[จบแล้ว-เปิดให้อ่าน] ●The missing piece แฟนเก่า..จะเอาคืน●

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 25,326 Views

  • 164 Comments

  • 645 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    623

    Overall
    25,326

ตอนที่ 29 : EP 10 : พิสูจน์ใจ (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1306
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    3 ม.ค. 62

บอกกล่าวจากไรท์เตอร์

     ตั้งแต่ตอนที่10 ไปยาวๆจนถึงตอนที่12 จะเป็นพาร์ทอดีตของเทียน แพรวพลอย แล้วก็ซอยด์นะคะ ในที่สุดก็มาถึงตอนเฉลยสักที เย้ๆๆ ช่วงนี้ไรท์จะอัพให้ถี่ขึ้น อาจจะอัพทุกวันเวลาประมาณ4ทุ่ม หรืออาจจะวันเว้นวันนะคะ รอติดตามกันจ้า


EP 10 พิสูจน์ใจ

[2/3] 

"ที่ฉันนิ่งแบบนี้ก็เพราะฉันเชื่อใจเทียน"

By Praewploy




               "แกไม่เคยได้ยินหรอ เรื่องที่ว่าร้อยทั้งร้อย ถ้ามีผู้หญิงที่ทั้งสวยทั้งเซ็กซี่มาแก้ผ้าต่อหน้าผู้ชาย ถ้าเป็นชายแท้ทั้งแท่งมีหรอที่จะไม่ทำอะไรแล้วปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นหลุดมือ" ยิ่งฟังฉันก็ยิ่งอยากรู้มากขึ้นไปอีกว่าถ้าเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นกับแฟนตัวเองเขาจะทำแบบนั้นหรือเปล่า เขาจะซื่อสัตย์กับฉันเหมือนที่ปากพร่ำบอกไหม

 

               "ถ้าฉันอยากพิสูจน์ฉันต้องทำยังไง"


......


               "ไม่ยาก แต่แกแน่ใจนะว่าอยากทำแบบนั้นกับแฟนแก"

 

               "อืม ฉันแน่ใจ" ลองดูก็ไม่เสียหายนี่ ฉันรู้อยู่แล้วว่าเทียนเป็นคนยังไง เขาไม่มีทางสนใจผู้หญิงพวกนั้นแน่

 

               "งั้นแกก็หาผู้หญิงที่สวยๆเอ็กซ์ๆสักคนมาอ่อยเขา"

 

               "แล้วฉันจะไปหาผู้หญิงแบบนั้นได้ที่ไหนล่ะ... เดี๋ยวนะ สวยๆเอ็กซ์ๆงั้นหรอ ฉันว่าพอมีอยู่คนนึงนะที่ฉันรู้จัก" ฉันเริ่มคิดอะไรดีๆออก

 

               "ใคร ฉันรู้จักไหม" ลูกพีชละสายตาจากถนนมามองหน้าฉันด้วยความอยากรู้

 

               "แกรู้จักดีเลยล่ะ" ฉันอมยิ้มพลางยกโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดภาพของผู้หญิงคนนึงที่เซ็กซี่บาดตาเกินกว่าใคร

 

               "จริงดิ บอกฉันมาแกจะใช้ใครเป็นเหยื่อในเกมนี้"

 

               "หึ คนนี้ไง" ฉันพูดพร้อมกับโชว์ภาพผู้หญิงในชุดเดรสสีดำรัดรูปให้ลูกพีชดู ยัยนั่นเบิกตาโพลงจนหักเลี้ยวรถกระทันหัน ยังดีที่พอมีสติอยู่บ้างจึงหักพวงมาลัยให้กลับเข้าเลนส์ตามเดิม

 

               "ไอ้บ้า คิดอะไรของแก ฉันไม่ทำเด็ดขาด" ใช่ ผู้หญิงในรูปก็คือลูกพีชนั่นแหละ ทั้งทรวดทรงองค์เอว ทั้งหน้าอกที่ใหญ่พอๆกับฉัน จะมีใครเหมาะไปกว่าเพื่อนฉันคนนี้อีกล่ะ

 

               "แกไม่อยากช่วยฉันหรอ" ฉันกระพริบตาปริบๆสองสามทีพลางอมยิ้มกับท่าทีของลูกพีช

 

               "ฉันช่วยแกคิดได้ แต่ไม่ใช่ว่าฉันจะต้องทำเรื่องพวกนี้กับแกด้วย แล้วถ้าแฟนแกรู้เรื่องแล้วพาลโกรธฉันขึ้นมาจะทำไง"

 

               "เทียนไม่โกรธหรอกน่า เดี๋ยวถ้าเรื่องจบแล้วฉันจะอธิบายให้เขาฟังเอง ไม่ต้องห่วง"

 

               "ให้คนอื่นทำไม่ได้หรอ พริกแกงก็ได้ ยัยนั่นแซ่บจะตาย" ไม่ได้เด็ดขาด ฉันคิดว่าจะไม่แพร่งพรายเรื่องนี้ให้ใครรู้เพราะมันเป็นเรื่องค่อนข้างไร้สาระ ฉันไม่อยากดึงคนอื่นเข้ามามีเอี่ยวด้วย

 

               "ฉันไม่อยากให้คนอื่นรู้ แกกับฉันรู้เรื่องนี้แค่สองคนก็พอ"

 

               "ฉันไม่น่าคิดเกมนี้ให้แกเลย นี่แพรวพลอย! อย่ามามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นนะ"

 

               "แบบไหน" ฉันยิ้ม

 

               "ก็สายตาเจ้าเล่ห์นั่นไงฉันไม่เคยเห็นมันมาก่อน ฉันไม่น่าเอาความชั่วร้ายใส่หัวแกเลย"

 

               "สายไปแล้วล่ะลูกพีช ฉันอยากทำอะไรแบบนี้ดูบ้าง แกบ่นฉันบ่อยๆไม่ใช่หรอว่าฉันเป็นยัยซื่อไม่ทันคน ฉันอยากเปลี่ยนตัวเองดูบ้าง"

 

               "ฉันว่าฉันเริ่มกลัวแกแล้วนะ"

 

               "ฉันยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย" ฉันพูดพร้อมกับนึกถึงเรื่องสนุกในหัว อยากให้มันมาถึงไวๆ

 

               "หยุดพูดแล้วลงรถไปได้ละ ถึงคอนโดแกแล้ว" ทันทีที่รถจอดลูกพีชก็เอ่ยไล่ฉัน ฉันอมยิ้มปนขำพร้อมกับก้าวลงจากรถ แต่ก่อนที่ประตูจะปิดลงฉันก็ก้มหน้าลงมาพูดกับลูกพีชอีกครั้ง

 

               "เสาร์นี้แล้วกันนะ ไว้ฉันคิดแผนออกแล้วจะโทรบอกอีกที" พูดจบฉันก็ปิดประตูลง ไม่ทันให้ลูกพีชได้ตอบอะไรด้วยซ้ำ ถือว่ามัดมือชกแล้วกันนะยัยเพื่อนรัก

 

.....

 

สามวันต่อมา // วันเสาร์ตอนเย็น

 

ตอนนี้ฉันออกมาเดินเล่นที่สวนสาธารณะใกล้ๆคอนโดพร้อมกับหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ในหัวกำลังนึกถึงภาพเหตุการณ์ที่เทียนกำลังจะเผชิญ เขาจะมีสีหน้ายังไงนะถ้าเจอผู้หญิงร่างสวยเปลือยต่อหน้าต่อตา แต่อย่าคิดว่าฉันจะให้เพื่อนตัวเองทำอะไรแบบนั้นนะ เราวางแผนกันว่าให้ยัยลูกพีชใส่ชุดคลุมอาบน้ำก็พอ ไม่ต้องถึงกับถอดหมดอะไรแบบนั้น แล้วก็อ่อยเขานิดหน่อยพอเป็นพิธี หลังจากนั้นสิบนาทีฉันถึงจะเข้าไปแล้วเราค่อยเฉลยเรื่องนี้ให้เทียนฟัง ฉันได้แต่หวังว่าเขาจะไม่โกรธฉันกับยัยลูกพีชถ้ารู้ความจริงว่าฉันทดสอบเขา

 

เอาจริงๆแล้วเทียนไม่เคยโกรธฉันเกินหนึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ พอฉันง้อเขาก็หาย เราไม่เคยโกรธกันข้ามวัน ฉันเลยค่อนข้างมั่นใจว่าเราจะไม่ทะเลาะกันถึงขั้นรุนแรงตอนที่เขารู้ความจริงว่าถูกฉันหลอก

 

ตอนนี้เทียนออกไปทำงานกลุ่มที่หอพี่ทัพ เขาบอกว่าจะกลับมาห้องภายในหนึ่งชั่วโมง ฉันเลยให้ยัยลูกพีชสวมรอยเป็นฉันแล้วเข้าไปอยู่ในห้อง เป็นไง แผนฉันเข้าท่าใช่ไหมล่ะ

 

ครืด ครืด

เขาโทรมาแล้ว

 

               "ฮัลโหล"

 

               "แพรว เปิดห้องให้เทียนหน่อยครับ" แสดงว่ามาถึงแล้วสินะ แต่เมื่อเช้าเขาก็หยิบคีย์การ์ดไปแล้วนี่นา ทำไมยังโทรมาบอกให้ฉันเปิดให้อีก

 

               "ไม่ได้เอาคีย์การ์ดไปด้วยหรอ" ฉันถามออกไปด้วยความตื่นเต้นปนแปลกใจ

 

               "เอามาครับ แต่อยากให้แฟนเปิดให้มากกว่า" น้ำเสียงอ้อนนั่นอีกแล้ว ถ้าเขาเปิดเข้าห้องมาแล้วเจอคนอื่นเขาจะยังทำท่าทางแบบนี้อยู่อีกไหมนะ จะตกใจหรือเปล่า

 

               "เปิดเข้ามาเลยพึ่งอาบน้ำเสร็จ"

 

               "อ้อ งั้นเดี๋ยวเปิดเองก็ได้"

 

               "อื้ม โอเค งั้นแค่นี้นะ"

 

               "เดี๋ยว" ฉันกำลังจะกดวางสายแต่เขาเรียกฉันไว้ซะก่อน

 

               "ว่าไง"

 

               "จะเปิดเข้าไปแล้วนะ" อา คงอยู่หน้าห้องแล้วสินะ

 

               "อื้ม ก็เข้ามาสิ" ใจฉันเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะกับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้านี้

 

               "ครับ คิดถึงจะตายอยู่แล้ว อยากกอดมากๆเลยรู้ไหม"

 

               "...อื้ม งั้นก็รีบเข้ามา" พอได้ยินคำพูดแบบนี้แล้วฉันก็เริ่มรู้สึกผิด ฉันทำถูกไหมเนี่ยที่เล่นอะไรปัญญาอ่อนแบบนี้กับแฟนตัวเอง เขาทั้งรักทั้งดีกับฉันขนาดนี้ทำไมฉันถึงพิสูจน์อะไรเป็นเด็กๆแบบนี้ไปได้นะ ไม่ได้การละ ฉันไม่ทำแล้ว ฉันไม่อยากพิสูจน์อะไรอีกต่อไปแล้ว

 

               "ครับ"

 

               "เดี๋ยวกะ..." ตู๊ดๆๆๆ

 

ฉันกำลังจะบอกเขาว่าอย่าพึ่งเข้าไปในห้องแต่ก็ไม่ทันแล้วเพราะเทียนชิงตัดสายไปก่อน บ้าเอ้ย ฉันไม่น่าเล่นอะไรแบบนี้เลย ฉันรีบเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงก่อนที่จะเดินจ้ำอ้าวออกจากสวนสาธารณะที่ไกลจากคอนโดประมาณ500เมตร ป่านนี้เทียนคงเปิดประตูเข้าห้องไปเจอกับลูกพีชแล้ว หวังว่ายัยนั่งจะยังไม่อ่อยแฟนฉันนะ บ้าๆๆๆ บ้าที่สุดเลย ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย

 

...

 

ในที่สุดฉันก็วิ่งมาจนถึงคอนโด แต่ติดที่มีคนรอขึ้นลิฟท์กันเต็มไปหมด ปกติลิฟท์สามตัวแทบไม่มีคนใช้ แต่ทำไมวันนี้คนถึงได้รอต่อคิวกันเยอะขนาดนี้ก็ไม่รู้ ใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะ เท้าทั้งสองข้างเดินไปเดินมา มันอยู่กับที่ไม่ได้เพราะกำลังพะวงเรื่องที่ตัวเองก่อ ในใจได้แต่ภาวนาไม่ให้เขาโกรธฉัน ให้ยัยลูกพีชสารภาพความจริงกับเขาไปเลยก็ได้ แต่อย่าทำตามแผนของฉันก็พอ

 

ผ่านไปเกือบห้านาทีกว่าฉันจะได้ขึ้นลิฟท์ พอออกจากลิฟท์ฉันก็รีบวิ่งมาที่ห้องของเราทันที มือไม้สั่นไปหมดตอนที่จะแตะคีย์การ์ดเข้าห้อง หยุดหอบหายใจด้วยความเหนื่อยพร้อมกับสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนที่จะตัดสินใจแตะมันลงไป

 

ติ๊ด

 

.....

2/3

ตัดจบแบบนี้เลยชั้บๆๆ 55555  ไรท์แวะมาขอคอมเมนต์และกำลังใจ เดี๋ยวลงตอนต่อไปให้ไม่นานเกินรอ มาตามลุ้นกันนนนนน เย้ ใกล้แล้วๆ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #134 prang_94 (@prang_94) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 21:45
    ลองใจแบบนี้ทำไม เป็นแฟนกันก็ต้องเชื่อใจกัน
    #134
    0
  2. #60 payajuraki (@payajuraki) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 01:59
    มาต่อๆๆ
    #60
    0
  3. #59 ppppkk (@ppppkk) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 23:27
    โอโห้เทียนจะตะบะเเตกมั้ยรอคร้าาา
    #59
    0