ผ ม เ ป็ น ข อ ง พี่ ค น เ ดี ย ว - Trapped in love

ตอนที่ 7 : 3 - การพบเจอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,541
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 153 ครั้ง
    18 มิ.ย. 63

 

 

หลังจากที่ฉันเจอไอ้เด็กนั่นที่โรงอาหาร วันนี้ตลอดคาบบ่ายฉันก็แทบไม่มีอารมณ์จะเรียนเลยทั้งวัน ไม่รู้เวรกรรมอะไรถึงพาฉันกับมันมาเจอกันอีก ทำไมชีวิตฉันต้องมาพัวพันกับเด็กหน้าซื่อใจคดคนนั้น หลังจากเรียนดนตรีเสร็จฉันก็ไม่มีอารมณ์จะไปไหนทั้งนั้น ไม่แม้แต่จะซื้อข้าวมากิน รีบกลับห้องมานอนแผ่หรา มือเกยหน้าผากอย่างหมดอาลัยตายอยากอยู่บนเตียง

สองปีก่อนฉันเคยพยายามเลี่ยงเขาทุกวิถีทาง ตั้งแต่ขับรถไปเรียนเอง เพื่อที่จะได้ไม่ต้องออกไปโบกแท็กซี่แถวหน้ามหาลัย พอเรียนเสร็จฉันก็รีบกลับห้องเพราะกลัวว่าเขาจะดักรอ ย้ายคอนโดใหม่ เปลี่ยนที่เรียนพิเศษใหม่ เพราะทุกที่ๆฉันไป เด็กนั่นก็รู้จักแทบทั้งนั้น เวลาผ่านไปจนฉันคิดว่าฉันคงไม่เจอเด็กนั่นอีก ฉันถึงกลับไปใช้ชีวิตปกติอีกครั้ง

เรื่องของเขาทำเอาฉันหลอนไปเลย ยอมรับว่าในตอนแรกก็เริ่มมีใจให้นั่นแหละ แต่พอมารู้ตอนหลังว่าเขาโกหกอะไรฉันไว้ ความรู้สึกมันก็หายวับไปกับตาราวกับก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเรา เป็นความเกลียดแทรกเข้ามาแทน

ฉันไม่ชอบคนขี้โกหก

เป็นใครๆก็เสียใจแหละ แถมยังเป็นแฟนคนแรกอีกต่างหาก ให้ทุกอย่างไปหมดแล้วด้วย แต่คนอย่างปลาทูไม่มีทางเสียใจหรือจมปลักกับอะไรนานๆ ชีวิตมันต้องเดินต่อ อย่าให้คนที่ทำร้ายเราเข้ามามีอิทธิพลต่อชีวิต

ครืด ครืด

แรงสั่นเตือนจากแอพพลิเคชั่นสีน้ำเงินดังขึ้น พอหยิบขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นแชทกลุ่ม พวกมันชวนกันออกไปเที่ยวแถวๆร้านเหล้าหน้ามอ มีแค่ฉันคนเดียวที่เปิดอ่านแล้วไม่ตอบ

วางโทรศัพท์ไว้ที่เดิมแล้ว แต่มันก็ยังคงสั่นอยู่อย่างนั้น ใครส่งอะไรมานักหนาวะ

 

'PPKP ที่ย่อมาจากพีทปลาทูกุญแจซอลเป้ง'

Pete : อิปลา มึงจะตอบไหม 1

KJ Sol : อิปลา มึงจะตอบไหม 2

Pete : อิปลา ถ้าไม่ตอบกูจะบุกถึงห้อง 3

KJ Sol : อิปลา ถ้าไม่ตอบแปลว่าคิดถึงน้องทีอยู่ 4

Pete : 5555555

Pla Too : อิพวกเวรรร กูไม่ไป

KJ Sol : ไม่ได้ กูจองโต๊ะแล้ว

Pete : เออ เขานับแก้วรอแล้ว 4 ที่

Pla Too : -_-

KJ Sol : อีก 5 นาทีกูถึงคอนโดมึง แต่งตัวออกมารอเลย

Pla Too : บอกเหตุผลที่กูควรไปมา 3 ข้อ

 

ถ้าจะไปก็ขอเหตุผลที่ดีต่อใจหน่อย วันนี้จิตป่วยเหลือเกิน

 

KJ Sol : ข้อแรก ถ้ามึงไม่ไปแสดงว่ามึงกำลังทิ้งเพื่อนที่แสนดีอย่างพวกกู

สอง ถ้ามึงไม่ไปแปลว่ามึงกำลังหนีบางอย่างอยู่

และสาม

...กำลังพิมพ์

Pla Too : เออ กูไปก็ได้ เลิกสาธยาย แต่งตัวแป๊บ

 

สุดท้ายฉันก็ลงมารอพวกมันที่ล็อบบี้ ด้วยเหตุผลที่ว่า ถ้าฉันไม่ไป แสดงว่าฉันกำลังหนีบางอย่างอยู่ ขยันจี้จุดกูเหลือเกินอิพวกเวร

“อ้าว นึกว่าจะไม่ไป” พออิกุนโผล่หน้ามาคนแรก ตามมาด้วยอิพีท มันก็โพล่งขึ้นทันทีที่เห็นหน้าฉัน

“ไม่ต้องพูดมาก จะไปก็ไป เสียเวลา” ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกมันเอาเรื่องเด็กนั่นมาล้อฉัน ก็แค่ไม่ได้พูดถึงมาพักนึงแล้ว ไม่คิดว่าอยู่ๆจะเป็นประเด็นขึ้นมาอีก อย่าให้ถึงทีฉันบ้างละกัน จะเอาคืนให้สาสม คิดว่าตัวเองไม่มีแฟนเก่าให้ขุดคุ้ยหรือไง โดยเฉพาะอิกุนนี่แหละ พี่วงพี่เวย์อะไรที่มันเจอเมื่อวันก่อน มันก็เฮิร์ทเพราะเขามาเป็นเดือนๆ สาเหตุก็มาจากไอ้พี่เวย์อะไรนั่นดันไปชอบน้องสาวต่างพ่อของมันเข้า มันเลยเฮิร์ทหนักเป็นสองเท่าตัว โลกจะกลมอะไรขนาดนั้น นี่มันก็พึ่งจะกลับมาแรดได้แค่ไม่กี่วันเอง

 

@ร้านเหล้าเคล้านารี

”หน้าซื่อใจคด! ”

“มึงว่าใครอีปลา/ มึงว่าใครวะ” เสียงอิพีทกับอิกุนประสานขึ้นพร้อมกัน

ผ่านไปไม่ถึงสองชั่วโมงตั้งแต่ที่ฉันย่างกรายเข้ามาในนี้ ไม่รู้วันนี้อิกุนมันสั่งเหล้าอะไร ฉันถึงมึนหัวแปลกๆ ตัวนี้ไม่เคยลองมาก่อน เห็นว่าเป็นยี่ห้อใหม่ ไม่คิดว่าจะแรงแบบนี้

“พวกมึงพูดถึงใครล่ะ ก็ไอ้เด็กเหี้ยนั่นไง” ฉันตอบ

“อ๋ออออ” พวกมันลากเสียงยาว นอกจากฉันแล้ว ก็มีพวกมันสองตัวนี่แหละที่เมาเป็นเพื่อน แต่เรื่องกลับบ้านไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวดึกๆไอ้เป้งก็มารับไปส่งที่ห้องทีละคนเองนั่นแหละ บอกจะมา สุดท้ายก็เทนัด ขอมารับกลับอย่างเดียว

“แดกเหอะ เลิกพูดถึงมันได้ละ เกลียดอย่างไหน ต้องไม่พูดถึงอย่างนั้นดิวะ” ยกแก้วเหล้าเทเข้าปากราวกับกำลังดื่มน้ำเปล่า รสชาติขมเฝื่อนเริ่มจางลง เปลี่ยนมาชาที่ลิ้นแทน แบบนี้ใช่ไหม คืออาการของคนเมา

แต่อย่าเข้าใจผิดนะว่าที่ฉันดื่มมีสาเหตุมาจากเด็กนั่น ฉันดื่มเพราะอยากดื่มเองต่างหาก

กริ๊ง

เสียงแก้วกระทบกันโดยฝีมือของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

เอ๋

อีพีทมันพาใครมานั่งชนแก้วด้วยวะ

“ใครอิพีท” วางแก้วของตัวเองลงที่โต๊ะแล้วเงยหน้าขึ้นถาม

“ไม่รู้” อ้าว ฉันก็นึกว่ามันรู้จักซะอีก อยู่ๆเห็นมานั่งร่วมวงด้วย

“มึงไปรู้จักเขาได้ไง” พูดออกไปพลางหรี่ตามอง ดูจากท่าทางแล้วน่าจะเป็นรุ่นน้อง ใบหน้าขาวใสไวขบเผาะ แต่ก็ไม่ได้หล่อจนเหลียวหลัง ว่าไปแล้วหน้าตาแบบนี้สเปคอิพีทเลยนี่หว่า

“ผมขอนั่งด้วยคนนะครับ เพื่อนผมนั่งอยู่โต๊ะถัดไป แต่ผมอยากนั่งโต๊ะนี้มากกว่า” ตอบกลับมาด้วยแววตาหวานเยิ้ม แต่ความเกรงใจอะ ไม่มี! ดูท่าก็รู้แล้วว่าเจ้าชู้ชีกอแค่ไหน

ผ่านไปเกือบสิบนาที เด็กมันก็ยังไม่ยอมกลับไปนั่งที่ แถมดูเหมือนว่าจะคุยถูกคอกับอิพีทอิกุน ต่างกับฉันที่นั่งดื่มคนเดียวเงียบๆมาหลายนาทีแล้ว เห็นดังนั้นฉันจึงลุกขึ้นมาเงียบๆเพื่อที่จะเดินไปห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตาสักนิดเผื่อจะสร่างเมาขึ้นมาบ้าง

พอกลับออกมา ภาพที่เห็นคือ โต๊ะของพวกเราไม่ได้มีแค่พวกเราอีกต่อไปแล้ว ดูเหมือนว่าเด็กคนนั้นจะพาเพื่อนมาแจมด้วย มีผู้ชายสองคนนั่งหันหลังให้ฉันอยู่ รวมเด็กคนนั้นก็เป็นสาม สำหรับฉัน เรื่องที่มี joiner มาร่วมแจมไม่ใช่ประเด็น แต่ประเด็นมันอยู่ที่ว่า เด็กพวกนั้นพากันมานั่งจนเต็มโต๊ะ ไม่เหลือที่ว่างให้ฉันแม้แต่ที่เดียว

“อ้าว อิปลาเพื่อนพี่มาพอดี น้องนนท์ น้องนาย ขอเก้าอี้ข้างๆให้เพื่อนพี่นั่งด้วยคน” อิพีทที่เงยหน้าขึ้นสบตากับฉันพอดีหันไปบอกเด็กพวกนั้น

“แล้วไหนที่กู” ฉันยื่นนิ่งๆกวาดตามองหาที่ว่าง แต่ไม่คิดว่าจะมีที่ไหนว่างให้ฉันนั่งลงไปได้

“ที่เดิมๆ น้องเอาเก้าอี้มาให้แล้ว”

ที่เดิม? แล้วพื้นที่เหลือแค่นั้น? คนนะไม่ใช่จิ้งหรีดจะได้ยัดลงไปได้

“นั่งๆลงไป มัวแต่ทำหน้างงอยู่นั่นแหละ” แขนฉันถูกอิกุนฉุดให้นั่งลงไปเบียดกับเด็กคนที่นั่งอยู่ริมสุด ไม่รู้ว่าชื่อนนท์ หรือ นาย “น้องเขาขอมานั่งด้วย ข้างมึงคือน้องนนท์ คนนี้น้องนาย ส่วนข้างกู กูลืมแนะนำ คนนี้ชื่อน้องเฟิร์ส” อิพีทเอ่ยแนะนำเสร็จสรรพ บอกตามตรงว่าหัวสมองฉันตอนนี้จำชื่อใครได้ไม่เกิน 10 นาทีหรอก อย่าว่าแต่จำหน้าเลย

“น้องอยู่คณะเดียวกับเรา พึ่งเข้ามาเรียนปีนี้ปีแรก แต่คนละสาขา” อิกุนพูดเสริม ฉันไม่อยู่แค่แป๊บเดียว พวกมันเก็บข้อมูลได้เยอะขนาดนี้เลย?

“อืม” ฉันพยักหน้าพลางเขยิบเก้าอี้มาชิดมุมโต๊ะ จะได้เว้นระยะห่างระหว่างขาของคนที่ไม่รู้จักกันลงสักนิด

“ผมชื่อนนท์ครับ” อยู่ๆน้องมันก็เอ่ยพูดขึ้น พึ่งเห็นว่าจัดฟันด้วย

“อื้ม ได้ยินที่อิพีทบอกแล้ว” ยิ้มบางๆส่งไปแล้วหันกลับมาทางเดิม ปกติฉันไม่ใช่คนที่จะสนิทกับใครง่ายๆ ถ้าพูดถึงรุ่นน้องแล้ว สนิทมากที่สุดก็คงจะเป็นน้องเทคกับน้องรหัส เพราะรู้จักกันมาหลายปี

“ชนแก้วกับนนท์หน่อยไหมครับ ชนกับพี่พีทพี่กุนไปแล้ว เหลือแต่พี่ปลา” แต่เด็กคนนั้นก็ยังคงพยายามชวนฉันคุย

“พี่ว่าจะพอก่อน เดี๋ยวเมาแล้วไม่มีใครดูสองคนนี้” ตอบออกไปโดยพยายามรักษามารยาทให้มากที่สุด สาบานว่าที่สุดแล้ว

“นะครับ อีกแก้วนึงนะ” คว่ำปากลงพลางส่งสายตาอ้อนๆมาให้ ถ้าหากเป็นสองคนนั้นคงอ่อนระทวยรวยรินให้กับลูกอ้อนแบบนี้ไปแล้ว แต่สำหรับฉันคือไม่

“พี่บอกว่ามะ...”

“ทำไรกันวะ” กำลังจะตอบออกไป แต่อยู่ๆก็มีเสียงนึงดังขัดขึ้นซะก่อน

พอหันไปมองก็เห็นว่าคนที่มาใหม่สูงราวๆ 181 182 สวมเสื้อยืดตัวโคร่งสีกรมตัดกับผิวขาวๆ ในมือถือแจ็คเก็ตหนังสีเดียวกัน ส่วนท่อนล่างเป็นยีนส์ขายาว และผู้ชายคนนี้ฉันก็รู้จักมันเป็นอย่างดี

ไอ้เด็กนาที!

“อ้าว มาแล้วหรอไอ้ที” นนท์ละสายตาจากฉันแล้วหันไปทัก

“อืม” ตอบด้วยเสียงในลำคอ ก่อนจะเบนตามองมาที่ฉันแว๊บนึงแล้วหันกลับไปมองนนท์

“กว่าจะเสด็จนะไอ้สัส... พี่ๆครับ คนนี้ไอ้ทีเพื่อนผมที่บอกว่าจะตามมาทีหลัง” นนท์หันไปแนะนำเขาให้ทุกคนรู้จัก ตอนนี้ไม่ใช่แค่ฉันที่นิ่งสนิท พวกมันสองคนก็มองหน้ากันล่อกแล่กก่อนจะพุ่งสายตามาที่ฉัน

หึ ทำกูซวยแล้วไหมล่ะ อีพวกเวร

“ไอ้ที นี่พี่พีท พี่กุน แล้วก็พี่ปละ...”

“ทู” นนท์ยังเอ่ยแนะนำไม่จบเด็กนั่นก็พูดสวนขึ้น

“คนนี้พี่ปลา” นนท์ทำหน้างงเล็กน้อยก่อนจะพูดแนะนำให้จบ

“ไม่ใช่ คนนี้ชื่อทู” นิ้วเรียวยาวชี้มาตรงหน้าฉัน ดวงตากลมภายใต้ใบหน้าใสซื่อมองมาอย่างเปิดเผยด้วยคำพูดที่ดูมั่นอกมั่นใจ

“มึงรู้จักพี่เขาหรอ” เด็กที่ชื่อนายเอ่ยถาม

“จำคนผิดป้าว” นนท์พูดเสริม

“ไม่ผิด คนนี้ทู... ไอ้นนท์ เหยิบไปนิดนึงได้ปะ ไม่ก็ลุกออกไปเลย” หันไปพูดเสียงนิ่งกับนนท์ด้วยถ้อยคำไร้มารยาท ก่อนจะก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าฉัน

...

ง่อววว เป็นคนขี้สั่งอ่อ พอมาก็สั่งเลย 555555555

พระเอกบทยังน้อย ค่าตัวแพง

 

อ่านต่อเลยค้าบบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 153 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

204 ความคิดเห็น

  1. #132 Bambxmsocute (@Bambxmsocute) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 14:20
    ห้าวด่องๆ
    #132
    0
  2. #17 My_smile (@09122547) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 07:46
    ทูอ่าเน๊อะะะะ
    #17
    0
  3. #5 failAM (@fai-lAM) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 10:01
    555นาทีน่ารัก
    #5
    0