลากเสียงยาวอย่างมีพิรุธ

“เออ ให้มันจริงเหอะ อย่าให้กูรู้ว่ามึงคิดจะงาบน้องตัวเอง” คนกะล่อนอย่างมัน ไว้ใจไม่ได้หรอก

“ว่าแต่พี่เหอะ เมื่อไหร่จะมีแฟนสักที” เดี๋ยวนะ มันเกี่ยวไรกันกับเรื่องที่คุย

“ถามไม?” เลิกคิ้วถามอย่างข้องใจ

“ก็เปล่า เห็นว่าโสดมานานแล้ว ไม่คิดจะมีฟงมีแฟนเลยงี้” เอาไหล่มากระแทกตัวฉันแล้วถามออกมาด้วยแววตาขี้เล่น

“ไม่อะ ยังไม่อยากมี อยู่คนเดียวดีแล้ว”

“จริงป้าวว ให้ผมหาให้ไหม เพื่อนผม FC พี่เยอะนะ”

“ไม่เสือก”

“โถ่พี่...” ไอ้แปนยังพูดไม่จบ เสียงประกาศก็ดังขัดขึ้นซะก่อน รำคาญมันอยู่พอดี เจอหน้าทีไรก็เป็นพ่อสื่อพ่อชักให้ตลอด เพราะงี้ฉันเลยรู้จักชื่อเพื่อน นิสัยเพื่อนมันแทบทุกคน เพราะมันเอาเด็กพวกนั้นมาโปรโมทให้ฉันฟังหมดแล้ว ใครพ่อรวยแม่รวยฉันรู้หมด

แต่ก็อย่างว่าแหละ ถ้าอยู่คนเดียวแล้วสบายใจ จะไปหาคนอื่นมาเป็นภาระอีกทำไมให้ยุ่งยาก

ฉันนั่งฟังประธานคณะกล่าวทักทายน้องๆเฟรชชี่อยู่พักนึง ก่อนจะกวาดสายตามองไปยังบรรดาเด็กปี1 ที่กำลังอยู่ในตีมสดใสวัยน่ารัก ผมทุกคนเป็นสีเดียวกัน คือสีธรรมชาติ สวมชุดถูกระเบียบทั้งข้างบนข้างล่าง ซึ่งภาพเหล่านี้คงจะมีให้เห็นเพียงแค่ช่วงระยะเวลาสั้นๆเท่านั้น หลังจากปลดระเบียบก็คงไม่มีให้เห็นอีกแล้ว เหมือนฉันที่เปลี่ยนสีผมเป็นว่าเล่น จะเรียกว่าเดือนละสีก็ยังได้

ผ่านไปสักพักก็มีเสียงประกาศเรียกชื่อพี่ปี2 ให้ไปจับฉลากเลือกน้องเทค มันจะไม่มีอะไรผิดปกติเลยถ้าฉันไม่บังเอิญไปได้ยินชื่อของใครคนนึงเข้า‘นาที รุจิวรรณไพศาล สาขาธุรกิจอสังหาริมทรัพย์’

....

น้อลเกือบโผล่แล้วจ้าาา น้อลค่าตัวแพง ตอนนี้ไม่โผล่ แต่โผล่ตอนหน้าเด้อออ

'นาที รุจิวรรณไพศาล สาขาธุรกิจอสังหาริมทรัพย์'
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 120 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

205 ความคิดเห็น

  1. #19 My_smile (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 07:57
    ดวงสมพงอะไรขนาดนี้ก่อน55555
    #19
    0
  2. #8 062448kai (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 21:36
    รอออเลยค่ะ
    #8
    0