ผ ม เ ป็ น ข อ ง พี่ ค น เ ดี ย ว - Trapped in love

ตอนที่ 12 : 8 - ตามองตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,509
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    12 มิ.ย. 63

 

 

“เป็นไร หน้าบึ้งตั้งแต่ขึ้นรถแล้ว” ไอ้เป้งเอ่ยขึ้นตอนที่มันกำลังช่วยฉันแบกกระเป๋าไปที่เต๊นท์

“เกลียดขี้หน้าคน ยิ่งเกลียดยิ่งเจอ”

“กูหรอ” มันหยุดเดินแล้วถามขึ้น

“เปล่า” จะเป็นมันได้ไงวะ

“แล้วหมายถึงใคร”

“กูต้องบอกมึงทุกเรื่องไหมเป้ง มึงตรัสรู้เองบ้างได้ปะ” หันขวับไปมองอย่างเหนื่อยหน่าย

“เด็กนั่นสินะ” รู้แล้วยังถาม

“เออ” ฉันกระแทกเสียงแล้วมุ่งหน้าเดินต่อ คิดว่าฉันไม่รู้หรอว่าตอนอยู่บนรถมีสายตาคู่นึงจ้องมาที่ฉันแทบจะตลอดเวลา ไหนจะตอนเรียกรวมก่อนเข้าเต๊นท์นั่นอีก เด็กนั่นไม่ละสายตาไปไหนเลย คิดจะกวนประสาทกันหรือไง

ทำไมสาขาฉันต้องได้คู่กับสาขาน้องมันด้วยวะ จะบัญชีก็ได้ หรือการเงินก็ได้ ทำไมต้องอสังหาฯ

“มึงยังไม่เลิกเกลียดน้องมันอีกหรอ”

“ไม่มีวัน!... เออ ไอ้เป้ง ในฐานะที่มึงเป็นผู้ชาย กูถามไรมึงอย่างนึงสิ”

“ว่า”

“ถ้ามึงมีแฟน แล้วมึงเลิกกับแฟนมึงไปแล้ว เลิกกันไม่ดีเท่าไหร่ ห่างกันไปหลายปีแล้วด้วย อยู่มาวันนึงมึงบังเอิญเจอเขา มึงจะกล้าเข้าไปทักทายเขาเหมือนปกติไหมวะ”

“อืม... ก็ขึ้นอยู่กับสถานการณ์” มันทำท่าครุ่นคิดแล้วพูดขึ้น

“ยังไง”

“ก็ถ้ากรณีที่1 กูไม่ได้คิดอะไรกับเขาแล้ว กูก็อาจจะทักตามประสาคนเคยรู้จักกัน ไม่มีอะไร จบก็แยกย้าย”

“แล้วอีกกรณีนึงล่ะ”

“อีกกรณี ถ้ากูยังมีเยื่อใยกับเขา กูก็คงอยากเข้าไปทักเขา ถามไถ่ว่าเขาสบายดีไหมอะไรทำนองนั้น”

“ทำไปเพื่ออะไรวะ”

“มึงต้องให้กูบอกมึงทุกเรื่อง? ตรัสรู้เองไม่เป็น?” หนอย มียอกย้อน

“ไหนๆก็พูดมาแล้ว มึงก็เอาให้จบดิวะ” คราวนี้ฉันยอมให้มันก่อนก็ได้

“ก็... อยากคืนดีมั้ง” มันเงียบไปพักนึงแล้วตอบออกมา คืนดีงั้นหรอ เพื่อ? เลิกกันแล้วก็แล้วปะ คนบนโลกยังมีอีกตั้งมาก ทำไมต้องกลับมาใช้ถ่านไฟก้อนเก่า

ชายหญิงไม่ได้ขาดแคลนขนาดนั้นป้ะ?

“ไอ้เป้ง รอกูก่อน” มัวแต่ครุ่นคิดจนไอ้เป้งมันเดินนำไปไกลแล้ว ไอ้บ้านี่

 

11.00 น.

‘น้องๆที่มาแล้ว นั่งเรียงแถวตามกลุ่มของตัวเองเลยนะคะ ส่วนพี่ปี2 ปี3 เชิญด้านหน้าทางนี้เลยค่ะ’

เสียงประกาศซ้ำเป็นรอบที่สองดังขึ้น เนื่องจากเลยเวลานัดมาพอสมควรแล้ว

ดีที่กิจกรรมนี้ฉันมีไอ้เป้ง อิกุน อิพีทมาเป็นเพื่อน ไม่งั้นคงต้องมาคนเดียวเปล่าเปลี่ยวเดียวดาย อันที่จริงพวกมันไม่จำเป็นต้องมากับฉันก็ได้เพราะกิจกรรมพวกมันครบหมดทุกชั่วโมงแล้ว มีก็แค่ฉันที่ขาดอีกตั้ง 10กว่าชั่วโมง สาเหตุก็เพราะการที่ฉันโดดกิจกรรมที่มอมักจะจัดขึ้นช่วงเย็นหลังเลิกเรียนบ่อยๆ เพื่อไปสอบวัดระดับทางดนตรีกับครูสอนพิเศษ ดังนั้น ฉันจึงเป็นคนเดียวที่กิจกรรมไม่ครบไงล่ะ

ขืนพ่อกับแม่รู้มีหวังด่าฉันจนหูชาแน่ นี่ขนาดฉันเลิกทำงานพิเศษหมดทุกอย่างแล้ว ยังหาเวลาว่างแทบไม่ได้เลย

‘เดี๋ยวเราจะมีกิจกรรมที่ได้แจ้งไว้ก่อนหน้านี้ 3อย่างด้วยกัน ก่อนอื่น ตัวแทนของแต่ละกลุ่มวิ่งไปเลือกพี่ๆ ปี2 หรือ ปี3 ก็ได้มาให้ครบ 3คน เพื่อเข้ามาอยู่ในทีมตัวเองเดี๋ยวนี้เลยค่ะ’

สิ้นเสียงประกาศและเสียงนกหวีด บรรดาเด็กปี1 ก็ลุกขึ้นวิ่งกันให้ควัก ฉันหลบเข้ามายืนอยู่ข้างหลังไอ้เป้งทันทีเพราะฉันเกลียดฝุ่นมาก ยิ่งพื้นบริเวณนี้เป็นดินแดง แค่เดินแรงนิดนึงฝุ่นก็ตลบอบอวนแล้ว อย่าว่าแต่วิ่งเลย ที่ฉันไม่ชอบฝุ่นไม่ใช่ว่าฉันดัดจริตหรืออะไร ฉันเป็นหวัดง่าย ฝุ่นเข้าจมูกทีไรเป็นหวัดทุกที

“แฮ่กๆ พี่พีท พี่กุน อยู่กลุ่มนายได้ไหม” เด็กหน้าตาคุ้นๆ เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าสองคนนั้น

“ได้สิ เอาอิปลาไปด้วยอีกคนนึงไหม” อิพีทชี้มาด้านหลัง อย่านะ อย่ามองฉัน รุ่นพี่มีตั้งเยอะ ไปเลือกคนอื่น

“เพื่อนในกลุ่มน่าจะหารุ่นพี่มาได้คนนึงแล้ว กลุ่มผมขาดอีกแค่ 2คนครับ” เด็กนั่นพูด ดี ไม่ต้องยุ่งกับฉัน ฉันขอยืนเป็นอากาศหลบอยู่หลังไอ้เป้งก็พอ

“โอเคๆ งั้นไปกันเลย” หลังจากนั้นอีกุนกับอิพีทก็แยกตัวออกไป เหลือแค่ฉันกับไอ้เป้ง

“ถ้าไม่อยากเล่นก็ไปนั่งรอก่อนก็ได้” มันเบนตามองไปยังโต๊ะม้าหินอ่อนด้านหลัง

“แล้วมึงอะ”

“กูยืนอยู่นี่แหละ มีไรเดี๋ยวเรียก”

“อือๆ” พยักหน้ารับแล้วหันหลังเดินตรงมายังม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่ ดีที่อากาศวันนี้ไม่ร้อนมาก ไม่งั้นอาจจะมีคนเป็นลมไปแล้วก็ได้ ตอนปี1 ฉันเคยเป็นลมมาครั้งนึงแล้ว จำได้ว่าตอนนั้นเราเข้าค่ายรับน้องกันที่ทะเล เรามีกิจกรรมวอลเล่ย์บอลชายหาด ซึ่งวันนั้นอากาศร้อนมาก ลงทะเลได้ไม่ถึงสิบนาที ฉันก็เป็นลมล้มพับไปเลย ดีที่เพื่อนๆเข้ามาช่วยกันแบกฉันเข้าร่ม ไม่งั้นคงตายเป็นผักอยู่กลางแดดไปแล้ว

“พี่ครับ”

“...”

“พี่ครับ” หืม เหมือนได้ยินเสียงใครเรียก”

ขวับ

หันซ้ายขวาไม่มีใคร เลยหันไปมองข้างหลัง ปรากฏว่ามีผู้ชายคนนึงยืนหันหลังให้ กำลังทำท่าจะเดินจากไป

“น้อง เมื่อกี้เรียกพี่หรอคะ”

กึก

“คะ ครับ” หันมาตอบไม่เต็มเสียง ว่าแต่ทำไมเด็กคนนี้ถึงคุ้นหน้าจัง เดี๋ยวนะ นี่ใช่คนที่ไอ้เด็กนาทีให้มาถามว่าฉันสบายดีไหมหรือเปล่า

“น้องคนวันนั้นใช่ปะ มีอะไรกับพี่หรอ”

“คือว่า... คือว่าตอนแรกผมจะถามว่าพี่มีกลุ่มหรือยัง แต่ไม่ถามดีกว่า” อ้าว

“ทำไมไม่ลองถามดูล่ะ” ฉันหลุดถามออกไป หรือภายนอกฉันดูเป็นคนไม่มีประสิทธิภาพ ช่วยเหลือใครไม่ได้ น้องมันเลยไม่ถาม

“ผมไปนะครับ” ทำตัวมีพิรุธแถมยังพูดจาตะกุกตะกักก่อนจะลนลานวิ่งออกไป แปลกคน

“เอ๊ะ... นั่น” เหมือนมีใครกำลังมองมาทางนี้ เหมือนจะจ้องอยู่นานแล้วด้วย พอเพ่งมอง ก็ต้องกระพริบตาสู้กับแสง สุดท้ายก็มองไม่ออกว่าคนๆนั้นเป็นใคร มันมองฉันหรือมองหมาที่ไหนวะ ตรงนี้ก็มีแค่ฉันคนเดียวที่นั่งอยู่

“มอง ไร” ฉันขยับปากพูดช้าๆ แต่สิ่งที่ฉันได้รับกลับมาคือรอยยิ้ม รอยยิ้มที่มองเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนถูกขัดใจ ไอ้หมอนั่นใครวะ ทำไมอยู่ๆฉันก็รู้สึกไม่ถูกชะตากับมัน

“จ๊ะเอ๋พี่ปลา” แต่แล้วภาพตรงหน้าก็หายไป ร่างสูงร่างนึงกระโดดมาบังหน้าฉันไว้ ทำให้ฉันคลาดสายตากับหมอนั่นจนได้

“นนท์ใช่ไหม” ฉันจำชื่อเด็กนี่ได้ คนที่อยู่ตรงหน้าฉันคือเด็กที่ชื่อนนท์ ดูเหมือนว่าเด็กมันจะถอดเหล็กจัดฟันออกแล้วนะ

“ใช่ครับ พี่ปลาช่วยไรผมอย่างได้ไหม” พูดด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ ราวกับรีบวิ่งมาที่นี่ซะเต็มประดา

“ว่ามา”

“กลุ่มผมยังไม่ครบ ขาดอีกคนนึง”

“แล้ว? ”

“มาเป็นสมาชิกกลุ่มผมได้ไหม คนอื่นเขาได้กลุ่มครบหมดแล้ว” นั่นไง

“ทำไมนนท์ไม่เลือกรุ่นพี่คนอื่นล่ะ ทำไมต้องเลือกพี่”

“เพราะรุ่นพี่ที่เหลือผมไม่รู้จักใครเลยนอกจากพี่ปลา ไอ้นายก็ได้พี่กุนพี่พีทไปหมดแล้ว” นนท์อธิบายก่อนจะคว่ำปากลงราวกับเด็ก

“นายควรเปลี่ยนประโยคใหม่เป็น พี่กุนพี่พีทก็ไปช่วยไอ้นายหมดแล้วหรืออะไรแบบนั้น ไม่ใช่มาบอกว่าได้เพื่อนพี่แล้ว มันน่าเกลียดนะ” ฉันเกือบหลุดขำ

“อ้ออ โทษทีครับ ผมจะไม่พูดอีกแล้ว” ฉันแอบเห็นรอยยิ้มมุมปากของเด็กนนท์ คงจะขำที่ฉันสั่งห้ามไม่ให้เขาพูดกำกวม “เราไปกันเลยไหม”

“ไปไหน?” ฉันเลิกคิ้วถาม

“ก็ไปหาสมาชิกกลุ่มเราไงครับ ป่านนี้คงรอแย่แล้ว”

หมับ

ไม่ทันได้ปฏิเสธ แขนฉันก็ถูกดึงให้ลุกขึ้นตาม พอหันไปขอความช่วยเหลือจากไอ้เป้ง มันก็หายไปไหนไม่รู้แล้ว เมื่อกี้ยังยืนอยู่ตรงนั้นอยู่เลย ทำไมทิ้งฉันไว้ให้เด็กมันลากมันจูงตามอำเภอใจแบบนี้ล่ะไอ้เพื่อนบ้า กับอีแค่แรงจากผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างฉันจะเอาอะไรไปสู้ผู้ชายร่างถึกได้

....

สรุปใครมองพี่คะ? แบบนี้คงเดาไม่ยากเนอะ 5555

แอบมองเธออยู่นะจ๊ะ แต่เธอไม่รู้บ้างเยย~~

เพลงมาอีกรอบ

มันมองฉันหรือมองหมาที่ไหนวะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

204 ความคิดเห็น

  1. #22 My_smile (@09122547) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 23:56
    ด้อมๆมองๆนะะะ
    #22
    0
  2. #21 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 16:21
    เค้าอยากคืนดีไง
    #21
    0