ผ ม เ ป็ น ข อ ง พี่ ค น เ ดี ย ว - Trapped in love

ตอนที่ 31 : 25 - คนห่วงแฟน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,558
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 149 ครั้ง
    8 ก.ย. 63

 

 

หลังจากกินชาบูจนอิ่มแปร้แล้ว ฉันก็พึ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองลืมชวนน้องปราง จะขอเบอร์น้องจากนาทีก็ดันไล่เขาให้เข้าไปอาบน้ำที่ห้องวาฬ ทีแรกกะว่าจะโทรไปขอจากไอ้แปนแต่เดินมาเจอโทรศัพท์นาทีเข้าซะก่อน ถือวิสาสะดูเบอร์จากเครื่องเขาคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

ถือโทรศัพท์รุ่นดังติดมือมาด้วยพลางเดินมานั่งลงที่โซฟา ทันทีที่สัมผัสหน้าจอ โทรศัพท์ก็แสดงปุ่มสำหรับวาดรหัสปลดล็อคขึ้นมา ฉันไม่เคยเห็นเขาปลดล็อคมันด้วยสิ แต่จำได้แค่ว่าสองปีก่อนเขาเคยสอนฉันปลดล็อคโทรศัพท์เครื่องเก่าของเขาด้วยการวาดเส้นเป็นเลข 7 ลากจากบนลงล่าง คิดได้ดังนั้นจึงทำตามวิธีเดิมทันที

และผลก็ปรากฏว่ามันปลดล็อคได้จริงๆ นี่เขายังใช้แบบเดิมอยู่อีกหรอ ขนาดเปลี่ยนเครื่องไปแล้วนะเนี่ย

ฉันกดเข้าสมุดรายชื่อเพื่อค้นหาเบอร์น้องปราง จากที่ดูๆแล้วนาทีแทบจะไม่เม็มเบอร์ใครเลยนอกจากครอบครัวและเพื่อนสนิท ที่เห็นก็จะมีแค่พ่อกับแม่เขา แล้วก็เพื่อนในกลุ่มอีกสามคน รวมถึงเบอร์นึงที่ถูกเม็มชื่อว่า ‘แฟนของที’ เด่นหราอยู่กลางหน้าจอ

อา มันคือเบอร์ฉันเอง

ทำไมอ่านแล้วมันดูเลี่ยนๆจัง ต่างจากฉันที่เม็มเบอร์เขาว่า ‘Nathee’ แค่นั้นจบ

แล้วเขาไม่มีเบอร์น้องปรางหรอ? ปกติพวกเขาคุยกันในไหน หรือจะคุยกันในไลน์

ถ้าฉันเปิดดูคงจะเป็นการเสียมารยาทและละลาบละล้วงเกินไป ตัดสินใจเอาโทรศัพท์ไปวางลงที่เดิมแล้วกลับมานั่งที่ ฝากไอ้แปนบอกแล้วกัน คิดได้ดังนั้นฉันจึงส่งไลน์ไปหาไอ้แปนให้มันชวนน้องมาด้วย ทำแบบนั้นตั้งแต่แรกซะก็สิ้นเรื่อง

“พี่ไม่ไปอาบน้ำหรอครับ” เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลัง นาทีเดินลงมาจากชั้นสองด้วยชุดของวาฬ เสื้อเชิ้ตสีดำไม่มีลวดลาย กับกางเกงยีนส์สีเข้มขนาดพอดีตัว ดูโตไปเลยแฮะ เด็กคนนี้ดูไม่เด็กเลยเมื่ออยู่ในชุดนี้

แต่ฉันว่ามันมีบางอย่างขัดหูขัดตาอยู่นะ เหมือนจะต้องจัดการอะไรสักอย่างเพื่อให้ชุดนี้ดูเหมาะกับวัยเขามากขึ้น

“มานั่งนี่สิ” เอ่ยปากพูดกับคนตรงหน้า นาทีเลยเดินมาทิ้งตัวลงที่โซฟาข้างฉันตามที่บอก “เดี๋ยวพับแขนเสื้อให้” ฉันพูดจุดประสงค์ออกไป แขนยาวๆทั้งสองข้างจึงยื่นมาตรงหน้าทันที 

“ผมดูแปลกๆไหม ชุดนี้เข้ากับผมหรือเปล่า” คนตรงหน้าพูดขึ้นด้วยท่าทางไม่มั่นใจ แปลกที่ไหนกันล่ะ ออกจะหล่อระเบิดขนาดนี้ เสื้อเชิ๊ตคอวีกระดุมหน้า มีสองเม็ดที่ไม่ได้ติดเข้าไปเผยให้เห็นแผงอกล่ำเล็กน้อย ทำมาขนาดนี้แล้วอย่าบอกว่าแต่งตัวไม่เป็น นี่มันเกือบจะเพอร์เฟ็คแล้วต่างหาก

แล้วอีเม็ดกระดุมเนี่ย ใครสั่งใครสอนให้ปลดล่อหูล่อตาคนอื่นแบบนี้ เดี๋ยวแม่ก็สั่งให้ติดถึงคอซะนี่!

 

20.00 น.

[นาที บรรยาย]

ป่านนี้พี่ปลาคงจะออกจากบ้านแล้ว ส่วนผมรับหน้าที่เป็นคนขับรถให้ปราง คนที่วานผมให้มารับเธอก็คือพี่ปลานั่นแหละ เธอบอกว่าพี่แปนไม่ว่างมารับปรางที่บ้าน คงจะเป็นการดีที่สุดถ้าให้คนที่รู้จักกับปรางแบบผมเป็นคนมารับแทน อีกอย่าง พ่อกับแม่ปรางจะได้วางใจด้วย

เมื่อเช้าก็ออกบ้านไปเรียนพร้อมกัน ไม่คิดว่าตกดึกจะได้มารับเธออีกรอบ

ตอนนี้ผมจอดรถรอปรางอยู่หน้าประตูรั้วบ้านของเธอ ผมไลน์ไปบอกเธอแล้วว่าจะรออยู่ตรงนี้ อีกเดี๋ยวก็คงมา ระหว่างที่รอ ผมกดส่งไลน์ไปถามคนตัวเล็กว่าพี่กราฟมารับเธอไปที่ร้านหรือยัง แต่น่าจะยุ่งอยู่เธอเลยไม่ตอบ คงจะล่วงหน้าไปจองโต๊ะก่อนนั่นแหละ ทีแรกคนที่รับหน้าที่นี้คือพี่แปน แต่คงมีธุระด่วนจริงๆเลยต้องให้คนอื่นไปจองแทน

ปรางเดินออกมาจากบ้านก่อนจะเปิดประตูแล้วขึ้นมานั่ง 

“ขอโทษที่ทำให้รอนะที” ทันทีที่คาดเข็มขัดเรียบร้อย เธอก็เอ่ยพูดขึ้น

ถึงผมจะรู้จักเธอมานาน แต่เราก็ไม่ได้สนิทกันถึงขั้นที่เรียกเธอว่า ‘เพื่อน’ ได้เต็มปากเต็มคำ ปกติเธอก็พูดน้อยเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ขนาดบังเอิญไปเรียนต่างประเทศที่โรงเรียนเดียวกัน เดินผ่านกันทีไรเธอยังไม่เคยเอ่ยทักผมเลย จะมีก็แต่ส่งยิ้มบางๆมาให้ 

“ไม่เป็นไร เราพึ่งมาถึงแป๊บเดียวเอง” ผมหันไปตอบเธอก่อนจะติดเครื่องยนต์แล้วขับรถออกมาจากบ้านเธอ 

บรรยากาศภายในรถปกคลุมไปด้วยความเงียบเฉกเช่นทุกครั้ง ถ้าผมไม่ชวนเธอคุย เราก็คงจะเงียบไปจนถึงที่หมาย

“สาขาปรางเรียนยากไหม” ผมเอ่ยถามโดยที่สายตายังคงจับจ้องไปที่ถนน

“ก็พอได้ ทีล่ะ” 

“ยากพอสมควรเลย” ผมตอบ 

จากนั้นเราก็ไม่มีบทสนทนากันอีกจนกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบสิบนาที

“เราไม่เคยเห็นทีแต่งตัวแบบนี้เลย” อ่อ หมายถึงชุดนี้สินะ

“พี่ปลาให้ยืมของพี่วาฬมาน่ะ” 

“อ่อ” น้ำเสียงเธอเบาลงเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง “เมื่อเช้าเราได้ยินว่าทีคบกับพี่ปลาอยู่ใช่ไหม” 

“อืม พึ่งกลับมาคบกันน่ะ เรากับพี่ปลาเคยคบกันมาก่อน” ผมตอบไปตามตรง

“เราดีใจนะที่คนที่ทีคบด้วยคือป้ารหัสเรา พี่ปลาน่ารักมาก แถมยังเป็นกันเองอีกต่างหาก” นี่คงเป็นประโยคที่ยาวที่สุดที่ปรางพูดในวันนี้แล้วล่ะมั้ง

“ใช่ เธอเข้าได้กับทุกคนแหละ ออกจะลุยๆเหมือนผู้ชาย ขนาดเพื่อนเรายังบอกเลย” ผมหลุดหัวเราะ 

“ดีจังเลยนะ” เสียงเล็กตอบกลับมา ฟังดูก็รู้ว่าปรางกำลังยิ้ม

“แล้วปรางล่ะ หาคนมาดูแลได้ยัง” พอเห็นว่าเธอผ่อนคลายมากขึ้นผมจึงชวนคุยต่อ

“ยังเลย จะไปหาที่ไหนล่ะ” เธอหลุดขำ

“ไปเรียนเมืองนอกมาตั้งนาน ไม่มีใครที่ชอบเลยหรอ” ยิ่งพอคุยกันหลายประโยคเข้า ผมก็รู้สึกว่าเธอเริ่มเป็นกันเองกับผมมากขึ้น ปกติปรางไม่เคยคุยเล่นกับผมแบบนี้มาก่อน ไม่รู้สิ ผมรู้สึกสบายใจแปลกๆราวกับได้เพื่อนใหม่มาคนนึง

“ไม่มีหรอก” 

“แล้วที่มหาลัยมีคนมาจีบไหม” คราวนี้ผมหันไปถามเพราะรถกำลังติดไฟแดง อีกไม่กี่แยกก็ถึงร้านแล้ว

“ก็มีอยู่บ้าง แต่เราไม่ชอบน่ะ” 

“แล้วสเป็คเธอเป็นแบบไหน เพื่อนเรานี่พอได้ไหม” ผมพูดพลางนึกถึงหน้าไอ้นนท์ จำได้ว่าตอนเจอกันที่ร้านเหล้า พวกมันเคยเอ่ยชมปราง

“อย่าเลยนะที อย่ามาชงเพื่อนเธอให้เรา” โบกมือปัดไปปัดมาตรงหน้าราวกับกลัวพวกมันซะเต็มประดา

“ทำไมล่ะ เพื่อนเรามันแค่กะล่อนนิดหน่อย แถมยังทำตัวไม่น่าคบด้วย” 

“เท่าที่เราฟังนั่นมันข้อเสียนะที” เธอหลุดขำออกมา แล้วไฟสัญญาณก็เปลี่ยนเป็นไฟเขียวพอดี ผมจึงหันมาโฟกัสที่ถนนต่อ “เราเคยมีคนที่ชอบด้วยล่ะ แต่เราไม่เคยบอกเขา” 

“จริงดิ แล้วทำไมไม่บอก” ผมแปลกใจเล็กน้อยที่อยู่ๆเธอก็พูดขึ้นหลังจากเงียบไปได้สักพัก

“คนๆนั้นเขาชอบคนอื่นอยู่ เราไม่มีแรงไปสู้หรอก” น้ำเสียงเธอดูจ๋อยสนิท

“สู้ได้สิ เธอสู้ได้อยู่แล้ว” 

“เราสู้ไม่ได้จริงๆ เรายอมแพ้ให้ผู้หญิงคนนั้น เพราะเธอเป็นคนดีมากๆเลย” 

“อา งั้นก็แปลว่าพวกเขาคบกันแล้วถูกไหม” 

“อืม” 

 “งั้นคราวหน้าจำไว้นะ วันหน้าถ้าเธอไปชอบใครอีก เธอต้องเดินเข้าหาเขา เหมือนเราไง เราชอบพี่ปลา ชอบมาตลอด ไม่ว่าเธอจะเคยเกลียดเราแค่ไหนเราก็ดึงดันที่จะชอบ จนสุดท้ายเราก็เอาชนะใจเธอได้” 

“ได้ งั้นหลังจากวันนี้ไป ถ้าหากว่ามีใครทำให้เราชอบเราจะบอกเขาตรงๆ จะไม่เก็บไว้อีกแล้ว” พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยพลัง

“หวังว่าเธอจะเจอคนใหม่ที่ชอบมากกว่าคนเก่านะ” ผมกล่าวอวยพรให้เธอจากใจจริง ลึกๆแล้วก็นึกสงสารผู้หญิงคนนี้ ไปชอบใครเข้าวะถึงไม่กล้าบอกไปตรงๆ ไอ้บ้านั่นมันหล่อราวเทพบุตรเลยหรือไงถึงทำให้ผู้หญิงน่ารักแถมยังนิสัยดีคนนี้เสียใจ

เอาเป็นว่าผู้ชายคนนั้นมันพลาดคนดีๆเข้าให้แล้ว หรือไม่แน่ คนที่มันเจออาจจะดีกว่าคนที่นั่งข้างผมก็เป็นได้ เหมือนที่ผมเจอคนที่ดีที่สุดในโลกอย่างพี่ปลาไง บอกเลย สำหรับเธอคนนี้ ใครจะเอาอะไรมาแลกผมก็ไม่ยอม เพราะใจทั้งใจผมให้เธอไปหมดแล้ว เหลือก็แต่ตัวนี่แหละ ไม่รู้เธอจะเอาไหม

[จบบทบรรยาย นาที]

 

@ ร้านเหล้าเคล้านารี

“สรุปวันนี้ไอ้แปนมันจะมาปะ” หันไปถามไอ้กราฟที่ตั้งแต่เข้าร้านมา สายตามันก็ไม่หยุดอยู่กับที่ หันมองคนนั้นทีคนนี้ทีจนฉันปวดคอแทน

“มันบอกมาช้าแต่มาชัวร์” หันมาตอบพลางก้มลงเก็บมือถือใส่กระเป๋าคาดอกแล้วยกขวดเหล้าขึ้นมาเท

“มึงกะจะเมาตั้งแต่คนยังมาไม่ครบเลย? ” เอียงคอถามคนตรงหน้า มันไปตายอดตายอยากมาจากไหนวะ พอมาถึงก็ยกเอาๆ

“เขาเรียกเผาหัวเฉยๆ ไม่เมาหรอก” มันพูด เออ อย่าให้พวกกูต้องลากมึงกลับแล้วกัน 

“เดี๋ยวพี่แทมาด้วยนะ” พอนึกเรื่องนี้ขึ้นได้เลยบอกมันไป

“จริงดิ ลุงรหัสมาด้วยหรอ” 

“อืม” 

“ใครชวน” 

“กูชวนเอง ตอนบ่ายบังเอิญเจอพี่เขา จะไม่บอกก็ยังไงอยู่” 

“ดีดิ พี่จะได้ไม่ต้องออกคนเดียว ดีไม่ดีคืนนี้ลุงเขาอาจจะออกหมดนี่ก็ได้” มึงก็หน้าเงินแบบนี้ตลอดอะกราฟ

“เดี๋ยวกูมานะ มึงเฝ้าโต๊ะ” พอพูดถึงก็ไลน์มาพอดีเลย เงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์หลังจากที่ก้มลงอ่านข้อความ

“พี่จะไปไหน” 

“รับคน” พูดจบก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วตรงมายังประตูทางออกทันที วันนี้คนค่อนข้างเยอะ แถมพื้นที่ยังแออัด ถ้าให้คนที่อยู่ข้างนอกเข้ามาหา อีกเป็นชาติกว่าจะหากันเจอ ฉันเลยอาสาออกมารับแทน เดี๋ยวถ้านาทีมาฉันก็คงต้องออกมารับอีกนั่นแหละ จะว่าไปแล้วก็ยังไม่ได้โทรถามเลยว่าถึงไหนแล้ว เห็นข้อความแว๊บๆเมื่อกี้ว่าเขาอยู่กับปรางแล้ว กำลังมาที่ร้าน

“ปลา” เสียงเรียกชื่อดังมาจากฝั่งที่เป็นลานจอดรถ พอหันไปมองก็เห็นว่าพี่แทกำลังเดินตรงมาทางนี้ 

 

 

“เข้าไปกันเลยไหมคะ กราฟรออยู่ข้างในแล้ว” ฉันเอ่ยขึ้นพลางกวาดตามองบริเวณโดยรอบ เผื่อนาทีกับน้องปรางมาถึงแล้ว จะได้เข้าไปพร้อมกัน

“ครับ” คนตรงหน้าตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้ม ฉันหมุนตัวเดินนำพี่แทกลับไปทางเดิม เดี๋ยวพอนาทีมาถึงค่อยออกมาอีกรอบ

ระหว่างทาง ผู้คนที่เดินถือแก้วไปมาก็ชนเข้ากับร่างฉันอยู่หลายรอบ ดีที่วันนี้ฉันใส่รองเท้าผ้าใบมา ถ้าใส่ส้นสูงคงหักไม่ก็ข้อพลิกไปแล้ว 

“ระวังครับ” เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลัง พี่แทเดินเข้ามาใกล้พลางใช้แขนกันตัวฉันจากคนข้างๆ ถ้าเมื่อกี้เขาไม่ยกแขนขึ้นมาบัง ตัวฉันคงชนเข้ากับผู้หญิงคนนั้นไปแล้ว ทำไมไม่นั่งที่โต๊ะกันดีๆวะ จะออกมาเดินยุ่มย่ามเพื่อ

“ขอบคุณค่ะ” หันไปกล่าวขอบคุณคนข้างๆ โดยไม่คิดว่าตอนนั้นจะมีคนเดินมาชนพี่แทเข้าพอดีจนเขาเกือบล้มใส่ฉัน ดีที่สองมือยันเข้ากับผนังได้ทัน จึงทำให้ตอนนี้ฉันเหมือนถูกกักร่างเอาไว้ด้วยแขนทั้งสองข้าง

เราอยู่แบบนั้นกันพักนึง เพราะคนพวกนั้นแม่งไม่หยุดเดินเบียดกันสักที หันกลับไปจิกตาใส่อย่างหัวเสียก่อนที่จะรู้ตัวว่ามีใครคนนึงกำลังมองอยู่

เกิดเดทแอร์ขึ้นชั่วขณะระหว่างคนสองคนที่แทบจะรวมร่างเป็นคนๆเดียวกัน ฉันที่รู้สึกตัวก่อนจึงรีบดันตัวคนตรงหน้าออกห่าง โดยใช้มือดันไปที่หัวไหล่ เลี่ยงสัมผัสร่างกายส่วนอื่นโดยไม่จำเป็น

เดินนำพี่แทมาที่โต๊ะอีกครั้ง แต่ว่าไอ้กราฟไม่อยู่ตรงนี้แล้ว เหลือแค่กระเป๋าคาดอกที่มันวางทิ้งไว้ หายไปไหนของมันวะ

“แล้วกราฟไปไหนซะล่ะ” คนที่นั่งลงข้างฉันเอ่ยถาม

“ไปเข้าห้องน้ำมั้งคะ บอกให้รอก่อนแท้ๆ” 

“อ่อ แล้วนี่สั่งอะไรมากินยัง สั่งได้เลยนะ เดี๋ยววันนี้พี่เลี้ยงเอง” เหมือนที่ไอ้กราฟมันว่าเลยแฮะ ระดับพี่แท ป๋าอยู่แล้ว แถมยังกระเป๋าหนัก

“ไม่เป็นไรค่ะ วันนี้ปลาเป็นคนนัดน้องๆ เดี๋ยวปลาออกเอง” แต่ฉันปฏิเสธ เพราะงานนี้ฉันรับปากไอ้กราฟไว้แล้วว่าจะเลี้ยง จะให้คนอื่นมาเลี้ยงแทนได้ไง

“ไม่เป็นไรครับ เลี้ยงปลาแค่นี้พี่จ่ายไหว” พี่แททำท่าไม่ยอม

“ไม่เป็นไรจริงๆค่ะ” 

“ก็จ่ายกันทั้งสองคนนั่นแหละครับ ไม่ต้องแย่งกัน” คนที่หายหัวไปเดินกลับมากอดคอฉันข้างนึง พี่แทข้างนึงแล้วพูดขึ้น

“หายไปไหนมาวะ” ผลักหัวมันออกแล้วถามขึ้น

“พอดีเจอเพื่อน เลยเข้าไปทัก... ไม่เจอกันนานเลยนะครับพี่ลีแท” แหม๋ ทีพูดกับพี่แทนี่พูดเพราะ ทีกับฉันอะพูดเหมือนเพื่อนเล่นเลย สองมาตรฐานว่ะ

คงเพราะมันไม่ได้สนิทกับพี่แทขนาดนั้น พี่แทเป็นสายรหัสฉันเหมือนไอ้แปนและน้องปราง ส่วนไอ้กราฟคือสายเทค ไม่มีความเกี่ยวข้องกับพี่แทอยู่แล้ว ซึ่งถ้าฉันไม่ได้เป็นคนนัด พวกเราคงไม่ได้มารวมตัวกันแบบนี้

“ใช่ ขอโทษนะที่พี่ไม่ได้ลงไปช่วยกิจกรรมรับน้องเลย” 

“ไม่เป็นไรเลยครับ ผมรู้ว่าปี4 ยุ่งจะตาย ไม่เหมือนปี3 หรอก” มันตอบก่อนจะเดินไปนั่งลงที่เดิมของมัน 

“มึงว่ากูทำตัวว่างหรอ” ฉันรู้ว่าเมื่อกี้มันจงใจว่าฉัน

“ตรงส่วนนี้ใครจะรับก็รับไปนะคร๊าบบ” ตอบกลับมาด้วยท่าทางกวนตีน

“ไอ้... ” 

“อย่าพึ่งโมโหๆ แล้วนี่คนอื่นๆยังไม่มากันอีกหรอ” กำลังจะด่าแต่มันพูดสวนขึ้นซะก่อน 

“นอกจากแปนแล้วยังมีใครอีกหรอ” พี่แทหันมาถามฉัน

“ก็มีน้องปรางสายรหัสเรา แล้วก็นาที หลานเทคของปลาค่ะ” 

“อ่ออ งั้นเราสั่งอาหารรอพวกเขาไปพลางๆก่อนดีกว่าเนอะ แต่งานนี้พี่ขอหารด้วยคนนะ” พี่แทหยิบเมนูไปเปิดดูโดยไม่รอคำตอบจากฉัน เอาเถอะ ไหนๆพี่แทก็เป็นผู้ใหญ่ เขาบอกจะช่วยฉันก็ไม่ควรขัด ไม่งั้นจะเสียมารยาท

 

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

จนป่านนี้แล้วทั้งนาที น้องปราง แล้วก็ไอ้แปนก็ยังไม่มีใครโผล่มาที่ร้าน ไหนนาทีบอกว่าออกมาตั้งแต่หนึ่งชั่วโมงก่อน ป่านนี้ก็น่าจะถึงแล้วนี่ พอโทรไปหา เขาก็ไม่รับสาย เบอร์น้องปรางฉันก็ไม่มีด้วย 

ตัดสินใจเดินออกมาข้างนอกพลางกดโทรหาเขาเป็นระยะๆ กะว่าถ้าครั้งนี้ไม่รับ ฉันคงโทรไปหาไอ้แปนเพื่อขอเบอร์น้องปรางมาโทรเอง หายไปแบบนี้เป็นใครๆก็ห่วงปะวะ ปกติเวลาโทรไปเขาจะรับตลอด ไม่ก็พอส่งไลน์ไปเขาก็จะรีบอ่านรีบตอบทันที ก็เข้าใจนะว่าขับรถอยู่ แต่ให้น้องปรางรับสายให้ก็ได้นี่ นอกซะจากว่าจะเกิดเรื่องอะไรไม่ดีรึเปล่า

[ฮัลโหลครับ] ปลายสายกดรับหลังจากฉันโทรเป็นสายที่ห้า โล่งอกไปที เสียงเขายังดูโอเค

“อยู่ไหนแล้ว” ถามออกไปให้น้ำเสียงดูปกติที่สุด เดี๋ยวเขาจะหาว่าฉันเป็นห่วงเขามากเกินไป

[ขอโทษครับที่ไม่ได้โทรบอก ตอนนี้รถผมยางแตก เลยต้องโทรให้ช่างมารับรถไป]

“จริงดิ แตกที่ไหน ให้ไปรับรึเปล่า เดี๋ยวยืมรถไอ้กราฟไป” 

[ไม่เป็นไรครับ ตอนนี้ผมกับปรางอยู่ที่อู่ซ่อมรถ ช่างกำลังเปลี่ยนยางให้ คิดว่าไม่น่าจะเกินครึ่งชั่วโมง]

“ถ้าจะให้ช่วยอะไรก็บอกนะ” ดีที่แถวนั้นยังพอมีร้าน ปกติเวลานี้ร้านซ่อมรถก็ทะยอยปิดกันหมดแล้ว อย่างน้อยในโชคร้ายก็ยังพอมีโชคดีอยู่บ้าง

[ครับ พี่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ผมจะรีบไป]

“อืม” 

[ดูแลตัวเองด้วยนะครับ อย่าดื่มเยอะ อย่าเมาจนกว่าผมจะไปถึงที่นั่น]

“อือ ไม่ต้องพูดแล้ว รีบมา เอ๊ย ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวเกิดอุบัติเหตุ ค่อยๆขับมานะ” พอนึกขึ้นได้จึงรีบพูดแก้อย่างลนลาน บอกให้เขารีบขณะขับรถได้ไงวะ

[ครับ เจอกันนะ] 

“อืม” ตอบรับในลำคอก่อนจะกดวางสายแล้วเดินกลับเข้ามาในร้านอีกรอบ สองคนนั้นกว่าจะมาถึงที่นี่ก็คงอีกเป็นชั่วโมง ตอนนี้ก็เกือบสี่ทุ่มแล้ว มานั่งแป๊บๆก็คงต้องกลับเพราะร้านปิดเที่ยงคืน 

“อ้าว ทำไมเข้ามาคนเดียวล่ะ” พี่แทเอ่ยทักทันทีที่ฉันกลับมานั่งที่โต๊ะ

“รถนาทียางแตกน่ะคะ ตอนนี้กำลังเปลี่ยนยางกันอยู่” 

“เอ้า จริงดิ” ไอ้กราฟที่กำลังดื่มด่ำกับเสียงเพลงโพล่งขึ้นถาม

“อือ” ฉันพยักหน้าก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นมาจิบแล้ววางมันลงที่เดิม คืนนี้ห้ามเมาเพราะนาทียังไม่มา ท่องไว้ 

“ทำไมทำหน้างั้นอะ เป็นห่วงทีมันหรอ” 

“ก็ประมาณนึง” ฉันยอมรับ กลางค่ำกลางคืนแบบนี้ไม่รู้ไปเจอคนร้ายหรือคนดี เกิดโดนหลอกขึ้นมาจะทำยังไง ยิ่งมีกันแค่สองคนด้วย น้องปรางก็เป็นผู้หญิง คงช่วยอะไรไม่ได้มาก

มีแว๊บนึงที่ฉันรู้สึกว่า อยากไปอยู่ตรงนั้นด้วยชะมัด อยากไปอยู่ข้างๆเขา ฉันไม่น่าปล่อยให้เขาไปคนเดียวเลย 

ทำไมยางต้องมาแตกตอนนี้ด้วยวะ บัดซบ

“ให้ผมไปดูให้ไหม” คนตรงหน้าเอ่ยถามหลังจากที่มันนั่งสังเกตฉันมานาน พอเงยหน้าขึ้นไปสบตากับมันก็เห็นแววตาที่ไม่ได้ล้อเล่นแต่อย่างใด ต่างกับพี่แทที่มีแววตาราวกับสงสัยอะไรอยู่ คงงงว่าทำไมฉันถึงเป็นห่วงหลานเทคตัวเองมากขนาดนี้ แต่ฉันไม่มีเวลามาอธิบายอะไรให้ใครฟังตอนนี้หรอก นาทีสำคัญมากกว่า

“ได้หรอ” อย่าหาว่าฉันโอเวอร์แล้วทำให้ไอ้กราฟมันหมดสนุกหรืออะไรเลยนะ ถ้านัดกันมาแล้วคนนึงเกิดเรื่อง คนอื่นๆก็คงไม่มีใครสนุก นอกซะจากจะมากันครบแล้ว

“ได้ดิ มันอยู่ไหน เดี๋ยวผมไปดูให้” 

“มึงโทรหานาทีเลย เดี๋ยวกูอยู่เป็นเพื่อนพี่แทเอง” ฉันตัดสินใจตอบออกไป อันที่จริงฉันอยากไปเองมากกว่า แต่ถ้าให้พี่แทอยู่กับไอ้กราฟก็จะกลายเป็นว่าฉันชวนพี่แกมาแล้วทิ้งให้กร่อย ดังนั้นฉันจะส่งตัวแทนไปแล้วกัน 

“พี่อยู่ได้นะ” ไอ้กราฟถามพลางมองมาด้วยสายตาที่เป็นห่วงนิดๆ

“ได้ดิ เดี๋ยวไอ้แปนก็คงมา มึงไม่เมาใช่ปะ” 

“ไม่เมา พึ่งดื่มไปไม่กี่แก้วเอง” มันตอบ

“อืม งั้นฝากด้วย ถึงแล้วโทรมานะ” 

“อะเชครับ” พูดจบมันก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วคว้ากระเป๋าเดินตรงไปยังทางออกทันที

หลังจากไอ้กราฟมันเดินพ้นสายตาไปแล้ว ฉันก็หันมาสบตากับพี่แทที่ดูท่าเหมือนจะมีคำถามอยากถามฉัน แต่ก็ไม่ถาม

“เป็นพี่ที่น่ารักมากครับ ดีแล้วล่ะที่ให้กราฟไปดู เผื่อมีอะไรจะได้ช่วยกัน” คนตรงหน้าเอ่ยชม

“ปลาไม่ได้เป็นห่วงเกินไปใช่ไหมคะ” 

“ไม่เลยครับ แต่มันคงไม่มีอะไรหรอก แค่เปลี่ยนยางเอง เราอย่าคิดมากเลยนะ” สิ่งยิ้มอย่างอบอุ่นมาให้จนตาหยีตามแบบฉบับหนุ่มเกาหลี แบบนี้ค่อยทำให้ฉันสบายใจขึ้นหน่อย 

“เราดื่มกันรอดีกว่าค่ะ” เพื่อให้บรรยากาศไม่กร่อยจนเกินไปฉันจึงชวนพี่แทดื่มต่อ รายนั้นสามารถยกขึ้นดื่มทีละครึ่งแก้วโดยไม่แสดงอาการอะไรเลย ส่วนฉันคงต้องแอบจิบๆเอาเพราะกลัวจะรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับนาทีไม่ได้ คบกันครั้งนี้มันต้องดีกว่าครั้งก่อนสิ ฉันจะไม่ยอมให้มีข้อผิดพลาดอะไรเกิดขึ้นอีกแล้ว

 

23.00 น.

ฉันยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเป็นรอบที่สิบ ผ่านไปเป็นชั่วโมงแต่ยังไม่มีวี่แววว่าเด็กพวกนั้นจะโผล่มา แถมยังหาย ไลน์ไปก็ไม่ตอบ ไอ้กราฟก็เงียบไปเลย 

บวกกับแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้ายิ่งทำให้ฉันนั่งไม่ติดเก้าอี้ จากที่เคยห่วงเลเวลสอง ตอนนี้กลายเป็นเลเวลสิบภายในเวลาไม่กี่นาที ฉันห่วงเขามากกว่าเดิมซะอีก

พึ่งรู้ว่าไม่ชอบให้แฟนตัวเองคลาดสายตา เป็นนิสัยใหม่ด้านมืดของฉันสินะ

“พี่ว่าวันนี้แปนคงไม่มาแล้วล่ะ” ละสายตาจากแก้วในมือก่อนจะเงยหน้ามองคนพูด

“ปลาก็คิดงั้นค่ะ วันนี้มันคงมาไม่ทัน” 

“อีกชั่วโมงนึงร้านจะปิดแล้ว เราบอกคนอื่นๆว่าไม่ต้องมาดีไหม วันหลังค่อยนัดกันใหม่” พี่แทเสนอความเห็น

“รออีกนิดนึงดีไหมคะ เผื่อพวกเขาใกล้จะถึงพอดี” แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังอยากรอที่นี่ก่อน เพราะนาทีบอกว่าจะมา เขาก็ต้องมา เขาไม่ใช่คนชอบผิดสัญญา

“แล้วเราโอเคไหม พี่ว่าหน้าเราแดงแล้วนะ” 

“ปลาไม่เป็นไรค่ะ ปกติดื่มเหล้าปลาจะหน้าแดง แต่ไม่ได้เมานะคะ” ฉันรีบแก้ตัวเพราะไม่ได้เมาเหมือนที่พี่แทพูดจริงๆ กินเหล้าดีกรีหนักๆทีไรตัวจะแดงทุกที อาจเป็นเพราะฉันกรุ๊ปเลือดโอด้วยมั้ง มันจะมีโอประเภทที่ดื่มแล้วไม่มีอาการอะไรเลย กับดื่มแล้วตัวแดงแบบฉันนี่แหละ น่าขายหน้า

“ไม่เมาก็ไม่เมาครับ แต่ถ้าไม่ไหวอยากกลับแล้วบอกพี่นะ เดี๋ยวพี่ไปส่ง” 

“...” ฉันไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แต่ยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูแทนเมื่ออยู่ๆมันสั่นขึ้นพร้อมกับแสงไฟสว่างวาบบนหน้าจอ

Nathee : ช่างบอกวันนี้คงไม่ทันครับ คงต้องทิ้งรถไว้ที่นี่ เสียเวลาชะมัด

ฉันรีบกดเข้าอ่านแล้วพิมพ์ตอบกลับไปทันทีที่เห็นว่าใครส่งมา

Pla Too : อยู่กับกราฟใช่ไหม

Nathee : ครับ ตอนนี้อยู่บนรถพี่กราฟ แต่ปรางคงต้องกลับแล้ว 

Pla Too : จริงสิ ที่บ้านน้องปรางคงเป็นห่วง งั้นนายก็กลับเลย ฉันจะกลับแล้วเหมือนกัน

Nathee : พี่จะกลับยังไง มากับพี่กราฟนี่ 

นั่นสิ แล้วฉันจะกลับไงวะ พูดไม่คิดเลย หรือเรียกแท็กซี่กลับเองดี

Nathee : พี่ปลาครับ

Pla Too : เดี๋ยวกลับกับไอ้แปนก็ได้

ถ้าฉันบอกว่าจะกลับแท็กซี่ เขาคงบังคับให้ไอ้กราฟวนรถกลับมารับฉันแน่ กลับไปกลับมาน้องปรางคงถึงบ้านเช้ากันพอดี ไม่ได้ๆ ฉันชวนน้องมา ฉันต้องรับผิดชอบ 

Nathee : พี่แปนมาถึงแล้วหรอครับ?

Pla Too : อืม มาได้สักพักแล้ว เดี๋ยวให้มันไปส่ง

Nathee : งั้นถึงแล้วโทรบอกผมด้วยนะ

Pla Too : ได้ๆ ไปนะ

ตอบเสร็จฉันก็เก็บมือถือลงกระเป๋าสะพายทันที ทำไมการโกหกมันยากงี้วะ

“คิ้วจะผูกกันเป็นโบว์แล้ว” เสียงพี่แทเอ่ยขึ้น เรียกสติฉันให้กลับมาโฟกัสที่คนตรงหน้า

“พี่แทคะ เรากลับกันเลยไหม” 

“อ้าว แล้วปลาไม่รอพวกน้องๆแล้วหรอ” 

“ไม่ต้องแล้วค่ะ ปลาบอกให้พวกเขากลับกันเลย ตอนนี้ร้านก็เกือบปิดแล้วด้วย” หันมองคนที่พึ่งทะยอยเดินออกจากร้าน เหลือแค่ไม่กี่โต๊ะจนบางตา 

“อืม งั้นเดี๋ยวพี่เรียกเขามาเช็คบิลเลยนะ” 

“ได้ค่ะ” 

หลังจากเช็คบิลเรียบร้อยแล้ว ฉันกับพี่แทก็เดินออกมานอกร้าน โดยที่สุดท้ายฉันก็ค้านเสียงพี่แทไม่ไหว เขาไม่ยอมให้ฉันจ่ายอีกนั่นแหละ อ้างว่าวันนี้เขามาเพื่อเลี้ยงน้องรหัสอย่างฉัน เพราะเขาเลยห้ามฉันจ่ายและรอเลี้ยงเขาเพื่อเป็นการตอบแทนครั้งหน้า

“แล้วตอนขามาปลามายังไง” พอเดินมาถึงลานจอดรถหน้าร้านแล้วพี่แทก็เอ่ยถาม

“มากับกราฟค่ะ” 

“งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่งแล้วกันเนอะ” ทำท่าจะเดินนำฉันไปที่รถ แต่ฉันปฏิเสธขึ้นซะก่อน

“ไม่เป็นไรค่ะ ปลานั่งแท็กซี่ไปเองได้” 

“ได้ไงล่ะ พี่ต้องไปส่งเราสิ เป็นผู้หญิงจะนั่งแท็กซี่ดึกๆดื่นๆได้ไง มันอันตราย” ตอบกลับมาเสียงดุ

“ปลาไม่กลัวแท็กซี่หรอกค่ะ ปลาเคยเรียนเทควันโดมาตอนเด็กๆ” ฉันอวดสรรพคุณตัวเอง นอกจากเรียนพิเศษตามคำสั่งที่บ้านแล้ว ฉันก็ได้เรียนเทควันโด้เนี่ยแหละ

“ฮ่ะๆ นั่นมันตอนเด็กแล้ว ยังไงผู้หญิงก็สู้แรงผู้ชายไม่ได้หรอก” พี่แทหลุดขำ

“ปลาไม่เป็นไรจริงๆค่ะ” 

“เอาน่า เพื่อความสบายใจของพี่ ถ้าพี่ปล่อยให้เรากลับเอง คืนนี้ทั้งคืนพี่คงนอนไม่หลับ” อาาา มาแบบนี้ฉันไปไม่เป็นเลย “นะครับ เดี๋ยวพี่ไปส่ง” 

“... งั้นก็ได้ค่ะถ้าไม่รบกวนพี่แทมากจนเกิดไป” 

“ไม่รบกวนเลยครับ” พูดจบก็ผายมือให้ฉันเดินไปที่รถ 

กว่าเราจะออกมาจากลานจอดรถได้ก็กินเวลาไปเกือบยี่สิบนาที เพราะรถหลายคันต่างกรูกันออกตอนนี้หมดเพราะเป็นเวลาที่ร้านใกล้ปิด กว่าจะได้ขับออกมานอกถนนใหญ่ก็ทำเอาฉันสัปหงก เพลงในรถก็เป็นใจซะเหลือเกิน เพลงเกาหลีดนตรีช้าที่พี่แทเปิดคลอเบาๆตั้งแต่ขึ้นรถมา จะไม่ง่วงก็แปลก

“ง่วงก็นอนเลยนะคะ เดี๋ยวพี่ขับตามจีพีเอสไป” คนข้างๆพูดในขณะที่หนังตาฉันเริ่มปิดลงเต็มที

“ไม่ง่วงค่ะ” รีบยืดตัวขึ้นมานั่งหลังตรงพลางเบิกตากว้างๆเพื่อปลุกเรียกตัวเอง ได้น้ำเย็นๆสักขวดคงดีกว่านี้

“ไม่ไว้ใจพี่หรอครับ” 

“เปล่านะคะ” ฉันโพล่งออกไปทันที “ปลาแค่อยากคุยเป็นเพื่อนพี่แทเฉยๆ ขับรถตอนดึกๆมีเพื่อนคุยคงดีกว่า” ฉันหมายความอย่างที่พูดจริงๆ ไม่ใช่ไม่ไว้ใจ เราสองคนรู้จักกันมานาน ฉันไม่ได้คิดลบๆแบบนั้นเลย

“ครับ พี่แค่อยากบอกเราว่าไม่ต้องห่วงนะ นั่งรถกับพี่สบายใจได้ พี่ไม่ขับไว ปลอดภัยห่วงหาย” 

“คิก หายห่วงต่างหากค่ะพี่แท ไม่ใช่ห่วงหาย” มาอยู่ไทยนานแต่บางคำยังใช้ผิดอยู่เลยนะพี่แทเนี่ย ทำเอาฉันขำจนตาสว่างขึ้นมาเลย

“พี่ล้อเล่นครับ เราจะได้ไม่ง่วงไง” อา ที่แท้ก็เป็นมุข

“เก่งนะคะพี่แท ปลานี่ตาสว่างขึ้นมาเลย” 

“ฮ่าๆ คาดเข็มขัดดีๆนะครับ” หลังจากหัวเราะกันเสร็จ เราก็นั่งเงียบๆฟังเพลงกันไปตลอดทาง ความรู้สึกตอนที่อยู่กับพี่แทเหมือนอยู่กับวาฬเลย มันมีความสบายใจที่บอกไม่ถูกแฝงอยู่ อาจจะเป็นเพราะว่าเขาทำตัวให้ฉันเคารพด้วยมั้ง ทั้งให้เกียรติผู้หญิงและพูดจาเพราะ ถ้าเป็นคนอื่นคงหวั่นไหวตาย มีผู้ชายมาดูแลดีแบบนี้อะ

100%

อัพครบ

อุงแงงงง สถานะพี่ลีแทของเราเป็นอันชัดเจน ฝ่ายนี้เขามองเป็น พี่ชายที่แสนดี ไม่ใช่ ‘ผู้ชายที่แสนดี’
เรือลำนี้ พายไม่ขึ้นนะงับบ

 

ขอโทษที่หายไปหลายวัน พอดีไรต์กลับบ้านต่างจังหวัด ก็เลยไม่มีเวลามาอัปให้เลย
แต่ตอนนี้ไรต์กลับมาแล้วววว จะรีบอัปให้ยาวๆเลย ชดเชยเวลาที่เสียไป
ไหนใครยังรอไรต์อยู่บ้างเอ่ย?? ^^

 

CHARACTER.

 

ไรต์วางพล็อตเรื่อง และ ตัวละครของนิยาย SET นี้ ครบหมดแล้ว #SetB ของเรา จะประกอบไปด้วย

- Trapped in love : ผมเป็นของพี่คนเดียว (นาที)

- Stubborn love : รั้นจะรัก (พี่วาฬ)

- Fleet of love : ร้ายมารักกลับ ไม่โกง (น้องหลาม)

- Point of love : รักจริง [ไม่] หวังหลอก (นาย นีรกุล)

เปิดให้อ่านเมื่อไหร่ ไรต์จะแจ้งให้ทราบนะค้าา ตามเพจเอาไว้จะได้ไม่พลาดการแจ้งเตือนจ้าา

คลิกที่นี่

 

พี่แท

เปิดตัวพี่แทค๊าบบบบบบ
เจิมรอพาร์ทหน้าน้าาาาาาา

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 149 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

204 ความคิดเห็น

  1. #135 Toey21Bawornrat (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 14:30
    ถ้านาทีจับได้นี่.....
    #135
    0
  2. #134 firstzy93 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 12:09
    แหมม พี่แท
    #134
    0
  3. #126 firstzy93 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2563 / 23:43
    ห่วงแหละ
    #126
    0
  4. #125 chompoochanya (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 17:46
    รอน้าาาาา
    #125
    0
  5. #123 yeenyyn (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 12:31
    เจิมมมมม
    #123
    0
  6. #122 PoyTikamporn (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 01:52
    เจิมมมมม
    #122
    0
  7. #121 firstzy93 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 01:38
    รอค่าาา
    #121
    0
  8. #120 09122547 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 10:02
    เเหมๆๆๆๆๆๆ เเฟนของทียยยย
    #120
    0
  9. #119 Toey21Bawornrat (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 06:53
    เจิมมมมม
    #119
    0
  10. #118 firstzy93 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 22:38
    หวงนะจ้ะ
    #118
    0