ผ ม เ ป็ น ข อ ง พี่ ค น เ ดี ย ว - Trapped in love

ตอนที่ 19 : 14 - คนที่เธอคู่ควร 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,124
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    12 มิ.ย. 63

 

 

“เค้ารักวาฬที่สุดเลย”

“เค้ารักวาฬที่สุดเลย”

“เค้ารักวาฬที่สุดเลย”

ประโยคเมื่อกี้ยังก้องอยู่ในหัวผมไม่หยุด ทั้งๆที่ผมขับรถออกมาจากตรงนั้นตั้งนานแล้ว ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร ถึงทำให้เธอมีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่สดใสถึงเพียงนั้นได้

ขนาดผมที่เคยคบกับเธอมาก่อนยังไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้เลย รอยยิ้มที่หวานราวกับโลกทั้งโลกเป็นของเธอคนเดียวนั่นน่ะ บอกตามตรงว่าผมแม่งโคตรอิจฉาผู้ชายคนนั้นเลยว่ะ

ผมตามรถคันนั้นไปตั้งแต่มหาลัยแล้ว คอยสังเกตการณ์ตั้งแต่ที่เห็นเธอเดินเข้าไปหาเขา รูปลักษณ์ภายนอกดูภูมิฐาน หน้าตานี่จัดอยู่ในระดับที่เรียกได้ว่า โคตรหล่อ ดูมีตำแหน่งหน้าที่การงาน แล้วคนที่ยังเรียนไม่จบอย่างผมจะเอาอะไรไปสู้เขาวะ

 

20.00 น.

@ ร้านเหล้าเคล้านารี

“ลมอะไรหอบมึงมาตั้งแต่หัวค่ำวะ” ไอ้เฟิร์สเอ่ยทักผม ผมเป็นคนนัดมันออกมา แต่มันอยู่ใกล้เลยมาถึงก่อน ส่วนผมกลับไปสงบสติอารมณ์ที่ห้องแล้วก็ตามมันออกมาเนี่ยแหละ

“อยากเมาตอบกลับไปสั้นๆพลางยกแก้วเหล้าที่ไอ้เฟิร์สชงไว้ขึ้นดื่มอึกใหญ่

อะไรวะ ท่าทางอย่างกะคนอกหักมันมองมาที่ผมระคนแปลกใจ

“คงงั้นมั้ง” ผมไม่ปฏิเสธ อาการผมแม่งก็เหมือนคนอกหักจริงๆนั่นแหละ ไม่รู้ว่าผมช้าไปกี่ก้าว คนอื่นถึงได้ทำคะแนนนำหน้าผมไปถึงขนาดนั้น ทั้งซื้อหมาให้ ทั้งพาไปที่นั่นราวกับว่าเขาซื้อบ้านใหม่ให้เธอ

ต้องลึกซึ้งกันถึงขั้นไหนวะถึงจะเปย์กันด้วยบ้านแบบนั้นได้

“ไอ้นนท์ไอ้นาย ไอ้ทีแม่งบอกว่ามันอกหักว่ะ” ไอ้เฟิร์สหันไปฟ้องทันทีที่สองคนนั้นมาถึง

“อกหักไรวะ แม่งไม่แฟน จะอกหักไง” ไอ้นายนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแล้วพูดขึ้น

“เออ กูก็งงอยู่เนี่ย” ไอ้เฟิร์สเสริมทัพ

“หรือว่า...” ส่วนไอ้นนท์ที่นั่งลงข้างผมหมาดๆเอ่ยขึ้นพร้อมกับลากเสียงยาว “มึงหมายถึงพี่ปลาหรอ” มันถามต่อ ผมใช้เวลาคิดเพียงชั่วครู่ก่อนจะพยักหน้าขึ้นลง

อย่างน้อยก็มีไอ้เหี้ยนี่ที่พอจะรู้เรื่องของผมบ้าง

“อะไรวะ นี่กูมีคู่แข่งอีกคนแล้วหรอ ใคร? ” มันโพล่งขึ้นต่อ นี่มันใช่เวลาจะมาพูดแบบนี้ไหมวะ แค่นี้ผมก็ช้ำใจจะตายแล้ว

“พวกมึงพูดเรื่องอะไรกัน” ไอ้เฟิร์สถามขึ้น ส่วนไอ้นายก็ทำหน้างง

“ก็พี่ปละ...”

“อ้าวที” ไอ้นนท์กำลังจะตอบ แต่อยู่ๆเสียงใครคนนึงก็ดังขัดขึ้นซะก่อน พอผมหันไปดูจึงเห็นว่าเธอคนนี้คือคนที่ผมคุ้นเคยเป็นอย่างดี “ทีมาที่นี่ด้วยหรอ” เธอเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“อืม” ผมวางแก้วเหล้าลงแล้วหันไปตอบ “แล้วปรางมากับใคร” ผมถามต่อ เธอคนนี้ชื่อปราง เรารู้จักกันตั้งแต่เด็กเพราะมีบ้านอยู่ติดกัน บางครั้งเธอจะขอติดรถผมไปไหนมาไหนอยู่บ่อยๆเวลาที่ผมกลับบ้าน

พูดง่ายๆว่าเราคือเพื่อนบ้านกัน

“มากับเพื่อนน่ะ ทีก็มากับเพื่อนหรอ” เธอถามกลับ

“อืม นี่ไอ้นนท์ ไอ้นาย แล้วก็ไอ้เฟิร์สเพื่อนเรา” ผมแนะนำพวกมันให้เธอรู้จัก ปกติปรางไม่เคยเจอกลุ่มเพื่อนผมหรอก ถึงแม้ว่าเราจะอยู่คณะเดียวกัน มาเรียนด้วยกันอยู่บ่อยครั้ง เพราะผมจะวนรถไปส่งเธอหน้าตึกคณะก่อนแล้วค่อยวนรถกลับไปจอดที่โรงรถ

และมีอีกอย่างที่ผมรู้คือ ปรางเรียนสาขาเดียวกันกับเธอคนนั้น

“อ๋อ ยินดีที่ได้รู้จักนะ” เธอหันไปทักทายพวกมัน

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ” ไอ้เฟิร์สที่หูตาไวสุดในกลุ่มยื่นมือไปให้เธอจับ แต่ปรางทำแค่ยิ้มรับแล้วหันมาคุยกับผมต่อ

“งั้นวันนี้ทีกลับบ้านหรือเปล่า ปรางกลับด้วยได้ไหม”

“วันนี้เราไม่กลับ กะว่าจะค้างที่คอนโด”

“หรอ” ตอบกลับมาเสียงเบา แววตาเธอเหมือนผิดหวังเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมาเป็นปกติ “งั้นเราไม่กวนละ ทีสนุกกับเพื่อนเถอะ”

“กลับดีๆนะ” ผมเอ่ยลา ก่อนจะหันกลับมามองไอ้สองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม พวกมันจ้องผมจนตาแทบไม่กระพริบ

“เขาไม่จับมือกูว่ะ” ไอ้เฟิร์สบ่นขึ้นพลางทำหน้าเสียดาย

“คนนี้ใช่ไหม” ไอ้นายพูดขึ้นต่อ

“คนนี้อะไร” ผมตอบ

“ก็ที่มานั่งแดกเหล้าเนี่ย ปกติกูไม่เคยเห็นมึงสุงสิงกับผู้หญิงคนไหน คนนี้คนแรก”

“ผิดคน” ไอ้นนท์ตอบแทนผม

“พูดอย่างกับมึงรู้” ไอ้นายเลยหันไปสนใจที่ไอ้นนท์แทน

“อืม รู้ดีเลยล่ะ” ตอบพลางชำเลืองตามามองผม “มีอะไรจะเล่าให้พวกกูฟังไหม” มันถามขึ้นต่อ

ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ผมควรจัดการกับอารมณ์ตัวเองยังไง มันทั้งมึนงง สับสน นอยด์ ไม่รู้สิ อาการแบบนี้ผมไม่เคยเป็นมาก่อน

“อืม” ผมพยักหน้าก่อนจะเริ่มเล่าถึงเหตุการณ์วันนี้ให้พวกมันฟัง แต่ก่อนอื่นผมต้องเล่า History คร่าวๆให้ไอ้เฟิร์สและไอ้นายฟังก่อน เพราะพวกมันยังไม่รู้ที่มาที่ไประหว่างผมกับเธอ

 

“อ๋อออ กูว่าแล้วเชียว ถึงว่าวันนั้นทำไมอยู่ๆมึงถึงเสล่อไปนั่งแทรกกลางระหว่างพี่เขากับไอ้นนท์ ที่แท้ก็หวง”

“เออ” ผมยอมรับออกมา แต่นั่นมันก็แค่ผมในร่างสอง ตอนนี้ผมจัดการอารมณ์ตัวเองได้แล้ว ผมจะไม่ทำอะไรงี่เง่าแบบนั้นให้เธอไม่ประทับใจผมอีก

“หวงแล้วทำไมไม่ห้าม ตอนกูบอกจะจีบพี่ปลา” ไอ้นนท์พูดแทรกขึ้น

“มึงก็อีกคนนึงหรอ” ไอ้เฟิร์สหันขวับไปถาม อืม เข้าใจอยู่หรอก เป็นใครใครก็ตกใจที่เพื่อนสองคนกำลังชอบผู้หญิงคนเดียวกัน

“เออ แล้วมันก็อนุญาตกูแล้ว มันบอกถ้ากูเอาชนะใจพี่เขาได้ก็ลองดู”

“จริงดิ” ไอ้นายก็แทบไม่อยากเชื่อเช่นกัน

“เออ ตอนนั้นกูมั่นใจว่ายังไงกูก็ต้องชนะมัน” สำหรับไอ้นนท์ผมไม่กลัว แต่คนๆนั้นผมไม่ชัวร์ว่ะ เอาตรงๆ

“แล้วตอนนี้ยังมั่นใจอยู่ปะ”

“เรื่องไอ้นนท์เอาไว้ก่อน ส่วนเรื่องผู้ชายคนนั้นกูไม่มั่นใจว่ะ แม่งดูเอาอกเอาใจเธอทุกอย่าง” แล้วผมก็ไม่รู้ว่าระหว่างเธอกับมันผูกพันกันแค่ไหนแล้วด้วย

“ก็เลยคิดว่าตัวเองสู้ไม่ได้”

“เออ” ผมเหมือนกำลังนั่งเล่นเกมถามตอบกับไอ้นายให้ตัวเองรู้สึกแย่กว่าเดิม

“แต่ถ้าเป็นกู กูจะไม่ยอมแพ้ว่ะ” ไอ้นนท์ที่เงียบไปได้สักพักพูดขึ้น

“แล้วกูต้องทำไง” ผมเงยหน้าขึ้นจากแก้วในมือเพื่อขอความเห็นจากมัน

“ถามดิวะ อยากรู้ก็ถาม... หรือจะให้กูไปถามให้” เอียงคอมองผมนิ่งด้วยใบหน้ากวน

ถามหรอ ถ้าถามแล้วจะได้คำตอบหรอ ขนาดหน้าผมเธอยังไม่อยากจะมอง

“อย่าลืมว่ามึงมาก่อน ตอนเลิกก็ไม่ได้บอกเลิกกันตรงๆ แค่ห่างกันไปเฉยๆเองไม่ใช่หรอ งี้ก็แสดงว่ามึงยังมีสิทธิถาม” ไอ้เฟิร์สพูดให้ผมฉุกคิด

“เออว่ะ” ไอ้นายสนับสนุนด้วยอีกคน

“แล้วมึงล่ะ คิดไง” ผมหันไปถามไอ้นนท์

“ก็ไม่คิดไง ถ้ามึงไม่ถามเดี๋ยวกูถามเอง แต่ถ้าเธอไม่ได้เป็นอะไรกับไอ้หมอนั่น กูจีบต่อนะบอกเลย” มันยักคิ้ว

“งั้นไม่ต้อง กูถามเอง” โพล่งขึ้นทันที ตกลง ผมจะไปถามเธอตรงๆ ถ้าคำตอบคือเธอคบกับมันอยู่จริงๆ ลูกผู้ชายอย่างผมก็คงต้องถอยออกมา แต่หากว่าเรื่องที่ผมคิดไปเองมันไม่ใช่ความจริง ผมก็จะเดินหน้าทำคะแนนต่อ “กูไปล่ะ”

ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันทีที่ตัดสินใจได้ จะไปถามเอาคำตอบเดี๋ยวนี้ให้เคลียกันไปเลย เมื่อก่อนผมเคยมีความมั่นใจกว่านี้ ไม่รู้ว่าช่วงนี้เป็นอะไร ตั้งแต่กลับมาเจอเธอ ผมก็เป๋ไปหมด จากคนที่เคยมีความมั่นใจในตัวเองเกินร้อยกลับเหลือแค่ศูนย์

แต่ตอนนี้ผมดึงมันกลับมาได้แล้ว ผมจะเอาเธอกลับคืนมาด้วยวิธีของผม

 

20.30 น.

[ปราง บรรยาย]

ผู้ชายคนนั้นเดินออกจากร้านไปแล้ว แววตาฉันฉายแววหม่นลงทันที มันน่าอายที่ฉันแอบอธิษฐานอยู่ในใจให้เขาเปลี่ยนใจกลับไปนอนที่บ้านแทน และเราอาจจะได้กลับบ้านด้วยกัน

ไม่ใช่ว่าฉันหาทางกลับเองไม่ได้ แต่การที่เราได้ไปไหนมาไหนกับคนที่ ชอบ มันก็ดีกว่าไม่ใช่หรอ

ฉันไม่คาดคิดมาก่อนว่าการตัดสินใจมาที่นี่ในวันนี้จะบังเอิญเจอทีเข้า นี่เป็นการมาเที่ยวร้านเหล้าครั้งแรกของฉันตั้งแต่เกิดมาเลย

ทีเป็นเพื่อนบ้านที่รู้จักกันมานานหลายปี สิบกว่าปีได้เลยมั้ง แต่ว่าระยะเวลาไม่อาจทำให้ฉันเข้าถึงตัวผู้ชายคนนี้ใกล้ขึ้นได้เลย บางทีก็เหมือนกับว่าเราสนิทกัน แต่บางทีฉันก็รู้สึกว่าไม่รู้จักเขาเลย ทั้งๆที่เราเคยเรียน High School ด้วยกันมาตั้งสองปี

ฉันรู้ตัวว่าตัวเองเริ่มชอบทีตั้งแต่ที่ยังเรียนอยู่มอ4 ผู้ชายคนนี้คงไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ในสายตาฉันมาโดยตลอด ต่างจากฉันที่พอรู้ว่าทีจะย้ายโรงเรียนตอนมอ5 ฉันก็ไม่ลังเลที่จะย้ายตามเข้าไปทันที ซึ่งนั่นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยกว่าฉันจะขอพ่อกับแม่ได้ เพราะมันคือ High School ที่อยู่ต่างประเทศ

ใช่ ฉันตามเขาไปเรียนไกลถึงเมืองนอกตั้งสองปี แต่กลับไม่มีอะไรคืบหน้าเลย ผู้ชายคนนี้ยังใช้สายตาแบบเดิมมองฉันไม่เคยเปลี่ยน ฉันรู้ดีว่าในใจของเขามีใครคนนึงมาโดยตลอด ผู้หญิงคนนั้นคือคนที่ฉันอิจฉาที่สุดในโลก

และเธอคือคนที่ฉันเพิ่งรู้เมื่อไม่นานมานี้เองว่า เธอคือ ป้ารหัส ของฉัน โลกมันกลมจังเนอะว่าไหม

เมื่อสองปีก่อน มีครั้งนึงตอนที่ฉันไปดูหนังกับเพื่อน ช่างบังเอิญที่ฉันหันไปเจอทีเข้าพอดี กำลังจะเข้าไปทักแต่ทว่ากลับมีผู้หญิงคนนึงถือป๊อบคอร์นเดินเข้ามาหาเขาซะก่อน จึงได้หยุดขาตัวเองไว้แค่นั้น ลอบสังเกตดูท่าทีของพวกเค้าสองคนอยู่ไกลๆ จนสุดท้ายก็มั่นใจว่าพวกเขาไม่ใช่แค่เพื่อนหรือพี่น้องกันธรรมดา เพราะสายตาทีดูต่างจากครั้งไหนๆ มันเป็นประกายระยิบระยับราวกับว่าเขากำลังมองสิ่งของที่เขารักมากๆอยู่

และถึงแม้เวลาจะผ่านมาสองปีแล้ว ถึงแม้ว่าทีจะย้ายไปเรียนไกลถึงเมืองนอกโดยขาดการติดต่อกับเธอ ก็ไม่ทำให้ความรู้สึกของเขาจืดจางลง ทียังคงใช้สายตาแบบเดิมมองเธอไม่เคยเปลี่ยน

ฉันมั่นใจได้เนื่องจากวันก่อน ตอนที่ฉันให้ทีไปรับหลังจากนัดเจอกับสายรหัส พอทีเห็นว่าเธอยืนอยู่ตรงนั้น เขาก็นิ่งไปหลายนาที ติดเครื่องจอดมองดูใบหน้าเธอผ่านกระจกมองหลังอยู่อย่างนั้นโดยที่เธอไม่รู้ตัว

เพราะแบบนี้ไงล่ะฉันถึงได้บอกว่า ฉันอิจฉาป้ารหัสตัวเอง

“อ้าว น้องปราง มาแล้วหรอ” เสียงใสปลุกให้ฉันตื่นจากภวังค์ความคิดแย่ๆ

“สวัสดีค่ะพี่ปลา” คราวนี้ฉันค้อมหัวให้พี่ปลาพอเป็นพิธี เพราะจำได้ว่าเธอไม่ค่อยชอบให้รุ่นน้องไหว้

“น่ารักทุกวันเลยนะ” ดวงตาคู่กลมก้มลงสังเกตฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า เป็นฉันที่ควรจะเอ่ยชมเธอมากกว่า ด้วยใบหน้าหวานที่แต่งแต้มเครื่องสำอางโทนพีชเบาๆ ทำให้เธอดูน่ารักขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว

ดูแล้วยังไงๆก็มองไม่เบื่อ

“ขอบคุณค่ะพี่ปลา พี่แปนไปเข้าห้องน้ำนะคะ เดี๋ยวมา” ฉันหันไปบอกพลางขยับตัวไปนั่งฝั่งซ้าย เพื่อให้คนที่ยืนอยู่สามารถนั่งลงมาได้

ปกติพี่ปลาแต่งตัวแบบนี้ตลอดเลยหรือเปล่า

เสื้อสายเดี่ยวคว้านลึกแบบเว้าข้างหลัง แต่ด้านหน้ากลับดูไม่โป้เลยสักนิด มันดูดีอย่างบอกไม่ถูก อาจจะด้วยใบหน้าของเธอที่ดูสดใสน่ารัก ไม่ว่าจะแต่งแบบไหนก็น่ารักอยู่ดี ไม่ได้ดูโป้หรือกามแต่อย่างใด

“ทำไมไม่สั่งอะไรมาล่ะ รอไอ้แปนหรอ” เธอก้มลงหยิบเมนูบนโต๊ะแล้วถามขึ้น

“ปรางไม่รู้จะสั่งอะไรค่ะ พี่ปลามีอะไรแนะนำไหมคะ”

“อืมม งั้นพี่สั่งเลยนะ เดี๋ยวพี่ต้องรีบกลับ พอดีทิ้งน้องหมาไว้ที่บ้าน” พูดออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ ก่อนจะกวักมือเรียกพนักงาน

หมาตัวนั้นสินะ ตัวที่ฉันเห็นว่ามีคนเอามาให้เธอที่มหาลัยเมื่อช่วงเย็น ตอนนั้นทีก็อยู่ที่นั่นด้วย ฉันเห็นเขารถตามพี่ปลาออกไป แต่เธอคงไม่รู้ตัว

อาจจะเพราะแบบนี้ ทีถึงได้กระดกเหล้าราวกับมีเรื่องบางอย่างในใจแบบนั้น กลืนมันลงคออย่างไม่ลืมหูลืมตา อดคิดไม่ได้ว่าถ้าเมื่อกี้ทีไม่กลับไปก่อน พวกเขาอาจจะได้เจอกันแล้วก็ได้

และใช่ เมื่อกี้ฉันโกหกทีว่ามาหาเพื่อน ทั้งๆที่ความจริงแล้วฉันนัดกับสายรหัสเอาไว้ต่างหาก ทีเองก็รู้ว่าฉันเป็นหลานรหัสพี่ปลา

“ขอหนังไก่ทอด เฟรนช์ฟรายส์ แล้วก็คะน้าน้ำมันหอยค่ะ” เธอสั่งอาหารกับพนักงาน ซึ่งน่าแปลกใจที่ทุกเมนูล้วนแต่เป็นอาหารที่ทีไม่ชอบ ที่ฉันรู้เพราะคุณแม่ของทีเป็นคนบอก เขาไม่ชอบอาหารที่เลี่ยนไปด้วยน้ำมัน “น้องปรางอยากสั่งอะไรเพิ่มไหมคะ วันนี้เต็มที่เลย พี่จ่ายเอง” เธอหันมาถาม

“แค่นี้ก็พอค่ะ ปรางก็คงอยู่ได้ไม่นานเหมือนกัน เดี๋ยวคุณแม่ตาม” ส่งยิ้มกลับไปบางๆ คนอะไร นอกจากจะสวยแล้วยังดูกระฉับกระเฉงมั่นใจอีก ต่างจากฉันลิบลับเลย

“แม่หวงสินะ ลูกสาวสวย” พี่ปลาเอ่ยชม ตั้งแต่มาที่นี่เธอชมฉันบ่อยจนนับครั้งได้แล้ว

“อะไรสวยๆครับ” พี่แปนเดินกลับมาจากห้องน้ำแล้วเอ่ยถามขึ้น

“กูชมน้อง มึงว่าไง วันนี้น้องสวยไหม” เธอหันไปขอความเห็นจากพี่แปน

“น้องสวยทุกวันอยู่ละ”

“เห็นด้วย” พี่ปลาพูดพลางชูนิ้วโป้งขึ้น ฉันนี่หรอสวย... ยังน่ารักสู้พี่ปลาไม่ได้เลย

 

ผ่านไปเกือบๆสองชั่วโมงที่พี่ๆสั่งอะไรมาทานและชวนฉันคุย พี่ปลาสั่งไวน์ผลไม้มาให้ฉันเพราะกลัวว่าฉันจะเมาไปซะก่อน เธอบอกว่าคนที่ไม่เคยกินเหล้าเลยอย่างฉันต้องเริ่มจากอะไรเบาๆ ตัดภาพไปที่แก้วเธอ เหล้าสีเหลืองอมส้มที่ดูแล้วยังไงๆก็เมา ถูกยกขึ้นแนบริมฝีปากก่อนจะกลืนลงคอจนเห็นผิวเนื้อตรงส่วนนั้นขยับ

ขมขนาดนั้นกินเข้าไปได้ยังไง แถมยังชนแก้วกับพี่แปนไปหลายแก้วแล้วยังไม่มีทีท่าว่าจะเมาเลย

“น้องปรางไหวไหมคะ” เธอหันมาถามฉันแบบนี้อยู่เป็นพักๆเกือบจะทุกๆ 10นาที ผู้หญิงคนนี้เทคแคร์คนอื่นเก่งจัง

“ไหวค่ะพี่ปลา” ส่งยิ้มกลับไปอีกหน สั่งแก้วเดียวแต่นั่งจิบมาเกือบสองชั่วโมงแล้วก็ยังไม่หมด ถ้าเมาคงแปลก

“ผมฝากพี่ไปส่งน้องได้ปะ พี่กลับยังไง” พี่แปนเอ่ยขึ้น ตอนมาพี่แปนเป็นคนไปรับฉันมาจากที่บ้าน แต่ขากลับเห็นว่าพี่แกมีธุระด่วน เลยต้องรีบกลับก่อน

“มีคนมารับ เดี๋ยวพาไปส่งถึงที่เลย ไม่ต้องห่วง” ตอบกลับมาโดยที่สำเนียงเริ่มแปร่งๆแล้ว

“ไม่เมาแน่นะ” พี่แปนเอ่ยถาม

“เออ ไม่เมา แค่มึนๆ” พี่ปลาตอบ มีคนเมาที่ไหนเขายอมรับกันล่ะ พ่อฉันก็เป็นแบบนี้เหมือนกันเวลาดื่มเหล้า

ครืด ครืด

โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นขึ้น รู้สึกว่าจะเป็นของพี่ปลาที่วางทิ้งไว้ตั้งแต่มาถึงแรกๆ

“ว่างายย มาถึงแล้วหรอ อือๆ เดี๋ยวออกไป รอแปปนึงค่า” คุยกับคนในสายเสร็จ พี่ปลาก็หันมาจ้องหน้าฉัน “ไปกันเถอะน้องปรางงง สุดที่รักพี่มารับแล้ว”

... สุดที่รักหรอ ใครกัน หวังว่าจะไม่ใช่คนที่ฉันคิดหรอกนะ

“ให้ผมไปส่งที่รถไหม” พี่แปนเอ่ยขึ้นพลางเก็บกระเป๋าพี่ปลามาคล้องคอให้

“ไม่ต้องๆๆๆ มึงกลับไปเลย แยกกันตรงนี้” เธอโบกมือปัดๆ ฉันว่าเป็นฉันซะมากกว่าที่ต้องดูแลคนเมาคนนี้

“ระวังค่ะพี่ปลา” ฉันโผลตัวเข้าไปประคองเธอเพราะเห็นว่าทำท่าจะเซตอนเดินออกมาแล้ว

“ขอบคุณค่ะคนน่ารัก” ส่งยิ้มมาจนตาหยี ฟันเรียงสวย

แบบนี้จะให้ฉันเกลียดลงได้ยังไงกันล่ะ

“ค่อยๆเดินนะคะ จวนจะถึงทางออกแล้ว” ประคองเธอออกมาจนพ้นผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมา รู้งี้น่าจะให้พี่แปนช่วยพยุงออกมาก่อนซะก็ดี ติดที่พี่แปนจอดรถไว้อีกฝั่ง ฉันเลยเกรงใจ

“ตัวเล็ก?” น้ำเสียงทุ้มดังขึ้นเบื้องหน้า ทันทีที่เงยหน้าขึ้นก็เห็นว่ามีชายร่างสูงกำลังมองมาทางนี้

ไม่ได้มองมาที่ฉัน แต่มองพี่ปลาต่างหาก

“เอ่อ... มารับพี่ปลาใช่ไหมคะ” เอ่ยถามคนตรงหน้าออกไป พอได้เดินเข้ามาใกล้ๆจึงเห็นว่าผู้ชายคนนี้รูปร่างหน้าตาดีมากก ราวกับหลุดออกมาจากนิตยสาร เขาดูสูงกว่าทีด้วยซ้ำ

ฉันไม่เคยเอ่ยชมใครในใจว่าหล่อ นอกจากทีคนเดียว แต่คนนี้ฉันอดชมไม่ได้เลย เขาดูดีเกินไป และคำถัดมาที่ฉันเผลอคิดอยู่ในหัวคือ... เขาดูเหมาะกันจัง

หน้าคุ้นๆเหมือนกับคนที่มาหาพี่ปลาเมื่อช่วงเย็น ใช่แล้ว! เขาคือคนที่เอาหมามาให้เธอ

“ทำไมเมาขนาดนี้เนี่ยตัวเล็ก” ไม่ตอบคำถามฉันแต่รีบวิ่งเข้ามารับตัวพี่ปลาไปโอบไว้แทน อืม เขาดูเป็นห่วงกันจัง “ดื่มไปเยอะแค่ไหน”

“คะ” ตอบกลับไปด้วยสีหน้างุนงง เขาถามฉันหรอ

“ถามว่าปลาทูดื่มไปเยอะแค่ไหน” อ๋อ

“ตั้งแต่มานั่งก็ราวๆสองชั่วโมง เอ่อ... เหล้าสองขวดค่ะ”

“อะไรนะ! ” เขาโพล่งขึ้นด้วยสายตาวาวโรจน์ มองกันแบบนี้โกรธอะไรฉันปะเนี่ย ฉันทำอะไรผิดหรอ

“หนูไม่เกี่ยวนะคะ” ยกมือขึ้นสองข้างเพราะตกใจราวกับคนกลัวความผิด

“ฉันไม่ได้ว่าอะไรเธอ แค่โกรธยัยตัวเล็กนี่” ก้มลงมองคนในอ้อมแขนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... เป็นห่วงสินะ

“เอ่อ... ถ้าไม่มีอะไรแล้วปรางกลับนะคะ”

“เดี๋ยว”

“ค่ะ คะ? ” กำลังจะหันหลังกลับแต่ถูกรั้งไว้ซะก่อน

“กลับยังไง”

“แท็กซี่ค่ะ”

“ไม่ต้อง เดี๋ยวไปส่ง”

“คะ? ”

“ขึ้นรถ” อะ อ้าว ทำไมอยู่ๆถึงมาชวนฉันได้ล่ะ จริงอยู่ที่พี่ปลาบอกว่าจะมีคนมารับและจะพาฉันไปส่งด้วย แต่เธอไม่ได้บอกผู้ชายคนนี้เอาไว้ซะหน่อย อีกอย่าง ตอนนี้พี่ปลาก็หลับไปแล้ว เขาไม่ต้องแสดงความมีน้ำใจกับฉันก็ได้ “จะกลับไหม” ช้อนตัวพี่ปลาขึ้นไปอุ้มในท่าเจ้าหญิงก่อนจะเงยหน้าขึ้นถามฉันอีกครั้ง

“กะ กลับค่ะ”

ฉันว่ามันไม่ใช่ประโยคคำถามแล้วล่ะ มันคือประโยคบังคับซะมากกว่า

[จบบทบรรยาย ปราง]

....

งิ้วๆๆๆๆ พี่วาฬกร้าวใจอ่าาา ขนาดเป็นน้องเป็นนุ่ง ยังดูแลดีเหลือเกินนน

ถ้าเป็นแฟนล่ะ ไม่อยากจะคิด อร๊ายย เจิมรอค้า เรื่องพี่วาฬมาแน่ แต่รอนิ้ดดดด

^/\^ ^/\^

 

ช่วงแปะภาพ

PRANG

น้องนนท์ และ น้องปราง แขกรับเชิญ ของเราก็มีเมจมาให้ด้วย

แอบบอกนิดหน่อยว่า น้องปรางคนนี้จะมีเรื่องเป็นของตัวเองด้วยยย

รีดเดอร์เดาออกไหมว่าเธอคนนี้จะโผล่มาในเรื่องของใคร

ลองทายกันมาจ้าาา

NONT

น้องนนท์คนน่ารักจะเป็น คนจริง หรือ คนป่วน แนะนำให้ตามต่อจ้าาาา

อะคริกกกกก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

204 ความคิดเห็น

  1. #50 My_smile (@09122547) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 20:56
    ปรางกับวาฬฬฬฬ
    #50
    1
    • #50-1 FareeyaWriter (@mybearpp) (จากตอนที่ 19)
      3 มิถุนายน 2563 / 21:44
      หรือเปล่าน้าาาา อิอิ
      #50-1
  2. #47 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 16:56
    เรื่องพี่วาฬแน่ๆ
    #47
    1
    • #47-1 FareeyaWriter (@mybearpp) (จากตอนที่ 19)
      3 มิถุนายน 2563 / 21:44
      ใช่ไหมน้าาาา
      #47-1
  3. วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 15:47
    วาฬแน่ๆ
    #46
    1
    • #46-1 FareeyaWriter (@mybearpp) (จากตอนที่ 19)
      3 มิถุนายน 2563 / 21:44
      ใช่รึเปล่าาาาาา
      #46-1
  4. #45 qeenzy (@qeenzy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 14:03
    เรื่องของพี่ปลาวาฬ
    #45
    1
    • #45-1 FareeyaWriter (@mybearpp) (จากตอนที่ 19)
      3 มิถุนายน 2563 / 21:45
      รอตามกันต่อนะค้าาา
      #45-1
  5. #44 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 23:08
    อย่าเข้าใจผิด
    #44
    0