ผ ม เ ป็ น ข อ ง พี่ ค น เ ดี ย ว - Trapped in love

ตอนที่ 5 : 1 - คบกันไหม (4/4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,545
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 146 ครั้ง
    12 มิ.ย. 63

 

 

“เอ่อ... โทษที” ทันทีที่เขารู้สึกตัวว่าเผลอทำอะไรลงไปก็รีบตรงปรี่เข้ามาหาฉัน หรือหมอนี่ไม่ชอบให้ใครสัมผัสตัว แต่เมื่อกี้ตอนเขาสัมผัสฉัน ไม่เห็นมีอาการแบบนี้เลยนี่“เจ็บตรงไหนไหม” เอ่ยปากถามพลางมองสำรวจตัวฉัน

“เอาหูกระต่ายมา เมื่อกี้ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจ” แบมือไปตรงหน้าแล้วเอ่ยขอโทษ อย่างน้อยๆเขาจะได้ไม่รู้สึกเคืองจนไม่มีอารมณ์ถ่ายไปด้วย

“ฉันไม่ได้รังเกียจอะไรเธอนะ แค่ตกใจนิดหน่อย”

“ช่างเหอะ ฉันไม่ถือ”

“ไม่เป็นอะไรแน่นะ” เขาถามย้ำอีกครั้ง

“อืม จะถ่ายไหม” กรอกตาถาม ทีมงานรอกันจนรากจะงอกอยู่ละ

“เดี๋ยวใส่ให้” ร่างสูงก้าวเข้ามาเพียงก้าวเดียวก็ถึงตัวฉัน เขาบรรจงสวมหูกระต่ายลงที่ผมฉันก่อนจะค้อมตัวต่ำลงเพื่อปรับมันให้เข้าที่ เพราะความใกล้จึงทำให้ลมหายใจร้อนเป่ารดลงมาที่หน้าผาก จากที่เกร็งอยู่แล้ว พอมาเจอแบบนี้ก็ยิ่งเกร็งขึ้นไปอีก

“พร้อมนะครับทุกคน” เสียงตะโกนจากช่างภาพดังไปทั่วบริเวณ ปลุกให้ฉันมีสติขึ้นมาแล้วผละตัวออก

“นายพร้อมนะ” เงยหน้าถามคนตรงหน้าเพื่อแก้เขิน

“อืม” ร่างสูงพยักหน้า ดูเหมือนจะกล้าขึ้นมาบ้างแล้วสินะ

“ฝากด้วย” ส่งยิ้มให้เขาบางๆก่อนจะหันหน้ากลับมามองกล้องเพื่อเริ่มถ่าย

ไม่น่าเชื่อว่าการถ่ายแบบวันนี้จะราบรื่นไปด้วยดี ทั้งๆที่ในตอนแรกเราสองคนเหมือนจะเคอะเขินกันด้วยซ้ำ แต่ด้วยความที่มีทีมงานมืออาชีพคอยช่วย คอยจัดท่าให้ อะไรๆมันเลยง่ายขึ้น แต่กว่าจะเสร็จก็ทำเอาเหนื่อยอยู่เหมือนกัน ทั้งผิวเนื้อส่วนบนส่วนล่างแทบไม่มีส่วนไหนไม่สัมผัสกันเลย ชิดกันจนจะรวมร่างกันอยู่แล้ว แต่ก็อย่างว่าแหละ มันคืองานศิลปะที่ฉันชอบ ไม่ใช่งานขายเรือนร่างตัวเองอย่างที่หลายคนคิด รวมถึงพ่อแม่ฉันด้วย

“คิดอะไรอยู่ เรียกตั้งนาน” เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหูในขณะที่ฉันยืนรอแท็กซี่อยู่หน้าสตูดิโอ

“อะ อ่อ นายมานานแล้วหรอ” หันไปถามคนที่กลับมาสวมชุดเดิมตั้งแต่ตอนที่เราเจอกันครั้งแรก

“เหม่ออะไรอยู่” ก้มลงมาถามพลางสังเกตสีหน้าฉันอย่างสงสัย

“ไม่ต้องใกล้ขนาดนี้ก็ได้” ดันใบหน้าตี๋ออกห่าง ดูไปดูมาก็เหมือนคนเกาหลีจริงๆนะเนี่ย หรือจะเป็นลูกครึ่ง

“แต๊ะอั๋งอะ” คว่ำปากลงพลางยกมือไขว้ป้องกันตัวเองเป็นกากบาท แหม๋ ฉันแค่จับหน้าหรอก ตอนทำงานสัมผัสมากกว่านี้ไม่เห็นบ่น เห็นยิ้มเอายิ้มเอา

“แล้วจะไปไหน” เมินท่าทางราวกับเด็กนั่นแล้วถามออกไป

“กลับสิ หรือจะชวนไปไหน” กระพริบตาปริบๆอย่างน่าหมั่นไส้

“ว่าจะชวนกลับเข้าไปอีกรอบ ไปไหม” ฉันพูดแกล้ง

“ไม่ ไม่เด็ดขาด” ทำหน้าราวกับขยาดที่นี่แล้วจริงๆ

“ใครบอกให้ทำในสิ่งที่ไม่ชอบเองล่ะ” ฉันเบะปาก เป็นไงล่ะ ความอยากเล่นสนุกของนาย

“พูดอย่างกับว่าเธอชอบงานแบบนี้งั้นแหละ”

“ก็เออสิ ถ้าไม่ชอบฉันจะทำทำไม”

“นึกว่าเธอหาเงินเพื่อส่งตัวเองเรียนเลยจำเป็นต้องทำอะไรแบบนี้” อืม จะว่าไปมันก็เข้าเค้าอยู่นะ ฉันหาเงินเรียนพิเศษนี่

“ก็คงจะใช่” ฉันตอบปัดๆไป

“ลำบากขนาดนั้นเลยหรอ”

“อืม ลำบากมากกก” ฉันลากเสียงยาว ลำบากที่พ่อแม่ไม่เข้าใจฉัน และไม่ให้ฉันเรียนดนตรีนี่แหละ ฉันเลยต้องหาเงินเรียนเอง

“งั้นไปอยู่กับฉันไหม ฉันมีเงิน”

“แค่ก นายว่าไงนะ” ฉันแทบสำลักน้ำลายตัวเองเพราะสิ่งที่ได้ยิน

“ไปอยู่กับฉัน เงินฉันเยอะ เดี๋ยวขอป๊าให้เลี้ยงดูเธออีกคน ขนหน้าแข้งป๊าฉันไม่ร่วงหรอก” พูดออกมายาวเป็นต่อยหอย นี่จ้อจี้ปะ? อยู่ๆใครจะมารับเลี้ยงคนที่โตเป็นควายอย่างฉัน บ้านเขารับสงเคราะห์คนยากไร้รึไง

“ไม่ตลก” ฉันกรอกตา

“พูดจริง ป๊าฉันอยากได้ลูกสาว”

“อยากได้ก็ไปหาที่อื่น ฉันเลี้ยงตัวเองได้” ส่ายหน้ามองคนตรงหน้าอย่างเอือมๆก่อนจะเดินเลี่ยงออกมา คุยด้วยนานๆแล้วปวดหัว

“เธอแน่ใจหรอ” แต่คนขี้ตื้อก็ยังตามมา

“เออ” ตอบกลับไปโดยไม่หันไปมอง

“ทำไมต้องทำตัวเองให้ลำบาก ทำงานขายเรือนร่างเพื่อแลกกับเงินแค่ไม่กี่บาท”

กึก

เขาก็คิดแบบนั้นเองสินะ

“ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน นายไม่มีสิทธิมาวิจารณ์! ” หันกลับไปตะคอกด้วยใบหน้าเหวี่ยง บอกตามตรงว่าฉันรู้สึกผิดหวัง ไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดแบบนี้จากปากคนที่พึ่งรวมงานกันมา

“ฉันไม่ได้หมายความแบบนะ...”

“รังเกียจคนที่ทำงานแบบนี้นักก็ไม่ต้องมาใกล้ คนที่วันๆทำแต่เรื่องสนุกแบบนายไม่มีสิทธิมาดูถูกอาชีพคนอื่น” เขาทำอารมณ์ฉันขาดผึง บอกตามตรงว่านอกจากพ่อแม่ตัวเองแล้วฉันไม่เคยโมโหใครเท่านี้มาก่อน หมอนี่เป็นใครถึงกล้าดูถูกคนอื่นแบบนี้

“เธอคิดแบบนั้นหรอ เธอคิดว่าฉันเป็นคนแบบนั้นหรอ?” ร่างสูงหยุดเดินก่อนจะเงยหน้ามองฉันด้วยสีหน้าเรียบ แววตาเขากำลังบ่งบอกว่ากำลังโกรธหรือไม่พอใจ

“หรือไม่ใช่? ” เอียงคอถามอย่างไม่กลัว

“ถ้ารังเกียจคิดว่าฉันจะเดินตามเธอออกมาหรอ... ถ้าฉันรังเกียจ คิดว่าฉันจะยอมให้เธอมาด่าทอทำร้ายจิตใจกันแบบนี้หรอ” ย่างเท้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เป็นฉันเองที่หยุดอยู่กับที่ แขนขาไม่ขยับไปไหนราวกับถูกคนตรงหน้าสะกดไว้“ตอบมาสิ” มือหนาคว้าหมับลงที่แขนทั้งสองข้างของฉัน สายตาประสานเข้าหากันทันทียามที่ตัวเราสัมผัสกัน เขาต้องการอะไรจากฉันกันแน่ เดี๋ยวมาดี เดี๋ยวมาร้าย พึ่งรู้จักกันไม่ถึงวันทำไมถึงทำราวกับว่าเรารู้จักกันมานานแสนนาน บางทีก็เหมือนจะอ่านความคิดกันและกันออก บางทีก็เหมือนไม่รู้อะไรเลย

ฉันเลี่ยงตอบคำถามด้วยการเบนตามองไปทางอื่น ส่วนเขาก็จ้องฉันอยู่อย่างนั้นแทบไม่ละสายตาไปไหน ผู้ชายคนนี้เหมือนมีรังสีของความน่ากลัวแผ่ออกมายามที่เขาโกรธ ต่างจากตอนที่เราถ่ายแบบด้วยกันลิบลับ ความสดใสน่ารักพวกนั้นไม่เหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

“ปล่อยได้แล้ว” โพล่งขึ้นพลางขยับตัวให้หลุดพ้นจากการจับกุม

“...”

“จะปล่อยมะ...”

“คบกันไหม”

“ห๊ะ” หูฉันฝาดไปหรือเปล่า เมื่อกี้เขาว่าไงนะ

“คบกับฉัน” สายตาของคนตรงหน้าไม่ได้มีแววล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย นี่มันอะไรกัน

“มะ หมายความว่าไง” คบกับเขาเนี่ยนะ เรายังรู้จักกันไม่ถึง 24 ชั่วโมง เลยด้วยซ้ำ

“ฉันไม่ได้รังเกียจเธอ แต่อยากคบกับเธอ พูดแค่นี้ยังไม่ชัดอีกหรอ” เขาพูดให้ชัดเจนอีกครั้ง แบบนี้คงไม่ได้ล้อเล่นแล้ว

ทำไงดีล่ะ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเจอใครขอคบโต้งๆแบบนี้เลย แล้วเมื่อกี้เราก็พึ่งทะเลาะกันอยู่หยกๆไม่ใช่หรอ

“ฉัน...” หลบสายตาคนตรงหน้าอีกครั้งแล้วผละตัวถอยห่างออกมา

“ไม่ตอบถือว่าตกลงแล้วนะ” อยู่ๆมือก็ถูกคว้าไปกุมไว้ทั้งสองข้าง ทุกอย่างมันกระทันหันไปหมด

 

และเหตุการณ์ขอคบแบบงงๆวันนั้นก็ทำให้เราคบกันมาได้ถึง 1 เดือนเต็ม จนกระทั่งเกิดเรื่องในวันนี้ขึ้น

“เธอทำอะไรลูกฉัน! ” เสียงตะคอกมาพร้อมกับแรงเขย่าเพราะฉันเผลอไปพรากผู้เยาว์เด็กคนนั้น คนที่ฉันเข้าใจผิดคิดว่าเรารุ่นราวคราวเดียวกันมาโดยตลอด

ฉันถูกเด็ก ม.5 หลอก ไม่ใช่แค่หลอกให้ผูกพัน แต่หลอกเอาครั้งแรกของฉันไปด้วย ฉันไม่สนว่านี่จะเป็นครั้งแรกของเขาหรือไม่ เพราะยังไงแล้วฉันก็ขึ้นชื่อว่ามีอะไรกับเด็กมัธยมอยู่ดี หากรู้ไปถึงหูใครเข้า ฉันคงถูกประณามจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี เฮงซวยที่สุดเลย!

4/4

แค่ตอนแรกไรท์ก็ปล่อยบอมพ์ให้นางเอกเลยจ้าา

ฝากนิยายรักเด็กเรื่องใหม่ของไรท์ไว้ในดวงใจด้วยนะคะ

กรอกตาแปป // ปลาทู

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 146 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

204 ความคิดเห็น

  1. #130 Bambxmsocute (@Bambxmsocute) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 14:08
    โอ้ยขำ55555 ใครพากใครกันเเน่ห้ะ55555
    #130
    0
  2. #15 My_smile (@09122547) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 07:33
    ทีมาเอาเเม่นายออกไปปปปป
    #15
    0