[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 5 : EP. 4 เด็กมันนอยด์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,476
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 105 ครั้ง
    20 มี.ค. 63

EP.4 เด็กมันนอยด์

    


[ ขนุน X น้ำเหนือ ]




17:05 .

[ขนุน บรรยาย]

 

ป่านนี้แล้วพี่น้ำเหนือยังไม่ลงมาทานข้าว ไม่รู้จะคุยอะไรกันนักกันหนา แอบฟังข้างล่างก็ไม่ได้ยิน ได้ยินแค่เสียงหัวเราะ ไม่รู้ว่าพี่น้ำเหนือจะโกรธหรือเปล่าที่เผลอพูดออกไปแบบนั้น นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมแอบมองส่วนต่างๆของพี่น้ำเหนือ ผมหมายถึงใบหน้า ผม คิ้ว ส่วนสูงที่ผมอิจฉา รวมถึงอะไรหลายๆอย่าง

 

ทุกคนชอบบอกว่าผมเป็นแค่เด็ก แต่ผมอายุเก้าปีแล้ว ผมไม่ใช่เด็กอมมือที่จะไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ตั้งแต่ที่ผมมาอยู่ที่นี่ ทุกคนดูแลผมเป็นอย่างดีมาตลอด ทั้งแม่ของพี่น้ำเหนือแล้วก็ตัวพี่น้ำเหนือเองด้วย ตอนที่ผมห้าขวบ พี่น้ำเหนือยังเคยอาบน้ำให้ผม สระผมให้ วิ่งเล่นด้วยกัน จนผมรู้สึกแอบปลื้มพี่สาวไม่แท้ของตัวเองคนนี้

 

ผมไม่เคยรู้สึกชอบผู้หญิงรุ่นราวคราวเดียวกันเลยตั้งแต่นั้นมา พวกเขาดูเด็ก ไม่ดูโตและใบหน้าไม่สะสวยเหมือนพี่น้ำเหนือของผม

 

               "ขนุน มาทานข้าวพร้อมแมงมุมเร็ว" คุณน้ารานี แม่ของพี่น้ำเหนือตะโกนเรียก

 

               "ผมยังไม่หิวครับ"

 

               "ไม่หิวก็ต้องทาน เพราะมันถึงเวลาแล้วครับ" น้ารานีมักจะใจดีกับผมเสมอ เธอปฎิบัติตัวกับผมเหมือนผมเป็นลูกคนนึงมาตลอด และผมก็ผูกพันกับครอบครัวนี้มากๆ มากกว่าแม่แท้ๆของผมซะอีก

 

               "นั่นสิหนุน มาทานข้าว" เสียงเจื้อยแจ้วปนน้ำเสียงไม่พอใจและคิ้วที่ขมวดกันแน่นดังมาจากโต๊ะอาหาร แมงมุมมักจะเป็นแบบนี้เสมอจนผมรู้สึกรำคาญเพราะเธอเป็นคนที่เอาแต่ใจตัวเองมากๆ แต่เธอก็ดีกับผมเสมอเพราะเราโตมาด้วยกัน

 

เมื่อไหร่คนพวกนั้นจะกลับไปสักทีนะ พี่น้ำเหนือจะได้ลงมาทานข้าวสักที

 

               "หนุน เราเรียกไม่ได้ยินหรอ หูแตกหรอ"

 

               "มุม อย่าพูดแบบนั้นสิลูก เรียกขนุนดีๆก็ได้ ขนุนเขาเป็นพี่ลูกนะ แก่กว่าลูกตั้งหลายเดือน" ถึงเราจะเรียนห้องเดียวกัน อายุเท่ากัน แต่ผมก็แก่กว่าเธอตั้งสองเดือน แต่ผมก็ชินแล้วล่ะที่แมงมุมมีนิสัยแบบนี้ พี่น้ำเหนือก็เป็นคนขี้หงุดหงิดแบบนี้เหมือนกัน แต่เธอควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ดีกว่าแมงมุม อาจจะเป็นเพราะพี่น้ำเหนือโตแล้ว นี่ไงล่ะคือเหตุผลที่ผมไม่ชอบเด็กรุ่นเดียวกัน

 

               "ก็หนุนมันไม่ยอมฟังมุมนี่ ฟังแต่พี่เหนือ อะไรๆก็พี่เหนือ" แมงมุมโวยวายไม่หยุด

 

               "เอ๊ะ หรือว่าขนุนกำลังรอเหนือลงมาทานพร้อมกันอีกล่ะเนี่ย ใช่ไหมขนุน" คุณน้าทำท่าทางสงสัย

 

               "คะ ครับ"

 

               "วันนี้เหนือไม่ลงมาทานข้าวกับเราหรอกลูก เหนือลงมาบอกแม่เมื่อกี้เอง" ไม่ลงมางั้นหรอ หรือว่าจะโกรธเราอยู่กันนะ "มา มาทานข้าวลูก" คุณน้าเรียกผมอีกครั้ง ผมเลยยอมไปนั่งที่โต๊ะเพราะเกรงใจคุณน้า

 

               "ครับ"

 

18:30 .

 

               "กลับแล้วนะคะคุณแม่" พี่ปลาดาวลงมาแล้วพูดกับน้ารานี

 

               "จ้า ไม่ทานข้าวกันก่อนหรอลูก"

 

               "ปลายังไม่หิวค่ะ ไว้ค่อยกลับไปทานที่บ้าน"

 

               "จ้ะ แล้วนี่พายุยังอยู่ข้างบนหรอ"

 

               "ใช่ค่ะ มันดูหนังกันยังไม่จบ แต่หนูต้องกลับก่อนเพราะแม่โทรตามแล้วค่ะ"

 

               "อ้อ งั้นก็กลับบ้านดีๆนะลูก"

 

               "ค่ะ สวัสดีค่ะ พี่ไปนะสองแสบ" พี่ปลาดาวหันมาพูดกับผมและแมงมุม โดยที่ก่อนไปเธอเดินมาขยี้หัวผมสองสามที ทำเหมือนผมเป็นเด็กอีกแล้วนะ

 

แล้วไอ้พี่พายุก็ยังไม่ลงมาอีก ผมอุตส่าห์ขัดขวางไม่ให้เข้าบ้านแล้วก็ยังจะเข้ามาอีกจนได้ แถมตอนนี้ยังนั่งดูหนังกับพี่น้ำเหนือในห้องอีก เอ๊ะ ห้องพี่น้ำเหนือไม่มีโซฟานี่ แล้วพวกเขาจะดูหนังกันยังไงล่ะ อย่าบอกนะว่านอนดูกันบนเตียงน่ะ

 

               "ผมไปอาบน้ำนอนแล้วนะครับ" ผมหันไปบอกคุณน้าก่อนที่จะลุกออกจากโต๊ะด้วยความหงุดหงิด

 

รู้ไว้ซะพี่น้ำเหนือ ว่าผมกำลังโกรธพี่อยู่...

 

               "เดี๋ยวก่อนขนุน" ผมหันกลับไปมองคุณน้าอีกครั้ง

 

               "มีอะไรหรอครับ"

 

               "น้ามีเรื่องจะบอกขนุนจ้ะ เมื่อกี้ลืมไปเลย"

 

               "มีเรื่องอะไรหรอครับ"

 

               "เอ่อ... คือว่า พ่อแม่ของขนุนพึ่งโทรมาบอกน้าเมื่อเช้า ว่าจะกลับมารับขนุนไปอยู่ด้วยกัน"

 

               "อะไรนะครับ" "แม่ว่าไงนะ" ผมกับแมงมุมพูดขึ้นพร้อมกัน

 

               "เหมือนที่น้าบอกแหละจ้ะ พ่อแม่ของขนุนจะกลับมาเมืองไทยแล้วรับขนุนไปอยู่ที่สิงคโปร์ด้วย"

 

               "ไม่ได้นะคะ" แมงมุมทำท่าเหมือนจะร้องไห้แล้วมองหน้าแม่ตัวเอง

 

               "ทำไมอยู่ๆพ่อกับแม่ถึงจะมารับผมไปอยู่ด้วยล่ะครับ" ผมถามออกไปอย่างสงสัย

 

               "พอดีว่าพ่อแม่ของขนุนไม่ต้องไปต่างประเทศบ่อยๆแล้ว เพราะได้ประจำอยู่ที่สถานทูตสิงคโปร์ยาวเลยน่ะจ้ะ เลยจะรับขนุนไปอยู่ด้วย"

 

ผมน่าจะดีใจที่ได้ยินว่าพ่อแม่จะมารับ แต่กลับรู้สึกเศร้าใจขึ้นมาที่จะต้องจากที่นี่ไป ผมโตที่นี่ ผูกพันกับทุกคนที่นี่แต่ไม่ใช่ว่าผมไม่รักพ่อแม่ตัวเอง ผมรู้ว่าพวกท่านอยากดูแลผม แต่มันจำเป็นเพราะตอนนั้นพวกท่านไม่มีเวลาดูแลผม พ่อกับแม่ของผมเป็นทูตต่างประเทศทั้งคู่ เลยไม่อยู่เป็นหลักเป็นแหล่ง ต้องไปทำงานต่างประเทศบ่อยๆ เลยส่งผมมาอยู่กับน้ารานีที่เป็นเพื่อนสนิทที่ท่านไว้ใจ

 

               "ไม่ยอม ยังไงมุมก็ไม่ยอมให้หนุนไป"

 

               "ขนุนเขาก็มีพ่อมีแม่นะลูก พ่อแม่ของขนุนคงคิดถึงขนุนแย่แล้ว"

 

               "หรือว่าหนุนอยากไป" แมงมุมหันมาถามผมถ้วยสีหน้าไม่พอใจ

 

               "...." ผมได้แต่เงียบเพราะไม่รู้ว่ากำลังรู้สึกยังไงกันแน่ ถ้าผมไป ผมก็จะไม่ได้เจอพี่น้ำเหนือแล้วงั้นสิ

 

               "ไว้ขนุนค่อยกลับมาเยี่ยมพวกเราไงจ้ะลูก ขนุนก็เป็นเหมือนลูกชายของน้าอีกคน ยังไงขนุนก็ต้องกลับมาหาพวกเราอยู่แล้ว จริงไหมจ้ะ" คุณน้าพุด ผมแอบเห็นคุณน้าขอบตาแดงๆด้วยล่ะ พวกเขาสองคนคงไม่อยากให้ผมไปสินะ แล้วคนข้างบนนั่นล่ะ อยากให้ผมไปหรือเปล่า

 

               "ครับคุณน้า แล้วแม่ผมจะมาเมื่อไหร่หรอครับ"

 

               "เห็นว่าอีกสามวันน่ะจ้ะ" สามวันงั้นหรอ งั้นผมก็มีเวลาเหลืออีกแค่สามวันเองสินะที่จะได้อยู่กับพวกเขา

 

               "อยากไปก็ไปเล๊ยยย" แมงมุมกระทืบเท้าแล้วเดินขึ้นห้องไป ส่วนคุณน้าก็ได้แต่มองผมนิ่งๆแล้วยิ้มให้บางๆ

 

               "ขึ้นไปอาบน้ำนอนเถอะจ้ะขนุน"

 

               "ครับ"

......

 

ผมขึ้นมาอาบน้ำที่ห้องตัวเองซึ่งอยู่ตรงข้ามกับห้องของพี่เหนือ และถัดไปอีกฝั่งเป็นห้องของน้ารานีกับแมงมุมที่นอนด้วยกัน ทีแรกตอนเด็กๆผมกับแมงมุมนอนด้วยกัน แต่คุณน้าพึ่งจะมาแยกให้ก็ตอนที่พวกเราเริ่มโต

 

ไอ้พี่พายุกลับไปยังนะ... ไปดูให้เห็นกับตาเลยดีกว่า

 

[จบบทบรรยาย ขนุน]

 

 

               "มึงว่าไดโนเสาร์ตัวนั้นจะตายไหมไอ้พา" ฉันพูดขึ้นขณะที่เรานั่งดูหนังด้วยกันบนเตียง โดยที่จอทีวีอยู่ติดกับผนังฝั่งปลายเตียง

 

               "มึงก็รอดูดิ ถามอยู่นั่นแหละ" ไอ้พามันไม่หันมาสนใจฉันสักนิดเดียว มองแต่หน้าจอทีวี

 

               "ก็กูอยากรู้นี่"

 

               "อยากรู้มึงก็ไปถามผู้กำกับดิวะ มาถามกูทำไม"

 

               "เอ๊ะ ไอ้นี่ อยากเจอดีใช่ไหม ย้ากกกก" ฉันหยิบหมอนที่นั่งกอดอยู่กดหน้ามันให้นอนลงกับเตียงแล้วขึ้นไปขี่บนตัวมัน มันตัวสูงกว่าฉันนิดหน่อย ส่วนหุ่นก็ผอมแห้ง เลยทำให้เรี่ยวแรงเรามีพอๆกัน

 

               "ไอ้เหนือ ปล่อยโว๊ยย หายใจไม่ออก"

 

               "ไม่ปล่อย ใครบอกให้กวนตีนก่อนล่ะ ฮ่าๆ แน่จริงก็ลุกขึ้นมาให้ได้ดิ"

 

               "อย่าให้ลุกไปได้นะ อั่ก ไอ้เอื๋อออ" ฉันเขย่งตัวขึ้นแล้วนั่งลงที่ท้องมันอีกรอบ เป็นไง จุกดีไหมล่ะ

 

               "ฮ่าๆ แกล้งมึงนี่สนุกชะมัด" ดูท่ามันเหมือนจะไม่ไหว หน้าแดงไปหมด ฉันเลยยอมลุกออกจากตัวมันแล้วนั่งลงข้างๆ "รู้ไว้ซะ ว่าแถวนี้ใครใหญ่" ฉันพูดอย่างภาคภูมิใจ

 

               "หึ คิดว่าแค่นี้ฉันจะเป็นอะไรหรอ เสร็จแน่"

 

               "อึก อ่อยย เอ็บอ๊ะไอ่อ้าา" ไอ้พามันหลอกฉัน มันฉวยโอกาศตอนที่ฉันเผลอ ลุกขึ้นโถมตัวขึ้นทับฉัน คิดว่ามันจะหนักแค่ไหน ร่างนุ่มนิ่มของผู้หญิงกับกระดูกเบอร์ใหญ่ของผู้ชาย ฉันคงสบประมาทมันเกินไป

 

               "ฮ่าๆ อย่าลองดีกับฉันอีก"

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

เฮือกกก เสียงสวรรค์มาช่วยฉันแล้ว ไอ้พาลุกขึ้นจากตัวฉันทันที มันคงกลัวว่าแม่จะมาเห็นว่ามันกำลังทำร้ายฉันอยู่    

 

               "ไปเปิดประตูสิไอ้บ้า" ฉันด่ามันพลางลูบแขนตัวเองปอยๆ เจ็บชะมัด

 

               "ครั้งนี้ถือว่าแกโชคดีนะ" มันส่งสายตาแห่งชัยชนะมาให้ฉัน ฝากไว้ก่อนเถอะ

 

แกร๊ก

 

               "อ้าว มาทำไม" ฉันเงยหน้าไปมองตามเสียงไอ้พายุแล้วมองเลยไปยังคนที่ยืนอยู่หน้าประตูก็พบกับขนุนที่กำลังชะเง้อมองเข้ามาในห้อง

 

               "ทำอะไรกันอยู่ครับ"

 

               "ทำไมต้องบอก" ไอ้นี่ ไปกวนตีนน้องอีก แต่ก็สะใจดี โทษฐานที่เมื่อตอนกลางวันมันทำให้ฉันอับอาย

 

               "งั้นหลีกไปครับ" ขนุนไม่พูดเปล่าแต่กลับเดินแทรกตัวไอ้พาเข้ามา

 

               "มีอะไรหรอขนุน" ทำท่าทางเหมือนรีบร้อนอะไรสักอย่าง พอเข้ามาข้างในห้องก็มองสำรวจตัวฉันอย่างกะมีอะไรติดหน้าติดตัวฉันอยู่อย่างนั้นแหละ

 

               "พี่น้ำเหนือทำอะไรอยู่ครับ"

 

               "พี่ดูหนังกับพายุอยู่...ตอบมาได้ยังว่าเข้ามาทำไม"

 

               "เข้ามาดูหนังด้วยครับ ตอนกลางวันไม่ได้ดู" พูดจบมันก็กระโดดขึ้นมาบนเตียง พร้อมกับชุดนอนลายสก๊อตสีน้ำเงินที่แม่ฉันซื้อให้พวกเราสามคนคนละชุดตั้งแต่ปีที่แล้ว

 

               "เห้ย มาแย่งที่พี่ทำไมเนี่ย ลงไป" ไอ้พาเดินมาแล้วทำหน้าไม่พอใจ

 

               "ผมจะนั่งตรงนี้... กับพี่น้ำเหนือ" แวบนึงฉันแอบเห็นว่าขนุนแลบลิ้นให้ไอ้พาด้วย

 

               "เดี๋ยวตัดลิ้นขาดเลย เป็นเด็กก็ไปอยู่ส่วนเด็กไป้" แล้วทำไมไอ้พามันต้องโมโหใส่ขนุนด้วยเนี่ย รู้อยู่ว่าเด็กมันแค่กวนเล่นๆ

 

               "ผมไม่ใช่เด็ก ผมโตแล้ว" หืมม คิดว่าตัวเองโตตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย พึ่งขึ้นป.4นะขนุน

 

               "สองคนอย่าเถียงกัน จะดูก็ขึ้นมาดูไอ้พา" ฉันหันไปมองมันอย่างหน่ายๆ วันนี้จะได้ดูหนังไหมละเนี่ย

 

               "เออ งั้นก็เขยิบไป พี่จะนั่งข้างไอ้เหนือ" เออ ดีเหมือนกัน ฉันก็ไม่อยากนั่งใกล้เด็กที่บอกฉันว่ามองนมฉันอยู่หมาดๆ

 

               "....." นิ่ง ขนุนมันนิ่ง

 

               "พูดไม่รู้เรื่องหรอขนุน พี่บอกว่าเขยิบไป" ไอ้พาดูท่าทางหัวเสียขึ้นมาอีกรอบ

 

               "แต่ ผะ..."

 

               "ขนุน เขยิบไปให้พี่พายุนั่งตรงกลาง" ฉันจ้องหน้าขนุนแล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ขนุนนิ่งไปเลย ดี ต้องใช้ไม้นี้แหละ ไม่งั้นก็พูดไม่รู้จักฟัง เดี๋ยวยิ่งโตจะยิ่งไปกันใหญ่ ส่วนเรื่องนั้นคงต้องหาเวลาสั่งสอนสักหน่อยแล้ว

 

ขนุนนิ่งเงียบ หลุบตามองพื้นเตียงไม่ตอบอะไร แต่ก็เขยิบออกห่างจากฉันให้พายุขึ้นมานั่งอย่างโดยดี

 

.....

 

21:30 .

 

ทำไมเมื่อกี้รู้สึกเหมือนหายใจไม่ค่อยออกนะ มันอึดอัดแปลกๆ ฉันพลิกตัวไปอีกฝั่ง.... เอ๊ะ

 

ฉันเผลอหลับไปหรอเนี่ย ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบกับไฟในห้องที่มืดสนิท ศีรษะตัวเองนอนอยู่บนหมอนทั้งๆที่เมื่อกี้นั่งดูหนังอยู่ แล้วไอ้พากลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมไม่ปลุกฉัน ขนุนก็อีกคนหายไปไหนเนี่ย

 

               "แม่คะ" ฉันเดินออกมาจากห้องแล้วเดินลงมาชั้นล่าง เห็นไฟยังเปิดสว่างอยู่เลยเดินเข้ามาในห้องครัว เพราะคิดว่าแม่คงยังไม่นอน แต่คนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะกลับเป็นขนุน

 

               "ทำไมยังไม่นอนอีกขนุน ดึกแล้วนะ" ฉันถามออกไปพลางสังเกตสีหน้าของขนุนไปด้วย ถ้าดูไม่ผิดสีหน้าของขนุนเหมือนจะร้องไห้ยังไงยังงั้น

 

               "พี่น้ำเหนือครับ" ขนุนเงยหน้าขึ้นมามองหน้าฉัน ขอบตาแดงจริงด้วย ปกติขนุนไม่ใช่คนที่ร้องไห้ง่ายขนาดนี้นี่ ฉันเคยเห็นขนุนร้องไห้แค่ไม่กี่ครั้งตอนที่เขามาอยู่ที่นี่ใหม่ๆแล้วคิดถึงพ่อแม่

 

               "เป็นอะไรขนุน ร้องไห้หรอ" ฉันเดินไปนั่งที่เก้าอี้ข้างขนุน

 

               "ผมจะไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วนะครับ" ขนุนพูดพลางหลุบตามองที่โต๊ะ ไม่มองหน้าฉัน

 

               "ขนุนพูดถึงอะไร พี่ไม่เข้าใจ"

 

               "แม่ผมจะมารับแล้วครับ ผมจะไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว" พอพูดจบน้ำตาหยดแรกของขนุนก็หยดแหมะลงมา

 

               "ขนุนรู้ได้ไง แม่พี่บอกหรอ" ขนุนพยักหน้า

 

               "พี่น้ำเหนือจะคิดถึงผมไหมครับ" ขนุนเงยหน้าขึ้นมาสบตาฉัน ที่จริงเขาน่าจะดีใจด้วยซ้ำที่ได้ไปอยู่กับพ่อแม่ ทำไมมานั่งร้องไห้แบบนี้กันนะ

 

               "คิดถึงสิ เราอยู่กับพี่มาตั้งหลายปี พี่รักขนุนไม่น้อยไปกว่าแมงมุมเลยนะ" ฉันยิ้มให้ขนุนบางๆแล้วเอื้อมมือไปลูบหัวขนุน

 

               "แต่ผมอยากอยู่กับพี่น้ำเหนือ" ขนุนเอื้อมมือขึ้นมาจับมือฉันที่วางอยู่บนหัวเขาแล้วดึงมือฉันมาวางที่โต๊ะ ขนุนไม่ชอบให้จับหัวสินะ คงคิดว่าตัวเองโตแล้วอีกแน่ๆ

 

               "ขนุนไม่รักพ่อกับแม่หรอ พวกท่านอยากเจอขนุนนะ"

 

               "รักครับ แต่ผมอยากอยู่ที่นี่มากกว่า"

 

               "ขนุนยังมีพ่อแม่นะ ดูพี่สิ พี่มีแค่แม่ ถ้าขนุนไปอยู่กับพวกท่านพี่เชื่อว่าพวกท่านจะทำให้ขนุนมีความสุขไม่น้อยกว่าที่นี่แน่นอน อยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูกดีจะตาย" ฉันพูดปลอบ

 

               "แต่ที่นั่นไม่มีพี่น้ำเหนือ" นี่ขนุนกำลังจะบอกว่าไม่อยากไปจากฉันงั้นหรอ ไม่ได้หมายถึงที่นี่ใช่ไหม ที่ผ่านมาฉันก็ไม่ได้ทำดีกับขนุนเท่าแม่ของฉันซะหน่อย ทำไมเขาดูเหมือนจะรักฉันจังนะ ฉันว่าเขาน่าจะคิดถึงแมงมุมมากกว่าฉันซะอีก "พี่น้ำเหนืออยากให้ผมไปใช่ไหมครับ" แววตาแดงก่ำดูผิดหวังและเต็มไปด้วยความน้อยใจ

 

               "พี่ไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ"

 

               "ไม่ต้องพูดอะไรแล้วครับ ยังไงผมก็ต้องไปอยู่ดี.... ผมไปนอนก่อนนะครับ"

 

               "เดี๋ยวขนุน..." ฉันเอ่ยรั้งไว้ เพราะสายตาที่ขนุนใช้มองมาที่ฉันมันน่าสงสารมาก แต่พอขนุนหันกลับมาฉันกลับคิดคำพูดไม่ออก "มะ ไม่มีอะไร ขนุนไปนอนเถอะ"

 

..............


ฮึมมมม น้องนอยด์ น้ำเหนือง้อน้องหน่อย เดี๋ยวน้องก็จะไปแล้ว (โผล่มาอีกทีก็อายุ19 ปีเลย // ขนุน19 น้ำเหนือก็23) คราวนี้แหละมันส์เลย อิอิ #หนุนเหนือ #หนุนจะวัยรุ่นแล้ว #น้องหล่อบอกต่อด้วย

ติดตามตอนต่อไปนะจ๊ะ


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 105 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

489 ความคิดเห็น

  1. #27 nnnnnn7777 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 21:22
    น้อนนนนอยด์แล้ววว
    #27
    0