[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 6 : EP. 5 น้องนอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,186
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 108 ครั้ง
    1 มี.ค. 62

   EP.5 น้องนอน
    


[ ขนุน X น้ำเหนือ ]

                   


2 วันผ่านไป

 

ผ่านไปสองวันแล้วที่ขนุนทำเหมือนจะหลบหน้าฉัน เราทานข้าวด้วยกันทุกมื้อแต่เด็กมันไม่ชวนฉันคุยเหมือนทุกที แถมยังไม่เข้าไปกวนฉันในห้องอีก หรือว่ากำลังงอนฉัน แต่ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย

 

               "อีเหนือ อีเหนือ! เหม่อเหี้ยอะไรของมึงเนี่ย" ฉันได้สติทันทีเพราะปลาดาวตะโกนใส่หูฉัน เราสองคนกำลังนั่งที่โต๊ะม้าหินอ่อนหน้าอาคารสอง รอเรียนวิชาภาษาไทย ส่วนไอ้พาไปซื้อน้ำที่โรงอาหาร

 

               "อะไรอีปลา" ฉันหันไปมองมันตาขวาง

 

               "กูเรียกตั้งนานละไม่ได้ยิน"

 

               "เออ กูคิดอะไรอยู่ เรียกกูมีไร"

 

               "เปล่า กูจะชวนมึงโดดเนี่ย ขี้เกียจเรียนกับจารย์สมร" เดือนนี้มันพาฉันโดดไปกี่วิชาแล้วเนี่ย วิชาสังคมศึกษาเมื่อวานอาจารย์ก็จับได้ เลยโดนมาทำรายงานกลุ่มกันสามคนตั้งร้อยหน้ายังไม่เข็ดอีก

 

               "ควาย รายงานจารย์เมธียังไม่ได้แตะ ส่งวันศุกร์นี้แล้วด้วย ยังจะชวนกูโดดอีก"

 

               "เดี๋ยวค่อยช่วยกันทำน่า จารย์สมรไม่ว่าไรหรอก โดดได้"

 

               "เห้อ คิดถูกคิดผิดที่มีคนแบบมึงเป็นเพื่อนเนี่ย"

 

               "กูก็คนประเภทเดียวกับมึงนั่นแหละอีเหนือ" ก็จริง เพราะเป็นคนประเภทเดียวกันนี่แหละ ถึงอยู่ด้วยกันได้

 

               "อะ น้ำ" ไอ้พายื่นแก้วน้ำมาให้ฉัน แล้วมันซื้อมาแค่ของฉันกับของมันเนี่ยนะ แล้วของปลาดาวล่ะ

 

               "ละไหนของกู" นั่นไง จนได้

 

               "กูเห็นวันนี้มึงกินน้ำหวานไปสามแก้วแล้วปลาทอง"

 

               "แล้วกูกินอีกไม่ได้? ไหนความแฟร์?" ปลาดาวทำหน้าเซ็ง แต่มันไม่ได้โกรธหรอก

 

               "เออเหนือ กะทิมันบอกว่าเด็กขนุนมันจะไปเรียนที่สิงคโปร์หรอ" พายุพูด

 

               "อืม คงงั้นมั้ง"

 

               "จริงดิ ยังไง เล่ามาอีเหนือ" ปลาดาวคนเสือกพูด

 

               "ก็เห็นว่าพ่อแม่จะกลับมารับไปอยู่ด้วยน่ะ"

 

               "อ้าว แล้วน้องมันว่าไงบ้าง"

 

               "ไม่รู้สิ มันไม่คุยกับกูมาสองวันแล้ว" ฉันตอบ ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด เด็กอะไรงอนนานชิบหาย

 

               "ทะเลาะกัน?"

 

               "ก็ไม่เชิง กูก็ไม่รู้เหมือนกัน"

 

               "กูว่าไอ้เด็กนั่นชอบเหนือ" อยู่ๆพายุก็พูดขึ้นแล้วก้มดูดน้ำเหมือนเป็นเรื่องปกติ

 

               "จะบ้าหรอไอ้พา" ฉันตะโกนขึ้น พูดอะไรบ้าๆ

 

               "ไม่เชื่อกูอ่อ?" มันเงยหน้าจากแก้วน้ำขึ้นมามองหน้าฉัน

 

               "กูกับน้องโตด้วยกันมา จะเป็นแบบนั้นได้ไงวะ"

 

               "มึงไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆซะหน่อย ขนาดวันนั้นที่มึงดูหนังแล้วหลับ มันยังนั่งเฝ้ามึงไม่ยอมไปไหนจนกูออกมาอะ" นั่งเฝ้าฉันงั้นหรอ ไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย

 

               "ยังไงมันก็ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่ดี ไอ้พามึงอย่ามั่ว"

 

               "ถ้ามึงไม่เชื่อก็ลองสังเกตดูดิ" ฉันจ้องหน้ามันเขม็งฟังมันพูดไร้สาระ ซึ่งฉันไม่มีทางเออออกับมันแน่ๆ

 

               "แหล่วๆๆๆๆ แม้แต่เด็กก็ยังตกตะลึงในหน้าอกมึง.. โอ๊ย อีเหนือ ตีมาได้ เจ็บ!" ปลาดาวโวยวาย เมื่อฉันใช้เล็บจิกลงที่แขนมัน

 

               "ใครบอกให้มึงพูดพล่อยๆ นี่โรงเรียนนะ"

 

               "ก็กูพูดความจริงนี่...จะทำอะไรอีเหนือ" ฉันทำท่าจะเข้าไปตีมัน มันเลยวิ่งหนี ฉันก็เลยวิ่งตาม เราวิ่งไล่กันอยู่พักนึงจนกระทั่งเราเหนื่อยกันทั้งคู่จึงกลับมานั่งที่โต๊ะม้าหินอ่อนเหมือนเดิม โดยถูกสายตาไอ้พายุมองอย่างเอือมๆ

 

แฮ่ก แฮ่ก

เสียงฉันกับมันนั่งหอบหายใจข้างๆกัน

 

               "เล่นกันเป็นเด็กๆไปได้ แล้วเรื่องรายงาน คิดบ้างยังจะเอาไง"

 

               "เริ่มทำวันพรุ่งนี้แล้วกัน วันนี้กูมีธุระจะไปที่อื่นกับแม่ เดี๋ยวเย็นนี้แม่มารับ" ปลาดาวพูด

 

               "งั้นก็พรุ่งนี้ตอนเลิกเรียนที่ห้องสมุด เคไหม" พายุพูด พรุ่งนี้หรอ พรุ่งนี้เด็กนั่นจะไปแล้วนี่ แต่ไม่รู้ว่าจะไปกี่โมง ฉันควรไปส่งมันไหม

 

               "มึงว่าไง ตกลงไหมอีเหนือ" ปลาดาวหันมาถามฉัน

 

               "อืม พรุ่งนี้ก็พรุ่งนี้" แต่งานคงสำคัญกว่าแหละเนอะ เอาไว้พรุ่งนี้ตอนเช้าค่อยลาขนุนมันเลยแล้วกัน เพราะตอนเย็นฉันคงกลับไปไม่ทันแน่ๆ

 


......

 


วันนี้ฉันต้องเดินกลับบ้านเอง เพราะปลาดาวกลับก่อน แม่มันมารับตั้งแต่ประตูโรงเรียนเปิด ส่วนพายุมันก็เล่นบอลตามประสาผู้ชาย ทีแรกมันจะเดินมาส่งฉันก่อนแต่ฉันปฎิเสธหัวชนฝา มันเลยยอมทำตามที่ฉันบอก

 

ระหว่างทางที่เดินกลับบ้านฉันต้องผ่านเกมเซนเตอร์ที่มีของเล่นเยอะแยะมากมาย โซนเล่นเกมต่างๆที่เหล่าเด็กและวัยรุ่นแถวนี้นิยมมาขลุกกันอยู่หลังเลิกเรียน ฉันเดินผ่านร้านกระจกใสที่มีหุ่นยนต์เลโก้วางเรียงรายหลายรูปแบบ อยู่ๆก็เกิดนึกถึงเด็กขนุนขึ้นมา เด็กนั่นชอบเลโก้เอามากๆ ตอนเด็กๆเคยถูกแมงมุมทำหักจนโกรธแมงมุมไปวันนึงเต็มๆ ปกติแม่ขนุนจะส่งมาให้เสมอ จนที่บ้านมีตั้งหลายตัว ไม่รู้ว่าจะเอาไปด้วยหรือเปล่า

 

หรือว่าฉันควรซื้อไปให้เด็กนั่นเป็นของขวัญอำลาดี

 

ตังเก็บฉันก็พอจะมีติดตัวอยู่บ้าง ดีนะที่วันนี้พกติดตัวมาด้วย ทีแรกกะว่าเผื่อได้จ่ายค่าทำรายงานเลยเอามาหมดเลย งั้นซื้อเลยแล้วกัน

 

               "สวัสดีค่ะ รับแบบไหนรุ่นไหนดีคะ" พนักงานเอ่ยพูดอย่างยิ้มแย้ม

 

               "ขอเดินดูแปปนึงนะคะ" ฉันยิ้มให้พนักงานแล้วเดินไปอีกทางเพื่อดูเลโก้หุ่นยนต์แบบต่างๆ ฉันเห็นอยู่สี่ห้าแบบที่ขนุนมีอยู่แล้ว อยู่ๆก็นึกถึงตอนเด็กนั่นนั่งเล่นหุ่นยนต์ขึ้นมา จะว่าไปถ้าขนุนไป บ้านคงเงียบมากแน่ๆ เสียงเจื้อยแจ้วของแมงมุมคงหายไปเลย ไม่รู้ว่าแมงมุมน้องสาวฉันจะร้องไห้งอแงไหมเนี่ยที่คู่หูไปไกลแบบนั้น

 

               "คุณลูกค้าลองดูตัวนี้ไหมคะ" พนักงานเดินถือกล่องเลโก้มายื่นให้ฉัน "ตัวนี้ใหม่ล่าสุดเลยค่ะ ของพึ่งมาวันนี้เอง เด็กๆชอบกัน"

 

               "ราคาเท่าไหร่คะ"

 

               "850 ค่ะ" หืมมม แพงมากเลย ฉันมีตังเก็บแค่1000 บาท ถ้าซื้อหุ่นนี่ไป850 ก็จะเหลือ 150 บาท แต่มันก็คงจะพอสำหรับทำรายงานแหละ แต่ถ้าจะให้ฉันขอแม่เพื่อมาทำรายงานที่ตัวเองโดดเรียนฉันคงทำแบบนั้นไม่ลงแน่ๆ

 

               "งั้นเอาตัวนี้แหละค่ะ แพ็คให้ด้วยนะคะ" ฉันหันไปตอบ



.......



19.00

 

               "กลับมาแล้วค่ะแม่" ฉันตะโกนบอกแม่ทันทีที่เข้ามาในตัวบ้าน แล้วรีบวิ่งขึ้นห้องมาเพราะกลัวว่าขนุนจะเห็น

 

               "ลงมากินข้าวกินน้ำก่อนสิเหนือ น้องๆรออยู่" เสียงแม่ตะโกนมาจากด้านล่าง

 

               "แม่ทานกับน้องๆเลยค่ะ เหนือไม่หิว" ฉันตะโกนตอบ ถ้าลงไปทานตอนนี้ของขวัญก็ไม่ได้ห่อกันพอดี เพราะฉันแวะซื้อกระดาษห่อของขวัญมาด้วย กะว่าจะให้ขนุนมันเปิดดูเอง

 

               "แต่น้องรอทานข้าวตั้งแต่เย็นแล้วนะเหนือ" แม่ตะโกนขึ้นมาอีกรอบ

 

               "เหนือบอกว่าทานกันก่อนไงคะแม่ เดี๋ยวเหนืออาบน้ำแล้วจะลงไปทานเองตอนดึกๆ" พอฉันตะโกนตอบกลับไปแบบนั้น เสียงแม่ก็เงียบลง ปกติแม่จะรู้ว่าฉันไม่ชอบให้ใครเซ้าซี้ พูดคำไหนคำนั้น ท่านเลยไม่ค่อยขัดฉันเท่าไหร่


 

1 ชั่วโมงผ่านไป


 

               "เห้อ เสร็จซักที" ของีบก่อนไปอาบน้ำแล้วกัน 

 


[ขนุน บรรยาย]

 

ตอนนี้ผมยืนอยู่หน้าห้องพี่น้ำเหนือประมาณสิบนาทีแล้ว แต่เสียงคนในห้องเงียบกริบ แถมเมื่อกี้ยังไม่ยอมลงไปกินข้าวด้วยกันอีกต่างหาก ทั้งๆที่รู้ว่าพรุ่งนี้ผมต้องไปแล้ว พี่น้ำเหนือก็ยังใจร้ายไม่ยอมลงไป ผมอุตส่าห์กลับบ้านมารอพี่น้ำเหนือตั้งแต่สี่โมงเย็น สามชั่วโมงที่ผมนั่งรอที่หน้าบ้าน จนน้ารานีเรียกให้เข้าไปกินข้าว หลังจากนั้นไม่นานพี่น้ำเหนือก็กลับมา แถมยังวิ่งขึ้นห้องโดยที่ไม่ทักทายกันสักนิด ผมนั่งอยู่ข้างล่างรอแล้วรออีกก็ยังไม่ยอมออกมาจากห้องสักที

 

ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้ผมจะพูดกับพี่น้ำเหนือ ไม่ทำตัวงี่เง่า งอนพี่น้ำเหนือไปเองแบบนี้ ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าพี่น้ำเหนือไม่มีทางง้อเด็กอย่างผม แต่ผมก็ยังรออย่างมีความหวัง

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

สุดท้ายผมก็เคาะประตูห้องพี่น้ำเหนือไปจนได้

 

เงียบ

หรือว่าจะหลับ

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ผมตัดสินใจเคาะอีกครั้งพี่น้ำเหนือก็ไม่ยอมออกมาเปิด หรือว่าพี่น้ำเหนือจะรู้ว่าเป็นผม เลยไม่ยอมออกมา... งั้นนั่งรออยู่หน้าห้องนี่แล้วกัน

 

[จบบทบรรยาย ขนุน]

             


22:00 น.

 

ไม่รู้ว่าหลับไปกี่ชั่วโมง ตอนนี้ฟ้าข้างนอกมืดสนิท ฉันยังไม่ได้กินข้าวอาบน้ำเลย เผลอหลับไปนานขนาดนั้นเลยหรอ

 

หลังจากที่ฉันอาบน้ำสระผมเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็เริ่มรู้สึกหิว ออกไปหาอะไรทานหน่อยแล้วกัน

 

แกร๊ก

 

               "อุ๊ย แม่ร่วง" พอเปิดประตูออกมาก็มาเจอขนุนที่นอนใช้หลังพิงอยู่ที่ข้างฝาตรงทางเข้าห้องฉัน แล้วมาหลับอยู่ทำไมตรงนี้เนี่ย ยิ่งเป็นคนปลุกยากซะด้วย "ขนุน ขนุน ตื่น"

 

               "ฮืออ" ขนุนขมวดคิ้วทันทีที่ถูกรบกวน โดยที่ไม่ยอมลืมตาตื่นขึ้นมา ไอ้เด็กคนนี้นี่

 

               "ขนุน มานอนทำไมตรงนี้ เดี๋ยวยุงกัดหรอก" นอกจากไม่ยอมตื่นแล้วยังทำท่าจะนอนลงที่พื้นอีก ถ้าฉันไม่เอามือรองไว้หัวคงโขกพื้นไปแล้ว "จะมานอนตรงนี้ไม่ได้นะขนุน..... เอาไงดีวะ ลากไปก็ไม่ไหวซะด้วย" ฉันพึ่งสังเกตตอนที่ได้มองเด็กคนนี้ใกล้ๆ ขนุนโตขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ช่วงขาที่เริ่มยาว โครงหน้าที่เริ่มได้รูป เหมือนกำลังจะข้ามผ่านวัยเด็ก

 

แล้วฉันมานั่งพิจารณาหน้าเด็กนี่ทำไมเนี่ย หิวจะตายอยู่แล้ว แม่กับแมงมุมก็คงจะเข้านอนแล้ว แล้วใครจะช่วยฉันแบกขนุนเข้าห้องได้ละเนี่ย นอกซะจากว่าจะลากเข้าห้องฉันง่ายสุด

 

ไปนอนห้องฉันก่อนแล้วกัน ไว้กินข้าวเสร็จค่อยขึ้นมาดู เผื่อตอนนั้นขนุนคงจะตื่นแล้ว

 

               "โอ๊ยยยย เหนื่อยโว๊ย" ขนาดแค่ลากเข้ามาในห้องฉันยังเหนื่อยขนาดนี้ อย่าหวังว่าฉันจะพาร่างเด็กนี่ขึ้นไปนอนบนเตียงเลย นอนที่พื้นนี่แหละ แบกไม่ไหวโว๊ยยย นี่ฉันยังใจดีนะที่ปูผ้ากับเตรียมหมอนให้หนุน ถ้าไม่เห็นว่าพรุ่งนี้จะไปแล้ว ฉันไม่มาทำแบบนี้ให้หรอก ปล่อยให้นอนยุงกัดตายข้างนอกซะให้เข็ด

 

รวมถึงชองขวัญที่ห่อเป็นชั่วโมงนั่นก็ด้วย บอกไว้ก่อน ฉันไม่เคยทำให้ใครถึงขนาดนี้เลย!

 


....

 


30 นาที ผ่านไป

 

กว่าจะทานข้าวเสร็จ ล้างจานเสร็จ ก็ปาไปครึ่งชั่วโมง หวังว่าขนุนมันจะตื่นแล้วเดินกลับห้องไปแล้วนะ

 

แกร๊ก

สาธุ สาธุ ฉันอธิษฐานก่อนเปิดประตูเข้าห้อง แต่คำอธิษฐานฉันก็ไม่เป็นผล ไอ้เด็กขนุนมันยังไม่ตื่น แถมมันยังขึ้นไปนอนบนเตียงฉันอย่างสบายใจอีก นี่มันละเมอขึ้นไปนอนหรือว่ามันไม่รู้ว่าเป็นห้องฉันวะเนี่ย

 

โอ๊ยยยยย

 

               "ขนุน กลับไปนอนห้องตัวเอง" ฉันนั่งลงไปที่เตียงแล้วเขย่าแขนขนุน "ขนุน พี่บอกให้ตื่นไง"

 

นิ่ง

 

               "ขนุนโว๊ยยยย" คราวนี้ฉันตะโกนใส่หูมันแต่มันแค่ยกมือขึ้นมาปิดหูแถมยังหลับตาพริ้มอีกต่างหาก เอาไงดีวะ งั้นสละเตียงให้มันเลยแล้วกัน

 

ฉันตัดใจยอมแพ้ หอบผ้าห่มจากในตู้มาปูที่พื้นอีกชั้น ทับกับผืนที่ปูให้ขนุนมันเมื่อกี้ คืนนี้นอนล่างเตียงนี่แหละ จบ! เหนื่อย


...................


ฮือออ น้องจะไปแล้วว อิพี่มันก็ยังใจร้ายกับน้องได้ลงคอ น้องโผล่มาอีกจะไม่ไร้เดียงสาแบบนี้แล้วนะ แต่จะ(ร้าย)เดียงสาแทน จำภาพน้องตอนใสซื่อนี้ไว้ให้ดี



ติดตามตอนต่อไปจ้า


1 เม้น = 1 กำลังใจ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 108 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

489 ความคิดเห็น