[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 50 : [END] EP.46 กลับมาแล้ว (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,685
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 125 ครั้ง
    14 มี.ค. 62

 EP.46 กลับมาแล้ว 

    


[ ขนุน X น้ำเหนือ ]

หลังจากที่ไอ้พาเดินมาส่งฉันที่หน้าบ้านมันก็ขอตัวกลับไป ฉันเดินเข้าบ้านมาโดยจุดมุ่งหมายคือห้องของตัวเอง ถึงเวลาที่ฉันจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเผชิญกับความเป็นจริงแล้ว

 

มือนิ้วโป้งจรดลงที่ปุ่มเปิดเครื่อง กดค้างไว้สักพักหน้าจอที่แตกตรงขอบเพียงเล็กน้อยก็เผยภาพพื้นหลังที่ฉันตั้งไว้เมื่อสองปีก่อน ... รูปเซลฟี่ของฉัน ที่มีแบ็คกราวเป็นรูปขนุนนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง

 

หลังจากที่กดเชื่อมต่อไวไฟ แอพพลิเคชั่นแรกที่ฉันกดเข้าดูก็คือเฟซบุ๊ค หน้าไทม์ไลน์ฉันเต็มไปด้วยข้อความจากคนสนิทที่ฉันรู้จักเป็นอย่างดี ฉันไล่อ่านข้อความให้กำลังใจลงมาเรื่อยๆ ตามลำดับระยะเวลา

 

- 2 years ago -

 

Pla Dao - หายไวๆนะอิเหนือ รีบตื่นขึ้นมาทะเลาะกับกู 

 

Mang Moom  - นอนขี้เกียจอยู่ได้ ตื่นๆๆๆๆ

 

Kung Kanyakorn - ตื่นได้แล้วคนสวยของพี่ หนังสือที่เหนือขึ้นปกขายหมดเกลี้ยงแล้วนะ

 

Pa Yu - เหนือ...กูขอโทษ

 

Te Wa - หายไวๆนะครับเหนือ

 

Gus Jung - รีบตื่นมาเล่นไพ่ด้วยกันครับพี่

 

Ga Thi - หายไวๆนะครับ

 

.

.

.

 

นี่แค่ส่วนนึงเท่านั้นที่ฉันเลื่อนอ่านแบบผ่านๆ ฉันกำลังเลื่อนหาโพสต์ของคนที่ฉันอยากเห็นมากที่สุดก็เท่านั้น แต่มันกลับไม่มีข้อความใดๆเลย ยอมรับว่าฉันมีแอบน้อยใจไปบ้างที่หน้าเฟซตัวเองไร้วี่แววของคนที่ฉันคิดถึงมากที่สุด 


มือเลื่อนกดเข้าแอพพลิเคชั่นต่อไป ซึ่งก็คือแอพพลิเคชั่นที่ใครหลายๆคนใช้ลงรูปเก็บไว้เป็นความทรงจำ ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนที่จะกดดูการแจ้งเตือนที่มันขึ้นมาเป็นร้อยๆ มีใครกดถูกใจรูปฉันเยอะขนาดนั้นเลยงั้นหรอ

 

แต่ภาพที่ฉันเห็นกลับไม่ใช่สิ่งที่ฉันคิดเอาไว้ ไม่มีใครกดถูกใจรูปของฉันทั้งนั้น การแจ้งเตือนทั้งหมดคือการแจ้งเตือนของแอคเคาท์นึงที่แท็กรูปมาให้ฉัน ฉันรีบกดเข้าดูอย่างไม่ลังเล

 

ขนุน... เด็กนั่นลงรูปโดยที่แท็กฉันมาทุกรูปตลอดระยะเวลาสองปี ไอจีเขาไม่มีคนติดตามเลยสักคน คนที่ติดตามเพียงคนเดียวก็คือฉัน จำได้ว่าเขาเคยมีคนติดตามมากกว่านี้ แต่ทำไมมันเหลือแค่ฉันคนเดียวกันล่ะ

 

ฉันเริ่มกดดูตั้งแต่รูปล่าสุด มันถูกแชร์เอาไว้เมื่อสองวันก่อน ...เขายังไม่ลืมฉัน เด็กนั่นนึกถึงฉันอยู่ตลอด เหมือนที่ฉันคิดถึงเขาอยู่ทุกวันไม่เคยเปลี่ยน

 

               "ฮึก" ฉันเช็ดน้ำตาออกจากกรอบหน้าก่อนที่จะปรับสายตาโฟกัสที่หน้าจอเพื่อดูรูปอีกครั้ง

 

แคปชั่นในรูปล่าสุดที่เขาพิมพ์มีใจความว่า 'เหลืออีกแค่เทอมเดียวผมก็เรียนจบแล้วนะ คิดถึงคนที่อยู่ทางนู้นจัง @Namnuea ดอกไม้นี่สวยใช่ไหมล่ะ มีคนเอามาแสดงความยินดีให้ผมในงานมหาลัย ฮ่าๆ เป็นสาวสวยด้วยนะ ผมหวังว่าเหนือจะรีบตื่นมาแล้วเอาช่อที่สวยที่สุดมาแสดงความยินดีกับผมในอีกไม่ช้านะ :)'

 

ฉันเลื่อนดูรูปต่อไป ต่อไปเรื่อยๆ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ทุกโพสต์ต่างมีข้อความบรรยายถึงฉัน เหมือนเขาพยายามจะเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในทุกๆวันของชีวิตเขาให้ฉันฟัง ฉันรูัสึกหนักอึ้งทั้งเปลือกตาและหัวใจ รู้สึกสงสารคนที่รออยู่เหลือเกิน ฉันทำให้ขนุนต้องมาทนทุกข์เพราะฉันมาเป็นปีๆ ฉันปล่อยให้เขารอทั้งๆที่ตัวเองตื่นมาเป็นปีแล้ว ทำไมฉันแย่ขนาดนี้นะ ทำไมฉันทำให้คนที่รักฉันต้องรอฉันแบบนี้

 

ฉันเลื่อนผ่านข้อความและรูปภาพของปีล่าสุดตั้งแต่ที่เขาไปอเมริกาลงมายังโพสต์เก่าๆ ความแปลกใจเข้ามาแทนที่ เพราะภาพที่เขาแชร์มันมีแต่ภาพฉันที่หลับตาพริ้มอยู่บนเตียงสีขาว นี่เขาถ่ายรูปฉันเกือบทุกวันเลยงั้นหรอ

 

KN_2543 : วันนี้ผมต้องจากเหนือไปอยู่ในที่ๆไกลแสนไกลแล้วนะ เราจะห่างกันคนละซีกโลกเลย .... ผมไม่อยากจากเหนือไปไหนหรอกนะ ผมอยากนั่งมองใบหน้าสวยๆของเหนืออยู่แบบนี้ แต่แม่บอกว่า ถ้าผมยังทำแบบนี้ เหนือตื่นมาเหนือจะผิดหวังในตัวผม ผมเลยต้องไปทำหน้าที่ของตัวเองให้เสร็จ ตอนที่เหนือตื่นมาเหนือจะได้ภูมิใจในตัวผมไง... ผมรักเหนือนะ

 

               "ฮึก... ฮือออออ" ประโยคสุดท้ายที่เขาพิมพ์ทำให้ฉันร้องไห้โฮออกมาอีกครั้งอย่างเก็บไว้ไม่อยู่ ฉันรู้ ฉันรับรู้ถึงความรักของเขาได้ผ่านทุกตัวอักษร ฉันรับรู้ถึงความรู้สึกตอนที่เขาพิมพ์ถ้อยคำเหล่านั้นลงไป พี่ขอโทษ พี่ขอโทษนะขนุนที่หลับไปนานขนาดนั้น พี่ขอโทษที่ทำให้ขนุนต้องรอ

 

.....

 

 

หนึ่งเดือนผ่านไป

 

               "มุมบอกว่ารอมุมก่อนไง เดือนหน้าก็ปิดเทอมแล้ว" น้ำเสียงของร่างเล็กติดงอแงของคนที่ยืนขนาบข้างกับแม่พูดขึ้น ตอนนี้ทุกคนมารอส่งฉันที่สนามบินรวมทั้งพายุกับปลาดาว ที่จริงฉันอยากไปตั้งแต่เดือนที่แล้วเลยด้วยซ้ำ แต่ดันมาติดเรื่องพาสปอร์ตกับวีซ่า กว่าจะผ่านก็ต้องใช้เวลาเป็นเดือนเลย ดีนะที่แม่ฉันมีเพื่อนทำงานอยู่สถานทูต ฉันเลยทำเรื่องต่างๆได้ง่ายขึ้น

 

               "ให้พี่เขาไปเถอะลูก แค่นี้หนุนก็รอเหนือนานมากแล้ว" แม่ฉันพูดพลางส่งยิ้มมาให้ฉัน แม่ฉันรู้เรื่องฉันกับขนุนตั้งแต่ก่อนที่ฉันจะตื่นขึ้นมาอธิบายอะไรให้ฟังซะอีก แถมยังไม่ว่าอะไรอีกด้วยถ้าฉันจะคบกับเขา บอกว่าดีซะอีกเพราะแม่อยากได้ขนุนมาเป็นลูกของแม่จริงๆ เป็นไงล่ะแม่ฉัน รู้งี้ฉันคงบอกแม่ไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว

 

               "ไปแล้วเอาหลานมาฝากด้วยนะ" จะเป็นใครไปได้ล่ะที่พูดประโยคนี้ ไอ้ปลาน่ะสิ

 

               "แม่ว่าอย่าพึ่งดีกว่าลูก รอให้น้องเรียนจบก่อน เหลืออีกไม่กี่เดือนแล้วนี่"

 

               "แม่! เหนือยังไม่ได้แต่งงานเลยนะ ทำไมพูดถึงเรื่องลูกซะได้ล่ะ" ฉันหันไปมองค้อน แม่นะแม่ แทนที่จะห่วงลูกสาวกลับวางแผนเรื่องมีหลานซะงั้น

 

               "อ้าว ก็แม่อยากอุ้มหลานที่เกิดจากลูกของแม่ทั้งสองคนแล้วนี่" คุณนายรานียิ้มออกมาอย่างปิดไม่มิด อะไรจะมีความสุขขนาดนั้น นี่ลูกจะไปอยู่อีกซีกโลกแล้วยังไม่ร้องไห้คิดถึงเลย

 

               "พอแล้วแม่ เครื่องเหนือจะออกแล้ว เหนือเข้าเกทแล้วนะคะ ไปนะไอ้มุม ดูแลแม่ด้วยเดี๋ยวซื้อหนมมาฝาก"

 

               "ชิ" ริมฝีปากบางคว่ำลง ฉันรู้ว่ายัยนี่แกล้งงอนไปงั้นแหละ พอพูดจบก็เดินมากอดฉัน รวมทั้งแม่และไอ้ปลา

 

               "เดินทางปลอดภัยนะ" ไอ้พาเดินเข้ามาหาฉันเป็นคนสุดท้าย

 

               "อืม ฝากดูแลน้องกูด้วยละกัน" ฉันเขย่งเท้าเข้าไปกระซิบที่ข้างหูมัน เพราะนอกจากฉันแล้ว คนอื่นยังไม่รู้ว่าไอ้พามันมีซัมติงกับน้องสาวตัวแสบของฉัน

 

               "อืม กูจะดูแลให้ดีกว่ามึงเลย"

 

               "เยี่ยม ต้องแบบนี้สิ" ฉันยิ้มพลางผละตัวออกมาตบไหล่มันไปทีนึง

 

               "หึ" มันยิ้มมุมปากแล้วหันไปมองยังคนที่ยืนข้างแม่ฉัน รายนั้นที่มองพวกเราทั้งคู่อยู่ก่อนแล้วแกล้งทำเป็นเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ทั้งๆที่พึ่งถูกฉันกับไอ้พาจับได้ว่ากำลังแอบมองพวกเราคุยกันอยู่

 

               "งั้นเหนือไปจริงๆแล้วนะ เดี๋ยวถึงแล้วโทรบอก" ฉันหันไปบอกแม่พลางกวาดสายตามองหน้าทุกคนก่อนที่จะหันหลังเดินเข้าเกท

 


...

 

7.00 น. ประเทศสหรัฐอเมริกา

 

ฉันนั่งเครื่องข้ามวันข้ามคืนมาหลายชั่วโมง ในที่สุดก็ถึงจุดหมายปลายทางซะที ตอนนี้ฉันกำลังยืนอยู่ในที่ๆมีคนเอาหัวใจของฉันติดมือมาด้วย ... 


ทำไมฉันคิดอะไรเลี่ยนๆแบบนี้ได้นะ ฉันตื่นเต้นที่จะเจอหน้าเขาจนแทบหุบยิ้มไม่อยู่แล้ว

 

               "หนูเหนือ ทางนี้ลูก" ฉันหันไปทางต้นเสียงก็เจอคุณน้าทั้งสองคนยืนฉีกยิ้มและโบกมือให้

 

               "สวัสดีค่ะน้าเกสร อาโชติ" ฉันยกมือไหว้พ่อแม่ของขนุน พวกท่านรู้เรื่องที่ฉันจะมาที่นี่ แถมยังบอกว่าจะปิดเป็นความลับไว้ก่อนแล้วค่อยให้ฉันไปเซอร์ไพร์สขนุนเอง ทั้งหมดนี่เป็นแผนการของพวกท่านทั้งหมด ทีแรกฉันกะว่าจะโทรบอกขนุนก่อน แต่พวกท่านอยากเซอร์ไพร์สลูกชายตัวเองก็เลยให้ฉันแอบบินมาเงียบๆ

 

               "ไหว้พระเถอะจ้ะ เป็นไงบ้างลูก นั่งเครื่องมาเหนื่อยไหม" น้าเกสรเอ่ยถาม

 

               "ก็เมื่อยนิดนึงค่ะ" ฉันยิ้ม

 

               "ไม่ได้เจอหนูมาเป็นปีตั้งแต่ไปรับพ่อตัวดีกลับมา โล่งอกไปทีที่หนูหายดีเป็นปกติแล้ว น้าดีใจมากเลยนะตอนที่รานีโทรมาบอกว่าหนูจะมา"

 

               "ขอบคุณนะคะที่เอ็นดูหนู"

 

               "พูดแบบนั้นทำไมล่ะจ้ะ หนูก็เป็นเหมือนลูกสาวน้านะ" คุณน้าพูดขึ้นพลางลูบหัวฉันอย่างแผ่วเบา

 

               "พูดอย่างนั้นได้ไงล่ะคุณ หนูเหนือกำลังจะมาเป็นลูกสะใภ้เราต่างหาก" อาโชติพูด

 

               "เอ่อ...เหนือว่าเราออกไปจากที่นี่กันเถอะค่ะ คนเยอะมากเลย"

 

               "คุณนะคุณ ดูซิ หนูเหนือเขินหมดแล้ว" น้าเกสรหันไปว่าให้สามีตัวเอง แต่ใบหน้ากลับยิ้มกรุ้มกริ่ม ฉันวางตัวไม่ถูกเลยแฮะ อะไรๆมันเปลี่ยนแปลงไปไวจนฉันตั้งรับไม่ทันเลย

 

....

 

               "นี่จ้ะคีย์การ์ด หนูขึ้นไปได้เลยนะ" น้าเกสรยื่นคีย์การ์ดสีเทาให้ฉันซึ่งขอมาจากล็อบบี้ ท่านจะให้ฉันขึ้นไปหาขนุนคนเดียวจริงๆน่ะหรอ

 

               "เอ่อ คุณน้าทั้งสองไม่ขึ้นไปหาขนุนด้วยกันข้างบนหรอคะ"

 

               "คนแก่ไม่อยากขึ้นไปเป็น กขค. หรอกลูก หนูขึ้นไปเถอะ ขนุนคงดีใจมากที่เจอหนู ไว้เดี๋ยวพรุ่งนี้น้าจะมารับไปทานข้าวนะลูก"

 

               "เอ่อ... เอาแบบนั้นก็ได้ค่ะ" งั้นก็แปลว่าคืนนี้ฉันต้องนอนค้างห้องขนุนงั้นหรอ ฉันนึกว่าคุณน้าจะพาฉันไปอยู่ด้วยซะอีก

 

               "โชคดีนะลูก น้าฝากหอมแก้มเจ้าตัวดีด้วย น้าคิดถึง" น้าเกสรอมยิ้มแล้วลากแขนอาโชติออกไปด้วยกัน ฉันแทบหน้าถอดสีตอนที่น้าเกสรพูดแบบนั้นออกมา ทำไมแม่ๆถึงได้สนับสนุนฉันกับขนุนจังนะทั้งๆที่ฉันแก่กว่าเขาตั้งหลายปี

 

...

 

ตอนนี้ฉันยืนอยู่หน้าห้องสูทห้องหนึ่ง เดาว่าข้างในคงใหญ่มากเพราะชั้นนึงมีแค่สี่ห้องเท่านั้น มือสั่นๆที่ทำเหมือนจะเอื้อมไปแตะคีย์การ์ดชะงักครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันไม่กล้า ทำไมฉันใจเสาะขนาดนี้นะ ... ถ้าฉันเปิดเข้าไปแล้วเจอขนุนอยู่กับผู้หญิงคนอื่นล่ะ ฉันจะทำยังไง ในหัวฉันคิดไปต่างๆนานา บางทีมันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้ อย่าคิดมากสิน้ำเหนือ

 

ติ้ด

 

เสียงคีย์การ์ดถูกแตะลงไปตรงแผงวงจรพร้อมกับประตูที่เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นพื้นที่ห้องขนาดกว้างและบานหน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดม่านทิ้งไว้จนแสงเล็ดรอดเข้ามา

 

               "ใครครับ"

 

เฮือก

เขาตื่นแล้วงั้นหรอ กำลังจะเดินมาทางนี้สินะ

 

ตึกตึก

 

.........


เขาจะเจอกันล้าวววว อีกแค่ก้าวเดียววว แล้วก็จะแฮปปี้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่คงจะสมบูรณ์แบบไม่ได้ถ้าไม่มี Special Parts ที่ไรท์แต่งเสร็จแล้วว รอกันนะจ้าาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 125 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

489 ความคิดเห็น

  1. #486 Audomporn2529 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 22:22
    ตื่นเต้นนนนน
    #486
    0
  2. #366 -cheezeeck- (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 21:25
    รอน้าาาาาา
    #366
    0
  3. #365 maneethip000 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 18:23

    รอนะค่ะ
    #365
    0
  4. #364 toeylovecesc (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 14:07

    อุแง เค้าจะได้เจอกันแล้ว แม่จ๋า แงงงงงงงงงงงงงง
    #364
    0
  5. #363 AtleZa (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 06:16

    ต่อคะต่อ. อยู่กับสาวนี้. งานงอกนะ.

    #363
    0
  6. #362 ML2499 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 23:45
    ไรท์ อย่าให้รอนานนะคะ พลีสสสสสสส
    #362
    0
  7. #361 napapha2006 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 23:44
    บรรยายไม่ถูกเลย มันดีมาก เค้ารักกันมาก พิมพ์ไม่ถูก555
    #361
    0
  8. #360 MilkyQuartz (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 23:43
    ค้างมากก
    #360
    0
  9. #359 nittaya1990 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 22:55

    ไรท์ฦฃฆ่าเราเถอะถ้าจะตัดแบบนี้ ฮึ้ยยยยย มาต่อเร็วๆนะคะ ข่อยสิท่าเด้อ ฝันดีจร้าไรท์จ๋าาาาาจุฟๆๆๆฟ
    #359
    0