[จบแล้ว-เปิดให้อ่าน] ●The missing piece แฟนเก่า..จะเอาคืน●

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 25,282 Views

  • 164 Comments

  • 644 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    579

    Overall
    25,282

ตอนที่ 20 : EP 7 : ถ้าต้องเลือก (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1760
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    17 ธ.ค. 61

EP 7 ถ้าต้องเลือก

[2/3] 

"สนใจด้วยหรอ ไม่ปล่อยให้ตายไปเลยล่ะ"

By Thean


ห้องโปร่งโล่งผนังสีขาว เฟอร์นิเจอร์เรียบๆสไตล์โมเดิร์นบวกกับแอร์เย็นฉ่ำไม่ได้ทำให้อารมณ์ผมเย็นขึ้นเลย ผมอยู่ในห้องที่ไม่ใช่ห้องของตัวเองมาสามวันแล้ว ไร้ร่องรอยคนที่เดินออกจากประตูไปเมื่อสามวันก่อน ผมไม่รู้ว่าเธอหายไปไหน แล้วผมก็ไม่ได้โทรตามเธอเหมือนที่ใจอยาก ลึกๆแล้วผมแอบหวังให้เธอเป็นห่วงผมแล้วกลับมาดูอาการผม ผมเลยใช้วิธีไม่ติดต่อไปหาเธอแล้วรอเธอโง่ๆอยู่อย่างนี้ แต่ผมว่าผมคงคิดผิดเพราะเธอไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อยว่าผมจะเป็นตายร้ายดียังไง ป่านนี้เธออาจจะกำลังมีความสุขกับไอ้ซอยด์อยู่ก็ได้ ส่วนเหตุผลที่ผมยังทนอยู่มันก็คงมีแค่อย่างเดียว..

 

คือผมรักเธอ ผมเสียเธอไปไม่ได้อีกแล้ว

 

แกร๊ก

 

เสียงเปิดประตูทำให้ผมหลุดจากภวังค์ คนที่ผมรอคงกลับมาแล้ว ทั้งๆที่ผมรอเธอให้กลับมา แต่พอรับรู้ถึงการกลับมาของเธอ ตัวผมกลับไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย ผมนั่งอยู่กับที่บนโซฟาตัวยาว ไม่กล้าหันหลังไปมองประตู ความปวดหนึบพุ่งเข้าอย่างจังในอกราวกับอัดอั้นมานาน บวกกับความน้อยใจตลอดหลายวันที่ผ่านมามันทำให้ผมไม่พร้อมที่จะเจอหน้าเธอในตอนนี้

 

....

 

[Praewploy talks]

 

หลังจากที่ซอยด์มาส่งฉันที่ล็อบบี้ ฉันก็ขึ้นลิฟท์มาพร้อมกับกระเป๋าใบเล็กที่มีแค่เสื้อผ้าสองสามชุดที่ซอยด์ซื้อให้ ฉันชวนเขาขึ้นมาพักข้างบนก่อนแต่เขาบอกว่าจะกลับไปห้องเลยเพราะนัดกับเพื่อนไว้ ขับรถมาตั้งไกลน่าจะขึ้นมาพักสายตาไม่ก็กินน้ำแก้กระหายก็ยังดี

 

แต่พอฉันเปิดประตูเข้าห้องมา ฉันกลับรู้สึกว่าโชคดีแค่ไหนแล้วที่ซอยด์กลับไป ไม่งั้นเขาคงต้องมาเจอกับร่างสูงที่นั่งหันหลังให้ฉันอยู่บนโซฟา เขามาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมถึงเข้าห้องฉันได้ทั้งๆที่ไม่มีคีย์การ์ด ... อย่าบอกนะว่าตั้งแต่วันนั้นเขายังไม่ได้ออกไปไหนเลย 

 

               "เทียน" ฉันเอ่ยเรียกชื่อคนที่นั่งอยู่ที่โซฟาพร้อมกับเดินเข้ามาหาเขาจนมาหยุดยืนอยู่ด้านหลัง

 

               "..." เขาไม่ได้ขานรับฉัน แถมยังทำเหมือนว่าฉันไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้ ไม่เห็นหรือไงว่าฉันกลับมาแล้ว

 

               "เทียน" ฉันเดินอ้อมไปยืนตรงหน้าเขา ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมามองฉันแวบนึงก่อนที่จะหันหน้าไปมองจอทีวีต่อ เทียนอยู่ในชุดสบายๆ เขาสวมเสื้อยืดตัวโคร่งของฉันซึ่งเป็นคนละตัวกับวันนั้น ด้านล่างเป็นบ็อกเซอร์ลายทางทรงผู้ชายที่ฉันชอบใส่ นี่อย่าบอกนะว่าเขากินนอนอยู่นี่มาสามวันเต็มๆแล้วน่ะ "ไม่ได้ยินฉันเรียกหรอเทียน" ฉันพูดดขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นคนตรงหน้านิ่งไป ท่าทางแบบนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขากำลังงอน แถมยังไม่พอใจฉันเอามากๆ

 

ฉันเริ่มทนไม่ไหวกับท่าทางนิ่งๆ ตีมึนเหมือนฉันไร้ตัวตน ทั้งๆที่เขามาอยู่ห้องฉันแท้ๆ หรือว่ายังไม่หายไข้ถึงได้เป็นแบบนี้

 

               "ไม่สบายหายยัง" ฉันเอื้อมมือไปแตะหน้าผากเขา แตะยังไม่ถึงสามวิเขาก็เบี่ยงตัวหลบ "อยู่นิ่งๆ" ฉันวางมือลงไปบนหน้าผากเขาอีกครั้ง ดวงตาคมเงยขึ้นมามองหน้าฉันตาขวาง ไม่ได้มีแววโกรธเกรี้ยวแต่มันเหมือนไม่พอใจซะมากกว่า อุณหภูมิร่างกายเขาดูเหมือนจะปกติขึ้นมาแล้ว แต่ยังอุ่นๆอยู่เล็กน้อยตามประสาคนไข้พึ่งลด ไม่รู้ว่าสามวันที่ผ่านมาได้กินยาหรือเปล่า

 

               "..."

 

               "ไม่พูดก็ไม่ต้องพูด" ฉันผละมือออกจากใบหน้าเขาแล้วก้มลงหยิบกระเป๋าตัวเองที่วางไว้ก่อนที่จะเดินกลับเข้าห้องมา ฉันไม่รู้วิธีง้อในขณะที่เราอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ แล้วฉันก็จะไม่ง้อด้วย จะโกรธก็โกรธไปสิ ไม่เห็นต้องแคร์เลย

 

....

 

หลังจากที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ฉันก็ล้มตัวนอนบนเตียงนิ่มๆของตัวเอง สายตาเหลือบไปเห็นซองยาที่พี่หมอให้ตั้งแต่วันก่อนพึ่งถูกแกะกินไปแค่เม็ดเดียว นี่เขาคงไม่แตะมันเลยสินะ ไม่รู้ว่าป่านนี้คนข้างนอกจะกลับไปหรือยัง ฉันไม่ได้ออกไปไหนเลยตั้งแต่ที่หนีเข้าห้องมา แต่จะว่าไปฉันก็เริ่มหิวแล้วสิ ออกไปหาอะไรกินดีไหมนะ

 

ฉันค่อยๆแง้มประตูแล้วย่องออกมาจากห้อง ทีวีในห้องนั่งเล่นถูกปิดลงแล้ว คนที่นั่งอยู่ก็หายไปแล้ว ป่านนี้เขาคงจะกลับไปแล้ว ก็ดีเหมือนกัน ขืนอยู่คงได้ทะเลาะกันอีกแน่

 

ฟึบ

 

               "แม่ร่วง" ฉันเผลอสบถออกมาเมื่อได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดังขึ้นตรงโซฟา มีอะไรอยู่ตรงนั้นน่ะ เหมือนได้ยินเสียงอะไรบางอย่างเคลื่อนที่ทั้งๆที่มองจากตรงนี้ก็ไม่เห็นว่ามันจะมีอะไร "ใครน่ะ" ฉันกำมือทั้งสองข้างเข้าหากันแน่น ก่อนที่จะค่อยๆย่องเข้าไปใกล้โซฟาอย่างกล้าๆกลัวๆ

 

แต่สิ่งที่ฉันเห็นกลับไม่น่าตกใจอย่างที่คิด .. เทียน เขายังไม่ไปไหน หมอนั่นนอนขดตัวอยู่บนโซฟา หันหลังออกข้างนอกใบหน้าแนบอยู่กับโซฟาจนฉันมองไม่เห็นหน้าเขาแต่ฉันจำรูปร่างและชุดที่เขาใส่อยู่ได้

 

               "มานอนทำไมตรงนี้ ทำไมไม่กลับไปซะที" ฉันเดินเข้ามาหาเขาก่อนที่จะย่อตัวลงนั่งให้ตัวเราอยู่ในระดับเดียวกัน แต่เขาก็ยังไม่ยอมหันมาคุยกับฉันดีๆ ฉันรู้ว่าเขาไม่ได้หลับแต่แค่ไม่ยอมคุยกับฉัน

 

ตัวก็ยังรุมๆ แถมยังไม่ยอมกินข้าวกินยา แบบนี้แล้วมันจะหายได้ไง

 

ฉันตัดสินใจเดินเข้าห้องครัว เปิดตู้เย็นดูว่ายังพอมีอะไรที่จะนำมาทำอาหารได้บ้าง อาหารในตู้เย็นบางส่วนที่ฉันซื้อไว้หายไปเกือบครึ่ง แสดงว่าสามวันมานี้เขากินที่นี่นอนที่นี่ไม่ยอมไปไหนเลย ทำอย่างกับที่นี่เป็นห้องตัวเองอย่างนั้นแหละ แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ ถ้าฉันไม่หาข้าวหายาให้เขากินตอนนี้ไข้ก็คงไม่หายสนิท และเขาก็คงไม่ยอมไปไหนแน่ๆ

 

...

 

ฉันยกชามต้มจืดที่มีเพียงเต้าหู้กับหมูสับที่ปั้นเป็นก้อนๆออกมาจากห้องครัว โรยหน้าด้วยผักขึ้นฉ่ายเล็กน้อยให้พอหอม จำได้ว่าเมื่อก่อนเขาชอบกินอาหารร้อนๆทุกครั้งที่ไม่สบาย แล้วก็กินจนหมดชามทุกครั้งด้วย ไม่ใช่เพราะฝีมือฉันอร่อยหรอก แต่เพราะน้ำซุปร้อนๆบวกกับผักที่มีประโยชน์นี่แหละที่จะช่วยทำให้อาการไข้ของเขาทุเลาลงได้

 

               "เทียน... เทียน ลุกขึ้นมากินข้าว" ฉันเขย่าแขนร่างหนาเล็กน้อยๆ เขาปรือตาหันหน้ามามองฉันก่อนที่จะหลับตาลงอีกครั้ง ทำไมดื้อขนาดนี้เนี่ย "อย่าหลับนะเทียน ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้" คราวนี้ฉันออกแรงดึงแขนเขาให้ลุกขึ้นก่อนที่จะค่อยๆประคองไหล่เขาให้นั่งท่าตรง ร่างหนามีท่าทางงัวเงียราวกับตาจะปิดลงได้ทุกเมื่อ นี่เขาไปอดหลับอดนอนมาจากไหนกันเนี่ย ดูสภาพตอนนี้สิ ผมเผ้ารุงรังหนวดเคราเริ่มยาว ขืนปล่อยไว้อีกสักวันสองวันคงไม่ต่างจากโจรดีๆนี่เอง

 

               "ออกไป จะนอน" ยังมีหน้ามาไล่ฉันอีก ลืมไปแล้วหรือไงว่าเขามาอยู่ห้องฉันน่ะ

 

               "จะนอนก็ได้ แต่ลุกมากินข้าวก่อนจะได้กินยา" ฉันจับคางเขาให้เงยหน้าขึ้น เทียนปรือตามามองฉันครู่นึงก่อนที่จะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง

 

               "สนใจด้วยหรอ ไม่ปล่อยให้ตายไปเลยล่ะ" ไม่สบายขนาดนี้ยังจะมีหน้ามาประชดฉันอีก นี่ถ้ากินยาสม่ำเสมอตั้งแต่สามวันที่แล้วป่านนี้คงหายแล้ว ทำไมปล่อยให้ตัวเองอยู่ในสภาพแบบนี้นะ โง่จริงๆเลย

 

               "ไม่ได้อยากทะเลาะด้วย หัดฟังคนอื่นบ้างได้ไหม" ฉันถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ค่อยๆหย่อนตัวลงนั่งที่โซฟาข้างเขาก่อนที่จะหยิบถ้วยขึ้นมา ใช้ช้อนคนต้มจืดเพื่อคลายความร้อนก่อนที่จะยกขึ้นมาเป่าแล้วจ่อไปที่ปากของคนข้างๆ

 

               "หึ" น้ำเสียงประชดประชันถูกเปล่งออกมาจากคนตรงหน้า

 

               "กิน" ฉันดันช้อนไปจ่อที่ริมฝีปากหยัก คราวนี้ไม่อ้าปากให้มันรู้ไป ฉันอดทนรอดูท่าทีเขาอยู่พักนึงกะว่าถ้าไม่อ้าปากภายในสิบวิฉันจะไม่สนใจเขาอีกต่อไปแล้ว แต่คนตรงหน้ากลับอ้าปากงับเต้าหู้เข้าไปตอนที่ฉันจะชักมือตัวเองกลับมาพอดี นายโชคดีนะเทียนที่วันนี้ฉันใจเย็น ถ้าขืนทำกับฉันแบบนี้ตอนที่ฉันอารมณ์ไม่ดีล่ะก็ อย่าหวังเลยว่าฉันจะมานั่งป้อนข้าวนายแบบนี้

 

เต้าหู้ในถ้วยพร่องไปเกือบครึ่ง นี่ขนาดไม่สบายยังเลือกกินอีก พอฉันตักหมูสับไปจ่อที่ปากเขาเขาก็จะส่ายหน้าไม่ยอมงับมันเข้าไป ฉันเลยต้องตักหมูออกจนหมดแล้วเปลี่ยนเป็นป้อนเต้าหู้แค่อย่างเดียวแทน เรื่องมากชะมัด

 

               "อิ่มยัง ขี้เกียจป้อนแล้ว" ฉันเริ่มวางตัวไม่ถูกเมื่อสายตาคมตรงหน้าเริ่มจับจ้องใบหน้าฉันโดยไม่ละสายตาไปไหน จะมองอะไรกันนักหนา ทีเมื่อกี้ทำตัวเหมือนไม่อยากเข้าใกล้ฉัน พอตอนนี้กลับมองฉันจนแทบจะกลืนลงไปแทนต้มจืดแล้ว

 

               "อืม" เขาตอบรับในลำคอพร้อมทั้งเลียริมฝีปากล่างที่มีน้ำซุปติดอยู่ ตอนที่ฉันจะลุกขึ้นเอาถ้วยไปเก็บ มือหนากลับคว้าข้อแขนฉันไว้

 

               "อะไร" ฉันหันไปถาม

 

               "ปากเลอะ เช็ดให้หน่อย" เขาพยักเพยิดมองไปทางกล่องกระดาษทิชชู่ที่วางอยู่บนโต๊ะ

 

               "มือก็มี เช็ดเองดิ" ฉันทำท่าจะลุกขึ้นอีกครั้งแต่เขากลับดื้อด้านไม่ยอมปล่อยมือออกจากต้นแขน

 

               "ไม่อยากขยับตัว มันครั่นเนื้อครั่นตัว" เขาพูดอย่างเอาแต่ใจ ไข้ก็เริ่มลดแล้วนี่ ทำไมทำเหมือนจะป่วยหนักขึ้นมาอีกล่ะ นี่แกล้งฉันหรือเปล่าเนี่ย

 

               "เออ" ฉันตอบแค่นั้นแล้ววางชามลงที่โต๊ะอีกรอบก่อนที่จะเอื้อมไปดึงทิชชู่มาสองสามแผ่น ฉันค่อยๆเอื้อมมือไปแล้วแตะทิชชู่ลงตรงมุมปากที่มีคราบน้ำซุปติดอยู่ ไม่รู้ทำไมมือต้องสั่นแถมยังใจที่เริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะนี่ก็ด้วย อาจจะเป็นเพราะดวงตาเฉี่ยวคมที่กำลังจ้องฉันแทบไม่กระพริบอยู่ตอนนี้ก็ได้

 

               "ไปไหนมา" ฉันชะงักมือตัวเองที่จับทิชชู่ไว้ ก่อนที่จะผละสายตาจากมุมปากขึ้นสบตากับคนตรงหน้า ฉันนึกว่าเขาจะไม่ถามแล้วซะอีก

 

               "อะไร" ฉันถามขึ้นเสียงเบาพลางหลุบตาลงแล้วชักมือกลับ

 

               "เธอรู้ว่าฉันจะถามอะไร ทำไมต้องให้ถามซ้ำ" น้ำเสียงเข้มเริ่มดุดันขึ้น เมื่อกี้ยังทำท่าทางง้องแง้งอยู่เลย ไหงเปลี่ยนอารมณ์ไวแบบนี้

 

               "ไปต่างจังหวัดมา"

 

               "กับใคร" เขาถามสวนขึ้นทันทีที่ได้ยินคำตอบของฉัน

 

               "กับซอยด์"

 

               "...หึ" พูดจบมือหนาก็ปล่อยมือจากแขนฉัน ทีงี้ล่ะปล่อยง่าย

 

               "ไม่มีไรแล้วใช่ไหมจะได้เอาถ้วยไปเก็บ"

 

               "เก็บแล้วกลับมานั่งที่เดิม" ทีแรกฉันนึกว่าเขาจะไม่ปริปากพูดกับฉันแล้วซะอีก แต่เขากลับหันมาออกคำสั่งกับฉันด้วยใบหน้าเรียบเฉย

 

               "จะล้างจาน ไม่ว่าง" เรื่องอะไรฉันต้องทำตามคำสั่งเขาด้วยล่ะ

 

               "จะออกมาคุยกันดีๆหรือจะให้เข้าไปตามก็เลือกเอา" ใบหน้าคมหันมาทำตาดุใส่ฉัน ฉันสะบัดหน้าแล้วลุกออกมาจากตรงนั้นทันที มันน่าหงุดหงิดชะมัดที่เขาทำตัวเหมือนจะมีอิทธิพลกับฉันขึ้นมาแถมคำขู่พวกนั้นยังใช้ได้ผลกับฉันอีกต่างหาก ฉันรู้แค่ว่าตอนนี้ฉันไม่ควรขัดใจเขาตอนที่สภาพอารมณ์เขาไม่ปกติ ขืนเขาโมโหขึ้นมาอีกก็คงเป็นฉันนั่นแหละที่ซวย

 

หลังจากที่เก็บจานล้างไม้ล้างมือเสร็จฉันก็เดินหน้าบูดบึ้งออกมาจากห้องครัว เทียนยังนั่งรออยู่ที่เดิมไม่ไปไหน ฉันเดินเข้ามานั่งที่โซฟาอีกตัวเยื้องกับเขา ไม่ได้นั่งตัวเดียวกันเหมือนเมื่อกี้ ฉันว่าตอนนี้ฉันไม่ควรเข้าใกล้เขาเกินสองเมตรเป็นอย่างน้อยเพื่อความปลอดภัย

 

               "ไปนั่งทำไมตรงนั้น" สีหน้าเรียบไม่บ่งบอกอารมณ์จ้องฉันอย่างไม่วางตา

 

               "จะเอาอะไรกับฉันอีก" หัวคิ้วทั้งสองข้างของฉันขมวดเข้าหากันแน่น ให้คนตรงหน้ามันรู้ไปเลยว่าฉันไม่พอใจที่เขามาบังคับฉันแบบนี้

 

               "ไม่ได้จะเอา มานี่" ไอ้คนหื่น ยังจะวกเข้าเรื่องนั้นอีกจนได้

 

               "จึ" ฉันจิ้ปากอย่างไม่พอใจแต่ทำอะไรไม่ได้ ฉันปักหลักนั่งตัวแข็งที่โซฟานิ่งไม่ยอมขยับตัวไปไหน ฝันไปเถอะว่าจะบังคับฉันได้อีก


2/3

.......


"ถ้าเธอต้องเลือกระหว่างเขาและฉัน 
ถ้าเป็นอย่างนั้นเธอไม่ต้องเลือกฉันเลย 
ฉันขออยู่ของฉันเหมือนเคย 
ให้เธอลงเอยกับเขา~~~~" 


ทำไมเพลงนี้ลอยมาตอนอ่านชื่อตอน ฮ่าๆ 

อะเจิมจ้าาาาา ตอนหน้าจ่อคิวเตรียมลงแล้วจ้าาาา



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #40 MilkyQuartz (@MilkyQuartz) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 03:13
    ...กลับห้องไปได้แล้วมั้งเทียน
    #40
    0