ผ ม เ ป็ น ข อ ง พี่ ค น เ ดี ย ว - Trapped in love

ตอนที่ 37 : 31 - ทิ้งได้ทุกอย่าง แต่ไม่ทิ้งพี่ 3/3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,413
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 118 ครั้ง
    29 ต.ค. 63

 

“มึงจะไม่จบ? ” ไอ้เป้งที่ความอดทนขาดผึงยกมือขึ้นผลักหน้าอกไอ้คนปากหมาจนมันเซ เห็นดังนั้นฉันจึงโพล่งออกไปทันทีเพราะไม่อยากให้เพื่อนมีเรื่อง

“เป้ง ช่างมัน” มือข้างนึงถูกนาทีกุมไว้อยู่ ส่วนอีกข้างยื่นไปดึงชายเสื้อไอ้เป้งไว้

“ไปนะ” เหยียดยิ้มมุมปากก่อนจะโบกมือลา ท่าทางแบบนี้มันวอนตีนชัดๆ ถ้าฉันเป็นผู้ชายฉันคงแลกหมัดกับมันไปแล้ว 

“เดี๋ยว” แต่ยังไม่ทันที่มันจะเดินผ่านหน้าไป นาทีก็เอ่ยขึ้นซะก่อน

“ว่าไงครับน้องชาย เห็นเงียบอยู่ตั้งนาน” 

“ก่อนหน้านี้มึงพูดว่าไงนะ... ถ้าวันนั้นไม่ใช่กู แต่เป็นมึง มึงคิดว่ามึงจะได้คบกับเธอ? ” นาทีกุมมือฉันแน่นกว่าเดิมก่อนจะก้าวขามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าไอ้ลูกกอล์ฟ เมื่อกี้เขาได้ยินหมดเลยงั้นหรอ งั้นแสดงว่าไอ้เป้งก็ได้ยินเหมือนกันน่ะสิ

“อ้าว เห็นเงียบ นึกว่าไม่ได้ยิน” 

“ขอโทษเธอซะ” น้ำเสียงเรียบเอ่ยขึ้น

“ทำไมกูต้องขอโทษ” มันก้าวเข้ามาประจันหน้าพลางจ้องนาทีราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ทีงี้ทำมาโกรธ เมื่อกี้ยังหงอกับไอ้เป้งอยู่เลย

“เพราะมึงดูถูกแฟนกูไง” มือที่กุมมือฉันอยู่ๆก็ผละออกไปก่อนจะยกขึ้นไปบีบคางคนตรงหน้า ดันแผ่นหลังมันติดกับประตูกระจกใส ก่อนจะใช้ลูกกุญแจที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหนจี้ลงไปที่คอหอยผู้ชายคนนั้น ราวกับกำลังจะขู่เขากลายๆว่า ถ้าไม่ยอมขอโทษ จะแทงมันลงไปจริงๆ

“เห๊ยไอ้เสือ ใจเย็นดิวะ” เสียงไอ้เป้งที่ตกใจไม่แพ้ฉัน

“กูบอกให้ขอโทษ!! ” เสียงตะคอกดังไปทั่วบริเวณแข่งกับเสียงเพลงที่ดังครึกโครมในห้อง ใบหน้าของคนที่กำลังถูกขู่แดงจัดลามไปทั่วทั้งหน้า ไม่รู้ว่ากำลังโกรธหรือกำลังจะขาดใจตายเพราะมือที่คางได้เคลื่อนมาจับคอเป็นที่เรียบร้อย

“แค่ก... แค่ะ” 

“มึงจะขอโทษไหม อย่าให้กูต้องพูดซ้ำ” น้ำเสียงโทนต่ำแต่ทว่าดูน่ากลัว บวกกับสายตาที่เขาใช้จ้องมองเหยื่อราวกับจะฆ่าจะแกง

ฉันพึ่งเคยเห็นนาทีในมุมนี้เป็นครั้งแรก จากแฟนที่คอยอ้อนฉันไม่เว้นวัน สุภาพ และเคารพผู้ใหญ่ ตอนนี้ช่างต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

“กะ กู ขอ โทษ” ในที่สุดคำนั้นก็หลุดออกมาจากปากของไอ้ลูกกอล์ฟก่อนที่มันจะขาดอากาศตาย

“มึงขอโทษใคร พูดให้ชัด! ” เขาตะโกนขึ้นอีกรอบ ใบหน้าดูน่ากลัวจนคนในกำมือต้องรีบเค้นเสียงพูดออกมา

“แค่ก ขอโทษ ปะ ปลา” 

หลังจากที่ได้คำตอบที่น่าพอใจ มันจึงถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ก่อนที่จะทิ้งน้ำหนักตัวนั่งลงบนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

“อย่าให้กูเจอมึงอีก” พูดจบก็หันมาจับแขนฉัน ก่อนจะพาฉันเดินเข้าห้องมาอย่างไม่แคร์สายตาใคร

ฉันเห็นสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ทั้งอึ้งปนงงของไอ้เป้ง มันคงกำลังตกใจที่ได้เห็นมุมนี้ของนาที ทั้งๆที่มันอุตส่าห์ยื่นมือเข้ามาช่วย แต่สุดท้ายนาทีก็ทนไม่ไหวจนต้องออกโรงเอง ดีเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่ซัดมันไปสักหมัด ฉันคิดว่าเขาสู้ได้แน่ ดีไม่ดีหมอนี่อาจจะเข้าไอซียูเลยก็ได้ ถ้าประเมิณจากเลเวลความโกรธของนาทีเมื่อกี้

 

“โอเคนะ” ถามออกไปหลังจากที่เราเดินมานั่งที่โซฟาได้ราวๆนาทีนึงแล้ว ตอนนี้ไอ้เป้งคงกำลังเคลียร์กับอิพีทเรื่องเมื่อกี้อยู่ เห็นมันมองมาทางนี้เป็นพักๆ ส่วนไอ้บ้านั่นคงไม่มีหน้าอยู่ต่อแล้ว น่าจะกลับไปแล้วล่ะ

“ขอโทษนะ” อยู่ๆก็หันมามองฉันด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

“ขอโทษเรื่องไร” ถามออกไปอย่างงงๆ เขาไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ทำไมต้องขอโทษ

“ขอโทษที่ไม่พยายามควบคุมอารมณ์ให้ดีกว่านี้” ริมฝีปากหยักขยับขึ้นพูด

“ไม่เห็นเป็นไรเลย ถ้าเป็นฉัน ฉันคงต่อยหน้ามันไปสักหมัดแล้ว” พูดพลางกำมือเป็นท่าประกอบ

“ไม่เป็นไรจริงอะ” 

“ไม่เป็นไรจริงๆ” ตอบออกไปพลางยกมือขึ้นลูบกรอบหน้าคนตรงหน้าเบาๆ

“รักจัง” รอยยิ้มเผยขึ้นมาบนกรอบหน้าใส แบบนี้สิ ถึงจะเป็นนาทีขี้อ้อนของฉัน

“อืม” ฉันหลุดยิ้ม

“พี่เป้งคงตกใจผมแย่แล้ว” ดึงมือฉันไปกุมก่อนจะคว่ำปากลงอย่างน่ารัก พ่อคนสองบุคลิกเอ๊ย พอจะโกรธก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ พอดีจะก็ดีจนใจหาย

“ฮ่าๆ คงงั้น” ตอบกลับไปพลางหันมองไอ้เป้งกับอิพีทที่มึงสีหน้าสงสัยปนงงที่เห็นฉันกับแฟนกลับมาสวีทกันแล้ว

“ทำไมพวกมันทำหน้างั้นวะ” คนที่พึ่งเดินมานั่งและไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรอย่างอิกุนเอ่ยถามขึ้น

“ไม่รู้สิ ถามพวกมันดู” ฉันตอบปัดๆเพราะขี้เกียจอธิบาย ให้พวกมันคุยกันเอง “แล้วนี่น้องๆหายไปไหนหมด” เอ่ยถามออกไปทันทีที่นึกขึ้นได่ว่านาย เฟิร์ส และนนท์ ไม่อยู่ตรงนี้แล้ว

“น้องนายมีธุระเลยขอกลับก่อน ส่วนน้องนนท์น้องเฟิร์สลงไปซื้อบุหรี่” 

“อ่อ” ฉันพยักหน้า

“พี่อยากกลับยังครับ” คนข้างๆเอ่ยถาม

“สักพักแล้วกัน” ฉันตอบ

“แต่ผมง่วงแล้ว” นิสัยขี้อ้อนกลับมาแล้วสินะ “อยากกลับบ้าน” พูดไม่พอ ยังทำหน้าหงิกแล้วพิงหัวลงมาอีก อย่างกับลูกแมว “นะๆ” แน่ะ มีหน้ามากระพริบตา

“อีปลา มึงจะทิ้งกูแล้วหรอ” อีกุนเอ่ยขึ้น เอาไงล่ะทีนี้

“พี่ปลา พี่จะปล่อยให้ผมหลับตรงนี้หรอ”

“อีปลา/ พี่ปลาครับ” โว้ยยย ทำไมต้องทำฉันลำบากใจกันทั้งคู่ด้วยเนี่ย

“พอๆ ขอคิดก่อน” ยกมือขึ้นกุมขมับแล้วพูดออกไป

“มึงจะทิ้งกูหรอ ไม่รักเพื่อนหรอ” ปกติมึงไม่เคยรบเร้ากูแบบนี้นะอิกุน อิคนตอแหล

“พี่จะปล่อยให้เด็กตาดำๆคนนี้หลับตรงนี้หรอ” -_-

“อีปลา” 

“พี่ปลา” 

“อีปลา” 

“พี่ปลา” 

“โว้ยยย งั้นเดี๋ยวไปบอกอิพีทก่อน” ดันตัวคนตัวหนักออกห่าง ก่อนจะเด้งตัวลุกขึ้นจากโซฟา

“เยส” น้ำเสียงดีใจหลุดออกมาจากปากของนาที ส่วนอิกุนก็ไม่ได้โวยวายที่มันแพ้ กลับเหยียดยิ้มอย่างร้ายกาจที่เห็นว่าท้ายที่สุดฉันก็ตามใจแฟนตัวเอง

“ว่าแล้วว่าต้องเลือกผู้ชาย ค่อยสมกับเป็นเพื่อนกูหน่อย ต้องแบบนี้สิ” เห็นมะ เป็นเหมือนที่ฉันคิดไม่มีผิด มันแค่จงใจจะป่วนฉันเพื่อให้ฉันยอมรับว่าฉันเห็นผู้ชายสำคัญเท่านั้นเอง ไม่ได้ต้องการเพื่อนหรือเหงาบ้าเหงาบออะไรหรอก

 

…..

 

แต่เดี๋ยวนะ เหมือนฉันจะลืมอะไรไปอย่าง ฉันนัดฉลามให้มาที่นี่ งั้นฉันจะชิ่งหนีตอนนี้ก็คงไม่ได้ อิกุนเองก็เหมือนจะลืมเรื่องนี้ไปแล้วเหมือนกัน

“กุน ออกมาคุยกับกูหน่อยดิ” 

“อะไร มีไรก็ว่ามาดิ” มันพูดขึ้นด้วยสีหน้าเรียนก่อนจะยกแก้วขึ้นจิบ

“ไม่ได้ ออกไปคุยข้างนอก” ฉันเพิ่มระดับเสียงขึ้น ดูท่าว่าอีเมรีนี่จะลืมเรื่องนั้นไปซะสนิท

“มีอะไรที่ผมไม่ควรรู้รึเปล่า” อยู่ๆคนที่นั่งข้างฉันก็ขยับตัวเข้ามาซ้อนหลัง ก่อนจะวางคางลงบนลาดไหล่

“ไม่ใช่ความลับอะไรหรอก ไว้กลับถึงบ้านเดี๋ยวเล่าให้ฟัง” ฉันผลักหน้านาทีออกไปพลางหันกลับมาคุยกับอิกุนต่อ “เรื่องเค้กวันเกิด มึงจะคุยหรือไม่คุย” 

“อุ๊ย กูลืมซะสนิท งั้นมึงมานี่” พูดจบมันก็ลุกขึ้นจากโซฟา ก่อนจะลากแขนฉันตรงมายังมุมลับตาคนทันที “น้องมึงถึงไหนแล้ว” พอหันมาซ้ายมองขวาไม่เห็นใครมันก็โพล่งขึ้น

“ไม่รู้ ยังไม่ได้โทรถาม” 

“มึงก็โทรดิ เดี๋ยวพอฉลามมาถึงกูจะได้ไล่ให้อิพีทเป็นคนไปเปิดประตู” มันพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

“ยืมโทรศัพท์หน่อย ของกูอยู่บนโซฟา” พูดพลางแบมือไปตรงหน้า

“เออ โทรเดี๋ยวนี้เลย” มันรีบส่งโทรศัพท์มาให้ ฉันจึงรับไว้และกดเบอร์โทรหาฉลามทันที ถ้าเมื่อกี้ไม่เกิดเรื่อง ฉันคงโทรคุยกับฉลามรู้เรื่องแล้ว พอคิดแล้วก็น่าหงุดหงิดชะมัด

[ใคร โทรมามีอะไร] รอไม่นายปลายสายก็กดรับ นี่หรอวิธีรับสายจากเบอร์แปลกของน้องชายฉัน แน่อยู่แล้วว่าฉลามต้องไม่รู้จักเบอร์อิกุน 

“ฉลาม นี่เค้าเอง” 

[เค้าไหนวะ] เดี๋ยวนะ น้องชายปากหวานของฉันมีมุมห้าวกับเขาด้วยหรอ เกิดมาพึ่งเคยเห็น                               

“เค้าเอง ปลาทู” 

[ปลาทู… ปลาน้อย? ] โพล่งขึ้นในช่วงท้าย จำฉันได้แล้วสินะ น้ำเสียงถึงเปลี่ยนเป็นคนละคนเลย

“อืม เค้ายืมโทรศัพท์กุนโทรหา นี่ถึงไหนแล้ว” 

[เค้าพึ่งไปรับเค้กมาจากร้าน ใกล้ถึงแล้ว เดอะรีเจ้นท์ใช่ไหม]

“อื้อ ใช่ๆ งั้นเดี๋ยวถึงแล้วมาที่ห้อง 2102 นะ เดี๋ยวเค้าไปเปิดประตูให้” 

[โอเคครับ ไว้เจอกัน] พูดจบฉลามก็วางสายไป ฉันจึงส่งโทรศัพท์คืนให้อิกุน 

“เป็นไง สำเร็จไหม” 

“เออ น้องกูกำลังมา แต่มึงสัญญาแล้วนะว่าจะสังเกตดูสองคนนั้นเฉยๆ ไม่มีอะไรมากกว่านั้น” 

“เออ กูไม่ทำอะไรน้องมึงหรอก” 

“อย่าให้ฉลามกับอิพีทมันรู้แล้วกันว่ากูมีส่วนกับแผนนี้ด้วย” 

“เออ กูจะเหยียบให้สนิทเลยค่า” มันรับปากก่อนจะลากแขนฉันกลับมานั่งที่โซฟาดังเดิม “กูไปเข้าห้องน้ำแป๊บ เดี๋ยวมา” พูดจบมันก็รีบเผ่นหนีไปทันที

ตลอดสิบนาทีที่ผ่านมา ฉันถูกดวงตาคมจ้องอยู่ตลอดเวลา ดูเหมือนนาทีจะสงสัยไม่น้อยว่าฉันกับอิกุนออกไปคุยอะไรกันมา ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่ฉันจะเล่า เอาไว้กลับไปฉันค่อยเล่าทีเดียว อีกไม่นานฉลามก็น่าจะมาถึงแล้ว

ออดดด~

พูดยังไม่ทันขาดคำ เสียงออดหน้าประตูก็ดังขึ้น พอดีกับที่เครื่องเสียงกำลังเปลี่ยนเพลง ตอนนี้สายตาทุกคนจึงมองไปที่ประตูอย่างพร้อมเพรียงกัน

“ไปเปิดประตูดิพีท” อิกุนที่พึ่งกลับออกมาจากห้องน้ำพูดขึ้นทันควันเหมือนมันรู้งาน

“ใครมาวะ กูไม่ได้ชวนใครแล้วนะ” เจ้าของงานทำหน้างง มันคงคิดไม่ถึงหรอกว่าคนที่มาจะเป็นฉลาม

“อยากรู้มึงก็ออกไปเปิด” อิกุนตะโกนขึ้นอีกครา 

“เออๆ งั้นทุกคนสนุกกันไปก่อนเลยนะ เดี๋ยวฉันมา” มันหันไปบอกพวกเพื่อนๆที่โรงเรียนเก่ามันก่อนจะมุ่งหน้าไปเปิดประตู สายตาฉันจับจ้องไปที่ลูกบิดเขม็ง ใจเต้นตึกตักราวกับบุคคลที่รออยู่ด้านนอกคือผู้ร้าย ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจดีว่า นั่นต้องเป็นฉลาม น้องชายของฉันแน่

แกร๊ก

“Happy Birthday ครับ” ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก และบุคคลที่ยืนอยู่ด้านนอกเอ่ยปากขึ้น ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ

“มาได้ไง” คำทักทายหลุดออกจากปากอิพีท พลันดวงตายาวรีของมันก็หลุบต่ำลงมองไปที่มือของฉลาม

เค้กหนึ่งก้อนปักเทียนหนึ่งเล่มถูกส่งมาตรงหน้า จำได้ว่าฉันไม่ได้บอกให้ฉลามปรากฏตัวในรูปแบบนี้นี่ ทำเองหรอ หรือยังไง

“ฝีมือกูเอง” เสียงอิกุนดังขึ้นด้านหลัง อย่าบอกนะว่า “กูโทรบอกน้องหลามให้จุดเทียนเข้ามาได้เลย” 

“อี กุน” ฉันขมวดคิ้วจ้องหน้ามันนิ่ง ชักจะเล่นใหญ่เกินไปละ

“มึงดูนู่นๆ ค่อยสวดกูทีหลัง” มันพูดพลางชี้มือไปที่เหตุการณ์ตรงหน้าประตู

กุน มึงบอกให้ฉลามซื้อนี่มาหรอ” ไม่รู้ว่าสองคนนั้นพูดอะไรกันบ้างเพราะมัวแต่เขม่นอิกุน อยู่ๆพีทมันก็หันมาทางนี้แล้วเอ่ยพูดขึ้น

“กูหรอ เปล๊า” มันโบกมือหยอยๆ แถมหน้าตายังเลิ่กลั่กดูมีพิรุธ แบบนี้ใครเชื่อก็บ้าแล้ว

“กูบอกให้ฉลามซื้อมาเอง เห็นมึงยังไม่มีเค้กวันเกิด” ฉันแก้ตัวแทนมัน ก่อนที่แผนจะพังกันหมด

“เออ แล้วนั่นยืนทำไรกันตรงนั้น มึงก็ชวนน้องเข้ามาสิอิพีท น้องอุตส่าห์มาแล้ว” อิกุนที่ไหวพริบเริ่มจะกลับมาเป็นปกติเอ่ยพูดขึ้น

“งั้นเข้ามาสิ” เจ้าของงานยืนนิ่งราวกับชั่งใจสักพักก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าห้องมา แต่ก่อนที่มันจะเดินกลับไปที่เดิม สายตามันก็เหลือบมามองฉันกับอิกุนแว๊บนึง ดวงตาคู่นั้นเจือความสงสัยอะไรบางอย่าง ก่อนที่มันจะหันกลับไปเพราะถูกคนเรียกชื่อขึ้นด้านหลัง

“ยังไม่เป่าเค้กเลยครับ” ซึ่งก็คือฉลาม

“เป่าเลย เป่าเลย เป่าเลย” สักพักก็มีเสียงเชียร์ดังขึ้น ฉัน อิกุน แล้วก็นาที เลยลุกขึ้นเดินไปร่วมวงด้วย 

ท่าทางของอิพีทเหมือนมันกำลังลังเลใจที่จะเป่าเทียน ยืนจ้องแป้งก้อนนั้นอยู่นานจนเทียนมันละลายจนเกือบดับ ท่ามกลางสายตาแปลกใจของทุกคน

“ไม่เป่าหรอ” เสียงฉลามเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ

“ไม่เป่า ไม่ชอบ” สี่พยางค์ถูกเปล่งออกมาจากลำคอคนตรงหน้า ก่อนที่มันจะละสายตาจากเค้กขึ้นมองฉลาม “แต่ก็ขอบใจนะ ฉันแค่ไม่ชอบเป่าเค้กน่ะ” รอยยิ้มบางๆผุดขึ้นบนหน้าของมัน ก่อนที่นิ้วเรียวยาวจะจรดลงไปบี้เปลวเทียนที่ปักอยู่บนเค้กจนมันดับ เรียกความสงสัยของทุกคนในงานจนได้ยินเสียงกระซิบกระซาบกันเกิดขึ้น

ปึก

“ทำอะไรของพี่น่ะ” เสียงเค้กตกกระทบลงบนโต๊ะตามมาด้วยฉลามที่รีบลนลานดึงมืออิพีทไปดู

“ไม่เป็นไร แค่นี้เอง บอกแล้วไงว่าไม่ชอบเป่าเค้ก” 

“จริงหรอครับ” ฉลามพูด แววตามีความเคลือบแคลงอยู่ไม่น้อย ฉันเองก็เหมือนกัน 

“พีทมันไม่ชอบเป่าเค้กตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วน่ะ” อยู่ๆผู้หญิงคนนึงก็พูดขึ้น รู้สึกว่าจะชื่อมุก เป็นเพื่อนสนิทสมัยมัธยมของอิพีท ฉันไม่เห็นรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย

“งั้นเค้กนั่น... ถ้าไม่ชอบเดี๋ยวผมเอาไปทิ้งให้” 

“ไม่ต้อง ไม่เป็นไร ฉันแค่ไม่ชอบเป่าเค้ก ไม่ได้แปลว่าฉันไม่ชอบกินเค้กสักหน่อย” มันพูดอธิบาย พอเห็นว่าถึงจุดที่ฉันควรเข้าไป ฉันจึงเดินเข้ามาหามัน 

“กูขอโทษนะพีท กูไม่รู้ว่ามึงไม่ชอบ” วางมือลงบนที่ไหล่เพื่อน ความรู้สึกผิดเริ่มกัดกินใจ อิกุนเองก็ด้วย มันเดินมาสมทบพวกฉันแล้วเหมือนกัน การที่พีทมันเป็นแบบนี้คงมีเหตุผลอะไรบางอย่างที่พวกเราไม่รู้

“ไม่เป็นไร แค่พวกมึงเซอร์ไพร์สกูก็ดีใจแล้ว” มันยิ้มออกมาพลางยกมือมาขยี้ผมฉันกับอิกุน 

เป็นไงล่ะ คิดจะทดสอบเพื่อน สุดท้ายแผนก็พังไม่เป็นท่าเลย

“งั้นมาสนุกกันต่อเถอะ” อิกุนกอดคอฉันกับอิพีทแล้วลากพวกเราออกมาจากตรงนั้นด้วยกัน จนกระทั่งมาหยุดยืนอยู่หน้าทีวีจอยักษ์ ก่อนที่ใครบางคนจะกดเปลี่ยนเพลงให้เป็นเพลงแดนซ์ ดนตรีเร็วขึ้น แถมยังเพิ่มระดับเสียงขึ้นอีกด้วย “รำลึกความหลังกันหน่อยไหม... ตอนรับน้องพวกมึงเต้นกันยังไง ยังจำได้ป่าว” มันพูดต่อพลางเลิกคิ้วขึ้นข้างนึง

“จะให้พวกกูเต้นเหมือนตอนรับน้อง? ” อิพีทถาม

“ไหวปะล่ะ” รอยยิ้มผุดขึ้นบนปากที่เคลือบลิปสติกสีแดงสด พวกมันกำลังหมายถึงคืนวันอาฟเตอร์ปาร์ตี้หลังจากรับน้องเสร็จเมื่อสองปีก่อน ฉันแทบจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่าวันนั้นเราสนุกกันแค่ไหน จำได้แค่ว่าเมาจนสลบไป รู้ตัวอีกที รุ่นพี่ก็พากลับมาส่งที่ห้องแล้ว

“ใครกลับที่นั่งก่อนคนนั้นแพ้ บทลงโทษคือเพียวสิบแก้ว” อีพีทเอ่ย

“พวกมึงจะบะ... ” 

“เริ่ม” ยังไม่ทันได้ท้วงอะไร พวกมันสองคนก็เริ่มออกสเต็ปแดนซ์ ฉันที่ยืนนิ่งจึงโดนฉุดแขนให้เต้นตามไปด้วย เอาก็เอาวะ ไหนๆก็วันเกิดเพื่อนทั้งที

จากที่ดื่มไวน์มาตั้งแต่เริ่มงาน ตอนนี้ทั้งเหล้าทั้งอะไรต่อมิอะไรถูกเทลงคอฉันจนแยกรสชาติไม่ออก ทั้งอิกุน อิพีทและเพื่อนของมันต่างยัดแก้วใส่มือฉัน ไม่รู้ปาไปแก้วที่เท่าไหร่ จนตอนนี้ตาฉันเริ่มปรือและขาเริ่มประคองร่างเอาไว้ไม่อยู่ สะบัดหน้าสองสามทีเพื่อไล่ความเมา ก่อนจะหรี่ตามองไปโดยรอบโดยที่ขายังคงขยับไปตามจังหวะเพลง

นาทีกำลังนั่งอยู่กับเพื่อนของเขา โดยที่หันมามองทางฉันเป็นระยะๆ แค่เขายังอยู่ที่นี่ด้วยฉันก็หายห่วงแล้ว ไม่มีอะไรต้องกลัว เพราะงั้นวันนี้ เมาได้เต็มที่!

 

100%

มีเด็กจะเมาค่าาาา เตรียมอ่านต่อได้เลย

เปิดเจิมรัวๆ ><

เจิมรอไรต์น้าา จะพยายามอัปให้บ่อยๆค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 118 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

204 ความคิดเห็น

  1. #188 Toey21Bawornrat (@Toey21Bawornrat) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 กันยายน 2563 / 07:10
    นาทีเตรียมตัวดีๆเลยยยข
    #188
    0
  2. #187 JeaEiEi10009 (@JeaEiEi10009) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 กันยายน 2563 / 05:09

    เมาแล้วๆๆๆๆๆ
    นาที พากลับบ้านด่วนเลย
    #187
    0
  3. #186 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 21:50
    เมาแล้ว
    #186
    0
  4. #185 tankate (@tankate) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 กันยายน 2563 / 21:39
    เจิมมมมมมมคะ
    #185
    0
  5. #184 Puechsing (@Puechsing) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 กันยายน 2563 / 07:24
    ความเป็นเพื่อนต้องเห็นแฟนก่อน5555
    #184
    0
  6. #183 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 23:29
    โหดเหมือนกันนะ
    #183
    0