[จบแล้ว-เปิดให้อ่าน] ●The missing piece แฟนเก่า..จะเอาคืน●

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 25,900 Views

  • 174 Comments

  • 659 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    371

    Overall
    25,900

ตอนที่ 38 : EP 13 : คืนนี้นอนด้วยกันนะ (1/2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1497
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    14 ม.ค. 62

***จบพาร์ทอดีต ต่อไปจะกลับเข้าปัจจุบันแล้วนะคะ ใครลืมว่าถึงตรงไหนแล้วกลับไปอ่าน EP9 พาร์ท 3/3 ได้จ้าา

 

EP 13 คืนนี้นอนด้วยกันนะ

[1/2]

"คืนนี้นอนด้วยกันนะ"

By Thean


'ถ้านายอยู่ที่ไหน ฉันก็จะอยู่ที่นั่น ถ้าตรงนั้นไม่มีนาย มันก็จะไม่มีฉันเหมือนกันฉันจำประโยคทั้งหมดได้ไม่มีผิดเพี้ยนแม้แต่ประโยคเดียว แต่แพรวพลอยคนโง่คนนั้นมันได้ตายไปแล้ว จะไม่มีผู้หญิงอ่อนแอคนนั้นอีกแล้ว

 

               "เลิกปฎิเสธหัวใจตัวเองได้แล้วเสียงทุ้มของคนข้างกายทำให้ฉันได้สติพร้อมกับกระพริบตาสองสามทีเพื่อไล่น้ำตาที่รื้นขึ้นมาตรงหัวตา เขาไม่มีทางได้เห็นความอ่อนแอของฉันอีกต่อไป

 

                "อะไรที่มันเป็นความทรงจำเก่าก็ทิ้งมันไว้ตรงนั้นเหอะ อย่าไปรื้อฟื้นมันเลยฉันพูดพลางกำมือทั้งสองข้างเข้าหากันแน่น มันไม่ได้ง่ายเลยที่จะโกหกออกไปต่อหน้าสายตาเจ็บปวดที่กำลังมองมาที่ฉัน

 

               "ฉันจะพาเธอคนเดิมกลับมาเอง เธอไม่มีทางหนีตัวตนของตัวเองได้หรอกดวงตาไหววูบเมื่อกี้แปรเปลี่ยนเป็นแน่วแน่ขึ้นมาอีกครั้ง แต่รู้เอาไว้นะเทียน ยิ่งนายพยายามมากเท่าไหร่ตัวนายเองนั่นแหละที่จะเจ็บมากขึ้นเท่านั้น ฉันจะไม่มีทางกลับไปเป็นคนโง่คนเดิมอีก ถึงแม้ว่าการตีตัวออกห่างจากนายมันจะทำให้หัวใจฉันสะบักสะบอมซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ตาม

 

....

 

               "ถามอะไรอย่างนึงได้ไหม" จากที่เงียบกันราวๆสิบนาทีอยู่ๆเทียนก็เอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบ

 

               "อืม"

 

               "อยู่ๆทำไมเธอถึงกลับไปหาแฟนเก่าอย่างไอ้ซอยด์ได้" 

 

               "หนีไม่พ้นเรื่องวันนั้นอีกจนได้นะ... ฉันเจอซอยด์โดยบังเอิญที่ร้านเหล้าตอนที่ฉันเข้าใจนายกับลูกพีชผิด"

 

               "แต่หลังจากวันนั้นเธอก็กลับมาหาฉัน" เทียนทำหน้าเหมือนไม่เข้าใจ 

 

               "ฉันไปพักอยู่กับซอยด์สามวันก่อนที่จะได้ฟังความจริงจากลูกพีช แล้วฉันก็คิดว่าฉันควรกลับไปหานายเพราะเรื่องนั้นนายไม่ได้ผิดอะไรเลย ฉันส่งข้อความนัดนายให้ออกมาหาที่ลานน้ำพุ แต่นายก็ไม่มา" ฉันพูดพลางนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้นไปด้วย

 

               "วันนั้นฉันไม่ได้พกโทรศัพท์เพราะรีบออกไปผับนั่น ผับที่เธอไปนั่นแหละ มีคนบอกว่าเห็นเธอที่นั่น ฉันเลยคิดว่าเธออาจจะไปอีกก็เลยไปดักรอเธอทั้งคืน แต่เธอก็ไม่มา"

 

               "ถ้านายพกโทรศัพท์ บางทีฉันอาจไม่ต้องมาเห็นฉากบ้าๆนั่นก็ได้"

 

               "ขอโทษ"

 

               "ช่างมันเหอะเรื่องมันเก่าแล้ว ฉันเหนื่อยที่จะรื้อฟื้นมันเต็มทน"

 

               "เธอไม่อยากรู้หรอว่าตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาฉันหายไปไหน ทำไมไม่ตามหาเธอ" ฉันหันกลับไปมองหน้าเขาหลังจากที่เขาพูดจบ ฉันเคยคิดหาเหตุผลมาตลอดว่าทำไมเขาไม่มีคำอธิบายให้ฉันหรือแม้แต่ตามหาฉัน แต่วันนี้เขากลับยกมันขึ้นมาพูด ฉันควรจะรู้สึกยังไง

 

               "เหตุผลเดียวก็คือนายหมดรักฉันแล้วไง"

 

               "เธอคิดแบบนั้นจริงๆหรอ"

 

               "..." ฉันเงียบเป็นคำตอบเพราะฉันก็ไม่คิดเหมือนกันว่าคนเราจะหมดรักกันง่ายดายขนาดนั้น มันคงจะมีเหตุผลอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาไม่ไปตามหาฉัน

 

               "คืนนั้นฉันออกตามหาเธอทั้งคืน มันเป็นคืนที่ฝนตกอย่างบ้าคลั่ง" อย่าบอกนะว่า "ฉันถูกพายุฝนจนเปียกไปทั้งตัว แล้ววันต่อมาฉันก็มีไข้ แต่ฉันก็ไม่ยอมแพ้ ฉันออกตามหาเธอจนร่างกายฉันแทบไม่ไหว ฉันแอดมิดไปเกือบเดือน ฉันอยากแอบออกไปตามหาเธอทุกวันแต่ก็ถูกพ่อแม่กักบริเวณเพราะครั้งนั้นฉันป่วยหนักมากกว่าทุกครั้ง แต่พอได้ออกมาจากโรงพยาบาลฉันกลับขี้ขลาด ไม่กล้าไปเจอหน้าเธอ กลัวถูกมองด้วยแววตาที่เกลียดชังเหมือนวันนั้นอีก เลยเป็นเหตุผลที่ฉันไม่ไปเจอเธอ ได้แต่คอยแอบมองอยู่ห่างๆ ฟังข่าวจากคนนั้นบ้างคนนี้บ้างเพราะฉันทำมากกว่านั้นไม่ได้"

 

ฉันนั่งฟังที่เทียนเล่าด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ส่วนนึงมันเหมือนกับว่าฉันได้เคลียเรื่องค้างคาใจมาเนิ่นนาน ความรู้สึกมันเบาโหยงและรู้สึกโล่งใจขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฉันกำลังคล้อยตามกับสิ่งที่เขาพูดอีกแล้วใช่ไหม ฉันกำลังจะให้อภัยผู้ชายคนนี้อีกแล้วหรือเปล่า

 

               "กลับเข้าบ้านกันเถอะ" เราจะต้องเลิกพูดถึงเรื่องนั้นกันได้แล้วก่อนที่ฉันจะเผลอโอนอ่อนกับเขาไปมากกว่านี้ ฉันพูดพลางลุกขึ้นปัดเศษทรายออกจากกางเกงแล้วเดินหันหลังมุ่งตรงมายังบ้านพัก เสียงเท้าที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้รู้ว่าเขากำลังเดินตามฉันมา ความรู้สึกของฉันในวันที่กลับมาเจอเขาแรกๆกับตอนนี้มันไม่เหมือนกันเลยสักนิด มันเหมือนกับว่าฉันได้ทิ้งความโกรธแค้นทุกอย่างไปแล้วจนแทบไม่มีเหลือเลย

 

...

 

               "กว่าจะเสด็จนะมึง" เทียนหันไปทักทายพี่ทัพที่พึ่งมา ฉันนึกว่าเขาจะพาสาวมาด้วยซะอีกแต่กลับมาคนเดียวซะงั้น

 

               "เออ กูมาก็ดีละมะ" พี่ทัพในเสื้อคอปกสีเหลืองคาดน้ำเงินเด่นสง่ามาแต่ไกลพูดขึ้น

 

               "มาช้าแบบนี้พรุ่งนี้ค่อยมาก็ได้"

 

               "สัส ... แล้วนี่มึงพาน้องแพรวคนสวยของกูมาด้วยทำไม" พี่ทัพพยักหน้าให้ฉันเล็กน้อยแล้วหันไปถามเทียน ฉันก็ยิ้มตอบกลับไปนิดๆแล้วก้มหัวลงเล็กน้อยเป็นมารยาท

 

               "เรื่องกู"

 

               "เออคร้าบบ รู้แล้วว่าเรื่องของมึง แต่ผู้หญิงเขามีเจ้าขะ.. โอ๊ยสัส ปามาได้ ขวดน้ำนะไม่ใช่ปุยนุ่น"

 

               "มึงเลิกเสือกเรื่องกูซักที" เทียนพูดแล้วเดินมาดึงข้อมือฉันให้ไปยืนใกล้ตัว

 

               "เออๆ กูแซวแค่นี้ทำของขึ้น...แล้วนี่ไอ้เพลิงไปไหน"

 

               "ออกไปเดินเล่น"

 

               "นั่นไงมาพอดี เห้ย แล้วนั่นสาวที่ไหนวะ" พี่ทัพชะเง้อไปมองคนที่พึ่งเดินเข้ามา ยัยลูกพีชกำลังเดินมาทางนี้โดยมีพี่เพลิงกึ่งลากกึ่งจูง "เอ๊ะ นี่น้องลูกพีชที่ไปลากไอ้เพลิงที่ผับวันนั้นป้ะ" ลากที่ผับงั้นหรอ? ยัยลูกพีชเนี่ยนะ ฉันว่าสองคนนี้ต้องมีอะไรบางอย่างที่ฉันไม่รู้แน่ๆ

 

               "หุบปากไปสัส ปากว่างก็เปิดเบียร์มาแดก" พี่เพลิงพูดพลางเดินไปหยิบกระป๋องเบียร์โดยเปิดมันด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างก็จับแขนลูกพีชไว้ไม่ยอมปล่อย ส่วนยัยลูกพีชก็เงียบกริบเช่นกัน สีหน้าบ่งบอกอารมณ์ได้เป็นอย่างดีว่าเพื่อนฉันก็อารมณ์เสียไม่ต่างจากพี่เพลิง

 

               "แม่งไปโดนใครเหยียบหางมาวะ" พี่ทัพหันมาถามเทียน เทียนแค่ยักไหล่แล้วจูงแขนฉันให้เดินตาม เขาพาฉันเดินขึ้นบันไดมายังชั้นสองโดยไม่พูดอะไรก่อนที่จะเปิดประตูห้องนอนของฉันกับลูกพีชเข้ามา

 

ข้อมือฉันถูกปล่อยให้เป็นอิสระก่อนที่เทียนจะเดินไปเปิดตู้แล้วรวบเอาเสื้อผ้าของฉันออกมา

 

               "เดี๋ยวเทียน จะทำอะไร" หรือว่าเขาจะพาฉันกลับแล้ว

 

               "คืนนี้เธอคงไม่ได้อยู่กับเพื่อนเธอแล้วล่ะ เก็บเสื้อผ้าเธอไปไว้ห้องฉันซะ"

 

               "ทำไม" อะไรของเขาฉันงงไปหมด อยู่ๆก็มาบอกให้เก็บเสื้อผ้า แล้วฉันไม่ได้นอนกับยัยลูกพีชคืออะไร

 

               "นี่ดูไม่ออกหรือโง่"

 

               "เรื่องอะไรก็พูดมาสิ อธิบายมา ฉันไม่เข้าใจ"

 

               "ก็เพื่อนเธอกับไอ้เพลิงไง"

 

               "ห๊ะ" ลูกพีชกับพี่เพลิงงั้นหรอ

 

               "เธอไม่เห็นรอยที่คอเพื่อนเธอหรือไง หรืออยากนอนห้องนี้ก็ตามใจ ไอ้เพลิงเข้ามาเมื่อไหร่ก็อยู่กันไปสามคนแล้วกัน"

 

               "เห้ย" เดี๋ยวนะ นี่มันเรื่องอะไรกัน

 

               "จะงงอีกนานไหม"

 

               "ฉันไม่เข้าใจ พี่เพลิงกับลูกพีชหรอ ตั้งแต่เมื่อไหร่"

 

               "ยัยนั่นไม่ได้บอกเธอหรอว่าที่วันนั้นยัยนั่นจูบฉันสาเหตุมาจากไอ้เพลิง"

 

               "?????"

 

               "ยัยนั่นต้องการประชดไอ้เพลิงเลยมาลงที่ฉัน แถมช่วงหลังๆยังชอบเข้าหาฉันเพราะอยากยั่วให้ไอ้เพลิงหึงตั้งหลายครั้ง" อะไรกัน ฉันไม่รู้มาก่อนเลยนะเนี่ย ฉันไม่เคยมองลูกพีชออกเลยสักครั้งว่ายัยนี่แอบมีใครที่ชอบหรือเปล่าเพราะวันๆฉันก็ไม่เคยเห็นลูกพีชมันจะยุ่งกับผู้ชายคนไหน ความจริงแล้วคนที่ลูกพีชชอบก็คือพี่เพลิงงั้นหรอ "ยัยนั่นชอบขู่ฉันให้ออกไปหาแล้วบอกฉันว่าจะช่วยเรื่องเธอ จะทำให้เธอกลับมาหาฉัน สุดท้ายฉันก็โดนยัยนั่นหลอกครั้งแล้วครั้งเล่า"

 

               "แต่ฉันไม่เห็นว่าพี่เพลิงจะมีท่าทีชอบลูกพีชเลยนี่"

 

               "ก็ใช่น่ะสิ ก็เพื่อนเธอเป็นคนตามจีบไอ้เพลิงก่อน"

 

               "ห๊ะ"

 

               "เอออ ช่างแม่งเรื่องของคนอื่นเถอะ คราวนี้เข้าใจแล้วนะว่าฉันกับเพื่อนเธอไม่มีทางลงเอยกันได้"

 

               "ก็ไม่เห็นว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวกับฉันตรงไหนเลย" ฉันพูดพลางเดินหนีเขามานั่งที่เตียง เรื่องอะไรฉันจะปล่อยให้เพื่อนฉันนอนคนเดียวล่ะ ถึงแม้ลูกพีชจะชอบพี่เพลิงก็ไม่ได้หมายความว่าพี่เพลิงจะสามารถทำอะไรลูกพีชตามอำเภอใจได้

 

               "ฉันเห็นนะว่าเมื่อกี้เธอทำหน้าโล่งใจ"

 

               "ใครทำ เปล่าทำ ไม่ได้ทำซะหน่อย"

 

               "หึ เธอหลอกฉันไม่ได้หรอก สีหน้าเธอบอกแบบนั้น"

 

               "แล้วทำไมฉันต้องโล่งใจด้วย ฉันเกี่ยวอะไร"

 

               "เธอคิดว่าลูกพีชตามฉันมาใช่ไหม" ยอมรับเลยว่าตอนแรกฉันคิดแบบนั้น ฉันว่าฉันพอจะรู้สาเหตุที่ลูกพีชมันพาลโมโหใส่ฉันวันนี้แล้วล่ะ คนที่มันหึงไม่ใช่เทียนแต่เป็นพี่เพลิงต่างหาก ลูกพีชคงหงุดหงิดที่พี่เพลิงชวนฉันมาถ่ายแบบแถมยังทำท่าทางเหมือนสนิทสนมกันในตอนแรก หึงโหดเหมือนกันนะเนี่ยเพื่อนฉัน

 

               "จะตามใครมาก็ไม่เกี่ยวกับฉันซะหน่อย"

 

               "แน่ใจหรอว่าไม่เกี่ยว" เทียนก้าวเข้ามาหาฉันเรื่อยๆ ฉันมองตามเขาด้วยแววตาหวาดระแวงก่อนที่ร่างสูงจะมาหยุดยืนตรงหน้าฉันจนไม่มีพื้นที่ว่าง

 

               "แน่ใจสิ แล้วเข้ามาใกล้ขนาดนี้ทำไม ออกไป" ฉันพูดพลางใช้มือทั้งสองข้างผลักเอวเขาให้ออกห่าง แต่เขากลับไม่ขยับตัวแม้แต่นิด

 

               "แพรว" มือหนาเชยคางฉันขึ้นพลางโน้มตัวลงมาพร้อมกับเอ่ยเรียกชื่อฉัน

 

               "อะไร" ฉันกะแทกเสียง

 

                    "คืนนี้นอนด้วยกันนะ"


........

1/2


จากที่ประคับประคองดราม่ากันมาหลายตอนจนรีดเดอร์เริ่มแบกรับกับความดาร์กนี้ไม่ไหว ซึ่งไรท์ได้แจ้งไปตั้งแต่บทนำแล้วว่าเนื้อหาเรื่องนี้ค่อนข้างดาร์กและมีความรุนแรงพอสมควร เป็นแนว#ดราม่าโรแมนซ์ แต่ยังจัดอยู่ในโหมดหวานแหววเพราะตอนจบมันไม่ได้เศร้า และหลังจากนี้เนื้อหาจะเริ่มเป็นไปในทางบวก 


เนื้อเรื่องของพาร์ทอดีตไรท์ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้เพื่อให้อิงกับชีวิตจริงที่เคยพบเห็นมา คนเราผิดพลาดกันได้ เลวกันได้ ซึ่งอยู่ที่ว่าเขาสมควรได้รับโอกาสให้แก้ตัวไหม สมควรได้รับการให้อภัยไหม เพราะบางครั้งบทเรียนในชีวิตมันก็สอนให้บุคคลเหล่านั้นประพฤติปฎิบัติตัวดีขึ้นได้


ขอบคุณที่แนะนำติชมกันนะคะ : )


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #115 nunamcha (@nunamcha2014) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 18:50
    ทำไมเรารู้สึกขยะแขยงพระเอกอ่ะ?
    #115
    0
  2. #78 payajuraki (@payajuraki) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 00:11
    ขอบคุณค่าาาา
    #78
    1
    • #78-1 FareeyaWriter (@mybearpp) (จากตอนที่ 38)
      16 มกราคม 2562 / 15:08

      ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ
      #78-1
  3. #76 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 23:36
    ดีกันเร็วๆเถอะ
    #76
    0