ผ ม เ ป็ น ข อ ง พี่ ค น เ ดี ย ว - Trapped in love

ตอนที่ 8 : 4 - มาตามหาเมีย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,570
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 141 ครั้ง
    12 มิ.ย. 63

 

 

มือทั้งสองข้างของฉันกำหมัดเข้าหากันแน่น ไม่คิดว่าจะต้องมาเจอกันที่นี่อีก ซวยชะมัด แถมเขายังรู้จักกับไอ้เด็กพวกนี้ ถ้าเกิดต้องตั้งนั่งร่วมโต๊ะกัน ฉันคงต้องเผ่นกลับก่อน บอกตามตรง ฉันไม่อยากเห็นหน้ามัน

“... ไอ้นนท์ เหยิบไปนิดนึงได้ปะ ไม่ก็ลุกออกไปเลย”

“ได้ไงวะ มึงไปนั่งที่อื่น กูกำลังคุยกับพี่ปลา”

“บอกแล้วไง พี่เขาไม่ได้ชื่อปลา... ใช่ไหมครับ” หันไปพูดกับเพื่อนมันเสร็จก็หันมาถามฉัน

คิดว่าฉันจะตอบหรอ หึ สิ่งที่ฉันทำคือเบือนหน้าหนีไม่ตอบคำถามหรือแม้กระทั่งสบตา

“เอ่อ... พี่ว่าน้องทีไปหาเก้าอี้มานั่งข้างพี่ก็ได้ ตรงนี้ก็ใกล้อิปลามันเหมือนกัน”

“อีกุน! ” ฉันหันไปทำตาขวาง แทนที่จะช่วยเพื่อนแต่กลับส่งเสริม จำไม่ได้หรือไงว่าเด็กมันทำอะไรกับฉันไว้บ้าง

“เอาน่ามึง น้องมันมาแล้วก็ให้น้องมันนั่งด้วย อีกไม่ถึงชั่วโมงร้านก็ปิดแล้ว” มันก้มลงมากระซิบให้ได้ยินเพียงแค่เราสองคน

“ทีขอนั่งด้วยคนนะครับพี่... ปลาทู” ลากเสียงยาวตรงคำว่า ‘พี่’ ก่อนจะจบลงที่ชื่อฉัน

หมอนี่ตั้งใจกวนประสาทฉันอยู่แน่ๆ สองปีก่อนเขาเคยเรียกฉันว่าปลาเฉยๆ แต่ตอนนี้มาทูบ้างล่ะ พี่ปลาทูบ้างล่ะ ดีเหมือนกัน แบบนี้แหละดีแล้ว จะได้ไม่มีใครรู้ว่าเราเคยสนิทกันมาก่อน ยกเว้นก็แต่พวกเพื่อนฉันที่ตอนนี้จ้องกันตาเป็นมันแล้ว

“ถ้าบอกว่าไม่ให้นั่ง ยังจะนั่งลงมาไหม” เงยหน้าขึ้นถามด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

“ถ้าพี่ปลาทูไม่ให้นั่ง ทีคงต้องไปนั่งโต๊ะตรงนู้นคนเดียว” คว่ำปากลงราวกับเด็กก่อนจะเสมองไปที่โต๊ะเดิมที่เด็กพวกนี้เคยนั่ง มันคิดจะมาไม้ไหน ท่าทางแบบนี้คืออะไร

“อิปลา มึงอย่าใจร้ายกับน้องนักเลย อีกชั่วโมงนึงร้านก็ปิดแล้ว ให้น้องนั่งๆไปเหอะ” อิพีทโพล่งขึ้นอีกคน เออ เข้าข้างกันเข้าไป ยังเห็นกูเป็นเพื่อนอยู่ปะอีพวกเวร

“จะนั่งก็นั่ง ใครมัดขาไว้ล่ะ” ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงประชดประชัน เอาเถอะ ท่องไว้ อีกแค่ชั่วโมงเดียวไอ้เป้งก็มารับแล้ว ระหว่างนี้ก็ทนมองหน้ามันไปก่อนแล้วกัน

“ขอบคุณครับ” ทันทีที่หาที่นั่งได้ มันก็หันมากล่าวขอบคุณฉัน ขอบคุณทำไม ไม่ได้เต็มใจ! “สบายดีไหมครับ” ดวงตาใสแจ๋วบวกกับท่าทีที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคนกับเมื่อก่อนเอ่ยขึ้นข้างหู จะก้มลงมาทำไมนักหนา

“ไม่ต้องเสือก ไม่รู้จักกัน”

“อ้ออ จริงด้วยสินะครับ เราพึ่งรู้จักกันวันแรกเองนี่... ใช่ไหม” เอียงคอถามด้วยใบหน้าที่คนอื่นอาจจะมองว่าน่ารัก แต่สำหรับฉันมันเรียกว่า กวนตีน!

ลืมแล้วหรอว่าตัวเองทำอะไรกับฉันไว้บ้าง

“มึงรู้ได้ไงวะไอ้ที ว่าพี่เขาชื่อปลาทู” นนท์ที่ลอบสังเกตพวกเรามาสักพักแล้วเอ่ยถามขึ้น ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าพวกเขาสองคนคุยกันข้ามหัวฉันไปมาเพราะฉันนั่งอยู่ตรงกลาง

“พี่เขาดังจะตาย ในคณะมีใครไม่รู้จักบ้าง ใช่ไหมครับ” พูดพลางส่งยิ้มมาให้ แจกยิ้มเรี่ยราดหาพระแสงอะไร ฉันคนนึงแหละที่ไม่อยากมอง เบือนหน้าหนีเพื่อเลี่ยงคำถาม

“เมื่อกี้นนท์ชวนพี่ดื่มใช่ไหม เอาสิ” เอื้อมมือไปหยิบแก้วตัวเองที่แอลกอฮอล์เจือจางจนเกือบจะเป็นน้ำเปล่าขึ้นมาถือ แล้วหันหน้าไปคุยกับนนท์

“ได้ครับๆ นึกว่าพี่ปลาจะยอมแพ้ไปแล้วซะอีก” คนฝั่งทางซ้ายกระวีกระวาดลงไปหยิบแก้วตัวเองก่อนจะหันกลับมาชนแก้วกับฉัน

เอาจริงๆฉันก็อยากจะพอแล้วนั่นแหละ แต่เพื่อฆ่าเวลาหนึ่งชั่วโมงต่อจากนี้ และเพื่อที่ฉันจะได้ไม่ต้องคุยกับไอ้คนที่นั่งฝั่งทางขวา ฉันจึงหาอะไรทำ

“อ้าวๆๆ อิปลาคัมแบ็คแล้ว งั้นทุกคน ชนแก้ววว” จากที่มีแค่ฉันกับนนท์ พออิกุนโพล่งขึ้น สถานการณ์ก็กลับมาครึกครื้นอีกครั้ง การที่ทุกคนยื่นแก้วยื่นมือเข้าหากันแบบนี้ มันยิ่งเป็นการลดระยะห่างระหว่างฉันกับคนข้างกายอีกเป็นเท่าตัว ท่อนแขนของคนที่ฉันบอกว่าเกลียดนักเกลียดหนาเสียดสีเข้ากับแขนฉันอย่างเลี่ยงไม่ได้

“เหยิบไป” กระทุ้งศอกออกไปข้างลำตัวด้วยสีหน้าไม่พอใจ ส่วนคนที่โดนดุกลับมีรอยยิ้มมุมปากราวกับชอบใจก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่ม

“เดี๋ยวนี้ดื่มเก่งแล้วหรอ” เพราะเสียงเพลงมันดังบวกกับความแออัดทำให้คนพูดต้องเขยิบเข้ามาใกล้เพื่อให้อีกฝ่ายได้ยิน แต่อีกฝ่ายที่ว่ามันคือฉันที่เกลียดเด็กมันเข้ากระดูกไง

“เสือก”

“เดี๋ยวนี้พูดไม่เพราะเลยนะ” น้ำเสียงทุ้มดังใกล้เข้ามาจนฉันรู้สึกขนลุก ยัง ยังไม่เอาหน้าออกไปอีก จะหันไปด่าก็ไม่ได้ กลัวหน้าชนกันเหมือนในหนัง นางเอกหันไปหาพระเอกแล้วจมูกชนกันไรงี้ น้ำเน่าจะตายชัก

“เลิกเซ้าซี้สักทีได้ปะ” ขยับตัวออกห่างเล็กน้อยพอให้มีพื้นที่ก่อนจะหันขวับไปมอง ระยะห่างไม่ได้ทำให้หน้ากระแทกกันก็จริง แต่มันก็ใกล้มาก ใกล้ซะจนฉันได้กลิ่นน้ำหอมจางๆหรือครีมอะไรสักอย่างจากตัวเขา

“ออกไปคุยกันข้างนอกดีไหมครับ” แต่แทนที่มันจะฟังฉันแล้วนั่งเงียบๆไป กลับชวนฉันออกไปข้างนอกหน้าตาเฉย

เอาไงดี ฉันควรคุยกับมันตรงๆให้เรื่องมันจบ หรือควรเลี่ยงแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆดีนะ

“... ไม่มีไรต้องคุย” พอคิดดีแล้วจึงโพล่งออกไป ที่ฉันแสดงอารมณ์ออกมาได้เพราะตอนนี้ทุกคนต่างมัวเมาไปกับเสียงเพลงและแอลกอฮอล์ ไม่มีใครสนใจทางนี้หรอก

“แน่ใจหรอครับว่าพี่ปลาไม่มีอะไรจะคุยกับที” ทำหน้าแบบนั้นอีกแล้ว

“รำคาญ! จะอยู่ก็อยู่ไป ไม่ต้องตามมา” ด่ากราดออกไปอย่างสุดจะทน ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะหันไปบอกสองคนนั้นที่มองมาทางนี้พอดี “กูกลับก่อน พวกมึงรอไอ้เป้งที่นี่แหละ” พูดจบก็เดินออกมาจากตรงนั้นทันที ทิ้งให้คนทั้งโต๊ะมองตามอย่างงงๆ พวกมันอะไม่เท่าไหร่ พวกรุ่นน้องนี่สิคงคิดว่าฉันเมาไม่ก็ผีเข้าอะไรทำนองนั้น อยู่ๆคิดจะกลับก็กลับ แต่ใครจะรู้เหตุผลที่แท้จริง

ฉันไม่อาจทนมองหน้าเด็กมันได้อีกแม้แต่วินาทีเดียว มันมากเกินไปสำหรับความเกลียดชังที่ฉันมี

“จะกลับแล้วหรอ” มีเสียงฝีเท้าตามมาด้านหลังได้พักนึงแล้ว แต่ไม่คิดว่าจะเป็นไอ้คนที่ฉันกำลังหนีมา

“ตามมาทำไม” เดินต่อไปโดยไม่หันกลับไปมอง

“มาตามหาเมีย”

กึก

เด็กนี่มันหมายถึงใคร อย่าบอกนะว่า...

“ล้อเล่นครับ ตามพี่มานั่นแหละ”

หึ เข้าใจเล่นดีนะ

“จะไปไหนครับ ให้ไปส่งไหม ทีเอารถมา” พอฉันหยุดเดินจึงเปิดโอกาสให้มันเดินมาดักหน้า

“ไม่ต้อง มีแขนมีขา กลับเองได้” ตอบกลับไปพลางชะเง้อมองหาแท็กซี่ ตั้งนานแล้วก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะผ่านมาสักคัน

“รอใครอยู่หรอ” ชะเง้อมองตามราวกับไม่รู้ว่าฉันกำลังพยายามหนีมันอยู่

“...”

“จะกลับแท็กซี่หรอ มันอันตรายนะ” อยู่กับมันอันตรายกว่าอีก เด็กเวร

“...”

“เห็นพี่มายืนโบกแท็กซี่แบบนี้แล้วคิดถึงวันนั้นเนอะ ถ้าผมไม่กระโดดขึ้นรถตามพี่ไป เราก็คงไม่ได้คบกัน”

หึ กล้าพูดออกมาได้หน้าด้านๆ

“และเราก็คงไม่ได้เกลียดกันถึงขนาดนี้ด้วย” สวนกลับไปทันควัน

“พี่... เกลียดผมหรอ”

“เออ เกลียดมาก พอใจยัง” หันไปตะคอก นี่เป็นครั้งแรกที่เราสบตากันตั้งแต่ที่ฉันเดินหนีออกมา

“ผมขอ...”

“อ๊ะ แท็กซี่ ไปด้วยค่ะ” โพล่งขึ้นทันทีที่เห็นแท็กซี่ขับผ่านมาพอดี ฉันไม่อยากฟังมันพล่ามอะไรอีก

เดินหนีออกมาจากตรงนั้น มุ่งหน้ามายังรถสีเขียวเหลืองที่จอดอยู่ริมถนน จากนี้ไปขอให้ฉันกับมันไม่ต้องเจอกันอีก หรือถ้าเจอ ขอให้เดินผ่านกันไปเฉยๆราวกับคนไม่รู้จัก สิ่งที่เขาทำไว้มันเกินจะให้อภัย ทั้งหลอกให้รู้สึก หลอกลวงต่างนานา จะให้อภัยกันในชาตินี้มันคงง่ายเกินไปสำหรับฉัน

ผมคิดถึงพี่นะ” คือประโยคสุดท้ายที่ฉันได้ยินก่อนที่ประตูจะถูกปิดลง เอนหลังพิงลงกับเบาะอย่างเหนื่อยล้าก่อนจะหลับตาลงเพื่อลบเรื่องในวันนี้ทิ้งไปซะ

คนเลวแบบเขา ไม่สมควรถูกจดจำ

ลาก่อน นาที ชาตินี้เราอย่าได้เจอกันอีกเลย

...

น้องมาตามเมียกลับแล้วจ้าาาา

แต่อิพี่ก็ยังจงเกลียดจงชังน้องอยู่

ฝากน้องทีไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของแม่เฒ่าแม่ยกทั้งหลายด้วยนะค้าาาา

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 141 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

204 ความคิดเห็น

  1. #140 Rrlosz (@seerose) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 00:54
    อีกนิดจะคิดว่านางเอกเป็นไบโพลา55555
    #140
    0
  2. #133 Bambxmsocute (@Bambxmsocute) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 14:23
    เมียหนีเเล้วนะ ตามเร็ว
    #133
    0
  3. #18 My_smile (@09122547) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 07:51
    ดีมากปลาๆๆๆๆ
    #18
    0
  4. #7 062448kai (@062448kai) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 00:00

    สนุกค่ะ
    #7
    0
  5. #6 failAM (@fai-lAM) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 21:43
    ทีสู้ๆลูก
    #6
    0