[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 7 : EP. 6 เด็กมันโตแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,304
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 129 ครั้ง
    1 มี.ค. 62

EP.6 เด็กมันโตแล้ว

    


[ ขนุน X น้ำเหนือ ]


 

                   

07:00 น.


ครืดดดด ครืดดดด

เฮือก!!

 

               "กี่โมงแล้ววะเนี่ย" ฉันลุกขึ้นจากที่นอนแล้วหันมองนาฬิกา "บ้าเอ๊ยยยย 7 โมงแล้ว เอ๊ะ" ใครเอาผ้าห่มมาคลุมให้เนี่ย เมื่อคืนไอ้เด็กขนุนมันนอนทับผ้าห่มผืนนี้อยู่ไม่ใช่หรอ

 

อ้าว หายไปไหนแล้ว ตื่นแล้วทำไมไม่ปลุกฉัน ปล่อยให้ฉันนอนอยู่ที่พื้นแข็งๆเนี่ย สงสัยจะไปโรงเรียนกันหมดแล้ว เฮ้ย แล้วของขวัญล่ะ ยังไม่ได้ให้มันเลย

 

ฉันหันมองโทรศัพท์ที่สั่นไม่หยุดก็เห็นว่าไอ้พากับปลาดาวไลน์เข้ามาในกลุ่ม พวกมันบอกว่าอีกสิบนาทีจะเดินมาหาฉันที่บ้านแล้วไปเรียนพร้อมกัน สายแล้วๆๆๆๆๆ

 

เอ๊ะ

มีกระดาษโน๊ตสีเหลืองแผ่นนึงแปะอยู่ที่โต๊ะ

 

ฉันหยิบกระดาษโน๊ตขึ้นมาดูก็พบว่า มันถูกเขียนด้วยตัวหนังสือตัวใหญ่เท่าหม้อข้าวหม้อแกง เนื้อความในกระดาษเขียนว่า


       'ผมไปโรงเรียนก่อนนะครับ ขอโทษนะครับที่ทำให้พี่น้ำเหนือต้องนอนที่พื้นแข็งๆ ...พี่น้ำเหนือครับ ตอนเย็นอย่าลืมมาส่งผมนะครับ ผมจะรอ ... จาก ขนุน' เด็กนั่นเขียนโน๊ตทิ้งไว้ให้ฉัน

 

ฉันจัดการยัดกระดาษไว้ในลิ้นชักก่อนที่จะคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำ เรื่องขนุนค่อยว่ากันทีหลัง ไปเรียนให้ทันก่อนเถอะตอนนี้

 

.........

 

12.55 น.


เห้อ ฉันถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่สามเพราะในหัวคิดถึงแต่เรื่องไอ้เด็กนั่น รู้งี้ฉันให้ของขวัญตั้งแต่เมื่อวานซะก็ดี ถ้าวันนี้ฉันกลับบ้านไม่ทันฉันคงไม่ได้ให้ของขวัญมันแน่ๆ ถ้าอยู่โรงเรียนเดียวกันก็ดีสิ วันนี้ฉันจะได้เอาของมาด้วย แต่โรงเรียนของขนุนกับแมงมุมดันอยู่คนละทางกับโรงเรียนฉัน

 

               "คิดอะไรอยู่อีเหนือ ถอนหายใจหลายรอบละนะ" ปลาดาวพูด

 

               "เปล่า"

 

               "เครียดเรื่องรายงานหรอมึง เดี๋ยววันนี้พวกเราช่วยกันก็เสร็จทันอยู่แล้วน่า ส่งตั้งพรุ่งนี้"

 

               "นี่มึงใช้คำว่า 'ตั้ง' หรอไอ้ปลา" พายุพูด

 

               "เออ ตั้ง24ชั่วโมง กูก็ว่าเยอะละนะ"

 

               "วันนี้ไม่ต้องกลับบ้านกันหมดนี่แหละจนกว่างานจะเสร็จ" พายุพูด นี่แหละฉันถึงมานั่งถอนหายใจอยู่นี่ไง ไม่ใช่เพราะรายงานซะหน่อย แต่เป็นไอ้เด็กนั่นต่างหาก ถ้าเขาไม่เขียนโน๊ตไว้ฉันคงไม่รู้สึกลำบากใจแบบนี้

 

               "คิ้วชนกันจนเลือดจะปริอยู่แล้วอีเหนือ กูว่ามันต้องมีเรื่องเครียดเรื่องอื่นแน่ๆไอ้พา" ปลาดาวหันไปพูดกับพายุ

 

               "นั่นสิ คิดงั้นเหมือนกัน มีอะไรรึเปล่าเหนือ" พายุหันมาถามฉัน

 

               "ไม่มี มีแค่เรื่องเดียวนี่แหละ พวกมึงจะมาจับพิรุจกูทำไมเนี่ย" ฉันสลัดเรื่องขนุนทิ้งไป เพราะเดี๋ยวพวกนี้มันสงสัย เดี๋ยวปลาดาวมันจะไล่ฉันให้ไปส่งน้องอีก ฉันไม่อยากให้เรื่องส่วนตัวมาทำให้งานกลุ่มไม่เสร็จ ไม่อยากเป็นตัวถ่วงเพื่อน

 

               "เอ้อ แล้วนี่เด็กมึงไปวันไหนนะ" เกลียดคำว่าเด็กมึงชะมัด

 

               "วันนี้"

 

               "เฮ้ย แล้วมึงลาน้องยัง น้องไปตอนไหน"

 

               "ตอนเย็นมั้ง"

 

               "แล้วมึงไม่ไปส่งน้อง? รายงานค่อยกลับมาทำก็ได้" ทำหน้าเหมือนเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตอย่างนั้นแหละอีปลา

 

               "รายงานสำคัญกว่า ไม่เป็นไรหรอก กูลาน้องแล้ว" ฉันโกหก

 

               "อ่อออ งั้นก็ดีแล้ว เดี๋ยวเด็กมันน้อยใจ" คงไม่หรอก แต่ถ้าน้อยใจจริงๆ เดี๋ยวๆเด็กมันก็ลืม

 

               "อืม"

 

               "เห็นไอ้ทิก็จะไปส่งขนุนมันที่บ้านเหมือนกัน มาขออนุญาตแม่ตั้งแต่เมื่อวาน" พายุพูด

 

               "อ่อ"

 

               "หรือที่เงียบๆนี่อยากไปส่ง?" พายุมองฉันด้วยแววตาสงสัย

 

               "เปล่า ไม่ได้อยาก ปะ ไปเรียนกันได้แล้ว" ฉันพูดพลางลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกมาจากโต๊ะม้าหินอ่อนก่อนพวกมัน ขี้เกียจสบตากับแววตาขี้สงสัยของสองคนนั้น ทำไมมันดูฉันออกทุกครั้งเลยเนี่ย

 


20:00 น.


ฉันเลิกเรียนตั้งแต่สี่โมงครึ่ง หลังจากนั้นพวกเราก็มากองกันอยู่ที่ห้องสมุด ในที่สุดรายงานของอาจารย์เมธีก็เสร็จจนได้ พอดีกับที่บรรณารักษ์เดินมาบอกว่าห้องสมุดจะปิดแล้ว

 

               "มึงจะเดินไปส่งพวกกูหรอไอ้พา" ปลาดาวที่เดินอยู่ขวามือฉันพูดขึ้น ฉันเดินอยู่ตรงกลาง ส่วนพายุเดินอยู่ข้างฉันอีกฝั่งนึง

 

               "อืม เผื่อกะทิมันยังไม่กลับ จะได้ไปรับมันกลับบ้านด้วย" จริงสิ ป่านนี้ขนุนจะไปรึยังนะ แต่ดึกป่านนี้คงไปแล้วล่ะ

 

....

 

               "อ้าวแมงมุม มานั่งทำอะไรตรงนี้" พายุเอ่ยทักแมงมุมที่นั่งอยู่ที่ชิงช้าหน้าบ้านคนดียว

 

               "แม่เรียกยังไงก็ไม่ยอมเข้าบ้านน่ะพายุ เหนือพาน้องเข้ามาในบ้านหน่อยลูก" แม่ฉันที่ยืนอยู่ที่ประตูเข้าบ้านพูดขึ้น

 

               "แมงมุม ทำไมไม่เข้าบ้าน" ฉันย่อตัวลงนั่งแล้วถามน้องสาวตัวเองที่กำลังก้มหน้างุดมองพื้นอยู่

 

               "คิดถึงหนุน ฮึก" พอปริปากพูดเท่านั้นแหละ ฉันเลยรู้ว่าแมงมุมกำลังร้องไห้อยู่

 

               "เดี๋ยวขนุนก็กลับมาเยี่ยมพวกเรา ไม่ต้องร้อง" ฉันลูบหัวน้อง

 

               "ใช่ เดี๋ยวขนุนมันก็กลับมา มันรักแมงมุมกับกะทิจะตาย" ไอ้พาช่วยปลอบ

 

               "เข้าบ้านได้แล้ว แม่เป็นห่วงแล้ว" ฉันพูด

 

               "ใครจะใจร้ายเหมือนพี่เหนือล่ะ ปล่อยให้ขนุนรอตั้งนานพี่เหนือก็ยังไม่กลับมา" แมงมุมเงยหน้าขึ้นว่าฉันทั้งน้ำตา ... เด็กนั่นรอฉันงั้นหรอ

 

               "ขนุน รอพี่หรอ"

 

               "ก็ใช่น่ะสิ ทีแรกแม่หนุนจะกลับตั้งแต่ห้าโมง แต่หนุนขอรอพี่เหนือก่อน รอแล้วรออีกพี่เหนือก็ไม่มา" แมงมุมพูดไปด้วยร้องไห้ไปด้วย

 

               "พี่ขอโทษ พี่ทำรายงานอยู่ที่โรงเรียน เลยกลับมาไม่ทัน" ฉันพูด พลางความรู้สึกผิดก็แว๊บเข้ามาในใจ ขนาดน้องสาวฉันยังคิดว่าฉันผิดหรอเนี่ย

 

               "ไม่ต้องมาขอโทษมุม ไปขอโทษหนุนนู่น" พอพูดจบ แมงมุมก็ลุกขึ้นจากชิงช้าแล้ววิ่งเข้าบ้านไปทันที

 

ต้องโกรธกันขนาดนี้เลยหรอเนี่ย

 

               "อย่าคิดมากเลย เด็กมันโกรธไม่นานหรอก" พายุวางมือลงที่ไหล่ฉัน

 

               "แกว่าฉันทำเกินไปไหมวะไอ้พาที่ไม่มาส่งน้อง" ฉันพูด แล้วลุกขึ้นนั่งที่ชิงช้าแทนที่แมงมุม

 

               "อืม ถ้ากูเป็นเด็กมันกูคงน้อยใจมาก กูมองออกว่าเด็กนั่นแคร์มึงมาก"

 

               "นี่มึงจะพูดให้กูรู้สึกผิดน้อยลงไม่ได้เลยหรอไอ้พา" ฉันหันไปมองมันตาขวาง

 

               "มึงเคยแคร์น้องมันด้วยหรือไง" มันพูดพลางจ้องหน้าฉัน เออ ก็จริงว่ะ แต่ถึงฉันจะไม่ค่อยพูดดีๆกับมันแต่ฉันก็ดูแลมันตลอดนะเห็นแบบนี้น่ะ

 

               "เห้อ มึงกลับบ้านได้ละไอ้พา" ฉันไล่มัน

 

               "แล้วเรื่องที่ไอ้พี่ม.3ขอเบอร์อะ ให้ไปยัง"

 

               "มึงรู้ด้วย?" ฉันเงยหน้าขึ้นมองมันที่ยืนค้ำหัวฉันอยู่

 

               "อย่าลืม ว่านี่เพื่อนใคร" อ่อ ปลาดาวคงบอกมันสินะ เพราะเมื่อเช้ามีแค่มันที่อยู่กับฉันตอนที่รุ่นพี่มาขอเบอร์      

 

               "ไม่ได้ให้อะ ไม่อยากคุยโทรศัพท์ แค่พวกมึงสองคนก็ปวดหัวตายละ" ฉันบ่น

 

               "อือ ก็ดี"

 

               "นี่มึงไม่ได้อยากให้กูมีแฟนเหมือนอีปลาหรอ?" รายนั้นสนับสนุนฉันยกใหญ่เลยแหละ ไม่รู้จะรีบให้ฉันมีแฟนไปทำไม

 

               "ไม่รู้สิ" มันพูดพลางยักไหล่แล้วเบือนหน้าไปอีกทาง

 

               "ถ้ากูมีแฟน พวกมึงคงไม่ต้องเดินมาส่งกูที่บ้านบ่อยๆแล้วล่ะ หรือกูควรมีวะ"

 

               "ถ้าเรื่องแค่นี้กูทำได้ มึงอย่าเสียเวลาไปคบกับคนอื่นเลย"

 

               "พระเอกจังนะมึงเนี่ย" ฉันยิ้มขำๆแล้วลุกขึ้นตบไหล่มันอย่างแรงไปทีนึง หน้ามันน่าหมั่นไส้ชะมัด

 

               "เออ กูพูดจริง ...กูไปล่ะ มึงเข้าบ้านเถอะ" ฉันพยักหน้าให้มันเล็กน้อยแล้วมันก็หันหลังเดินกลับออกไป

 

พายุกับปลาดาวมันรักฉันเหมือนเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ฉันรู้สึกได้ หวังว่าเราสามคนจะเป็นแบบนี้ตลอดไปจนแก่ตายไปเลย จะไม่มีอะไรมาพรากเราสามคนให้แตกหักกันทั้งนั้น ฉันสัญญา

 

......

 

พอฉันเข้ามาในห้อง สิ่งแรกที่ฉันทำคือเปิดลิ้นชักข้างหัวเตียงเพื่อหยิบกล่องของขวัญออกมาดู มันยังวางนิ่งอยู่ที่เดิมตั้งแต่ตอนกลางคืน ฉันจะเอาไปเก็บไว้ที่ไหนดีละเนี่ย เจ้าของมันก็ดันไม่ได้เอาไปด้วย

 

ข้างๆกล่องมีกระดาษโน๊ตที่ฉันยัดเอาไว้ตั้งแต่เมื่อเช้า ฉันหยิบมันขึ้นมาดูอีกครั้ง สายตาเลื่อนอ่านลายมือของเด็กนั่น ที่ดูก็รู้ว่าพยายามเขียนให้สวยมากแค่ไหน เพราะมีรอยยางลบและรอยดินสอจางๆเกรอะเต็มไปหมด

 

...พี่ขอโทษแล้วกันนะขนุน โตแล้วค่อยกลับมาเอาของขวัญนะ พี่จะเก็บไว้ให้


 

9 ปี ผ่านไป

@มหาวิทยาลัย F : ห้องสมุด

 

               "อีเหนือๆ มาดูรูปนี่ดิ นี่เด็กมึงใช่ปะวะ" ระหว่างที่ฉันกำลังก้มมองรายงานวิจัยเดี่ยวในมือ ปลาดาวที่นั่งตรงข้ามฉันก็พูดขึ้น

 

               "รูปเด็กไรอีกอีปลา" ฉันไม่เงยหน้ามองมัน มันเลยทำเสียงจิ้จ้ะไม่พอใจ

 

               "ก็เด็กมึงไง ชื่ออะไรนะ กูจำชื่อไม่ได้แล้ว" มันพูดพลางทำท่าลุกลี้ลุกลน จะตื่นเต้นอะไรเบอร์นั้น

 

               "ไหนเอารูปมาดู เด็กกูอะไร กูเคยไปยุ่งกับเด็กที่ไหน"

 

               "นี่ไงๆ" มันยื่นโทรศัพท์ให้ฉันดู 


  INSTAGRAM

     

ถูกใจโดย jenny, sandy_123 และ 902 อื่นๆ

KN_2543   : 'ผมไม่เด็กแล้วครับ' 

jenny       : >//<

sandy_123  : So cute


ภาพที่ฉันเห็นคือภาพของผู้ชายที่มีผมหน้าม้าซอยไล่ลงมาปรกคิ้ว หน้าตี๋ริมฝีปากชมพูจัดเกือบแดง ดูไปดูมาก็หน้าคุ้นๆนะ แต่รวมๆแล้วหล่อเลยทีเดียว แต่ฉันจะไปรู้จักได้ยังไง ดูท่าน่าจะเด็กกว่าฉันหลายปี มีผู้หญิงเข้ามาคอมเมนต์เต็มเลย 


               "ไม่รู้จักอะ มึงมั่วละ" ฉันตอบ ถึงแม้จะคุ้นๆก็เถอะ

 

               "มึงดูชื่อไอจียัง KN_2543 สองห้าสี่สามน่าจะ พ.ศ.เกิด ถ้านับๆแล้วก็เอ่อ เด็กกว่าเราประมาณสี่ปี งั้นก็อายุประมาณ 18-19" มันพูดร่ายยาวซะเหมือนรู้จักเขางั้นแหละ เห็นผู้ชายหล่อๆไม่ได้เลยมันเนี่ย

 

               "เลิกทำตัวพร่ำเพื่อไร้สาระได้ละอีปลา วิจัยเดี่ยวมึงเสร็จยัง" ฉันบ่น พลางจัดรูปเล่มของตัวเองไปด้วย เหนื่อยกันมาแทบตายกว่าจะเรียนใกล้จบ เหลืออีกไม่กี่อาทิตย์ฉันก็จะหลุดพ้นจากที่นี่แล้ว อ้อ ลืมบอกไปว่า ฉันกับปลาดาวเรียนนิเทศถ่ายภาพน่ะ รายงานเราก็จะมีแต่รูปที่ไปถ่ายมาจากสถานที่ต่างๆทั่วไทย ส่วนพายุ หมอนั่นเรียนวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ พูดแล้วก็น่าขำ จากเด็กผอมแห้งในตอนนั้นกลับมาเรียนวิศวะ แถมยังโตมาหล่อจนสาวๆตามกรี้ดทั้งมออีกต่างหาก เพราะมันไม่ผอมแล้วยังไงล่ะ แถมยังหุ่นดีอีก เข้าฟิตเนสเพิ่มกล้ามซะขนาดนั้น

 

               "เฮ้ย ใช่จริงด้วย กูจำน้องได้แล้ว มึงดูชื่อในโปรไฟล์ดิ" มันยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้าฉันอีกครั้ง ยื่นมาจนฉันรู้สึกรำคาญเลยยอมดึงโทรศัพท์มันมาดูเอง"

 

       ' Kaninneth Guljaruaumpun(Khanoon) - 18 / Shangini International School, Singapore '

 

เห้ย! นี่มัน เด็กขนุนงั้นหรอ... คณินเนธ ชื่อขนุนไม่ผิดแน่ แต่ทำไมเด็กนี่โตไวขนาดนี้ล่ะ ฉันไม่รอช้าที่จะเลื่อนดูรูปถัดๆไปที่มีประมาณ 5 รูปในไอจี ดูเหมือนพึ่งเปิดมาได้ไม่นาน           

 

               "ไง อึ้งไปเลยสิ ทำเป็นไม่อยากดู ปัดโถ่"



..................


น้องโตแล้วจ้าาาา ตอนหน้าน้องจะคัมแบ็คแล้ววว เตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้ดี


ติดตามตอนต่อไปจ้า


1 เม้น = 1 กำลังใจ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 129 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

488 ความคิดเห็น

  1. #31 nnnnnn7777 (@nnnnnn7777) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 21:53
    ของหนุนของเพ่
    #31
    0
  2. #2 IcenoiiNaja (@IcenoiiNaja) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 08:11
    ติดตามเลยขนุนของพี่5555555
    #2
    0