[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 8 : EP. 7 ผมกลับมาแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,370
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 119 ครั้ง
    1 มี.ค. 62

EP.7 ผมกลับมาแล้ว
    


[ ขนุน X น้ำเหนือ ]



Instagram

      

       ' Kaninneth Guljaruaumpun(Khanoon) - 18 / Shangini International School, Singapore '

 

เห้ย! นี่มัน เด็กขนุนงั้นหรอ... คณินเนธ ชื่อขนุนไม่ผิดแน่ แต่ทำไมเด็กนี่โตไวขนาดนี้ล่ะ ฉันไม่รอช้าที่จะเลื่อนดูรูปถัดๆไปที่มีประมาณ 5 รูปในไอจี ดูเหมือนพึ่งเปิดมาได้ไม่นาน           

 

               "ไง อึ้งไปเลยสิ ทำเป็นไม่อยากดู ปัดโถ่"

 

               "ก็กูไม่รู้นี่นาว่าเป็นขนุน ทำไมโตไวงี้วะ"

 

               "เด็กสมัยนี้โตไวจะตาย ดูดิ คนฟอลนางตั้งหลายพัน" ฮ็อตไม่ใช่เล่นเลยนะเนี่ย ถ้าขนุนเล่นโซเชียลแบบนี้ทำไมไม่เคยทักฉันมาเลยล่ะ เล่นไอจีแบบนี้ เฟสบุ๊คก็คงจะมีแล้ว แต่ไม่เคยแอดเฟรนฉันมาเนี่ยนะ ไอ้เด็กลืมบุญคุณ

 

               "ช่างเถอะ ไม่เห็นต้องสนใจเลย"

 

               "ไม่สนใจแต่ตาลุกวาวเลยนะ"

 

               "ใครตาลุก เปล่าซะหน่อย อยากพูดมากก็นั่งนี่ไปคนเดียวละกัน จะไปหาไอ้พาที่คณะ" ฉันว่าพลางลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินออกมาทันที

 

               "เดี๋ยวอีเหนือ ทำท่าทางแบบนี้เหมือนอะไรรู้ไหม" อีปลามันพูดไล่หลังมา ฉันจึงหยุดเดินแล้วหันไปมองหน้ามัน

 

               "เหมือนไรมึง"

 

               "ก็เหมือนตอนที่มึงเขินน้องตอนที่น้องมองนมมึงอะ"

 

               "พ่องงงง" อีปลามันยังแซวไม่เลิก แซวฉันตั้งแต่เด็กจนโต โดยเฉพาะคำว่า เด็กมึงที่มันเรียกซะจนติดปากจนลืมชื่อขนุนไปเลยนี่ไงล่ะ

 

ฉันเดินออกจากห้องสมุดมาโดยที่มีปลาดาววิ่งตามหลัง

 

               "เดี๋ยว รอกูก่อนอีเหนือ ไอ้พามันไม่หายไปไหนหรอก" วิ่งไปบ่นไป ชาตินี้ก็ไม่ทันฉันหรอก ยิ่งมันขาสั้นๆอยู่ด้วย มันสูงน้อยกว่าฉันเกือบสิบเซนเลยล่ะ ตัวมันสูงเท่าหัวไหล่พายุมาตั้งแต่ม.ปลาย ส่วนฉันยังดีที่แม่ให้ความสูงมาบ้าง ไอ้พายุมันสูงขึ้นเรื่อยๆจากที่มันเคยสูงเท่าฉัน ไม่แฟร์เลย "รีบอย่างกะเมียไปตามผัวกลับบ้านอีเหนือ"

 

               "หุบปากซะทีอีปลาทอง" ฉันลดความเร็วลงเพื่อให้มันเดินตามฉันทัน มามงมาเมียอะไรล่ะ แค่นี้คนที่ไม่รู้จักพวกฉันก็หาว่าฉันกิ๊กกับไอ้พายุแล้ว ขืนใครมาได้ยินแบบนี้คงเข้าใจผิดไปกันใหญ่

 

               "อ้าว สองคนนี้มาทำไร ทำไมไอ้ปลาดูเหนื่อยแบบนั้น" พายุที่อยู่ในเสื้อช็อปวิศวะเอ่ยทักขึ้น พวกเราเดินมาเจอมันหน้าตึกคณะพอดี

 

               "ก็อีเหนืออะดิ เขินเด็กมันจนต้องหนีกูมา" มันพูดพลางหอบเหนื่อยไปด้วย

 

               "เขินพ่อง"

 

               "เขินใครวะ" ไอ้พาทำหน้าสงสัย "ไอ้พี่ขี้เก๊ก?"

 

               "เปล่า" ฉันตอบ ไอ้พี่ขี้เก๊กที่พายุพูดคงจะหมายถึง 'พี่เทวา' เขาคือแฟนของฉัน ใช่ ฉันมีแฟนแล้ว เราคบกันได้ 11เดือนแล้วล่ะ พี่เทวาเรียนจบออกไปเกือบปีแล้ว

 

               "แล้วหมายถึงใคร?" พายุหันไปถามปลาดาว

 

               "ก็น้องขนุนไง" มันตอบ แหม๋ เมื่อก่อนเรียกเด็กขนุน เดี๋ยวนี้เรียกน้องขนุน เปลี่ยนสีไวเชียวนะ

 

               "น้องขนุน หมายถึงน้องไอ้เหนือหรอ ที่เมื่อก่อนเคยอยู่ที่บ้าน"

 

               "เออ เดี๋ยวนี้โตแล้วหล่อเชียวนะมึง"

 

               "เช็ดน้ำลายหน่อยอีปลา" ฉันพูด

 

               "หวงก็บอกว่าหวง อย่ามาว่ากู"

 

               "หวงพ่อง" วันนี้ฉันด่ามันไปกี่รอบละเนี่ย เล่นไม่รู้จักเล่น

 

               "หรือไม่จริง?"

 

               "กูไม่ได้สนใจเด็กนั่น อย่าลืมสิว่ากูมีพี่เทแล้ว"

 

               "พี่เท อะไรๆก็พี่เท เดี๋ยวนี้ไม่เห็นมารับมึงเลย"

 

               "เขางานยุ่ง" หลังจากที่พี่เทจบไปก็ไปช่วยงานที่บ้าน พ่อของพี่เททำธุรกิจรับเหมาก่อสร้าง ซึ่งพี่เทเป็นลูกชายคนเดียว แถมยังเสียแม่ไปตั้งแต่ยังจำความไม่ค่อยได้เหมือนฉันอีก

 

               "มึงก็หาข้ออ้างให้แฟนมึงได้ตลอดแหละ"

 

               "เลิกยุ่งกับกูได้ละอีปลา มึงอะ รีบหาแฟนให้ได้ก่อนเถอะ" ฉันแขวะมัน เพราะตั้งแต่มันอกหักตอนปี 2 มันก็ไม่มีแฟนอีกเลย ไม่ใช่เพราะมันไม่สวย แต่มันเลือกมากต่างหาก

 

               "ถึงกูไม่มีแฟน แต่กูก็ไม่ได้ซิงเป็นบ่อน้ำแห้งเหมือนมึงอีเหนือ โตป่านนี้แล้วยังเป็นถ้ำร้างอยู่อีก"

 

               "อีปลา!!!!!" ฉันตะโกนใส่มันแล้ววิ่งไล่ตี

 

               "ไอ้พาช่วยกูด้วย" มันวิ่งรอบตัวไอ้พาเป็นวงกลม ส่วนฉันก็วิ่งตาม

 

หมับ

พายุจับข้อแขนฉันไว้ ฉันเลยหยุดวิ่งแล้วหันมองหน้ามัน อะไรของมัน ปกติไม่เคยจะรั้งฉันเวลาฉันไล่ตีปลาดาว

 

               "แฮ่กๆ ขอบใจมาก จับมันไว้อย่าปล่อยนะ กูไปล่ะ" พูดจบปลาดาวมันก็วิ่งไปจากตรงนี้ทันที ทิ้งให้ฉันทำหน้างงอยู่กับไอ้พาสองคน

 

               "จับกูทำไม" ฉันถามออกไปด้วยสีหน้าสงสัย

 

               "อย่าไปฟังที่ไอ้ปลามันพูด มันใจแตกไปคนนึงแล้ว กูไม่อยากให้มึงเป็นแบบมัน" มันพูดด้วยแววตาจริงจัง

 

               "เออ กูรู้แล้ว กูฟังมันเป่าหูมาตั้งนาน กูก็ไม่ได้ทำตัวเหมือนมันซะหน่อย" ฉันพูด

 

               "อือ ก็ดี งั้นไปเรียนล่ะ เย็นนี้เจอกัน" พอมันพูดจบมันก็ปล่อยแขนฉัน ทิ้งให้ฉันยืนอึ้งอยู่คนเดียว อยู่ๆเกิดห่วงฉันขึ้นมาซะงั้น คบกันมาตั้งนานไม่เห็นเคยพูดถึงเรื่องนี้

 

แต่ช่างมันเถอะ วันนี้มันคงลืมกินยาเขย่าขวด

 

......

 


17.00 น.

 

พอเลิกเรียน ฉัน ไอ้พา แล้วก็ปลาดาวก็กลับบ้านพร้อมกันโดยที่เราไม่ต้องเดินเหมือนแต่ก่อนแล้ว พ่อไอ้พามันซื้อรถให้ มันก็เลยเป็นสารถีเทียวรับเทียวส่งพวกเรามาตั้งแต่ปี2 ช่วงแรกๆตอนเข้าเรียนใหม่ๆพวกเราก็นั่งแท็กซี่ไปเรียนกันตลอดเพราะมหาลัยอยู่ไม่ไกลจากบ้านของพวกเรามาก เราสามคนเลยไม่ได้ออกไปอยู่หอเหมือนคนอื่น

 

               "มุม แม่มีข่าวดีจะบอกลูกน่ะ" แม่พูดขึ้นในขณะที่ฉันนั่งช่วยแมงมุมทำรายงาน จะว่าช่วยก็ไม่เชิง ฉันแค่ช่วยตรวจสอบข้อที่ผิดให้เท่านั้นแหละ ตอนนี้น้องฉันอยู่ ม.6 แล้ว พึ่งเปิดเทอมไม่ถึงเดือน

 

               "อะไรคะแม่" แมงมุมเงยหน้าจากโต๊ะเขียนหนังขึ้นมองแม่ รวมถึงฉันด้วย

 

               "น้าเกสร แม่ของขนุนพึ่งโทรมาบอกแม่เมื่อเช้าจ้ะ" แม่พูดแล้วหยุดแค่นั้น

 

               "บอกอะไรคะแม่"

 

               "ขนุนจะกลับมาหาพวกเราจ้ะ" อะไรนะ!!! เด็กนั่นจะกลับมางั้นหรอ

 

               "มาทำไมคะแม่" ฉันโพล่งออกไปก่อน เพราะแมงมุมดูเหมือนจะไม่แปลกใจเลย ทั้งๆที่ตอนเด็กๆติดขนุนซะขนาดนั้น

 

               "ไม่รู้สิ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยถามขนุนเองแล้วกัน" พรุ่งนี้งั้นหรอ ทำไมมาไวขนาดนี้ล่ะ ฉันยังไม่หายตกใจเลย ฉันหันมองน้องสาวตัวเอง แมงมุมดูท่าทางนิ่งๆไม่ได้ดีใจกับสิ่งที่แม่พูด แปลกๆแฮะ

 

               "มุมไม่ดีใจหรอ" ฉันหันไปถามน้อง

 

               "แม่คะ มุมรู้ก่อนแม่ซะอีก หนุนกับมุมคุยกันแล้วค่ะ" เอ๊ะ ถึงว่าทำไมดูไม่ตกใจเลย ที่แท้ก็คุยกัน

 

               "อ้าว ลูกคุยกับขนุนด้วยหรอ แล้วไปคุยกันได้ไง" แม่ถามคำถามที่ฉันอยากจะถามออกมาพอดี ฉันเงี่ยหูฟังแต่ตาจับจ้องที่รายงานตรงหน้า

 

               "สมัยนี้ไฮเท็คจะตายค่ะแม่ มุมคุยกับหนุนมันในเฟซมาเป็นปีแล้ว มันทักมาคุยกับมุม" ในเฟซงั้นหรอ ทักมาหาแมงมุมแต่ไม่ยอมแอดเฟซฉันมาถามสารทุกข์สุขดิบเนี่ยนะ

 

               "ไหนลูก แม่อยากเห็นหน้าขนุน คิดถึงจังเลย"

 

               "เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ได้เห็นแล้วไม่ใช่หรอคะ มุมกะว่าจะให้มันมาเซอร์ไพร์สแม่เอง แต่น้าเกสรกลับบอกแม่ซะงั้น"

 

               "จะยังไงก็ช่างเถอะจ้ะ เอารูปขนุนมาให้แม่ดูก่อน" ตื่นเต้นอะไรเบอร์นั้นอะคุณรานี ไม่เห็นจะอยากเจอด้วยเลย ชิ ไอเด็กเนรคุณ "โอ้โห ขนุนโตขนาดนี้แล้วหรอเนี่ย ดูซิ หล่อเชียว ป่านนี้คงมีแฟนละมั้ง"

 

               "ไม่มีหรอกค่ะแม่ ถ้ามีมันคงบอกมุมแล้ว"

 

               "กลับมาสนิทกันเหมือนเดิมก็ดีแล้วลูก... เอ้าเหนือ ไม่มาดูน้องหรอ น้องเปลี่ยนไปจนจำไม่ได้เลยนะ" แม่หันมาชวนฉันไปดูโทรศัพท์แมงมุมด้วยกัน

 

               "ไม่ค่ะแม่ เหนือรีบขึ้นไปทำงานบนห้องดีกว่า" พูดจบฉันก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกมาจากโต๊ะทันที

 

               "กับหนุนพี่เหนือก็ใจดำไม่เปลี่ยน" ไม่วายได้ยินเสียงแมงมุมแขวะตามหลังมาอีก ถ้าเป็นเรื่องของขนุนนี่น้องไม่เคยจะยอมฉัน ปกติแมงมุมไม่ใช่คนแบบนี้ ตั้งแต่โตมานิสัยเอาแต่ใจก็น้อยลง ตอนนี้พอมามีเรื่องขนุนกลับทำท่าทางไม่พอใจฉันเหมือนตอนเด็กๆซะงั้น

 

เห้อ ช่างเด็กมันเถอะ หมายถึงไอ้เด็กนั่นน่ะ ไม่เห็นจะน่าสนใจตรงไหนเลย

 

....

 

07.00 น.

 

               "น้ำเหนือ แมงมุม ลงมาได้แล้วลูก ขนุนมาแล้ว" ฉันดึงหมอนปิดหูเมื่อแม่เดินมาเคาะที่หน้าห้องฉันสลับกับห้องแมงมุม ฉันปรือตาควานหาโทรศัพท์ที่วางไว้ใต้หมอนเพื่อดูนาฬิกา

 

ยังเช้าอยู่เลย แม่จะปลุกฉันทำไมเนี่ย

 

               "น้ำเหนือลูก ลงมาข้างล่างให้ไวเลยนะ น้าเกสรรอเจอลูกอยู่" โอ๊ยยย ฉันไม่ชอบเลยเวลาถูกปลุกเนี่ย คนขี้เซาแบบฉันจะหงุดหงิดกว่าคนอื่นหลายเท่าเวลาถูกปลุก ถ้าเป็นนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้ฉันจะไม่โกรธเลย แต่นี่มันวันเสาร์ไงล่ะ

 

10 นาทีผ่านไป

 

ปัง ปัง ปัง ปัง

เสียงเคาะที่ประตูฉันดังขึ้น นี่ไม่เรียกว่าเคาะแล้ว มันเรียกว่าทุบต่างหาก เคาะแบบนี้ไม่ใช่แม่แน่นอน

 

               "อะไรนักหนาเนี่ยแมงมุม พี่จะนอน" ฉันตะโกนสวนกับเสียงเคาะ เสียงเคาะไม่มีทีท่าว่าจะเงียบลง ต้องให้ฉันลุกไปเปิดจนได้ใช่ไหมเนี่ย

 

ผลัวะ

 

               "เคาะห้องพี่ทำไมนักหนาอะมุม" ฉันยืนจ้องหน้าน้องสาวที่ตอนนี้หน้าบูดเป็นตูดลิง

 

               "พี่เหนือจะทำตัวเหมือนเด็กไปถึงไหน" มาว่าฉันอีก

 

               "วันนี้วันเสาร์นะ พี่จะนอนตื่นสาย พี่ง่วง เมื่อคืนดูหนังจนดึก" เมื่อคืนฉันนอนเกือบตีสามเพราะดูหนัง Never gone ที่คริส EXO เล่นเป็นพระเอก พึ่งนอนได้ไม่กี่ชั่วโมงเอง

 

               "ถ้าแม่ไม่ใช้ให้ฉันมาเรียกฉันไม่มาหรอกนะ"

 

               "เห้อ เออๆลงก็ลง ขออาบน้ำแปป"

 

               "ไม่ได้ รีบไปแปรงฟันแล้วลงมาเลยนะพี่เหนือ ผู้ใหญ่เขารอนานแล้ว" นี่ตกลงใครเป็นพี่ใครเป็นน้องวะเนี่ย

 

               "เออออ ค่าาา แม่คนที่สอง" ฉันพูด พลางปิดประตูใส่หน้าแมงมุมแล้วเดินกลับเข้ามาในห้อง

 

......

 

หลังจากที่ฉันแปรงฟันอย่างเอื่อยเฉื่อยเสร็จ ฉันก็เช็ดหน้าเพียงอย่างเดียวแล้วเดินลงบันไดมาด้านล่างทันที ชุดเชิ้ดไม่ต้องเปลี่ยน มาทั้งชุดนอนแขนยาวขายาวลายหมีนี่แหละ หวีผมได้ก็เกินพอละ

 

               "อ้าว น้ำเหนือลงมาพอดี น้าเกสรกำลังจะกลับแล้วลูก" แม่เอ่ยทักฉัน ทุกคนที่นั่งอยู่ที่ห้องรับแขกเลยหันมองมายังฉันเป็นตาเดียว ยกเว้นก็แต่คนที่สวมหมวกแก๊บนั่งก้มหน้าอยู่ ขนุนสินะ

 

               "สวัสดีค่ะน้าเกสร สวัสดีค่ะคุณอา เอ่อ..." ฉันจำชื่อพ่อขนุนไม่ได้

 

               "อาโชติจ้ะลูก นี่ผ่านไปหลายปีจนจำกันไม่ได้ซะแล้ว หนูเหนือโตแล้วสวยมากเลยนะลูก" น้าเกสรพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม

 

               "ขอบคุณค่ะน้าเกสร สวัสดีค่ะอาโชติ" ฉันตอบน้าเกสรแล้วหันไปไหว้อาโชติ ท่านรับไหว้ฉันอย่างใจดี

 

               "อ้าวขนุน ไม่ทักพี่เขาหน่อยล่ะ" อาโชติหันไปคุยกับขนุนที่นั่งข้างๆ เด็กนั่นเลยเงยหน้าขึ้นมองฉันแวบนึงแล้วหันไปอีกทาง ฉันแทบไม่เห็นหน้าเด็กมันเลยด้วยซ้ำ เพราะหมวกบังหน้าไว้เกือบครึ่ง

 

               "เอ่ออ คุณอาคุณน้าทานข้าวกันหรือยังคะ" ฉันพูดเปลี่ยนเรื่อง

 

               "พวกเราแวะทานกันมาแล้วจ้ะ ฉันว่าฉันกลับเลยนะเกสร งานนี้รีบจริงๆ" คุณน้าหันมาตอบฉันแล้วหันไปบอกแม่

 

               "อืม ไม่ต้องห่วงทางนี้หรอก ลูกเธอก็เหมือนลูกฉัน" แม่พูด หมายความว่าไงกัน

 

               "เลยต้องรบกวนเธอเลย หนุนนะหนุน โตป่านนี้ละยังไม่ยอมอยู่บ้านคนเดียวอีก" น้าเกสรพูดพลางส่ายหัว

 

               "ขนุนมาก็ดีแล้วจ้ะ แมงมุมจะได้ไม่เหงา" หมายความว่าเด็กนี่จะไม่กลับพร้อมแม่งั้นหรอ

 

               "หมายความว่าไงคะแม่" ฉันถาม

 

               "อ้อ หนูมาทีหลังสินะเลยไม่ได้ยินที่ผู้ใหญ่เขาคุยกัน" คุณน้าพูด

 

               "น้าเกสรจะให้ขนุนกลับมาอยู่กับเราสักพักน่ะจ้ะ เพราะต้องไปเป็นทูตที่สหรัฐหนึ่งปี คุณอาก็ไปด้วยเหมือนกัน ขนุนเขาไม่อยากอยู่ที่นู่นคนเดียวเลยกลับมาอยู่ที่นี่กับเรา" อะไรนะ! กลับมาอยู่กับเรางั้นหรอ

 

               "ทำไมต้องทำหน้าตาแบบนั้นด้วยพี่เหนือ ตกใจอะไรเบอร์นั้น" เสียงแมงมุมบ่นขมุบขมิบ แต่ฉันได้ยินชัดเลย รวมถึงคนทั้งโต๊ะด้วย

 

               "เอ่อ หนูแค่ตกใจน่ะค่ะ ไม่มีอะไร" ฉันหัวเราะแหยๆ ทำไมฉันต้องตกใจด้วยเนี่ย เด็กนั่นไม่เกี่ยวอะไรกับฉันซะหน่อย

 

............


       

น้อง come back แล้วจ้าาาา แต่คราวนี้กลับมาแบบมึนตึง ไม่ติดอิพี่เหมือนตอนเด็กๆแล้ว แถมยังออกแนวก้าวร้าว กร้าวใจอีกต่างหาก


ติดตามตอนต่อไปจ้า


1 เม้น = 1 กำลังใจ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 119 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

489 ความคิดเห็น

  1. #32 nnnnnn7777 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 21:57
    น้องคัมแบค
    #32
    0