[จบแล้ว-เปิดให้อ่าน] ●The missing piece แฟนเก่า..จะเอาคืน●

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 25,909 Views

  • 174 Comments

  • 661 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    380

    Overall
    25,909

ตอนที่ 40 : EP 14 : เล่นเกม (1/2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1466
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    15 ม.ค. 62

 ** วันนี้อัพให้สองตอนจ้า ตอนที่แล้วเหมือนมันไม่แจ้งเตือน ย้อนกลับไปอ่านกันด้วยนะคะ


EP 14 เล่นเกม

[1/2]

"เพราะเธอแพ้หัวใจตัวเอง"

By Thean



               "ไอ้เพลิง มัวแต่นั่งเฝ้าสาวก็ไม่ต้องแดกข้าวกันแล้ววันนี้" เสียงจากพี่ทัพที่รับหน้าที่เป็นเมนหลักในการทำอาหารดังขึ้น ฉันหันไปมองที่โต๊ะอาหารเป็นพักๆเพราะตรงนั้นมันน่าสนใจเหลือเกิน พี่เพลิงดึงเก้าอี้ยัยลูกพีชไปใกล้ซะจนทั้งตัวมันจะเกยบนตักพี่เขาอยู่แล้ว

 

ส่วนฉันกว่าจะหนีจาก'ธุระ' ที่เทียนพูดถึงมาได้ก็ทำเอาเหนื่อย เขาจับฉันโยนเข้าห้องแล้วปิดประตูลง ทีแรกฉันนึกว่าฉันจะหนีไม่รอดอยู่แล้วแต่โชคดีที่ฉันคิดทางหนีได้ทันเวลาพอดี เรื่องนี้ฉันจะไม่พูดถึงแล้วกัน ส่วนคนที่ฉันหนีมาคงไม่ต้องพูดถึง ตอนนี้ก็นั่งกอดอกแถมยังหน้าหงิกอยู่ที่เก้าอี้ผ้าใบข้างชายหาดนู่นไง

 

               "ไปทำอะไรให้มันโกรธอีกล่ะน้องแพรว" พี่ทัพที่ยืนปิ้งบาบีคิวอยู่ตรงข้ามฉันพูดขึ้น

 

               "แพรวไม่ได้ทำอะไรนี่คะ" ฉันพูดพลางมองไปยังคนที่นั่งหนาบึ้งอยู่

 

               "หน้าบูดเป็นตูดลิงแบบนั้นน่ะนะ"

 

               "ช่างเขาเถอะค่ะพี่ทัพ เรารีบทำกันดีกว่าจะได้รีบกินรีบเข้าบ้าน"

 

               "ครับๆ ดีนะที่เรามาช่วยพี่ ไม่งั้นวันนี้พี่ต้องทำคนเดียวจนหน้าดำแน่ๆ"

 

               "แล้วนี่พี่ทัพไม่พาเพื่อนมาด้วยหรอคะ เอ่อ แพรวหมายถึงแฟนน่ะค่ะ"

 

               "พี่ยังไม่มีแฟน จะพามาได้ไง"

 

               "จริงหรอคะ" ฉันแทบไม่อยากจะเชื่อเพราะดูจากภายนอกแล้วพี่ทัพเหมือนจะเป็นคนเข้าชู้

 

               "จริงสิคะ ทำไม หน้าพี่ไม่บอกแบบนั้นหรอ" ก็ใช่น่ะสิ แถมยังคำพูดคะขานี่อีก ถ้าฉันเป็นคนอื่นคงหลงคารมไปแล้ว

 

               "ก็ ประมาณนั้นค่ะ" ฉันยิ้มพลางเอื้อมมือไปพลิกบาบีคิวตรงฝั่งพี่ทัพ

 

               "ระวังเลอะค่ะ ฝั่งนี้พี่ทำเอง" พี่ทัพเอ่ยห้ามพร้อมกับแย่งฉันพลิกบาบีคิวอย่างลนลาน

 

               "เห้ย ทำไรกันวะ" อยู่ๆเสียงเข้มก็ดังมาจากที่ไกลๆ ฉันรู้ว่าเสียงใครแต่ฉันทำเป็นเมินเขาไม่หันกลับไปดู ชอบบังคับฉันดีนัก

 

               "กูแค่คุยกับน้องเฉยๆ" พี่ทัพตอบกลับไปราวกับกำลังยิ้มตอนที่พูด

 

               "คุยเหี้ยไร" น้ำเสียงเข้มเริ่มดังใกล้เข้ามา เดาว่าเขาคงเดินมาทางนี้แล้ว

 

               "น้องถามกูว่ามีแฟนยัง" เห้ย ฉันถามก็จริงแต่ถามไปนานแล้วนี่ไม่ได้พึ่งถาม ทำไมพี่ทัพถึงบอกไปแบบนั้นล่ะ

 

หมับ

มือหนาวางลงบนไหล่ฉันพลางดึงฉันเข้าหาตัว ฉันหันไปมองคนข้างๆด้วยแววตาไม่พอใจเพราะเขาจับต้นแขนฉันแรงไป

 

               "คลาดสายตาแปปเดียวจีบผู้ชายคนอื่นแล้วหรอ"

 

               "..." ปล่อยให้คนบ้าคิดเองเออเองไปเถอะ ฉันไม่อยากจะเถียงให้เปลืองน้ำลาย

 

               "นี่ ถามก็ตอบดิ" เทียนแย่งไม้คีบบาบีคิวจากมือฉันไป ฉันเลยหันขวับมาจ้องหน้าเขา

 

               "สมองคิดได้เแค่เรื่องแบบนี้?"

 

               "อะโดนนนน ฮ่าๆๆๆ"

 

               "หุบปากไอ้เหี้ยทัพ"

 

               "อุบ"

 

               "พูดอีกทีกูต่อยปากแตกแน่"

 

               "ทัพไม่ยู้ ทัพไม่เกี่ยว ทัพไม่ได้สร้างฟามร้าวฉาน พี่ไปนะคะน้องแพรว" พี่ทัพพูดล้อเลียนเทียนแล้วรีบวิ่งออกจากตรงนี้ไปโดยมีเทียนมองตามจนตาแทบถลน

 

               "ไอ้เหี้ย ไม่ต้องมาคะขาใส่คนของกู"

 

               "นี่ เลิกพาลไปทั่วได้แล้ว" ฉันจ้องเขาด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย แต่เอาจริงๆก็ไม่ได้เบื่อหรอก แค่เพลียกับพฤติกรรมหึงมั่วซั่วของเขา ขนาดเพื่อนหยอกเล่นก็ยังไม่เว้น

 

               "หรือที่เมื่อกี้เธอไม่ยอมให้ฉันหอมแก้มเพราะคิดจะจีบเพื่อนฉันใช่ไหม"

 

               "-_-"

 

               "อย่ามาทำสีหน้าแบบนั้นนะ" เขาโวย ส่วนเรื่องหอมแก้มนั่นก็อยู่ในแผนฉัน เขาบอกให้ฉันหอมเขาแล้วถึงจะปล่อยฉันออกมาจากห้อง แต่ฉันบอกให้เขาหลับตาก่อน พอเขาหลับตาฉันก็รีบวิ่งออกมา ทิ้งให้เขาหลับตายิ้มค้างอยู่ในห้องคนเดียว เขาเลยทำท่าฟึดฟัดใส่ฉันตั้งแต่ที่ตามฉันลงมาข้างล่างนี่ไง

 

               "แค่เรื่องนายฉันก็ปวดหัวจะแย่ ทำไมฉันต้องสร้างปัญหาเพิ่มอีก เอาไม้มานี่" พุดจบฉันก็แย่งไม้กลับคืนมา เทียนนิ่งไปเลยหลังจากที่ฉันพูดแบบนั้นออกไป จะงอนก็ตามใจเถอะ ฉันไม่ชอบง้อ ไม่อยากง้อด้วย

 

สักพักเขาก็เดินออกไปแต่ไม่ได้ไปไหนไกล เขาเดินอ้อมไปที่เตาบาบีคิวอีกฝั่งนึงแล้วหยิบไม้คีบที่พี่ทัพวางไว้มาช่วยฉันทำ แต่คนตัวโตกลับก้มหน้าไม่ยอมพูดจา ดูก็รู้ว่าเขากำลังอยากให้ฉันง้อ นิสัยเดิมไม่เคยเปลี่ยน ตัวอย่างกับหมีแต่นิสัยขี้น้อยใจอย่างกับหมา

 

หลังจากจบมื้ออาหาร ทุกคนต่างช่วยกันเก็บกวดตรงลานหน้าบ้านก่อนที่จะมานั่งรวมกันที่โซฟาห้องรับแขกยกเว้นแค่เทียน ฉันเห็นเขาหยิบบุหรี่ออกไปสูบตั้งแต่ห้านาทีที่แล้ว ตอนนี้ยังไม่กลับเข้ามา

 

               "เดี๋ยวไอ้เทียนมาก็เริ่มเกมกัน"

 

               "เกมไรวะ" พี่เพลิงถามขึ้น

 

               "เกมนี้กูพึ่งคิดค้นขึ้น และฉลากก็อยู่ในมือกูแล้ว" พี่ทัพทำหน้าเหมือนมีแผนอยู่ในใจ ฉันเริ่มไม่ไว้ใจแล้วสิ "ไอ้เทียนมาพอดี มึงมานั่ง กูจะให้เล่นเกม"

 

               "กูไม่เล่น"

 

               "เออ มึงไม่ต้องเล่น เดี๋ยวกูเล่นกับน้องมันแทนกูจะได้มีคู่"

 

               "ไม่ กูเล่น ไอ้เหี้ย ออกไป" เทียนใช้เท้าถีบพี่ทัพที่ทำท่าจะมานั่งข้างฉันแล้วแทรกตัวลงมานั่งฝั่งขวามือฉันแทน ชิ นึกว่าจะโกรธได้นาน

 

               "เอาเป็นว่าทุกคนเล่นนะ มึงเล่นนะไอ้เพลิงห้ามปฎิเสธเพราะน้องลูกพีชเล่น"

 

               "คะ?" ยัยลูกพีชทำหน้าเหลอหลา

 

               "ไม่ต้องไปมองหน้ามัน" อยู่ๆพี่เพลิงก็คว้าใบหน้าลูกพีชไปแนบอก นี่ใช่ไหมอาการที่เขาเรียกว่าหึงน่ะ พึ่งรู้ว่าคนอย่างพี่เพลิงจะหึงเป็นกับเขาด้วย ปกติเห็นรำคาญผู้หญิงจะตายไป

 

               "หึ จะเริ่มเกมแล้วนะครับ อะไอ้เพลิง มึงหน้ากวนส้นตีนสุดกูให้มึงจับก่อนใบแรก" พี่ทัพโยนขวดโหลสีใสที่มีฉลากใบเล็กๆอยู่ในนั้นประมาณสี่ห้าใบไปให้พี่เพลิง

 

               "อะ" พี่เพลิงวางขวดโหลไว้ที่เก้าอี้ตรงกลางวงแล้วยื่นฉลากให้ยัยลูกพีชเป็นคนอ่าน

 

               "ฉันอ่านเลยนะ...เลือกคนที่อายุน้อยกว่าหนึ่งคนให้ตอบคำถามที่คุณถาม คุณสามารถถามคำถามได้สองข้อ"

 

               "โห งี้มึงก็เลือกคนตอบได้ทุกคนอะดิไอ้เพลิงเพราะมึงแก่สุด" เทียนพูด ไหนบอกไม่สนใจจะเล่นเกมไง ดูท่าทางจะตื่นเต้นกว่าชาวบ้านเขาอีก

 

               "งั้นกูเลือกมึง"

 

               "สัส ได้ไง"

 

               "ไม่ได้ไง กูเลือกแล้วไอ้เทียน มึงเตรียมตอบ" พี่เพลิงพูดพลางหันหน้าเข้าหาเทียนโดยที่มือยังไม่ยอมปล่อยจากหัวไหล่ลูกพีช

 

               "เออ ถามๆมา กูตอบได้ทุกอย่าง"

 

               "หึ...คำถามแรก มึงคิดยังไงกับน้อง" น้อง น้องไหน มองแบบนี้คงหมายถึงฉันสินะ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าทุกสายตาจับจ้องมาที่ฉันสลับกับเทียน

 

               "กูขอเปลี่ยนคำถาม"

 

               "ไม่ได้ไอ้สัส ถามแล้วต้องตอบ" ทำไม ตอบแค่นี้มันยากมากหรือไง

 

               "... คำถามโง่ๆ... กูก็รักของกูดิวะ รักมากด้วย" ฉันอึ้งไปเลยกับคำตอบของเทียน เขาพูดโดยไม่มองหน้าฉันแถมยังมองผ่านฉันไปยังพี่เพลิงอีกทั้งๆที่ฉันกำลังจ้องหน้าเขาอยู่

 

               "ฮิ้วววว" พี่ทัพโหร้องขึ้น "มา ต่อๆ กูอยากฟังคำถามที่สองแล้ว"

 

               "คำถามที่สองของกู... ถ้ามึงได้น้องกลับคืนมาเป็นของมึง อะไรคือสิ่งที่มึงจะทำให้น้อง" แต่ละคำถามทำเอาฉันแทบจะหายใจไม่ออก ทำไมยิงคำถามมาแต่ละทีทำเอาหน้าฉันชาแบบนี้ ทำไมถึงถามกันออกมาโต้งๆแบบนี้นะ

 

เป็นอีกครั้งที่ฉันหันไปมองคนข้างกาย แต่คราวนี้กลับเห็นว่าเขามองฉันอยู่ก่อนแล้ว ไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกจากปากเขานอกจากแววตาที่อ่านไม่ออก

 

               "ตอบดิวะ อมขี้หรอ" พี่ทัพพูดขึ้น

 

               "ถ้ากูได้แพรวกลับคืนมาเป็นของกู สิ่งที่กูจะทำคือกูจะพยายามอย่างดีที่สุดที่จะทำให้แพรวมีความสุขและไม่เสียน้ำตาเพราะกูอีก กูจะทำให้แพรวภูมิใจในตัวกูและกลับมารักกูเหมือนเดิมอีกครั้ง"

 

               "...." เกิดเดทแอร์ขึ้นกลางวง ไม่ใช่แค่ฉันและเขา แต่ทุกคนในวงกลับเงียบสนิท แววตาเทียนไหววูบขณะที่พูดราวกับเขากำลังอ้อนวอนฉันผ่านทางสายตาให้ฉันให้โอกาสเขาและให้อภัยในสิ่งที่เขาทำ ตอนนี้ฉันได้แต่เม้มปากเข้าหากันสนิทไม่มีคำพูดใดๆออกมา

 

               "อะจบเกมครับๆ เปลี่ยนคนดีกว่า ผมว่าคำถามไอ้เพลิงชักจะเครียดเกินไป คนต่อไปน้องลูกพีชจับเลยครับ" พี่ทัพเป็นคนเอ่ยทำลายความเงียบ ฉันละสายตาจากเทียนหันกลับมามีส่วนร่วมที่เกมอีกครั้ง ฉันไม่รู้ว่าเเทียนมองฉันอยู่ไหม แต่ฉันยังไม่อยากพุดอะไรกับเขาตอนนี้ "ได้อะไรครับน้องพีช ไอ้เพลิงอ่านให้น้องดิ้" พี่เพลิงเป็นคนหยิบกระดาษในมือลูกพีชไปเปิดอ่านก่อนที่จะนิ่งไปสักพักแล้วพับมันเก็บใส่ในกระเป๋าเสื้อ "เขียนว่าไง"

 

               "มันเขียนว่าคืนนี้ยัยนี่ต้องนอนกับกู"

 

               "เห้ย" ลูกพีชร้องขึ้นเสียงหลงพลางเบิกตาโพลง

 

               "เห้ย กูไม่ได้เขีย..."

 

               "หุบปากไปเลยไอ้ทัพ มึงเขียนเองมึงจำไม่ได้หรอ อะพอ ตาคนอื่น"

 

               "ได้ไง คืนนี้ฉันจะนอนกับเพื่อนฉัน" ลูกพีชหันมามองหน้าฉันอย่างเหลอหลาพลางส่งสายตาแกมขอร้องมาให้ ซอรี่นะเพื่อนฉันช่วยแกไม่ได้ ก็ดูหน้าพี่เพลิงตอนนี้สิโหด หน้าดุซะขนาดนั้นใครจะกล้าขัด

 

               "อะคำถามต่อไป น้องแพรวจับเลยครับ" ฉันเริ่มไม่ไว้ใจกระปุกใส่ฉลากตรงหน้า แต่ละอันที่คนก่อนๆจับได้มีแต่อันยากๆทั้งนั้น แถมยังเป็นคำถามที่ทำเอาดิ้นไม่หลุดอีกต่างหาก ฉันเลิกเล่นเกมตอนนี้ทันไหมเนี่ย

 

               "หนูไม่เล่นแล้วได้ไหมคะ"

 

               "ไม่ได้ค่ะ หนูต้องเล่นเพราะพี่ไม่ยอม"

 

ควับ

ไม่ใช่เสียงอะไรหรอก เสียงเทียนหันไปจ้องหน้าพี่ทัพอย่างไวจนคอแทบหัก จ้องพี่เขาขนาดนั้นไม่เอามีดมาแทงเลยล่ะ

 

               "เอ่ออ แพรวจับก็ได้ค่ะ"

 

               "ดีมากค่ะ ก่อนที่พี่จะโดนมันฆ่าตาย" พี่ทัพพูดพลางขยับตัวออกห่างจากเท้าเทียนที่พร้อมจะยื่นออกไปถีบพี่ทัพได้ทุกเมื่อ

 

               "ฉันอ่านให้" อยู่ๆเทียนก็ดึงฉลากในมือฉันไปแล้วเปิดอ่าน เขาเงยหน้าขึ้นมาจากกระดาษแล้วมองหน้าฉัน มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจกับสิ่งที่เขียนไว้ในนั้น หรือว่าฉันจะโดนแกล้ง ฉันไม่ไว้ใจสายตาคู่นั้นเลย "สบตาคนที่นั่งฝั่งขวามือแล้วดื่มพร้อมกันจนหมดแก้ว" นั่นไง คิดแล้วไม่มีผิด ทำไมฉันต้องจับได้ฉลากใบนี้ แล้วทำไมคนที่นั่งขวามือฉันต้องเป็นเขาด้วยเนี่ย ซวยชะมัด


.......


1/2


สบตาเธอคนนี้ ไม่รู้ฉันเป็นอะไร -- อะเพลงนี้มาอีกละ 5555 อย่าพึ่งรำคาญคนแต่งเน้อ ช่วงนี้อารมณ์ดีอัพให้บ่อยเลย ถึงแม้กำลังใจจะน้อยนิดก็ตาม :')



เอารูปพี่เพลิงคนโหดของเรามาฝากจ้า


ปล. ไรท์กำลังทะยอยแก้คำผิดจ้า รีบมาอัพให้ก่อน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #79 pariwatbaipan (@pariwatbaipan) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 09:52
    เขียนเรื่องได้มั่วดีอ่ะ
    #79
    1
    • #79-1 FareeyaWriter (@mybearpp) (จากตอนที่ 40)
      16 มกราคม 2562 / 14:44
      เรียนคุณ Pariwatbaipan หรือ คุณหมอป่านที่เข้ามาเมนต์ตั้งแต่หลายวันก่อน รวมถึงครั้งนี้ด้วย นิยายเรื่องนี้เขียนจากจินตนาการของผู้เขียน และได้แจ้งไว้ข้างต้นแล้วว่า #หากผู้ใดเข้ามาอ่านแล้วไม่ชอบนิยายแนวนี้ คุณสามารถกดออกไปอ่านเรื่องอื่นได้ตามแนวที่คุณชอบ ครั้งที่แล้วคุณผู้อ่านได้แจ้งมาว่า งงกับเนื้อหา อ่านแล้วไม่เข้าใจ ดิฉันได้อธิบายไปอย่างละเอียดแล้ว สามารถกลับไปอ่านคอมเมนต์เก่าๆได้ค่ะ คุณบอกว่า ถ้าเรื่องไหนไม่อิน ไม่ชอบ ไม่คอมเมนต์หรอกค่ะ **ใช่ค่ะ คุณผู้อ่านสามารถเพิกเฉย ไม่คอมเมนต์ แล้วเลิกอ่านไปเลยก็ได้ แต่คุณไม่มีสิทธิกล่าวหาความคิดหรือจินตนาการของผู้อื่นว่า "มั่ว" คำนี้ไม่สุภาพเป็นอย่างมากค่ะ
      #79-1
  2. #77 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 23:07
    ใจอ่อนได้แล้ว
    #77
    1
    • #77-1 FareeyaWriter (@mybearpp) (จากตอนที่ 40)
      16 มกราคม 2562 / 15:01
      ขอบคุณที่ติดตามกันและขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ :)
      #77-1