[จบแล้ว-เปิดให้อ่าน] ●The missing piece แฟนเก่า..จะเอาคืน●

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 25,341 Views

  • 174 Comments

  • 648 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    638

    Overall
    25,341

ตอนที่ 35 : EP 12 : ฉันเกลียดนาย (1/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1291
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    10 ม.ค. 62

บอกกล่าวจากไรท์เตอร์

     ตั้งแต่ตอนที่10 ไปยาวๆจนถึงตอนที่12 จะเป็นพาร์ทอดีตของเทียน แพรวพลอย แล้วก็ซอยด์นะคะ ในที่สุดก็มาถึงตอนเฉลยสักที เย้ๆๆ ช่วงนี้ไรท์จะอัพให้ถี่ขึ้น อาจจะอัพทุกวันเวลาประมาณ4ทุ่ม หรืออาจจะวันเว้นวันนะคะ รอติดตามกันจ้า

 

EP 12

[1/3]


"สิ่งที่นายทำมันไม่ได้เรียกว่ามนุษย์แล้วเทียน นายมันสัตว์เดรัชฉาน"

By Praewploy



พาร์ทเทียน


 

               "เปิดเข้ามาเลยพึ่งอาบน้ำเสร็จ" เสียงเล็กที่ผมคิดถึงมาตลอดทั้งวันดังออกมาตามสาย เพราะไอ้เหี้ยทัพคนเดียว อุตส่าห์ทำรายงานเตรียมส่งอาจารย์ตั้งสองสามวันแต่แม่งเสือกทำไฟล์หาย ผมก็ไม่ได้สำรองไฟล์ไว้ด้วยเลยต้องไปช่วยมันทำใหม่ที่คอนโดเพราะมันเป็นงานคู่ กว่าจะได้กลับมาห้องก็เกือบค่ำ เมียก็คิดถึง วันหยุดยังไม่ได้อยู่ด้วยกันอีก

 

               "อ้อ งั้นเดี๋ยวเปิดเองก็ได้"

 

               "อื้ม โอเค งั้นแค่นี้นะ" ผมยิ้มหน้าบานตอนที่ได้ยินเสียงเธอ คบกันมาตั้งเจ็ดเดือนแล้วบอกตรงๆว่าผมไม่เคยเบื่อเธอหรือรักเธอน้อยลงเลยแม้แต่วันเดียว ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ความรู้สึกของผมที่มีต่อแพรวมันไม่เคยเปลี่ยน

 

               "เดี๋ยว

 

               "ว่าไง"

 

               "จะเปิดเข้าไปแล้วนะผมพูดพร้อมกับมือที่เอื้อมไปจับลูกบิดประตู

 

               "อื้ม ก็เข้ามาสิเสียงเล็กดูสั่นๆพิกล หรือเธอหนาวเพราะกำลังอาบน้ำอยู่จะได้เข้าไปกอดให้คลายหนาวซะเดี๋ยวนี้เลย

 

               "ครับ คิดถึงจะตายอยู่แล้ว อยากกอดมากๆเลยรู้ไหม"

 

               "...อื้ม งั้นก็รีบเข้ามา

 

               "ครับ"

 

               "เดี๋ยวกะ...เธอพูดยังไม่ทันจบประโยคผมก็ดันมือไวกดวางสายไปซะก่อน ก็คนมันคิดถึงจนอยากเจอแล้วนี่ ค่อยเข้าไปคุยกันในห้องไม่ดีกว่าหรอ

 

พอเข้ามาในห้องผมก็เห็นร่างเล็กในชุดคลุมอาบน้ำยืนหันหลังให้ผมอยู่ ผมรีบวางของทั้งหมดไว้ที่พื้นก่อนที่จะเดินเข้าไปกอดเธอจากด้านหลัง

 

               "หอม อาบเสร็จแล้วหรอ"

 

               "..."

 

               "ทำไมผมดูสั้นลง แอบไปตัดผมมาอีกแล้วใช่ไหม" ผมซุกไซ้ใบหน้าไปที่ซอกคอเธอพลางสูดดมกลิ่นกายหอมๆจากครีมอาบน้ำที่ผมและเธอใช้เป็นประจำ ผมไม่ชอบให้เธอตัดผมยาวๆของเธอทิ้ง เวลาเธอตัดผมสั้นมันก็ไม่ได้น่าเกลียดอะไรแต่ผมชอบผมเงาดำนั่นมากกว่า "นั่งลงสิเดี๋ยวเทียนเช็ดผมให้" ผมค่อยๆประคองร่างเธอให้นั่งลงซ้อนกับผมบนเตียงนุ่ม กอดเอวเธอเข้าประชิดตัวให้แน่นขึ้นไปอีกเพื่อทดแทนความคิดถึงที่ผมมีมาตลอดทั้งวัน

 

ควับ

 

               "เห้ย"

 

แต่พอคนที่ผมกอดอยู่หันหน้ามาผมถึงกับต้องผงะ เพราะคนที่ผมทั้งกอดทั้งหอมอยู่ตั้งนานสองนานไม่ใช่แพรวพลอยแต่คือลูกพีชเพื่อนสนิทของเธอ แล้วเธอมาทำอะไรที่นี่ มาทำอะไรให้ห้องของผมกับแพรว 

 

               "เธอ" ผมดันตัวเองออกห่างจนเธอลงไปจากหน้าตักผม ดีแค่ไหนแล้วที่ผมไม่ผลักเธอจนกระเด็นตกเตียง แล้วเงียบอยู่ทำไมตั้งนานวะ ทำไมไม่บอกผมว่าเธอไม่ใช่แพรวพลอย ทำไมปล่อยให้ผมทั้งกอดทั้งลูบทั้งคลำอยู่แบบนั้น 

 

               "ไม่ใช่แพรวพลอย ลูกพีชเอง" คนที่มีเรียวปากหยักเคลือบลิปสติกสีแดงตรงหน้าพูดขึ้น นาทีนี้ผมมึนงงไปหมด จับต้นชนปลายไม่ถูกว่าเพื่อนของแพรวมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

 

               "แพรวไปไหน ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่" ผมเขยิบตัวออกห่างพลางจ้องเธออย่างต้องการคำตอบ

 

               "ไม่รู้สิ ที่รู้ๆที่นี่ก็มีแค่ฉันกับนาย" ลูกพีชเขยิบตัวเข้าใกล้ผม จากที่ผมสร้างระยะห่างออกมาประมาณนึงแล้วแต่เธอกลับเข้ามาใกล้จนระยะห่างเกือบติดลบ

 

               "เธอต้องการอะไร" ผมไม่ใช่คนโง่ที่จะดูไม่ออกว่าแววตาเธอเหมือนลูกเสือกที่จ้องจะงาบกระต่ายอยู่รอมร่อ ผมเป็นแฟนเพื่อนสนิทของเธอแต่ทำไมเธอมาทำกิริยาอันไม่สมควรแบบนี้กับผมล่ะ 

 

               "ต้องการพี่ ฉันต้องการพี่ไงล่ะ...พี่เทียน" จบประโยคลูกพีชก็เอื้อมมือเข้ามาปาดนิ้วชี้ลงบนเสื้อเชิ้ตตรงหน้าอกของผม ผมขมวดคิ้วแน่นพลางดันมือเธอออกห่าง ผู้หญิงคนนี้คิดจะทำอะไรกันแน่

 

               "หยุด ออกไปจากห้องฉันได้แล้ว" ผมลุกขึ้นยืนทิ้งให้เธอกวาดตามองตามผมอย่างละห้อย

 

               "ไอ้แพรวไม่อยู่ที่นี่ซะหน่อย พี่ไม่สนใจจะเล่นสนุกกันหน่อยหรอ" ผู้หญิงคนนั้นลุกขึ้นเดินตามผมมาแล้วเข้ามาประชิดกายผมอีกรอบ สองแขนยกขึ้นโอบรอบคอผมอย่างไม่ทันตั้งตัว ผมจับแขนทั้งสองข้างของเธอแน่น อยากจะกระชากออกมาแล้วผลักตัวเธอให้หงายแต่ผมยังพอเป็นสุภาพบุรุษอยู่บ้างที่จะไม่ทำร้ายผู้หญิง ผมคิดว่าคำพูดคงช่วยแก้สถานการณ์ได้ บางทีเธออาจจะยอมฟังผมแล้วออกไปแต่โดยดี

 

               "ฉันไม่ได้สนใจเธอ อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ ออกไป"

 

               "ถ้าพีชไม่ออกพี่เทียนจะทำไมคะ" เธอพูดพร้อมทั้งเขย่งปลายเท้าขึ้นเพื่อให้ใบหน้าเราอยู่ในระดับเดียวกัน เราต่างฝ่ายต่างจ้องหน้ากันอย่างไม่ลดละ เธอกำลังใช้สายตาแบบไหนมองผมผมไม่รู้แต่ผมจ้องเธอด้วยแววตาที่แสนรังเกียจ เธอทำแบบนี้กับเพื่อนรักเธอได้ยังไง แพรวพลอยรักเธอมากกว่าเพื่อนคนไหนๆเธอก็รู้อยู่แก่ใจ จากนี้ไปผมคงต้องกันแพรวออกห่างจากผู้หญิงร้ายๆคนนี้แล้วล่ะ

 

               "อย่าให้ฉันต้องใช้กำลังกับเธอ อย่าทำตัวแบบนี้ให้แพรวต้องเสียใจ เธอเป็นเพื่อนแพรวไม่ใช่หรอ"

 

               "อย่าพูดถึงแพรวตอนนี้สิคะ ไม่สนุกเลยนะ" มือที่โอบรอบคอแปรเปลี่ยนมาลูบใบหน้าผมอย่างอ้อยอิ่งพร้อมกับดวงตาหวานเยิ้มที่มองมา แต่ผมกลับมองว่ามันน่าขยะแขยงสิ้นดี "พี่ก็ไม่ต่างจากคนเจ้าชู้พวกนั้น พี่ไม่ต่างจากเพื่อนพี่นักหรอก ผู้ชายมันก็เหมือนกันทั้งโลก" ถ้อยคำประชดประชันส่งออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบพร้อมกับแววตาไหววูบ ผู้หญิงคนนี้มีปมกับผู้ชายหรือไงถึงมองว่าผู้ชายจะเลวเหมือนกันทุกคน แล้วที่ว่าเพื่อนผมมันคืออะไร เธอรู้จักเพื่อนผมงั้นหรอ

 

               "ฟังนะ ฉันไม่ได้พิศวาสเธอ ฉันก็รักเพื่อนของเธอมาก ฉันรักแพรวพลอย แล้วฉันก็ไม่ได้เจ้าชู้ ฉันไม่ได้เลว ฉันรักแค่เพื่อนเธอคนเดียวจำใส่หัวไว้ซะ" ผมจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอแน่นก่อนที่จะผลักตัวเธอออกห่าง ถ้าเธอไม่ยอมออกไปผมจะออกไปเอง ผมหันหลังกลับโดยมีสายตาที่เหมือนถูกขัดใจมองตามมา 

 

ควับ อึก

 

อยู่ๆแขนผมก็ถูกคว้าไว้จากด้านหลังแล้วกระชากอย่างแรงโดยไม่ทันตั้งตัว ร่างผมกระแทกกับผู้หญิงคนนั้นจนเราล้มลงไปบนเตียงกันทั้งคู่

 

               "ทำเหี้ยอะไรวะ อึก" อยู่ๆคนที่นอนอยู่ใต้ร่างก็โน้มคอผมลงไปประกบปาก ผมตกใจจนเบิกตาโพลง สติที่ยังกลับมาไม่ครบถ้วนทำให้ผมไม่ได้ผลักเธอออกแต่ก็ไม่ได้จูบตอบเธอแต่อย่างใด ลิ้นเล็กที่แทบจะจูบไม่เป็นถูกสอดเข้ามาในปากผมอย่างเงอะๆงะๆ ในขณะที่ผมกำลังจะผลักเธอออกเสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากด้านหลังซะก่อน

 

แกร๊ก

 

               "แพรว" เหตุการณ์มันไวมากจนผมตั้งตัวไม่ทัน ผมนิ่งค้างอยู่กับที่พลางหันมองร่างบางที่ยืนสั่นเทิ้มอยู่หน้าประตู

 

               "ไอ้แพรว" ยัยนั่นตะโกนขึ้นแล้วผลักผมที่คร่อมตัวเธออยู่จนผมเกือบหงายหลังตกเตียง ทีเมื่อกี้เกาะติดผมอย่างกับตุ๊กแก ตอนนี้มาทำท่าตกใจมากกว่าผมซะอีก

 

ผมรีบก้าวลงจากเตียงแล้วเดินเข้าไปหาแพรวทันที แต่ร่างเล็กกลับก้าวถอยหลัง เธอมองผมด้วยสายตาผิดหวัง แววตาคู่นั้นมันบ่งบอกว่าเธอเสียใจแค่ไหนที่เข้ามาเจอผมกับเพื่อนเธอในสภาพแบบนี้

 

               "มันไม่ใช่แบบที่แพรวคิดนะ"

 

               "ช่างมัน"

 

               "แพรว เทียนอธิบายได้"

 

               "ไม่ต้อง!" แม้แต่ตัวผมเธอยังไม่อยากแตะต้อง เธอใช้สายตาที่แสนเกลียดชังมองผม นาทีนี้ไม่ว่าผมจะพูดอะไรเธอคงไม่ยอมฟังผมเพราะภาพที่เห็นมันบอกแบบนั้น

 

เราทะเลาะกันจนสุดท้ายเธอก็ทิ้งผมให้อยู่ในห้องโง่ๆนี่คนเดียว ไม่สิ ยังมีผู้หญิงอีกคนที่ผมต้องเค้นเอาคำตอบจากปากเธอให้ได้ เธอบอกว่าเธอเป็นคนบอกให้แพรวทดสอบบางอย่างกับผม พวกเธอแม่งเล่นเหี้ยอะไรกันถึงทำให้ผมกับแพรวทะเลาะกันรุนแรงแบบนี้ทั้งๆที่เราไม่เคยทะเลาะกันแบบนี้เลยสักครั้งตั้งแต่ที่เราคบกันมา

 

               "อธิบายมา" ผมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ สองขาทรุดนั่งลงกับพื้น แพรวออกจากห้องไปแล้ว และผมก็ไม่มีเรี่ยวแรงจะเหนี่ยวรั้งเธอไว้ ลำพังแค่คำถามที่ผมต้องการคำตอบมันก็ตีกันอยู่ในหัวผมเต็มไปหมดแล้ว ตอนนี้ผมต้องการอย่างเดียวคือคำอธิบายจากปากผู้หญิงคนนี้

 

               "ฉันขอโทษ" คนตรงหน้าก้มหัวลงพลางกระชับเสื้อคลุมแน่น 

 

               "บอกให้อธิบาย! ไม่ได้บอกให้ขอโทษ!!" ผมตะคอกออกไปจนสุดเสียง วินาทีนี้ให้ควายมาฉุดอารมณ์ผมก็ไม่มีทางเย็นลง ผมแทบจะฆ่าคนได้ตอนที่นึกถึงแววตาเจ็บปวดแกมขอร้องนั่น ประโยคสุดท้ายที่เธอพูดกับผมคือขอร้องไม่ให้ผมตามเธอไป ซึ่งนั่นมันก็หมายความว่าเธอขอร้องไม่ให้ผมเข้าไปยุ่งกับชีวิตเธออีก คิดแค่นั้นใจผมมันก็แทบจะทนไม่ไหวแล้ว

 

               "ฉัน ฉันเป็นคนบอกให้แพรวทดสอบนายว่าถ้ามีผู้หญิงคนอื่นแก้ผ้าต่อหน้านายนายจะปฎิเสธไหม"

 

               "..." ทดสอบงั้นหรอ ทุกวันนี้ผมยังทำดีไม่พออีกหรอเธอถึงมาเล่นอะไรไร้สาระแบบนี้ เธอเล่นกับความรู้สึกผมแบบนี้ได้ยังไง

 

               "ทีแรกฉันก็คิดว่าจะยั่วนายเล่นๆ แต่พอฉันนึกถึงคนๆนึงร่างกายฉันมันกลับประท้วง ฉันอยากทำเหมือนที่เขาทำบ้างฉันเลยลืมความผิดชอบชั่วดีไปหมด"

 

               "ช่างเหอะ ออกไปได้แล้ว" ตอนนี้ไม่ว่าลูกพีชจะพูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์แล้วในเมื่อแพรวเห็นแบบนั้นและเชื่อแบบนั้น ไม่ว่าผมจะอธิบายให้ตายยังไงเธอก็คงไม่เชื่อ แต่จะให้ผมปล่อยมือเธอไปง่ายๆแบบนั้นคงเป็นไปไม่ได้ ผมไม่มีวันปล่อยคนที่ผมรักให้เดินจากไปทั้งๆที่เธอเข้าใจผมผิดหรอก เดี๋ยวอารมณ์เย็นขึ้นเธอก็คงกลับมาอยู่ดีนั่นแหละ แพรวไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล

 

เธอคงให้อภัยฉันเหมือนทุกครั้งที่เธอเคยให้ใช่ไหมแพรว เธอจะกลับมาใช่ไหม

 

....

1/3



เหตุเกิดจากความเข้าใจผิด ฮืมมมม คราวนี้พี่เทียนไม่ได้ผิดนะคะ พี่เทียนรักน้องจะตายอยู่แล้วแต่น้องดันเข้าใจผิดไปเอง แต่หลังจากที่ลูกพีชเล่าความจริงให้แพรวฟังหมดแล้วทำไมสองคนนี้ยังไม่คืนดีกัน แถมยังเลิกกันไปตั้งสามเดือน มันต้องมีเงื่อนงำอะไรสักอย่าง หุหุ รอติดตามจ้าาา


ฝากเมนต์ฝากเจิมเค้าด้วยน้า

By Fareeya Writer


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #154 narinarii (@Mmintguz) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 01:22
    ด่านางเอกโง่ได้ไหมที่ยอมให้คนอื่นมาทำลายความสัมพันธ์ของตัวเองกับแฟนที่มันดีอยู่แล้ว แค่คิดที่จะลองใจแฟนก็เท่ากับว่าไม่เชื่อใจแฟนแล้วมั้ย สุดท้ายมาพังเพราะแผนลองใจที่ตัวเองทำ เทียนไม่ผิดอะ นี่ถ้าเป็นเทียนจะเสียใจมากที่แฟนต้องมาลองใจเรา แล้วที่โมโหคือลูกพีชอะ ไปเผือกเรื่องของคนสองคนทำไม และเป็นตัวเธอเองที่เลยเถิดไปจูบแฟนชาวบ้าน พอเพื่อนมาเจอไม่รีบอธิบายอะ ปล่อยเพื่อนไปเฉย
    #154
    0
  2. #68 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 23:00
    นั่นสิเกิดอะไรขึ้นทั้งๆที่แพรวก็เข้าใจแล้ว
    #68
    0
  3. #67 Whispers of a Mermaid (@rosepansy666) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 22:40
    กว่าจะมา รอจนลืมเนื้อเรื่องหมดแล้ว 555

    อ่านย้อนวนไปสิจ๊ะ // กระซิกทั้งน้ามตาาาา

    T_T
    #67
    0