ผ ม เ ป็ น ข อ ง พี่ ค น เ ดี ย ว - Trapped in love

ตอนที่ 4 : 1 - คบกันไหม (3/4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,381
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 150 ครั้ง
    12 มิ.ย. 63

 

 

เสียงซุบซิบดังไปทั่วสตูดิโอ ฉันลอบสังเกตสีหน้าของคนที่กำลังเดินตรงมาทางนี้ มองจากที่ไกลๆยังเห็นเลยว่าหน้าเขาแดงแข่งกับมะเขือเทศแค่ไหน ต่างจากฉันที่ผ่านงานแบบนี้มาเยอะจนเกิดเป็นความเคยชินแล้ว ฉันเลยไม่มองว่ามันโป้เลยสักนิด

“ฝากนายแบบของเราด้วยนะคะน้องปลา” พี่ธิดาเอ่ยขึ้นตอนที่เดินมาถึงตัวฉันที่กำลังนั่งพักอยู่บนเก้าอี้เพื่อรอถ่าย

“คงไม่ต้องฝากหรอกมั้งคะพี่ธิดา ดูท่านายแบบคงมีประสบการณ์มาบ้างแล้ว” พูดพลางเปรยตามองไปยังร่างสูงที่ยืนหลบอยู่ด้านหลัง ปกตินายแบบเขาจะใส่ผ้าเช็ดตัวพันท่อนล่างกันออกมา พึ่งเคยเห็นคนมั่นใจในตัวเองอย่างเขาก็วันนี้ เดินออกมาโท่งๆไม่อายใคร ขนาดฉันถ่ายมาหลายงานแล้วฉันยังต้องใส่ชุดคลุมออกมาเลย จะได้ไม่ตกเป็นเป้าสายตา

“งั้นพี่ก็วางใจ เราสองคนคุยกันไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่ไปคุยกับช่างภาพแป๊บ” ใบหน้าพี่ธิดามีสีหน้าโล่งใจก่อนจะเดินจากไป ตอนนี้ก็เหลือแค่ฉันกับเขาแล้ว

“ฉันไม่ได้มีประสบการณ์อย่างที่เธอพูด” น้ำเสียงเข้มดังขึ้น แฝงไปด้วยความไม่พอใจก่อนที่เขาจะเดินมานั่งลงข้างฉัน ขาทั้งสองข้างหนีบเข้าหากันราวกับกำลังหาที่กำบัง ไม่ทันแล้วพ่อคุณ

“อ้าว ฉันเข้าใจผิดหรอ” แอบอมยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางนั่งไม่ติดเก้าอี้ของเขา

“ฉันไม่น่าตามเธอมาเลย แม่ง” บ่นอุบอิบอยู่คนเดียวพลางเบือนหน้าหนีไปอีกทาง

“เอาไป” ฉันโยนผ้าขนหนูที่หยิบติดมือมาด้วยไปบนหน้าตักของไอ้คนข้างๆ กลัวอายแล้วไม่หยิบชุดคลุมออกมาด้วย ซื่อบื้อจริงๆ ก็นึกว่ามั่นอกมั่นใจมาจากไหน

“ขอบใจ” หันมาพูดพลางหยิบผ้าขนหนูมาบดบังท่อนล่างไว้ อืม มันก็ช่วยได้นิดหน่อย

“พึ่งมาทำครั้งแรกหรอ” เอ่ยถามเพื่อให้สถานการณ์มันดูไม่อึดอัด

“อืม”

“แล้วทำไมตอนแรกถึงอยากช่วย”

“ก็ไม่คิดว่าจะได้มาถ่ายภาพนู้ดแบบนี้ จะหนีก็ไม่ทันแล้ว” พูดพลางทำหน้าราวกับจะร้อง

“คิก ภาพนู้ดหรอ” ฉันหลุดขำออกมา

“หรือไม่ใช่?”

“ไม่ใช่ มันคือศิลปะ งานอาร์ตอ่ะ ไม่รู้จักหรอ”

“ศิลปะบ้าอะไรล่ะ แล้วไหนชุดเธอ โป้เท่าฉันหรือเปล่า” เขาหรี่ตามองมาที่ร่างกายฉัน แต่ก็เห็นเพียงแค่ชุดคลุมอาบน้ำตัวนอกเท่านั้นแหละ เพราะฉันยังไม่ได้ถอดให้ใครดู

“ก็ประมาณนั้นแหละ” ตอบพลางยักไหล่ หันหน้ากลับมาดูดน้ำจากขวดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ ดูท่าว่าทีมงานและช่างกล้องจะพร้อมกันแล้ว“ไปเถอะ” หันกลับไปเรียกไอ้คนตัวขาวแต่แก้มแดง

“ฉันเปลี่ยนใจได้ไหม” เขามีสีหน้าลังเล

“ไม่ได้ มาเถอะ เดี๋ยวก็ชิน” ค้อมตัวลงไปดึงแขนคนที่มีใบหน้าวิตกกังวลให้ลุกขึ้น เขามีท่าทีอิดออดเล็กน้อยแต่ก็ตามฉันมาแต่โดยดี คงคิดว่ามันเป็นเรื่องขำๆล่ะสิถึงได้ตกลงช่วยพี่ธิดาไปแบบนั้น ดูจากท่าทางตอนนี้ฉันก็รู้แล้วว่าเขามันไร้ประสบการณ์ คนอวดเก่งต้องเจอแบบนี้แหละ

“ถอดชุดเลยครับนางแบบ” ทีมงานตะโกนบอก

“โอเคค่ะ” ปล่อยท่อนแขนหนาให้เป็นอิสระก่อนจะเดินนำเขามายังโซนถ่ายแบบที่ถูกจัดเป็นสวนเล็กๆ มีชิงช้าสีเหลืองและโต๊ะหินอ่อนสีเดียวกันจัดวางไว้อยู่ ค่อยๆปลดเชือกที่เอวก่อนจะถอดชุดคลุมออกจากตัว สิ่งแรกที่ฉันเห็นคือสายตาอึ้งๆจากคนที่ถูกฉันลากมา ทำอย่างกับไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้งั้นแหละ

“ดูดีมากค่ะลูกสาว” พี่ธิดาเอ่ยชมอย่างพอใจพลางเดินเข้ามาหา“แต่พี่ว่าขาดไปอย่างนึงนะคะ ... เจี๊ยบ ไปหยิบหูกระต่ายมาใส่ให้น้องหน่อย” หันไปสั่งพี่เจี๊ยบแล้วหันกลับมาจัดเสื้อผ้าฉันให้เข้าที่ แต่สิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกประหม่าไม่ใช่เพราะสายตาของคนทั้งกอง แต่เป็นไอ้คนที่ยืนอยู่ข้างๆฉันต่างหาก

“มองไร” หันไปทำตาค้อน

“น้องปลาสวยใช่ไหมล่ะคะน้องที” พี่ธิดาหันไปเอ่ยแซว แต่แทนที่เขาจะปฏิเสธ รอยยิ้มร้ายกลับผุดขึ้นที่มุมปาก ลืมอายไปแล้วหรือไง ทำไมดูชิลขึ้นผิดหูผิดตา

“ผมขอซ้อมถ่ายกับนางแบบแป๊บนึงได้ไหมครับ” อยู่ๆก็หันไปพูดกับพี่ธิดา

“ได้สิๆ ซ้อมกันไปก่อนนะ จะได้ไม่เขินกล้อง” พูดจบก็ทิ้งฉันไว้กับไอ้บ้านี่สองต่อสอง บอกตามตรงว่าฉันไม่ไว้ใจมันเลย

“ชุดดูดีนี่” พอพี่ธิดาเดินพ้นจากตรงนี้ไปเขาก็โพล่งขึ้นทันที

“อืม มีไรมะ” เชิดหน้าขึ้นแต่มือกลับพยายามดึงชายเสื้อลง ท่อนบนที่ฉันใส่มันเป็นเสื้อแขนกุดสีขาวเอวลอย เหนือสะดือขึ้นไปเกือบคืบ มีเอี้ยมเหมือนของเขาแต่สายเอี้ยมมันยาวลงไปยึดติดกับกางเกง ไม่มีทางดึงอะไรมาปิดได้

“เขินหรอ” เอียงคอมองฉันด้วยใบหน้ากวน

“เปล่านี่” ปล่อยมือออกจากชุด เงยหน้าขึ้นอย่างมั่นใจ

“อ่ออ ถ้าไม่เขินงั้นสอนหน่อยได้ปะ ยังไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลย” ลากเสียงยาวพลางเขยิบเข้ามาใกล้

“อ๊ะ” อยู่ๆก็เดินมาซ้อนตัวฉันจากด้านหลัง สองมือจับเข้าที่เอวราวกับอยู่หน้ากล้องแล้วจริงๆ นี่น่ะหรอที่บอกว่าทำไม่เป็น คนเหนียมอายเมื่อกี้หายไปไหนแล้ว

“พร้อมแล้วใช่ไหมครับน้องๆ” ประจวบเหมาะกับที่พี่ช่างภาพหันมาเจอพอดี

“พร้อมแล้วครับ ถ่ายกันเลยไหม” คนที่มือตะปบอยู่ที่เอวฉันตะโกนตอบออกไป ปกติฉันก็สัมผัสตัวกับนายแบบแบบนี้ประจำอยู่แล้ว แต่ไม่เคยเกร็งเท่านี้มาก่อน เป็นอะไรของฉันนะ

“รอแป๊บนึงค่ะๆ พร็อพมาแล้ว” พี่เจี๊ยบวิ่งเข้ามาพร้อมกับหูกระต่ายสีดำเข้ากับชุดฉัน ท่อนบนสีขาว ท่อนล่างสีดำ และหูกระต่ายก็เป็นสีดำ

“เดี๋ยวผมใส่ให้เองครับ” คนข้างกายยื่นมือไปรับหูกระต่ายตัดหน้าฉัน

“ฝากด้วยนะคะ” ส่งให้เขาเสร็จ พี่เจี๊ยบก็วิ่งออกจากตรงนี้ไป บรรยากาศในสตูเริ่มเบาลงจนกระทั่งเงียบสนิท ทุกคนต่างจับจ้องมาที่เรา ถ้านายแบบนางแบบพร้อมงานก็เริ่มเดินได้เลย

เงยหน้ากลับไปขอหูกระต่ายมาจากไอ้คนข้างกายโดยที่ไม่คิดว่าใบหน้าเขาจะอยู่ใกล้ฉันถึงเพียงนี้ จึงทำให้จมูกฉันเฉียดเข้ากับผิวแก้มเขาโดยไม่ตั้งใจ แต่นั่นไม่ทำให้ฉันตกใจเท่ากับการที่มือหนาผลักตัวฉันออกจนหลังชนกับชิงช้าหรอก

ตกใจหรอ

3/4

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 150 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

204 ความคิดเห็น

  1. #129 Bambxmsocute (@Bambxmsocute) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 14:02
    ร้ายนะคะ
    #129
    0
  2. #14 My_smile (@09122547) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 07:27
    โอ๊ยยยยย ที555555
    #14
    0