ผ ม เ ป็ น ข อ ง พี่ ค น เ ดี ย ว - Trapped in love

ตอนที่ 10 : 6 - สวัสดีครับป้าเทค 2/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,813
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 123 ครั้ง
    8 ก.ย. 63

 

 

‘นาที รุจิวรรณไพศาล สาขาธุรกิจอสังหาริมทรัพย์’

ชื่อของเด็กนั่นถูกประกาศขึ้นหลังจากที่ ‘ไอ้กราฟ’ น้องเทคฉันลุกขึ้นไปจับฉลาก อย่าบอกนะว่าฉันได้ไอ้เด็กนาทีมาเป็นหลานเทค!

‘เชิญป้าเทคมาแสดงตัวกับหลานเทคด้วยครับ’ เสียงประกาศออกไมค์เป็นเสียงของไอ้กราฟ มันหันหน้ามาทางฉันพลางประกาศเรียกให้ฉันเข้าไปหา ทุกสายตาต่างเพ่งมาที่ฉันอย่างพร้อมเพรียงกัน มิหนำซ้ำกิจกรรมยังติดขัด เพราะฉันไม่ให้ความร่วมมือ

“พี่ ไม่ออกไปหรอ ไอ้กราฟเรียกแล้ว” ไอ้แปนใช้ศอกกระทุ้งสีข้างให้ฉันรู้สึกตัว

“อะ เอ่อ... กูไม่ไปได้ไหมแปน” หันไปถามไอ้แปนเพื่อขอความเห็น

“ไม่ได้พี่ เขาให้ออกไปทุกคน” เวรละไง

“กูไม่อยากออก หนีกลับตอนนี้ทันไหม” ทำไมซวยแบบนี้วะ แทบไม่กล้าหันกลับไปมองยังจุดศูนย์กลางเลย ตรงนั้นต้องมีไอ้เด็กนาทียืนอยู่ด้วยแน่ๆ

“ไม่ทันละพี่...”

“ทัน กูจะหนี” ไอ้แปนยังพูดไม่ทันจบ ฉันก็ยกกระเป๋าขึ้นบังหน้าก่อนจะจ้ำอ้าวออกจากตรงนี้ทันที ได้ยินเสียงอิกุนอิพีทเรียกตามหลังมา แต่นั่นไม่ทำให้ขาฉันหยุดเดิน ฉันไม่มีวันไปเจอไอ้เด็กนั่นเด็ดขาด อย่าว่าแต่เจอเลย ฉันไม่มีทางรับมันเป็นหลานเทคเด็ดขาด!

ถุงขนมที่ถือไว้ในมือร่วมชั่วโมงถูกปาลงถังขยะ ไม่ฮงไม่ให้มันแล้ว หงุดหงิดฉิบหาย

‘ใครวะมึง ตัวเล็กน่ารักว่ะ/ รุ่นพี่ป่าววะ’ เสียงที่ดังไล่หลังมาทำให้ฉันต้องรีบก้าวเดินให้เร็วขึ้นอีก จะมาม่อสาวอะไรก็ดูสถานการณ์หน่อยเหอะ ขนาดบังหน้าไว้ตั้งครึ่งนึงแล้วมันยังจะแซวกันอีกหรอ

หมับ

เฮือก

ข้อมือถูกคว้าไว้จากด้านหลังโดยฝีมือของใครสักคน

“จะไปไหนครับ”

“นาย” หันขวับกลับไปมองแล้วโพล่งขึ้นทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร

“ผมหลานเทคพี่เองครับ” ใช่ มันนั่นแหละ ไอ้เด็กนาที

“มีอะไร” จ้องหน้ากลับไปด้วยแววตาหงุดหงิด อุตส่าห์เดินหนีออกมาแล้วยังจะตามมาอีก

“ผมยังไม่ทันแนะนำตัวกับพี่เลย นั่นไง พี่กราฟเดินมานู่นแล้ว” พูดออกมาด้วยแววตาใสซื่อก่อนจะเบนไหล่หลบให้เห็นคนที่กำลังเดินมาทางนี้

“ปล่อย” สะบัดแขนออกแล้วโพล่งขึ้น “อ้าว ไอ้กราฟ” เขยิบตัวถอยห่างออกมาจากไอ้เด็กนาทีแล้วทำเหมือนเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างฉันกับมัน

“พี่จะรีบเดินไปไหนเนี่ย ผมเรียกให้ออกไปเจอน้องมันก็ไม่ออก เขินหรอ” ไอ้กราฟเดินเข้ามาหาพลางถามขึ้นด้วยสีหน้างุนงง

“เปล่า มีธุระต้องรีบกลับ” ทำหน้าเฉไฉไม่ให้ใครจับพิรุธได้ว่าฉันจงใจหนีใครบางคน

“แล้วไม่คิดจะเอาไรมาต้อนรับหลานต้อนรับน้องเลยงี้?” โอ๊ยย มึงจะมาเซ้าซี้อะไรกูวันนี้ห๊ะไอ้กราฟ

“ลืมซื้อ วันหลังค่อยให้” ตอบออกไปเนียนๆ ที่จริงมันนอนแอ้งแม้งอยู่ในถังขยะแล้วต่างหาก

“แต่เมื่อกี้ผมเห็นพี่ถือมาสองถุง ถุงนึงซื้อให้ไอ้แปน แล้วอีกถุงอะ” มึงจะมาตาดีอะไรวันนี้วะเชี่ยกราฟ

“อีกถุงกูกินหมดแล้ว”

“ใช่หรอครับ เมื่อกี้เหมือนผมเห็นอะไรแว๊บๆถูกโยนทิ้งลงถังขยะใบนั้น” คนขี้เสือกที่เงียบไปสักพักแล้วอยู่ๆก็พูดขึ้น พูดไม่พอ มือมันยังชี้ด้วย

“จริงหรอวะ... งั้นมึงรอนี่ กูฝากป้าเทคมึงแป๊บ เดี๋ยวมา” ไอ้กราฟมองหน้าฉันด้วยแววตาจับผิด ก่อนจะมุ่งตรงไปยังถังขยะใบที่ไอ้เด็กนาทีมันชี้

ซวยละไง โกหกไม่เนียน

“นี่อะไร ยังดีอยู่เลย” และแล้วของบางสิ่งก็ถูกไอ้กราฟหิ้วขึ้นมาจากถังขยะ มึงลงทุนขนาดนี้เลยไอ้เด็กเหี้ย เสียแรงที่รับเป็นน้องเทค “ว่าไงครับพี่เทค” ไอ้กราฟเดินมาหยุดตรงหน้าแล้วเอียงคอถาม

ที่มันเป็นแบบนี้คงเพราะมันอิจฉาไอ้แปนนั่นแหละ ปกติพวกมันสองคนก็แย่งกันเอาความดีความชอบจากฉันประจำอยู่แล้ว นี่คงเห็นไอ้แปนได้แล้วตัวเองไม่ได้ ก็เลยมาเค้นเอาของจากฉัน อิจฉากันเป็นเด็กๆไปได้

“ก็มันไม่อร่อย เลยจะไปซื้อให้ใหม่นี่ไง”

“ใช่หรอ พี่เคยซื้อของไม่อร่อยมาให้พวกผมด้วยหรอ... หรือว่า ที่วิ่งออกมาแบบนี้พี่ต้องการหนีใครรึเปล่า” ไอ้กราฟหรี่ตามอง พูดเหมือนมันไปรู้อะไรมา ถูกจังหวะจริงๆเลยมึง

“กูปวดขี้ จบนะ” ก้าวถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวก่อนจะโกหกด้วยไม้ตายสุดท้าย แค่บอกว่าปวดขี้ แค่นี้มันก็พิสูจน์อะไรไม่ได้แล้ว

“อ้าว แล้วไม่บอกตั้งแต่แรก ปล่อยให้เข้าใจผิดอยู่ได้ตั้งนาน” ไอ้กราฟหลุดขำ เพราะมึงเลยไอ้เวร กูเลยหนีหน้าเด็กมันไม่พ้นเนี่ย ตัดชื่อออกจากสายเทคแม่ง หมั่นไส้ตั้งแต่มันจับฉลากได้ชื่อไอ้เด็กนาทีนี่แล้ว

“มึงจะปล่อยกูไปได้ยัง” กรอกตามองหน้ามันอย่างรำคาญ เหลือบไปมองไอ้คนที่ยืนอยู่ด้านหลังก็เห็นว่ามันจ้องฉันอยู่เหมือนกัน

“งั้นตอบมาก่อน จะพาไปเลี้ยงสายวันไหน” เบนตากลับมามองไอ้คนถามอีกครั้ง

“เลี้ยงเลิ้งอะไร ไม่เลี้ยง”

“แล้วที่เมื่อกี้ไอ้แปนมันบอกว่าพี่จะพามันไปเลี้ยงอะ จะพาไปแค่มัน?” เชี่ย ทำไมข่าวไวจังวะ ไอ้แปน ไอ้ปากไม่มีหูรูด

“ใครบอก ไอ้แปนมันมั่ว ยังไม่ได้นัดวันเลย ช่วงนี้ไม่ว่าง มีเรียนพิเศษ”

“งั้นถ้าพี่นัดมันวันไหนบอกด้วยนะ ถ้าไอ้แปนไปแล้วนี่ไม่ได้ไป โกรธเลยนะ” พูดพลางชี้มือเข้าหาตัวเองด้วยใบหน้าหงิกหงอ สาบานว่ามึงอยู่ปี2แล้ว?

“มึงอย่ามาทำตัวเด็กไอ้กราฟ” ทำท่าจะเดินเข้าไปผลักหัวมัน แต่มันเบี่ยงตัวหลบได้ซะก่อน

“มึงด้วย ชื่อไรนะ นาทีปะ” ไอ้กราฟหันไปถาม

“ครับ ชื่อนาที เรียกทีเฉยๆก็ได้” หึ

“เออ นั่นแหละ ถ้าป้าเทคมึงไม่ชวนมึงเตรียมตัวโกรธได้เลย เป็นหูเป็นตาให้กูด้วย” ไอ้กราฟออกคำสั่ง แหม๋ เดี๋ยวนี้หาพวกนะมึง

“เดี๋ยวผมจะดูให้อย่างดีเลยครับ” พูดด้วยวาจานอบน้อมแต่ทว่าแววตาดูไม่น่าไว้ใจเลยสักนิด

“เออ ดี งั้นแยกย้าย เดี๋ยวพี่มึงขี้ราดซะก่อน”

“ไอ้เหี้ยกราฟ! ” หันไปถลึงตาใส่ แซวซะกูไปไม่เป็นเลย ลืมแล้วหรอว่าพี่มึงเป็นผู้หญิงอะ อีกทั้งหน้าตาก็ยังดูน่ารักน่าทะนุถนอม

“ไปแล้วนะ” กอดคอไอ้เด็กนาทีแล้วเดินจากไป ก่อนไปหันมาโบกมือล้อเลียนฉัน ชักจะกวนตีนมากขึ้นทุกวัน ปวดหัวกับพวกมันสองตัวก็แย่ละ ยังจะเพิ่มโจทก์เก่าฉันอย่างไอ้เด็กนาทีเข้ามาอีก ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าพวกมันรวมตัวกันฉันจะเป็นยังไง กว่าจะจบฉันต้องเจอกับเรื่องปวดหัวอะไรอีกบ้าง

ซวย บอกได้เลยว่าโคตรซวย!

....

เตรียมซื้อยาหอม ยาดม ยาอม ยาหม่อง ไว้เลยจ้าป้าๆ เพราะเด็กมันแสบๆทั้งนั้น ฮ่าๆๆๆ

เจิมรอก๊าบบบ อยากอ่านคอมเมนต์จุงงง

'ผมหลานเทคพี่เองครับ'
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 123 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

204 ความคิดเห็น

  1. #20 09122547 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 08:01
    สงสารปลาเหลือเกินนนน
    #20
    0