[จบแล้ว-เปิดให้อ่าน] ●The missing piece แฟนเก่า..จะเอาคืน●

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 25,402 Views

  • 174 Comments

  • 649 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    699

    Overall
    25,402

ตอนที่ 52 : EP 18 คนเรา เจ็บแล้วต้องจำ (3/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1268
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    7 ก.พ. 62

 EP 18

[3/3]



Thean talks



"ช่วงนี้กูไม่เห็นมึงอยู่กับแพรวเลยว่ะมึงทะเลาะกันหรอ วันนั้นที่ทะเลก็ยังเห็นดีๆกันอยู่นี่" ไอ้ทับที่นั่งเล่นเกมอยู่ข้างผมถามขึ้น มันคงจะแปลกใจที่อยู่ๆผมก็มาขลุกอยู่กับมันสองสามวันแล้ว ช่วงหลังๆผมมัวแต่ตามเฝ้าแพรวเลยไม่ค่อยได้มาหามัน หากพวกคุณคิดว่าผมท้อและพยายามตัดใจจากแพรวเลยยอมถอยออกมาพวกคุณคิดผิด ผมแค่ห่างออกมาเพื่อจัดการอะไรบางอย่างก็เท่านั้น


ผมรู้ว่าวันนั้นแพรวเห็นอะไร ซึ่งเธอไม่ใช่คนเดียวที่เห็น ผมก็เห็นด้วย แต่ผมเลือกที่จะเงียบแล้วหาคำตอบด้วยตัวเองอย่างลับๆ หลังจากวันนั้นที่แพรวหัวแตกผมอยากอยู่ข้างเธออยากคอยดูแลเธอ แต่ผมดันเดินออกจากห้องนั้นเพราะความน้อยใจบ้าๆของตัวเองแต่พอคิดได้ผมก็เริ่มคิดถึงเหตุการณ์ที่เจอเมื่อตอนเย็น ผู้หญิงคนนั้นกับไอ้ซอยด์รู้จักกันได้ยังไง เธอมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับมัน 


ในที่สุดผมก็สืบได้เรื่องว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นญาติของไอ้แทนเพื่อนสนิทไอ้ซอยด์ โลกมันกลมดีนะว่าไหมที่ผมดันไปมีอะไรกับคนที่ไอ้ซอยด์รู้จัก ถ้าสิ่งที่ผมคิดมันถูกแสดงว่ามันมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องทั้งหมด มันมีส่วนทำให้ผมกับแพรวต้องเลิกกัน ผมมีลางสังหรณ์ว่าเรื่องนี้มันต้องมีอะไรบางอย่าง ตอนนี้ผมกำลังรอโทรศัพท์จากใครบางคนอยู่ คนที่จะสามารถยืนยันให้ผมได้ว่าพวกมันมีส่วนเกี่ยวข้องกันจริงๆ 


ครืดครืด 


หน้าจอแสดงชื่อคนที่ผมให้ไปสืบเรื่องของไอ้ซอยด์ ซึ่งคนคนนั้นไม่ใช่ใคร มันคือไอ้เพลิง คนที่สามารถหว่านล้อมผู้หญิงให้ติดกับได้ เพียงแค่กระดิกนิ้วผู้หญิงเหล่านั้นก็พร้อมศิโรราบให้มัน ผมไม่รู้ว่ามันจะใช้วิธีไหนเพื่อเค้นเอาความจริงจากผู้หญิงคนนั้น แต่ผมรู้ว่ามันทำได้แน่ 


"อืม ได้เรื่องว่าไงบ้าง" 


"เรื่องแม่งเป็นอย่างที่มึงคิดเลยว่ะ กูใช้เงินนิดเดียวผู้หญิงคนนั้นแม่งก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้กูฟัง แต่ก็ไม่ได้เล่าหมดซะทีเดียวหรอก ยัยนั่นบอกแค่ว่าวันนั้นที่เข้าไปนั่งกับมึงที่โต๊ะเพราะมีคนสั่ง สั่งให้มอมเหล้ามึงแล้วหยอดยาอะไรซักอย่างกูจำชื่อไม่ได้ หลังจากนั้นก็พามึงกลับห้อง แต่เรื่องที่มึงให้กูหาว่าใครเป็นคนทำ กูจนปัญญาว่ะ ยัยนั่นไม่ยอมบอก


  "ไม่บอกกูก็พอจะรู้  ขอบใจมึงมาก ที่เหลือกูจัดการต่อเอง" ติ๊ด 


"มึงคุยกับใครวะ ไอ้เทียน


  "ไม่มีอะไร กูไปล่ะ 


"อ้าวไอ้เหี้ยจะไปแล้วหรอ" ไอ้ทัพวางจอยลงที่พื้นแล้วทำหน้าเหมือนไม่อยากให้ผมไป


"เออกูมีธุระต้องไปจัดการ"


"ธุระเหี้ยอะไรวะธุระหัวใจหรอสัตว์" 


"อืมประมาณนั้น"


"เออๆเหงาเมื่อไหร่ก็โทรมา กูคงมีค่าแค่เวลามึงเหงาสินะ" 


"เหี้ยไรมึง กูไปล่ะ" 



....


Praewploy talks


ย่างเข้าสู่วันที่สามแล้วที่ผู้ชายคนนั้นหายไป ฉันไม่คิดเลยว่าอยู่ๆเขาจะหายไปแบบนี้ หรือว่าเขาไม่อยากยุ่งกับฉันแล้ว ฉันไม่กล้าส่งข้อความไป ไม่กล้าโทร สองสามวันมานี้ซอยด์ตัวติดกับฉันตลอด เขาทำเหมือนว่าเรื่องที่เขาตะโกนใส่ฉันวันนั้นไม่ได้เกิดขึ้น หลังจากที่เขาตะโกนใส่ฉันเขาก็เงียบไปแล้วก้มหน้าก้มตาเก็บจานเข้าไปล้าง หลังจากนั้นก็มานั่งดูทีวี  ที่จริงเขาอยู่กับฉันแค่ตอนกลางวัน ส่วนตอนกลางคืนก็กลับไป 


ฉันมีเวลาอยู่กับตัวเองแค่ตอนกลางคืนเท่านั้น ฉันชั่งใจว่าจะโทรหาเขาดีไหมอยู่หลายรอบ  เบอร์ที่อยู่หน้าจอขึ้นชื่อเทียนครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ฉันก็ไม่กล้ากดปุ่มสีเขียวอยู่ดี ความสงสัยที่ว่าทำไมเขาถึงหายไปมันมีน้อยกว่าความเป็นห่วงที่ฉันมีให้เขาซะอีก เขาจะเป็นอะไรไหมนะทำไมอยู่ถึงหายไป ไม่คิดจะบอกกันบ้างเลยหรอ ไหนเขาบอกว่าอยากเริ่มต้นใหม่กับฉัน วันนั้นเขายังดีๆอยู่เลยจนกระทั่งซอยด์เข้ามา ถ้าจะไปก็น่าจะบอกกันก่อน อยากหายไปก็หาย  เห็นฉันเป็นตัวอะไร 



ก๊อกก๊อกก๊อก 


ฉันหันขวับไปที่ประตูทันทีที่ได้ยินเสียงเคาะ ใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะเพราะคิดว่าคนที่เคาะประตูคือคนที่ฉันกำลังรอมาหลายวัน เทียนใช่ไหมนะ หรือว่าซอยด์ลืมอะไรไว้ถึงกลับมาเอา มือฉันสั่นตอนที่เดินไปถึงประตู ไม่กล้าจับลูกบิด ไม่กล้าดูตาแมว  จนกระทั่ง 


"แพรว เปิดประตูให้เทียนหน่อย" นั่นเสี่ยงเทียนใช่ไหม เป็นเขาจริงๆใช่ไหม


แกร๊ก


หมับ


"นายหายไปไหนมา" ฉันไม่รู้ว่าหลังจากที่เปิดประตูฉันมีสีหน้ายังไง แต่สิ่งแรกที่ฉันทำก็คือกระโดดกอดคนข้างหน้าจนตัวเขาเซไปด้านหลัง ใบหน้าฉันซุกอยู่ที่อกแกร่ง กลิ่นกายที่แสนคุ้นเคยทำให้ฉันแน่ใจว่าผู้ชายคนนี้คือเทียนแน่นอน ท่อนแขนหนากอดตอบฉันก่อนที่จะผลักฉันเข้ามาในห้อง แล้วปิดประตูลง 


"ขอโทษที่ไม่ได้มาหา" มือหนาลูบเบาๆอยู่ที่กลุ่มผมฉัน ริมฝีปากอุ่นจูบซับที่หน้าผาก เหมือนเขากำลังแสดงออกให้ฉันรู้ว่าเขาก็คิดถึงฉันไม่ต่างกัน ตอนนี้ฉันไม่อยากได้เหตุผลอะไรทั้งนั้นว่าทำไมอยู่ๆเขาถึงหายไป แค่เขามายืนอยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้ฉันก็พอใจแล้ว ฉันไม่อยากได้ยินคำอธิบายใดๆทั้งนั้น 


"ฮึก"


"ไม่เอาไม่ร้อง เทียนอยู่นี่แล้วไง เทียนกลับมาแล้ว ขอโทษ" มือหนาลูบอย่างแผ่วเบาที่แผ่นหลังฉัน เขากอดฉันแน่นขึ้นราวกับโหยหาฉันมานาน ฉันเองก็โหยหาเขาไม่ต่างกัน 


  "จะไม่หายไปแบบนี้อีกแล้ว เลิกร้องนะครับ เทียนไม่ชอบน้ำตาของแพรวเลย" 


"ฮึก"


"แพรวหยุดร้องก่อน" 


"ฮึก" คนบ้า ใครจะหยุดร้องได้ง่ายขนาดนั้น นายไม่เข้าใจหัวอกคนที่ คิดไปเองต่างๆนานาอย่างฉันหรอก ฉันคิดจนกระทั่งว่าเขาอาจจะเกิดอันตรายแล้วฉันไม่รู้ ฉันเป็นห่วงเขามาก กระวนกระวายจนแทบข่มตาหลับไม่ลง 


"ฉันปาดน้ำตาพลางเงยหน้าขึ้นมองคนที่ยืนอยู่เหนือหัว ขอบตาเขาช้ำเล็กน้อยเหมือนคนไม่ได้นอน ไม่รู้ว่าเขาหายไปทำอะไรมาถึงได้โทรมลงแบบนี้ 


"มองหน้าแบบนี้เขินเป็นเหมือนกันนะ" เทียนหัวเราะขำๆพลางจับแขนทั้งสองข้างของฉันดันตัวออกห่าง 


"ไม่ต้องมาพูดเล่นเลย" ฉันฟาดมือไปที่หน้าอกแกร่ง เขาไม่เป็นฉันเขาไม่รู้หรอก "คิดจะมาก็มาคิดจะไปก็ไป เห็นฉันเป็นตัวอะไร" ถึงฉันจะพูดออกมาแบบนั้นแต่มือทั้งสองข้างของฉันก็กอดไปที่เอวหนาไม่ได้ผลักไสเขาออกไป 


"คิดถึงหรอ" 


"เปล่าไม่ได้คิด ฉัน ฉันก็แค่เหงา"


"จริงหร้อ" เทียนทำหน้าทะเล้นแถมยังขึ้นเสียงสูง ดูก็รู้ว่าเขาไม่เชื่อฉัน 


"เออ" ฉันพูดเสียงห้วน 


"ไม่เออครับไม่น่ารักเลย" 


"ไม่ได้น่ารักอยู่แล้วนี่ ใครจะเหมือน..." 


"เหมือนใคร" คนตัวสูงก้มหน้าลงมาให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกันกับฉัน 


"ไม่รู้" ฉันยังคงพูดโทนเสียงเดิม


"ใคร ที่พูดหมายถึงใคร ถ้าไม่มีอะไรทำไมอยู่ถึงพูดขึ้นมา" 


"ช่างเถอะ กลับไปได้แล้วฉันจะนอน" ฉันพูดพลางผลักท่อนแขนทั้งสองข้างให้ออกห่าง ใจจริงไม่ได้อยากให้เขาไปหรอกแต่ฉันกำลังงอน ไม่รู้ว่าความน้อยใจทั้งหมดทั้งมวลมันผุดมาจากไหน 


"แน่ใจหรอว่าอยากให้ไป" ฉันปิดปากเงียบสนิทตอนที่เทียนพูดแล้วหันหลังยืนกอดอก 


"เออ ก็ไปสิไม่ได้อยากให้อยู่ซะหน่อย" 


"แต่เทียนว่าแพรวไม่อยากให้เทียนไปนะ" ตัวอุ่นซ้อนทับเข้ามาข้างหลังฉัน เขากำลังกอดฉันจากทางด้านหลัง คางแหลมกดลงมาที่ไหล่ขวา ริมฝีปากเริ่มไล้จูบซับไปมาตามซอกคอจนฉันรู้สึกขนลุก 


"ออกไปนะคนบ้าไม่ต้องมาทำแบบนี้เลย" 


"แบบนี้มันแบบไหนครับ แบบนี้หรือเปล่า" 


"อ๊ะ" ฉันตกใจจนสะดุ้งโหยงเมื่อมือหนาล้วงเข้ามาที่หน้าท้องภายใต้เสื้อนอนเนื้อซาติน 


"นี่ อย่ามาทำรุ่มร่ามกับฉันนะ" ฉันฟาดมือลงไปที่มือข้างนั้นของเขา


"ก็คนมันคิดถึงอ่ะ หรือว่าแพรวไม่คิดถึงเทียน" ฉันเงียบลงอีกครั้ง เม้มริมฝีปากเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ฉันไม่ได้คิดถึงเขาหรอก แต่ฉันคิดถึงเขามากต่างหาก 


สุดท้ายฉันก็ลดทิฐิตัวเองลงก่อนที่จะหันหน้ากลับไปหาคนตัวสูงแล้วก็กอดเอวเข้าไว้เหมือนเดิม การที่เขาหายไปมันทำให้ฉันรู้ว่าฉันต้องการเขามากแค่ไหน 


"นอนนี่แหละไม่ต้องไปไหน!" สุดท้ายฉันก็ต้องพ่ายแพ้หัวใจตัวเอง 


....


3/3


- สุดท้ายเขาก็เลิกเล่นเกมกันซักที เนื้อเรื่องเริ่มคลี่คลายใกล้หมดแล้ว หลังจากนี้จะมาอัพความหวานให้รัวๆทดแทนมาม่าที่กินไปจนอิ่ม อิอิ 


- มาจนถึงตอนนี้แล้วไรท์เลยอยากขอบคุณรีดเดอร์ที่เข้ามาอ่านและคอมเมนต์ให้กำลังใจกันเสมอมา ถ้าไม่ได้คอมเมนต์ดีๆจากผู้อ่านไรท์คงท้อใจถอยออกไปนานแล้ว สำหรับไรท์เพียงแค่กำลังใจเดียวก็มีค่าเสมอค่ะ : )



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #102 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:10
    เทียนมาแล้วว
    #102
    0