[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 51 : [END] EP.46 กลับมาแล้ว (3/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,522
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 135 ครั้ง
    21 เม.ย. 63

EP.46 กลับมาแล้ว 
   

[ ขนุน X น้ำเหนือ ]

สองขาที่ยืนแทบไม่ติดนิ่งสนิทอยู่กับที่ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวตอนที่ได้ยินน้ำเสียงทุ้ม เพียงไม่กี่อึดใจฉันก็จะได้เห็นใบหน้าของคนที่ฉันแสนคิดถึงแล้ว

 

ภาพตรงหน้าปรากฎร่างสูงโปร่งใบหน้าคมสัน หุ่นสูงบางดูเหมือนจะล่ำขึ้นในเวลาแค่ไม่กี่ปี ...ร่างหนาในผ้าเช็ดตัวสีขาวพันแค่ท่อนล่างเพียงอย่างเดียวชะงักค้างไม่ต่างจากฉัน คนตรงหน้ากระพริบตาสองสามตีก่อนที่จะ...

 

ปึ้งงงง ง ง

 

ตอนนี้คนที่ฉันบินลัดฟ้ามาหากลับทำหน้าตกใจเหมือนเห็นผี เขาหันหลังให้ฉันหลังจากที่เราสบตากันได้เพียงไม่กี่วิ ก่อนที่จะเดินเข้าห้องนอนแล้วปิดประตูลงเสียงดังไปทั่วบริเวณ

 

อะไรกัน เขาไม่อยากเจอฉันงั้นหรอ หรือว่าเขาตกใจที่ฉันมาโผล่ตรงหน้าโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว... หรือไม่ก็ มีใครอยู่ในห้องนั้นกับเขาด้วยงั้นหรอ....

 

ฉันควรกลับออกไปดีไหม ดูท่าว่าขนุนไม่อยากเจอฉันแล้ว

 

แกร๊ก

 

               "พี่เหนือหรอ"

 

กึก

ฉันที่กำลังจะก้าวเดินกลับไปยังประตูทางออกหยุดชะงักตอนที่ได้ยินเสียงเปิดประตูและเรียกขึ้นจากด้านหลัง ความกลัวทำให้ฉันไม่กล้าที่จะหันไปมอง ฉันกลัว กลัวว่าเขาจะไม่ได้รู้สึกเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

 

               "..."

 

 

               "เหนือ" น้ำเสียงนุ่มทุ้มเรียกชื่อฉันขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เหมือนเขาจะตั้งสติได้ น้ำเสียงที่เรียกชื่อฉันมันเลยเสียงดังฟังชัดกว่าคราแรก

 

               "ไง" ฉันตัดสินใจหันไปเผชิญหน้ากับเขา ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้ฉันกำลังแสดงสีหน้าแบบไหนออกไป

 

               "มาที่นี่ได้ยังไง ... ตื่นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่" ดวงตาเฉี่ยวคมเต็มไปด้วยความสับสนเผยออกมาอย่างเห็นได้ชัด เขาคงมีคำถามอยากจะถามฉันเต็มไปหมด

 

               "พึ่งถึงเมื่อเช้า เออ... ขนุนสบายดีไหม" ฉันควรจะกล่าวทักทายเขาก่อนสินะ หรือฉันต้องทำยังไง ฉันอยากเดินเข้าไปกอดคนตรงหน้า แต่ฉันยังมีสิทธิ์นั้นอยู่ไหม ฉันไม่รู้อะไรเลย

 

               "ยังไม่ตอบคำถามผมเลยนะ ผมถามว่าตื่นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่" ขนุนถามย้ำอีกครั้ง ฉันควรจะตอบเขาว่าอะไรดีล่ะ ตั้งแต่ปีที่แล้วงั้นหรอ

 

               "ดีใจไหมที่พี่ตื่น" ฉันถามอะไรออกไปเนี่ย

 

               "..."

 

               "ขนุน" ฉันเรียกชื่อคนตรงหน้าขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นใบหน้านิ่งไม่ไหวติง ทำไมฉันถึงเดาอะไรไม่ออกเลย ตอนนี้ขนุนกำลังรู้สึกยังไงกันแน่ที่เจอฉัน เขาบอกว่าเขาคิดถึงฉันไม่ใช่หรอ แต่ทำไมเขาทำเหมือนไม่ดีใจเลยล่ะ "ถ้าขนุนไม่สะดวกไว้วันหลังพี่มาหาใหม่นะ" ฉันกำมือแน่นตอนที่พูด ฝืนกลั้นเสียงที่กำลังสั่น บางทีเขาอาจจะยังไม่พร้อมจะเจอฉันก็ได้ ในเมื่อเราห่างกันมานานหลายปี ฉันไม่น่าหอบกระเป๋ามาหาเขาแบบไม่ทันตั้งตัวแบบนี้เลย น่าจะไปอยู่ที่อื่นก่อนเพื่อตั้งหลัก

 

หมับ

เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่พูดอะไร ฉันเลยหันหลังกลับด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นภายในอก แต่กลับถูกท่อนแขนหนาทั้งสองข้างกอดรัดไว้จากด้านหลังซะก่อน

 

               "ผมไม่ได้ฝันไปใช่ไหม" อะไรกัน

 

               "ขนุน" ฉันเอื้อมมือขึ้นมาสัมผัสท่อนแขนหนา ในใจกำลังเต้นไม่เป็นจังหวะ เต็มไปด้วยความสับสนปนเป

 

               "คิดถึงจะตายอยู่แล้ว" น้ำเสียงสั่นๆดังขึ้นข้างหู ท่อนแขนหนาโอบกระชับฉันเข้าหาตัวจนฉันขยับตัวไปไหนไม่ได้ ก้อนเนื้อก้อนนั้นที่ไม่รู้ว่าของฉันหรือของเขากำลังเต้นอย่างรัวและแรงจนสัมผัสได้... นี่ใช่ไหม ความอบอุ่นที่ฉันโหยหามาตลอด

 

               "นึกว่าจะลืมกันซะแล้ว"

 

[ขนุน บรรยาย]

 

ตอนนี้ผมเดินจูงมือร่างเล็กมานั่งที่โซฟา หลังจากที่ลากกระเป๋าของเธอไปเก็บในห้องให้เป็นที่เรียบร้อย ตอนนี้ทั้งผมและเธอต่างไม่มีใครพูดอะไร เธอเงียบไปตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ส่วนผมก็งงไปหมด ตั้งตัวไม่ทันที่อยู่ๆเธอก็มาปรากฎตัวต่อหน้าผม ผมเคยคิดไว้ต่างๆนานาว่าผมจะเล่าอะไรให้เธอฟังบ้างตอนที่เธอตื่นขึ้นมา แต่พอเธอมาอยู่ตรงหน้าผมจริงๆผมกลับพูดอะไรไม่ออก แม้แต่การดึงเธอเข้ามากอดให้หายคิดถึงผมก็ไม่ได้ทำ

 

 

               "เหนือหิวไหม" ผมเอ่ยถามคนข้างกายที่ตอนนี้ต่างจากคนที่นอนป่วยอย่างกับคนละคน ใบหน้าเธอกลับมาสดใสแถมยังสวยกว่าเมื่อก่อนอีก ยกเว้นก็แต่แววตาเศร้าสร้อยที่ดูเป็นกังวลนั่น

 

               "..." ร่างเล็กส่ายหน้าไปมาสองสามทีเป็นคำตอบ

 

               "งั้น... เล่าให้ฟังได้รึยังว่ามาที่นี่ได้ยังไง" ผมถามสิ่งที่สงสัยออกไป อยู่ๆเธอคงมาหาผมไม่ได้ถ้าไม่มีคนอื่นคอยช่วยเหลือ ทำไมทางบ้านถึงปล่อยให้คนที่พึ่งหายอย่างเธอมาที่นี่คนเดียว

 

               "คุณน้า... แม่ของหนุนไปรับที่สนามบิน กับอาโชติ" ริมฝีปากเล็กขยับขึ้นพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นสบตาผม

 

               "แล้ว? นั่งเครื่องมาคนเดียว?"

 

               "อื้ม" ทำไมมาคนเดียววะ เกิดเป็นลมเป็นแล้งบนเครื่องขึ้นมาใครจะดูแล เธอไม่น่ามาหาผมถึงที่นี่เลย แค่เพียงเธอบอกว่าฟื้นแล้วผมก็พร้อมที่จะบินไปหาถึงที่นู่นทันที

 

               "ทำไมไม่บอกว่าหายแล้ว ทำไมทางนู้นไม่มีใครโทรมาบอกเลย"

 

               "..." เธอเงียบ

 

               "นี่จะไม่บอกอะไรกันเลยใช่ไหม" มีหลายคำถามที่ผมถามเธอออกไปแต่ไม่ได้คำตอบ มีเรื่องอะไรที่ผมไม่สมควรรู้หรือไง

 

               "ขะ ขอโทษ" ในที่สุดเธอก็เงยหน้าขึ้นมองผม ดวงตากลมโตไหววูบราวกับกำลังมีเรื่องหนักใจ

 

               "ขอโทษผมเรื่องอะไร พี่ไม่เคยทำอะไรผิดซักหน่อย" จำได้ว่าก่อนที่เธอจะประสบอุบัติเหตุเราสองคนก็ไม่ได้ทะเลาะกัน แล้วเราก็ไม่มีเรื่องบาดหมางอะไรกัน ทำไมเธอถึงต้องมาขอโทษผมด้วยแววตาสำนึกผิดแบบนี้

 

               "ขอโทษที่หลับไปตั้งนาน" คนตรงหน้ากัดริมฝีปากล่างตัวเองแน่น จนผมต้องเชยคางเธอขึ้นมาแล้วใช้นิ้วโป้งคลายมันออก

 

               "เหนือก็มาอยู่ตรงหน้าผมแล้วไงครับ แค่เหนือหายผมก็ดีใจแล้ว ไม่ต้องขอโทษผมหรอก" ผมยิ้มให้เธออย่างอบอุ่น เอื้อมมือไปจับมือเรียวเล็กทั้งสองข้างพลางกวาดสายตามองหน้าเธอด้วยความคิดถึง

 

               "ที่จริง... ตื่นตั้งแต่ปีที่แล้ว" น้ำเสียงเบาถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากอิ่มราวกับกระซิบ

 

               "อะไรนะ เหนือว่าอะไรนะ" เมื่อกี้ผมฟังผิดไปใช่ไหม เธอบอกว่าเธอตื่นขึ้นมาเป็นปีแล้ว

 

               "...." เธอใช้ความเงียบเป็นคำตอบให้ผมอีกครั้ง ถ้ามันเป็นตามที่เธอพูด แล้วทำไมเธอพึ่งมาหาผมเอาตอนนี้

 

               "เหนือ มีเรื่องอะไรที่ผมไม่รู้ใช่ไหม" ผมใช้น้ำเสียงกดต่ำพลางกระชับมือเธอแน่นขึ้นไปอีก ผมไม่ได้ดุหรือขู่เธอ ผมกำลังถามเพราะต้องการให้เธออธิบาย

 

               "... ไม่อยากให้บินกลับไปกลับมา ก็เลยไม่ได้บอก" อะไรนะ เหตุผลอะไรของเธอเนี่ย อย่างน้อยก็ควรบอกกันสักนิดปะวะ ทิ้งให้ผมเป็นห่วงโดยไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยแบบนี้ได้ยังไง

 

               "ทำไม" ผมกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นเป็นสันเพื่อหาที่ระบายและสงบสติอารมณ์ ผมไม่เข้าใจสิ่งที่เธอทำเลยสักนิด... หรือว่าเธอเอาเวลาไปอยู่กับเพื่อนคนโปรดของเธอ "เหนือ" ผมเรียกเธออีกครั้ง

 

               "อะ ... อะไร" ยังไม่ยอมอธิบายอีก

 

               "หนึ่งปีที่ผ่านมามีใครทำให้เหนือลืมผมไปแล้วงั้นหรอ"

 

               "ไม่ใช่นะ" เธอรีบโพล่งขึ้นพลางเงยหน้าขึ้นสบตาผม

 

               "แล้วมันคืออะไร ไม่พูดผมก็ไม่เข้าใจนะ" รีบอธิบายให้ผมฟังซะทีเถอะ ผมจะบ้าตายอยู่แล้ว ในใจอยากจะเค้นถามเธอให้รู้แล้วรู้รอด แต่เห็นร่างบางที่นั่งเหมือนลูกนกกำลังสั่นกลัวแล้วทำไม่ลง

 

               "คือ.. เหนือเดินไม่ได้"

 

               "เหนือ..." ผมเอ่ยเรียกแค่เพียงชื่อเธอ อุบัติเหตุครั้งนั้นมันทำให้เธอเดินไม่ได้อย่างนั้นหรอ เธอถึงมาหาผมไม่ได้ ผมรู้สึกสงสารเธอ แต่ลึกๆแล้วผมก็เสียใจที่ผมไม่ได้อยู่กับเธอในช่วงเวลาที่เธอยากลำบาก ทำไมเธอถึงไม่อยากให้ผมรู้ ไม่อยากให้ผมอยู่ข้างเธออย่างนั้นหรอ

 

               "ขอโทษที่ปล่อยให้หนุนรอ ขอโทษที่ทำให้หนุนไม่มีความสุขตลอดระยะเวลาที่เรารู้จักกัน ฮึก" มือเล็กผละออกจากมือผมแล้วยกขึ้นไปปิดหน้า

 

               "ผมไม่ได้โกรธเหนือเลย มานี่มา...ฟังนะ" ผมดึงมือทั้งสองข้างของเธอให้ออกห่างจากใบหน้าแล้วก้มหน้าลงไปให้สายตาเราอยู่ในระดับเดียวกัน "เหนือคือสิ่งเดียวที่ทำให้ผมมีความสุข ความสุขของผมคือการที่มีเหนืออยู่ข้างๆ ผมไม่เคยโกรธไม่เคยรังเกียจเหนือเลย ถึงแม้เหนือจะพิการจนเดินไม่ได้ ผมก็พร้อมที่อยู่เคียงข้างและดูแลเหนือไปตลอดชีวิตเพราะผมรักเหนือ เพราะงั้นเลิกร้องได้แล้วนะ"

 

               "ฮึก" คนตรงหน้าที่มีท่าทีตั้งใจฟังผมตั้งแต่แรกพอได้ยินผมพูดเปิดใจออกไปทั้งหมดเธอก็พยายามกลั้นเสียงร้องไห้ ปาดน้ำตาออกจากใบหน้าด้วยท่าทางเงอะๆงะๆจนผมต้องดึงเธอเข้ามากอด

 

               "อย่าโทษตัวเองแบบนี้อีกรู้ไหม" ร่างเล็กพยักหน้าเบาๆในอ้อมกอดผม กลิ่นกายเธอยังหอมเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนจนผมอดไม่ได้ที่จะแนบริมฝีปากลงไปที่หน้าผากมน "เรามีเรื่องต้องคุยกันอีกทั้งคืนเลย แต่ตอนนี้ไปอาบน้ำก่อนดีไหม หัวเหม็นจะตายอยู่แล้ว"

 

ปึก

กำปั้นเล็กทุบลงมาที่หน้าอกผม หึ เธอกำลังอายสินะ

 

               "เหม็นก็ออกไปไกลๆสิ มากอดทำไมเล่า" คนหน้างอตรงหน้าขมวดคิ้วเข้าหากัน น่ารักเป็นบ้า ยิ่งมองเธอนานเท่าไหร่มันก็ยิ่งทำให้ผมอยากจะถนอมเธอให้ดีที่สุด ทดแทนเวลาที่เราเสียไปถึงสองปี

 

               "อยากอาบด้วยกันไหมครับ"

 

               "ไม่!" ทีงี้ล่ะรีบขึ้นเสียงขึ้นมาเชียว

 

               "ว้า ไม่ได้หรอ ไม่เจอกันตั้งนานไม่คิดถึงกันบ้างหรือไง" ผมเริ่มใช้ลูกอ้อนบวกกับสายตาหวานมองไปยังคนตรงหน้า ใบหน้าเนียนทั้งสองข้างเริ่มขึ้นสีชมพูอ่อนๆ ยิ่งมองก็ยิ่งอยากดึงเข้ามาแนบริมฝีปากลงไปซะตอนนี้เลย

 

               "รออยู่นี่ เดี๋ยวมา ห้ามตามนะ" เธอรีบลุกพรวดขึ้นจากโซฟาแล้วก้าวฉับๆมุ่งหน้าไปยังห้องนอนอย่างระแวง คงกลัวว่าผมจะตาม ผมมองตามร่างบางด้วยความสุขที่เอ่อล้นเต็มหัวใจแบบที่ไม่เคยมีมานาน คราวนี้ผมคงมีรูปเธอนอนอยู่ข้างๆหลังจากที่ไม่ได้ลงรูปใบหน้าหวานมานานเป็นปี ยิ่งคิดผมก็ยิ่งหุบยิ้มไม่อยู่ อยากให้เธอออกจากห้องน้ำมาซะตอนนี้เลย

 

ผมหวังว่านับจากนี้ไปเราจะมีความสุขกันซะที ... พี่น้ำเหนือของผม




...........


END

แต่

ยังไม่ END ซะทีเดียว อุอุ


SPOIL Special Part : 



"ป๊ากับแม่ทำไรกันอยู่ฮะ"



"ลุงพายู้ขาาาา ป๊ากับแม่กำลังเล่นกันอยู่ในห้องค่าาา"


ตามไปอ่าน Special Parts กันได้น้าาาา  พวกเขาจะเป็นป๊าเป็นแม่กันล้าวววว อยู่ด้วยกันมายาวนานหลายเดือนจนกระทั่งถึงตอนจบก็ไม่อยากให้พลาดตอนพิเศษ กันเนอะ 


>>>

ไปอ่านตอนพิเศษกันเล๊ยย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 135 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

488 ความคิดเห็น

  1. #461 Nyxnoxz (@DemonJen) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 01:11
    งุยยยย ้ราอ่านทีเดียวรวดเลยพึ่งมาเจออ ขอบคุนนะคะไรท์ที่แต่งนิยายดีดี แวะไปคัทมา แซ่บเว่ออ งื้ออ เดะตามไปอ่านเรื่องอื่นต่อน้า
    #461
    1
    • #461-1 FareeyaWriter (@mybearpp) (จากตอนที่ 51)
      21 มีนาคม 2563 / 19:15
      ยินดีค้าาาาา ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ
      #461-1
  2. #449 0875347537 (@0875347537) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 17:04
    ชอบมากเลยค่ะ ซึ้งมากเลยค่ะ
    #449
    1
    • #449-1 FareeyaWriter (@mybearpp) (จากตอนที่ 51)
      21 มีนาคม 2563 / 19:16
      ขอบคุณมากๆค่ะ ฝากติดตามผลงานด้วยน้าา
      #449-1
  3. วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 02:49
    รออออ ติดมากกก ร้องไห้ไปหลายรอบ จะนอนก็ไม่นอน ติดนิยาย อ่านรวดเดียวจบ5555
    #374
    1
    • #374-1 mybearpp (@mybearpp) (จากตอนที่ 51)
      23 พฤศจิกายน 2561 / 10:20
      ขอบคุณมากเลยค่าาา :) แงงง
      #374-1
  4. #373 pcyckk (@-cheezeeck-) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 08:13
    รอออออออค่ะ
    #373
    0
  5. #372 pss9635 (@pss9635) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 23:45

    รรรรรรรรรรรรรค่ะ

    #372
    0
  6. #371 0642413700 (@0642413700) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 22:46
    รอตอนพิเศษค่ะ
    #371
    0
  7. #370 annjaijai (@annjaijai) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 22:23
    สปอยน่าติมตามมากคะ
    #370
    0
  8. #369 napapha2006 (@napapha2006) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 22:22
    อร้ายยยย
    #369
    0
  9. #368 comtoontrans (@comtoontrans) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 22:17
    ไม่ได้อ่านหลายตอนมาอ่าทีเดียวเพราะงานยุ้ง หัวถึงหมอนหลับบางทีอ่านได้สักตอนในเเจ้งเตือนเรื่องอิ่น

    เลื่อนมาเจอขนุนของพี๊ๆๆๆๆ ยังคิดถึงเสมอ รักขนุนน้ำเหนือ ไรท์แต่งได้น่ารักชอบบเด็กมันหื่นดี555555. รอตอนพิเศษนะ จะพยายยามหาเวลาว่างมาอ่าน แระเม้นให้ไรท์ เป็นกำลังใจให้สู้ๆ
    #368
    0
  10. #367 Mailwan7723 (@Mailwan7723) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 22:11
    รรรรรรรรรรรนนนอ
    #367
    0