ผ ม เ ป็ น ข อ ง พี่ ค น เ ดี ย ว - Trapped in love

ตอนที่ 20 : 15 - จีบได้ไหม 100% อัพครบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,304
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    12 มิ.ย. 63

 

 

“งืม” ฉันเขยิบตัวเพื่อเปลี่ยนท่านอนเล็กน้อย ก่อนที่แอร์เย็นๆจะปลุกฉันให้ตื่น“อ้าว วาฬมารับแล้วหรอ” ปรือตาขึ้นมองก็เห็นว่าตัวเองนอนอยู่เบาะหลัง ส่วนวาฬขับรถอยู่ด้านหน้า

“ไง ฟื้นแล้วหรอ” เสียงเข้มเอ่ยขึ้น แบบนี้คือจะบ่นฉันชัวร์

“เค้าแค่กินไปนิดหน่อยเอง อันนี้สงสัยง่วง” แกล้งตีเนียนเป็นสร่างเมาก่อนจะค่อยๆยันกายลุกขึ้น แต่สุดท้ายก็ฝืนไม่ไหว มึนหัว เลยล้มลงนอนที่เดิม

“นิดหน่อยอะไร ทำไมเมาแบบนี้” นั่นไง ว่าละว่าต้องบ่น

“กินไปสองแก้วเอ๊งงง” ฉันลากเสียงยาวพลางยกมือขึ้นตบแก้มตัวเองเบาๆเพื่อปลุกร่างกายให้ตื่น

“ไม่ใช่สองขวดหรอ” อุ๊บส์ วาฬรู้ได้ไง มีใครบอกหรอ หรือมีตาทิพย์

“ว่าไปป ใครบอก” แกล้งทำเสียงตลก แต่วาฬคงไม่ตลกด้วย

“ถามดูสิ” หืม ถามใคร

“เฮ้ย น้องปรางมาด้วยหรอคะ” พึ่งได้สติตอนที่เห็นว่าเบาะหน้ามีคนนั่งตัวลีบอยู่ ขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย

เออ ว่าแต่ใครพาฉันออกมาจากร้านนั่นวะ

“น้องปรางแบกพี่ออกมาหรอ” พอนึกขึ้นได้เลยถามออกไป

“เปล่าค่ะ พี่ปลาเดินออกมาเอง ปรางแค่ช่วยพยุง”

“ถึงกับจำไม่ได้” ปลาวาฬมองฉันตาค้อนผ่านทางกระจกมองหลัง

“เอ่อ... ขอบคุณนะคะที่ช่วยพี่ พี่อาสาจะดูแลเราแท้ๆ” รีบขอโทษขอโพยอย่างเสร็จสรรพ ฉันนี่มันแย่จริงๆ

อีขี้เมาเอ๊ย

“ไม่เป็นไรค่ะ เอ่อ... บ้านปรางอีกตั้งไกล พี่ๆจอดให้ปรางลงตรงนี้ก็ได้นะคะ เดี๋ยวปรางเรียกแท็กซี่กลับเองก็ได้ ปรางเกรงใจ”

“ได้ไงล่ะ พี่พาเรามาก็ต้องส่งให้ถึงที่ ใช่ไหมวาฬ” ฉันหันไปขอความเห็น

“อืม เดี๋ยวไปส่งเอง” วาฬตอบกลับมาสั้นๆ

“บ้านอยู่ไหน บอกทางพี่เขาเลยนะ... หรือจะไปบ้านพี่ก่อน เลี้ยวซ้ายแยกไฟแดงข้างหน้าก็ถึงแล้ว” ฉันหมายถึงบ้านใหม่ที่ฉันพึ่งย้ายไปอยู่ เมื่อเย็นวาฬพึ่งเรียกพี่แม่บ้านที่บ้านมาทำความสะอาดให้แล้ว แถมยังช่วยฉันย้ายของจากคอนโดมาที่นี่อีก ตอนนี้ข้าวของทุกอย่างมากองอยู่บ้านหลังใหม่เกือบทั้งหมดแล้ว ยกเว้นก็แค่ต้นไม้ริมระเบียงที่ยังไม่ได้เอามาด้วย

“ไม่เป็นไรค่ะ ปรางเกรงใจ” เด็กสาวทำหน้าตาเหลอหลาพลางโบกมือเป็นพัลวัน

“วาฬ เลี้ยวเข้าบ้านเราเลย เค้าจะพาน้องไปด้วย”

“ไม่ได้นะคะ! ”

 

สายไปแล้ว สุดท้ายฉันก็พาเธอมาด้วยจนได้ ดึกป่านนี้ละ มัวแต่ขับรถส่งกันไปกันมาเสียเวลา ให้นอนซะที่นี่แหละ

“พี่ปลาคะ” คนตรงหน้าเดินเข้ามาหาหลังจากลงจากรถเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ส่วนวาฬกำลังจัดการถอยรถเข้าโรงจอดอยู่ สีหน้าเธอกำลังบ่งบอกว่าอยากกลับบ้านอย่างเห็นได้ชัด

“อยากกลับบ้านหรอ”

“เอ่อ... ค่ะ”

“พี่ไม่ให้กลับ” สวนกลับทันควัน“ดึกแล้ว มันอันตราย เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ขับรถไปส่ง จะให้พี่ขออนุญาตใครให้ไหม” เอียงคอถามด้วยความเป็นห่วง บางทีเธออาจจะกลัวที่บ้านดุก็เป็นได้

“มะ ไม่เป็นไรค่ะ”

“อื้ม งั้นก็ตามนี้ เดี๋ยวคืนนี้ใส่เสื้อผ้าพี่ไปก่อน เดี๋ยวพี่ไปหยิบให้” พูดพลางทำท่าจะถอดรองเท้าเก็บไว้บนชั้นวาง แต่น้องโพล่งขึ้นซะก่อน

“เดี๋ยวค่ะพี่ปลา คือว่า.... คือว่าปรางโทรเรียกเพื่อนให้มารับแล้วค่ะ”

“อ้าว” ก็ไม่บอกตั้งแต่แรก เอาแต่อ้ำๆอึ้งๆ หรือฉันมัดมือชกจนน้องมันไม่ทันได้พูดอะไร

“ขอบคุณนะคะที่ให้ปรางค้างที่นี่ แต่ปรางขอกลับไปนอนที่บ้านดีกว่า นอนแปลกที่ปรางกลัวนอนไม่หลับน่ะค่ะ อีกอย่างปรางกลัวแม่เป็นห่วงด้วย”

“อืมมม งั้นก็ได้ พี่ไม่ขัดเราแล้วก็ได้ ว่าแต่เพื่อนจะมาเมื่อไหร่ล่ะ เดี๋ยวพี่อยู่รอตรงนี้ด้วย”

“ปรางส่งโลเคชั่นไปแล้วค่ะ อีกเดี๋ยวเพื่อนคงมา”

“เอาสิ ไปนั่งรอตรงนั้นกัน” เดินไปจูงแขนเธอมานั่งด้วยกันที่ม้านั่งริมรั้ว นั่งตรงนี้จะเห็นรถผ่านไปผ่านมาพอดี

“หงิง หงิง”

“ต้าวหนู” ทันทีที่มีวัตถุบางอย่างวิ่งเข้ามาใกล้ ฉันก็ละความสนใจจากเธอแล้วหันไปเรียกมันทันที... “น้องปรางชอบหมาไหม” อุ้มมันขึ้นก่อนจะหันไปถามเธอ

“อะ เอ่อ...” เธอมีท่าทีแปลกๆก่อนจะขยับตัวออกห่างจากฉัน อืม น่าจะไม่ชอบ

“ไปหาวาฬก่อนนะเจ้าตัวเล็ก” ฉันจำใจต้องปล่อยมันลงเพราะดูจากท่าทางแล้วคนข้างๆคงไม่ชอบ

“น้องชื่ออะไรคะ เอ่อ... ขอโทษนะคะ ปรางเคยโดนสุนัขกัดมาตอนเด็กๆ ตอนนี้ยังไม่หายกลัวเลย ปรางไม่ได้ไม่ชอบน้องนะคะ” เธอโบกมือเป็นพัลวัน

อา ฉันคิดผิดไปสินะ เธอแค่กลัวมัน แต่เธอก็ยังมีมารยาทเอ่ยถามชื่อมันด้วย ไม่ได้ตั้งท่ารังเกียจ

“ชื่อของมัน พี่ยังไม่ได้ตั้งเลยค่ะ ลืมไปเลย” ส่งยิ้มให้คนตรงหน้ากลับไปอย่างเอ็นดู ฉันเกือบมองเธอในแง่ร้ายไปแล้ว อิปลานะอิปลา“น้องปรางพอจะนึกชื่อดีๆออกไหมคะ”

“เอ่อ... ปรางคิดไม่ออกค่ะ”

“อืมม ไว้พี่คิดออกพี่จะบอกนะ” ส่งยิ้มให้เธอ พลันได้ยินเสียงรถมาจอดตรงหน้าบ้านพอดี

“ปรางไปก่อนนะคะ พี่ปลาไม่ต้องออกมาส่งปรางก็ได้” หันมาเอ่ยลาฉันก่อนจะรีบลุกขึ้นยืน ฉันพยักหน้าให้แต่ก็อดไม่ได้ที่จะตามไปส่งเธออยู่ดี บอกตามตรงว่าฉันไว้ใจน้อง แต่แค่ไม่ไว้ใจคนอื่น

มาเซราติกิบลี่สีขาวล้วนคันเดิมกับที่ฉันเห็นวันนั้นจอดอยู่นอกรั้วบ้าน ใครกันนะ แฟนน้องหรือเปล่า แต่ไอ้แปนมันบอกฉันว่าน้องยังโสดนี่หว่า

แกร๊ก

ประตูรถฝั่งคนขับถูกเปิดออกทั้งๆที่น้องปรางขึ้นรถไปแล้ว คนขับลงมาทำไม

“เอ๊ะ” เสียงหลุดออกมาจากลำคอที่แห้งผากเมื่อคนที่เปิดประตูลงมาหันมาสบตากับฉัน นั่นมัน... ไอ้เด็กนาทีนี่!

แอบตบหน้าตัวเองหนึ่งทีเพื่อเรียกสติ ฉันเมาหรือฝันไป เด็กนั่นมาโผล่หน้าบ้านฉันได้ไง

“หวัดดีครับ” ทันทีที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน นาทีก็เอ่ยพูดขึ้น

“นายมาที่นี่ได้ไง” ฉันโพล่งออกไป นี่มันต้องเป็นความฝันของฉันแน่ๆ ไม่มีทางบังเอิญขนาดนั้น เขารู้จักกับหลานรหัสฉันงั้นหรอ มั่วแล้ว

“ผมมารับปรางครับ” แต่ผิดคาด ในฝันฉันมันบอกว่าพวกเขารู้จักกันจริงๆด้วย

“เป็นไรกันหรอ” ถ้านี่มันเป็นความฝัน ฉันก็ถามออกไปได้ เพราะถือว่าเสียมารยาทในฝันคงไม่มีใครว่า

“ครับ?” คนตรงหน้าเอียงคอถามราวกับไม่เข้าใจ

“ถามว่าเป็นอะไรกับน้องปราง เห็นมารับสองครั้งแล้ว” ถามแบบนี้ได้ไหม อืม ได้หมดแหละ ไม่มีใครว่าหรอก

“ดื่มมาหรอ... อ่า พี่เป็นสายรหัสปรางสินะ” พูดออกมาราวกับกำลังทำความเข้าใจกับตัวเอง เขารู้ด้วยหรอว่าปรางเป็นหลานรหัสฉัน

เทพอะ ในฝันฉันเด็กนี่เก่งจัง

แต่นี่มันก็เป็นแค่ฝัน ฉันจะไปสนใจทำไม หมุนตัวหันมาอีกทางเพื่อลบภาพพวกนั้นทิ้งไป ฝันบ้าๆ เอาตัวเองออกมาเดี๋ยวนี้ ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ

“พี่ปลาครับ ผมมีเรื่องจะถาม” แต่เสียงนั้นได้รั้งฉันไว้ให้หยุดอยู่กับที่

“อะไร” ลองตอบไปสักหน่อยคงไม่เป็นไร

“ผู้ชายคนนั้น คนที่กำลังยืนมองมาทางนี้น่ะ เขาเป็นอะไรกับพี่หรอ” หืม คนนั้น คนไหน

พอหันไปมองทางฝั่งขวามือก็เห็นว่ามีคนมองมาทางนี้จริงๆ ไม่ใช่ผีสางหรือเทวดาที่ไหน แต่คือปลาวาฬพี่ชายฉัน ที่เก็บรถเข้าที่จอดเสร็จเรียบร้อยแล้ว

“หมายถึงวาฬหรอ ก็พี่ฉันไง” ตอบกลับไปโดยไม่หันไปมอง ทำไมฉันยังไม่ตื่นจากฝันสักทีวะ ลองอีกทีแล้วกัน“โอ๊ย” ตบมือเข้าที่ใบหน้า กะว่าจะปลุกตัวเองให้ตื่น แต่มันกลับเจ็บ เจ็บจนน้ำตาไหล

ขวับ

“ร้องไห้ทำไมครับ” ไหล่ฉันถูกจับให้หมุนไปเผชิญหน้า จากฝีมือของคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง

“นะ นี่เรื่องจริงหรอ” มือข้างนึงกุมหน้าตัวเองไว้ พูดออกไปราวกับละเมอ

“เจ็บไหมครับ ตีตัวเองทำไม” ดึงมือฉันออกไปพลางชะโงกหน้าเข้ามาดู ป่านนี้มันคงแดงเป็นปื้นแล้ว

“ตัวเล็ก เป็นอะไรหรือเปล่า” น้ำเสียงของวาฬปลุกให้ฉันได้สติขึ้นมาอีกครั้ง ฉันกระพริบตาสองสามทีก่อนจะเปล่งเสียงออกไปให้ดังพอที่วาฬจะได้ยิน

“เข้าบ้านไปก่อนเลยวาฬ เดี๋ยวเค้าตามไป ขอคุยกับคนรู้จักแป๊บนึง”

“อืม มีไรก็เรียกพี่ได้ตลอดนะ” พอได้ยินแบบนั้น วาฬก็ไม่กล้าขัดฉัน น้ำเสียงฉันดูจริงจังเกินไป

“มาทำอะไร” ผ่านไปสักพักฉันก็โพล่งขึ้นเสียงเรียบ พลางดึงมือตัวเองออกจากการเกาะกุม

“แก้มแดงหมดเลย” ไม่พูดเปล่า ยังโน้มตัวลงมาทำท่าจะจับแก้มฉัน

“ยุ่ง” ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวพลางจ้องคนตรงหน้าเขม็ง นี่ก็แสดงว่าเรื่องที่เขามารับปรางก็เป็นเรื่องจริงสินะ สรุปคือหลานรหัสฉันกับหลานเทครู้จักกัน โลกจะกลมไปไหน

“ขอโทษครับ” คนตรงหน้าชักมือตัวเองกลับไป ใบหน้าหดเหลือสองนิ้ว ฉันไม่ได้ด่าอะไรรุนแรงขนาดนั้นสักหน่อย แค่ทำเสียงแข็งใส่เอง ทำเหมือนกลัวฉันอย่างนั้นแหละ

“เมื่อกี้ถามอะไรนะ” ฉันพูดเปลี่ยนเรื่อง

“ผู้ชายคนเมื่อกี้... เป็นใครหรอ” พูดพลางชะเง้อมองเข้าไปด้านใน

“ตอบไปแล้วไม่ใช่หรอว่าพี่”

“พี่ชายหรอ” เบนสายตากลับมามองฉันก่อนจะถามขึ้นอีกครั้ง

“อืม ถามทำไม”

“เปล่าครับ” เปล่าแต่ทว่าใบหน้ากลับมีรอยยิ้ม

“ยิ้มอะไร” ใครสั่งให้ยิ้มวะ ขัดหูขัดตา“มารับเสร็จแล้วก็กลับไปสิ” ป่านนี้น้องปรางคงนั่งรอจนรากออกก้นแล้ว

“พี่ปลาครับ” เรียกชื่อฉันขึ้นก่อนที่ริมฝีปากล่างจะถูกเม้มเข้าไปด้านใน จะพูดอะไรก็ไม่พูด

“ยืนยิ้มอยู่ได้ หน้าฉันเหมือนตลกหรอ” ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม พอเห็นหน้าเด็กนี่แล้วมันขัดอกขัดใจทุกที

“ผมมีเรื่องจะบอกครับ”

“จะว่าอะไรก็ว่ามาสิ” หงุดหงิดแล้วนะ อ้ำๆอึ้งๆอยู่ได้

“ผมขอจีบพี่ได้ไหม”

“หวะ ว่าไงนะ” พูดอะไรของมันวะ

“ผมจะเริ่มจีบพี่ใหม่ตั้งแต่วันนี้ ถ้าพี่ให้โอกาสผม” พูดออกมาด้วยสีหน้าที่ไม่ได้มีแววล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย แถมยังเอาแต่ยิ้มไม่หุบ

วันนั้นที่ค่าย ฉันนึกว่ามันล้อฉันเล่นซะอีก

“เป็นบ้าอะไร” โพล่งออกไปพลางจิกเล็บเข้าหาอุ้งมือตัวเองด้วยใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ พูดอะไรของมันวะ เมื่อก่อนไม่ได้เป็นแบบนี้นี่ อยากจะคบก็มักมือชกเลย นี่อยู่ๆก็มาขออนุญาตฉันก่อน ใครเขาจะเดินมาขอจีบกันโต้งๆล่ะ

“ผมไม่อยากบังคับพี่เหมือนตอนนั้นแล้ว ผมอยากทำเหมือนคนปกติเขาทำกัน... จะได้ไหมครับ” เหมือนเขาจะอ่านความคิดฉันออก รู้ได้ไงว่าฉันกำลังคิดเรื่องนั้นอยู่ บ้าแล้ว นี่มันบ้าที่สุด“ถ้าไม่ตอบถือว่าตกลงนะครับ” คำนี้อีกแล้ว คำนี้แหละที่ทำให้ฉันตกเข้าไปอยู่ในกลลวงของเขาเมื่อสองปีก่อน

“ไม่ได้” โพล่งออกไปทันทีเพราะกลัวว่าตัวเองจะถูกมัดมือชกเหมือนครั้งนั้น

“ทำไมครับ บอกเหตุผลได้ไหม” ก้าวเข้ามาหาฉันหนึ่งก้าวพลางเอียงคอถาม... อย่างน่ารัก

น่ารักกับผีสิ

“ไม่ได้ก็คือไม่ได้”

“กลัวจะหวั่นไหวกับผมอีกครั้งนึงหรอ” เอาอะไรมาพูด!

“ไม่ใช่” โพล่งออกไปทันควัน

“งั้นกลัวอะไรครับ” ทำหน้าแบบนั้นอีกแล้ว กัดริมฝีปากล่างตัวเองอีกแล้ว เคยบอกแล้วไม่ใช่หรอว่าอย่าทำหน้าอ่อยให้มันมาก

เออ... แต่นั่นมันเมื่อสองปีก่อนแล้วนี่หว่าที่ฉันบอกเด็กมันไปแบบนั้น

“ฉัน... ฉันมีคนมาจีบเยอะแล้ว ไม่อยากมีเพิ่ม” คำตอบบ้าอะไรวะเนี่ย เอาวะ ตอบๆไปก่อนเผื่อฟลุ๊ค

“อีกสักคนก็ไม่ได้หรอครับ ผมไม่หล่อหรอ” เออ ไม่หล่อ อยากจะตอบออกไปแบบนี้ แต่ว่าปฏิเสธความจริงตรงหน้าไม่ได้เลย นี่มันรูปปั้นชัดๆ จมูกโด่งรั้นเป็นสันรับกับใบหน้าขาวใส ริมฝีปากชมพูราวกับถูกตบแต่งด้วยลิปสติก ถ้าแบบนี้เรียกว่าไม่หล่อ ทั้งมหาลัยคงไม่มีใครหน้าตาดี“ว่าไงครับพี่ปลา ตอบผมก่อนสิ อย่าพึ่งเหม่อ” มือหนาถือวิสาสะจับคางฉันให้หันกลับมา

“อะ เออ! จะทำอะไรก็ทำ คิดว่าทำได้ก็เชิญเลย แต่ฉันไม่ใจอ่อนหรอกนะจะบอกให้” ปัดมือทิ้งพลางตอบกลับไปเสียงแข็ง ไม่คิดว่าตัวเองจะเสียอาการขนาดนี้ กับอีแค่เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้

เด็กมันไม่หล่อ แต่ว่าโคตรน่ารัก! น่ารักยิ่งกว่าเมื่อก่อนอีก

“ดีครับ งั้นผมกลับแล้วนะครับ ฝากทักทาย‘พี่ชาย’ ของพี่ด้วย” พูดขึ้นโดยเน้นเสียงตรงคำว่าพี่ชาย รู้งี้ฉันโกหกว่าเป็นผัวซะก็ดี เขาจะได้ไม่ต้องมาวอแวกับฉัน

“กลับไปได้แล้ว แฟนนายรออยู่” พอนึกขึ้นได้เลยโพล่งออกไป ฉันลืมไปเลยว่าน้องปรางยังอยู่ในรถ แล้วนี่มาจีบฉันต่อหน้าแฟนตัวเองเนี่ยนะ ไม่มากไปหรอ

“คิดว่าปรางเป็นแฟนผมหรอครับ”

“ไม่ใช่หรือไง” เชิดหน้าถามออกไป

“ไม่ใช่ครับ แฟนผมมีแค่คนเดียว เขาทิ้งผมไปตั้งแต่สองปีก่อนแล้ว”

“...” เกิดเดทแอร์ขึ้นในที่สุด ไม่น่าเปิดประเด็นเลยฉัน“ฮึ่ม... กลับไปได้แล้ว ฉันง่วง ฝากส่งหลานรหัสฉันด้วย”

“ไม่ต้องห่วงครับ เราเป็นเพื่อนบ้านกัน ไม่ใช่‘แฟน’ อย่างที่พี่เข้าใจ” เออ ย้ำจังสถานะเนี่ย กลัวใครไม่รู้หรอ

“ก็ไปสิ จะอยู่ทำซากอะไร” เบือนหน้าหนีมาอีกทางแล้วพูดขึ้น

“ไว้เจอกันที่มหาลัยพรุ่งนี้นะครับ” พูดทิ้งท้ายก่อนจะหันกลับไปด้วยรอยยิ้มที่ ไม่น่าไว้ใจ

เรื่องจริงหรอที่เด็กมันจะจีบฉัน แถมมันยังเดินมาบอกฉันด้วยตัวเองอย่างหน้าด้านๆ แค่หน้าตาเปลี่ยนไปจากสองปีก่อนยังพอเข้าใจ แต่นี่นิสัยดันมาเปลี่ยนด้วย นี่มันคนๆเดียวกันไหมวะ เปลี่ยนจากเสือให้กลายเป็นแมวเชื่องๆภายในไม่กี่ปีเนี่ยนะ

ฉันกลับเข้ามาในบ้านพลางครุ่นคิดเรื่องเมื่อครู่ไปด้วย พอเห็นว่าฉันเดินเข้ามา ปลาวาฬก็กอดอกรอตั้งคำถามทันที

“ผู้ชายเมื่อกี้ใคร รู้จักกันหรอ” ว่าละต้องถามแบบนี้

“อืม เคยรู้จัก” ตอบกลับไปก่อนจะเดินมาหย่อนตูดนั่งที่โซฟาหน้าทีวี

“แล้วตอนนี้?” ปลาวาฬเดินตามมาถาม

“ก็ไม่สนิทไง ไม่สนิทแล้ว”

“แล้ว...” กำลังจะซักถามต่อ แต่ฉันพูดขัดขึ้นซะก่อน

“เด็กนั่นก็แค่มารับปราง ไม่มีอะไร”

“แต่พี่คิดว่าคนที่เขาอยากมาหาคือตัวเล็กมากกว่านะ” หึ จะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไง เขาไม่รู้จักที่อยู่ฉันสักหน่อย อย่าว่าแต่บ้านหลังนี้เลย ขนาดคอนโดฉันยังปิดไม่ให้เขารู้ ตั้งแต่ที่ย้ายออกจากห้องเก่าเมื่อสองปีก่อน

“พอๆ เลิกถามเรื่องผู้ชายคนนั้นได้แล้ว ไร้สาระ” หยิบรีโมทมาเปิดทีวีเพื่อเลี่ยงการตอบคำถามอีก เห็นดังนั้นปลาวาฬจึงถอยไปนั่งที่โซฟาฝั่งตรงข้าม แต่สายตาก็ยังไม่ละไปจากใบหน้าฉันอยู่ดี“มีอะไรอีกไหม” ฉันหันกลับไปมองค้อน มันมีอะไรที่ยังไม่เคลียอีกหรอ ทำไมยังมองฉันแบบนั้นอยู่อีก

“พี่ว่าพี่เริ่มจำเด็กคนนี้ได้แล้วล่ะ” หืม จำได้หรอ ยังไง วาฬไม่เคยเจอนาทีสักหน่อย“เด็กคนนี้คือคนที่อยู่ในปกนิตยสารเล่มสุดท้ายที่ตัวเล็กถ่ายใช่ไหม” เฮ้ย ถูกเผ็ง เกือบลืมไปเลยเรื่องที่เราเคยถ่ายแบบด้วยกัน ไม่คิดว่าเฮียจะจำหน้าเขาได้

แถมนิตยสารนั่นมัน... ไม่พูดดีกว่า

“อย่าขุดเอาเรื่องเก่ามาพูดสิวาฬ” ฉันมุ่ยหน้า เพราะนิตยสารเล่มนั้นแท้ๆฉันเลยถูกสั่งให้เลิกทำงานที่ฉันชอบ ไม่รู้ว่าพ่อกับแม่ไปเจอมันได้ไง หรือมีใครเอาไปฟ้อง ฉันเลยถูกบ่นไปสามวันเจ็ดวัน แถมยังถูกสั่งห้ามไม่ให้ถ่ายอะไรแบบนั้นอีกตลอดชีวิต

จะอะไรนักหนา ก็แค่ชุดกระต่ายน้อยตัวจิ๋ว มันคืองานศิลปะ ทำไมพวกผู้ใหญ่ไม่เข้าใจ

“เฮ้อ” ถอนหายใจออกมาอีกระลอก คิดๆดูแล้วมันก็น่าเสียดาย

“ถ้าอยากกลับไปทำงานอีกก็รอให้เรียนจบก่อน ไว้พี่จะหาทางคุยกับพ่อแม่ให้ แต่ชุดโป้ๆแบบนั้นพี่ไม่อนุญาตแล้วนะ”

“จริงหรอ! ” เบิกตากว้างเป็นประกายพลางมองไปที่ปลาวาฬอย่างมีความหวัง

“จริงสิ พี่เคยบอกอะไรเราแล้วทำไม่ได้บ้าง”

“ไม่มี” โพล่งออกไปทันควัน ใช่ ปลาวาฬคนนี้เสกให้ฉันได้ทุกอย่าง ฉันเชื่อว่าในอนาคตฉันจะต้องได้กลับมาทำในสิ่งที่ชอบแน่นอน

“อื้ม พี่ง่วงแล้ว ตัวเล็กก็รีบๆขึ้นไปอาบน้ำนอนล่ะ” ยกมือขึ้นยีตาราวกับเด็กก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟา เดินตรงไปยังบันไดทางขึ้นชั้นสอง

“ฝันดีนะวาฬ” ตะโกนตามหลังไปแล้วหันกลับมายิ้มให้ตัวเองอย่างอารมณ์ดี

 

03.00 น.

แกร่ก แกร่ก

เสียงราวกับมีใครพยายามจะเปิดประตูเข้ามาในบ้าน ฉันพลิกตัวอีกครั้ง เงี่ยหูฟังให้ถนัดขึ้นในขณะที่หลับตาพริ้มอยู่ ระหว่างที่กำลังจะผลอยหลับก็ได้ยินเสียงฝีเท้าค่อยๆเดินใกล้เข้ามา ก่อนที่ร่างกายจะเกร็งกระตุกเพราะถูกมือเย็นๆแตะเข้าที่แขน

เฮือก

“นาย เข้ามาได้ยังไง” ตะโกนออกไปอย่างตกใจ... นาที เด็กนั่นมาอยู่ตรงนี้ได้ไง พอหันมองนาฬิกาก็พบว่าเป็นเวลาตี3 แล้ว เขากลับไปก็เกือบๆเที่ยงคืน ทำไมยังโผล่มาอีก

ว่าแต่ฉันเผลอหลับที่ห้องรับแขกนี่ได้ยังไงกัน

“ผมมาหาพี่ครับ”

“มาหา? มาหาทำไม” ถามออกไปอย่างงุนงง

“ผมมาทวงสัญญาครับ” ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ สีหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์ แถมริมฝีปากเขายังซีดเผือกอีกต่างหาก

“สัญญาอะไร”

“ก็สัญญาเมื่อสองปีก่อนที่พี่บอกว่า ไม่ว่าจะโกรธผมแค่ไหน ก็จะไม่มีวันทิ้งผมไปไง” หมายถึงสัญญานั่นน่ะหรอ ฉันลืมมันไปตั้งนานแล้ว และฉันก็ไม่มีวันทำตามที่พูดด้วย เพราะเรื่องที่เขาทำกับฉันมันร้ายแรงเกินจะให้อภัย

“นั่นมันก็แค่สัญญาเล่นๆ นายจะจริงจังทำไม” เชิดหน้าเถียงขึ้นอย่างทันควัน

“ถ้าอย่างนั้น... ผมคงไม่มีอะไรต้องพูดอีก” พูดจบก็หันหลังให้ฉันทันที

“เดี๋ยว” แต่สิ่งที่ฉันเห็นทำให้ฉันต้องเอ่ยรั้งเขาไว้ “หลังนายเป็นอะไร” เสื้อนักศึกษาสีขาวสะอาด ตอนนี้มันเต็มไปด้วยเลือด แถมยังฉีกขาดราวกับไปโดนอะไรมา

“สนใจผมด้วยหรอครับ” ตอบโดยไม่หันกลับมา

“ฉันถามว่านายไปโดนอะไรมา” ลุกขึ้นจากโซฟาก่อนจะเดินตรงเข้าไปจับที่ชายเสื้อ

“ช่างมันเถอะครับ ไม่ใช่เรื่องอะไรของพี่” น้ำเสียงเย็นชาตอบกลับมา พลอยทำให้หัวใจฉันชาวาบอย่างบอกไม่ถูก

“ถอดเสื้อ เดี๋ยวฉันใส่ยาให้”

“...”

“นาที ฉันบอกให้นายถอดเสื้อ! ” พอเขาไม่ตอบและยืนนิ่งไม่ไหวติง ฉันจึงตะคอกเขาไปอีกครา

“ไม่ต้องห่วงผมหรอกครับ ผมต้องไปแล้ว”

“นายจะไปไหน”

“ผม... ผมไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว”

“นะ นายหมายความว่าไง”

“ลาก่อนนะครับ” พูดออกมาเป็นประโยคสุดท้ายก่อนที่ร่างสูงจะเดินจากไป โดยที่ฉันคว้าตัวเขาเอาไว้ไม่ทัน

“เดี๋ยว อย่าไปนะ.... บอกว่าอย่าไปไง! ” ตะโกนออกไปพร้อมกับหยดน้ำตาที่พรั่งพรูออกมา หัวใจเจ็บแปร๊บจนต้องยกมือขึ้นมากุม เกิดอะไรขึ้นกับเด็กนั่น แล้วเขาจะไปไหน ทำไมพูดจาแบบนั้น

ฮึก ฮึก

“ตัวเล็ก ตัวเล็ก”

เฮือก

แรงเขย่าและเสียงปลุกทำให้ฉันเบิกตาขึ้นมอง สิ่งแรกที่ฉันเห็นคือเพดานและใบหน้าขาวใสของปลาวาฬ

“เป็นอะไร ฝันร้ายหรอ” อะไรกัน ทั้งหมดนี่คือความฝันหรอเนี่ย

ยันกายลุกขึ้นพลางเอนหลังพิงกับพนักโซฟาอย่างเหนื่อยอ่อน ความฝันเมื่อกี้มันทำให้ฉันเหนื่อยราวกับไปวิ่งออกกำลังยามเช้า เหงื่อออกตามร่างกายรวมไปถึงใบหน้าจนรู้สึกได้ว่ามันเปียกชุ่มแค่ไหน ทำไมฉันต้องฝันเห็นอะไรแบบนั้นด้วยนะ

“นี่ร้องไห้ด้วยหรอ” ปลาวาฬเอ่ยถาม พลางใช้หลังมือเช็ดลงมาที่แก้ม

“เค้าฝันร้าย” และถึงแม้นั่นมันจะเป็นความฝัน แต่น้ำตาฉันมันคือความจริง

ทำไมกันนะ

“อยากเล่าไหม” คนตรงหน้าเอ่ยถาม

“เค้าไม่เป็นไร เค้าไปอาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวสาย” ลุกพรวดขึ้นจากโซฟา ก่อนจะรีบวิ่งออกมาจากตรงนั้นเพื่อกลับเข้ามายังห้องตัวเอง

แนบแผ่นหลังพิงกับประตู ก่อนจะรวบรวมสติเดินมาทิ้งตัวลงนั่งที่เตียง

“ฝันบ้าอะไรเนี่ย” กัดริมฝีปากล่างอย่างครุ่นคิด เหตุการณ์มันเหมือนจริงมาก มากซะจนฉันรู้สึกกลัวขึ้นมาจริงๆว่าเขาจะเป็นอะไร ฉันต้องดีใจไม่ใช่หรอที่เด็กนั่นจะไปจากชีวิตฉันจริงๆเสียที แต่นี่กลับมาร้องห่มร้องไห้ให้เขาซะอย่างนั้น ไม่เรียกว่าความฝันบ้าๆแล้วจะเรียกว่าอะไร

100%

Next Chapter...

สปอยล์ด้านล่าง

“พี่เปิดเสื้อผมทำไม”
- นาที -

ง้อววววววววว สรุปคือไม่ได้จะเปิดเสื้อแค่ในฝัน แต่จะได้เปิดจริงๆด้วย 555555555

เจิมรอก๊าบบบบบบ เจิมเยอะๆเลย จะรีบมาอัพให้ไวติดจรวดดด

 

ไรท์แปะเมจเพิ่มให้จ้าาา หาตัวละครครบแล้ว!

CHARACTER

ให้เดาเล่นๆว่า ในนี้มีใครคู่ใครอีกไหม ลองทายดู~~

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

205 ความคิดเห็น

  1. #92 Mathun12 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 03:58
    รอค่ะไรท์ มาอัพไวๆน๊า
    #92
    0
  2. #76 My_smile (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 19:31
    เเงงงงงงง น้อง(ในฝัน)ทำพี่ใจหายนะเนี่ยยยยย
    #76
    0
  3. #57 firstzy93 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 13:30
    ฝันถึงเด็กด้วย
    #57
    0
  4. #56 My_smile (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 20:55
    หูยยยยยยยยยยยยย เด็กกก
    #56
    0
  5. #55 firstzy93 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 12:36
    ง่อววววว
    #55
    0
  6. #54 หมูน้อยเหล็กดัด (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 11:31
    เด็กมันน่ารัก ไรท์ขาเรื่องนี้ไม่เอาดราม่านะค้าา
    #54
    3
    • #54-1 FareeyaWriter(จากตอนที่ 20)
      4 มิถุนายน 2563 / 11:38
      ไม่มาม่าเกินงามแน่นอนค่าา รอตามได้เล๊ยยยย
      #54-1
    • #54-3 FareeyaWriter(จากตอนที่ 20)
      4 มิถุนายน 2563 / 11:42
      ขอบคุณค้าบบบ
      #54-3
  7. #53 Suwimon97 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 00:57
    รอนะค้าาาา
    #53
    0
  8. #52 หมูน้อยเหล็กดัด (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 23:09
    หึงแทนได้ปะ
    #52
    0
  9. #51 My_smile (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 21:01
    พี่ปลาน่ารักง่ะะะะะ ปรางเกลียดไม่ลงเล้ยยยยยย
    #51
    0
  10. #48 firstzy93 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 17:24
    หึงดีมั้ย
    #48
    0