[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 49 : [END] EP.46 กลับมาแล้ว (1/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,677
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    1 มี.ค. 62

 EP.46 กลับมาแล้ว 

    


[ ขนุน X น้ำเหนือ ]


ฉันจัดการเก็บโทรศัพท์ของตัวเองที่อยู่ในมือไว้ในลิ้นชัก ฝืนใจไม่ให้กดดูเรื่องราวที่เกิดขึ้นตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ถ้าฉันเข้าดูเรื่องราวเกี่ยวกับขนุน ฉันคงทนไม่ไหวจนต้องโทรไปหาเขาแน่ๆ ฉันต้องหลีกเลี่ยงทุกวิถีทางที่จะทำให้ฉันคิดถึงเขา

 

แกร๊ก

 

เสียงประตูถูกเปิดออกพร้อมกับสองร่างที่ฉันคุ้นเคยกำลังเดินเข้ามา

 

               "มาแล้วหรอ" ฉันเอ่ยทักไอ้พากับปลาดาวที่มีสีหน้าแปลกไป ตอนออกไปเมื่อกี้หน้าพวกมันยังไม่เห็นจะอมทุกข์แบบนี้เลย

 

               "อื้ม น้ารานีกับแมงมุมไปไหนซะล่ะ" ไอ้พาเอ่ยถามพร้อมกับเดินมานั่งที่โซฟา

 

               "หมอเรียกไปคุยเรื่องกายภาพน่ะ" ฉันตอบพลางสังเกตท่าทางของพวกมันไปด้วย

 

               "อ้ออ" ไอ้ปลาลากเสียงยาวแต่ฉันว่าท่าทางมันแปลกๆเหมือนมีอะไรอยากจะพูด

 

               "พวกมึงเป็นไรรึเปล่า ทำไมหน้าดูเครียดกันจังวะ"

 

               "เปล่านี่" ท่าทางลนลานแบบนี้อะใช่เลย โกหกไม่เนียนเลยไอ้ปลา

 

               "พวกมึงมีอะไรจะคุยกับกูหรือเปล่า" ฉันถามออกไป ไอ้พาเงยหน้าจากพื้นขึ้นมองฉัน ส่วนไอ้ปลาก็กระพริบตาปริบๆ ถ้ามองไม่ผิดขอบตามันดูแดงๆนะฉันว่า

 

               "คือกู..."

 

               "เดี๋ยวกูคุยกับเหนือเอง" ไอ้ปลายังไม่ทันได้พูดอะไร ไอ้พาก็พูดขึ้นขึ้นซะก่อน

 

               "อื้มๆ งั้นกูกลับก่อนนะ เดี๋ยววันนี้กูมีงานต่อด้วย กูไปนะเหนือ เดี๋ยวพรุ่งนี้กูมาเยี่ยม"

 

               "อ้าว จะรีบไปไหน"

 

               "เออ มึงคุยกับมันไปเถอะ กูไปนะเว้ยไอ้พา" มันหันไปโบกมือให้พายุแล้ววิ่งออกจากห้องไปเลย จะรีบไปไหนนักหนา

 

               "ไงมึง จะพูดอะไร" ฉันหันมาถามไอ้พา ทั้งห้องเหลือแค่เราสองคนแล้วตอนนี้

 

               "... กูขอโทษ" แววตาไหววูบเงยหน้าขึ้นมองฉัน

 

               "ขอโทษอะไรวะ"

 

               "ขอโทษที่ทำให้มึงต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้"

 

               "ไอ้พา มันไม่เกี่ยวกับมึงเลย มึงก็รู้ว่ามันเป็นอุบัติเหตุ"

 

               "ก็ถ้ามึงไม่รีบไปหากูจนถูกรถชน มึงก็คงไม่เป็นแบบนี้ไง มึงต้องมานอนป่วยเป็นปีก็เพราะกู" น้ำเสียงและสีหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดทำให้ฉันอยากลงจากเตียงไปหามันเพื่ออธิบายให้มันรู้ว่ามันไม่ผิด ฉันไม่ได้โทษมันเลย

 

               "มึงอย่าโทษตัวเองดิวะ กูรีบเองเลยไม่ทันดูรถ รถบ้านั่นต่างหากที่ผิด ขับเร็วแบบนั้นได้ไงวะ"

 

               "..." ฉันพยายามพูดอธิบายแล้วโทษอย่างอื่นแทน  แต่แววตามันก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย

 

               "มึงมานี่หน่อย" ฉันหันไปสั่งมัน นั่งไกลกันเป็นโยชน์แบบนี้คงคุยกันไม่รู้เรื่องแน่ๆ

 

               "...." มันลุกขึ้นจากโซฟาเงียบๆแล้วเดินเข้ามาหาฉัน

 

               "นั่งลง" มันมองฉันแวบนึงก่อนที่จะนั่งลงที่เก้าอี้อย่างว่าง่าย

 

               "กู.."

 

               "มึงไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นไอ้พา ฟังนะ เรื่องที่เกิดขึ้นกับกูมันไม่ใช่ความผิดมึงเลยแม้แต่น้อย ใครๆก็รู้ว่ามันเป็นอุบัติเหตุ มึงโทษตัวเองแบบนี้กูไม่มีความสุขหรอกนะเว่ย มึงคิดว่ากูจะดีใจหรอที่ตื่นมาแล้วมาเห็นเพื่อนโทษตัวเองแบบนี้ ...สัญญากับกูได้ไหมว่าจะเลิกโทษตัวเอง" ฉันเอื้อมมือไปจับแขนมัน มันเลยเงยหน้าจากเตียงขึ้นมามองฉัน โถ่ไอ้พา อย่าบอกนะว่าหนึ่งปีที่ผ่านมามึงโทษตัวเองมาตลอด

 

               "..."

 

               "ถ้ามึงยังคิดว่ามึงเป็นคนผิด มึงก็ช่วยกูสิ ช่วยให้กูกลับมาเดินได้อีกครั้ง" น้ำเสียงแหบส่งผ่านลำคอที่แห้งผาก ฉันหมายความตามที่พูด ฉันอยากให้มันช่วยฉัน บางที...การกลับมาใกล้ชิดกันอีกครั้งอาจทำให้เรากลับมาสนิทสนมและไว้ใจกันเหมือนเดิมได้ ฉันไม่อยากให้เราค่อยๆห่างกันไปจนจูนกันไม่ติด ฉันจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นแน่ๆ

 

               "อืม ให้กูช่วยมึงนะ มึงจะกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง กูสัญญา" รอยยิ้มบางๆผุดขึ้นจากใบหนาคม ทำให้ฉันโล่งใจไปเปราะนึง การที่ฉันรับรักมันไม่ได้ก็แย่มากพอแล้ว ฉันไม่อยากเห็นมันอมทุกข์เพราะฉันไปตลอดชีวิต

 

               "เอาสิ" ฉันยิ้มให้มันอีกครั้ง ความรู้สึกมันเหมือนกับนานมากแล้วที่เราไม่ได้ยิ้มให้กันแบบนี้ มันเหมือนมีความจริงใจออกมาจากข้างในและโล่งอกไปในคราวเดียวกัน "กูรักมึงนะเว้ย" ฉันกระชับมือที่ท่อนแขนหนา มันเลยเอื้อมมือมาวางไว้บนมือฉันอีกที ตอนนี้ฉันรู้สึกสบายใจขึ้นเยอะมาก ไอ้พาก็คงไม่ต่างกัน เหมือนปัญหาที่คาใจมันถูกแก้ไข ฉันหวังว่าสักวันความเจ็บปวดที่มันมีจะค่อยๆจางหายไป และฉันจะเป็นคนช่วยมันเอง

 

....

 

1 ปีผ่านไป

 

               "ค่อยๆเดินไอ้เหนือ วิ่งแบบนั้นถ้ากลับมาเดินไม่ได้อย่ามาร้องนะ" เสียงไอ้พาตะโกนตามหลังมาตอนที่มันเห็นฉันวิ่ง

 

ตอนนี้เราอยู่กันที่สวนสาธารณะข้างหมู่บ้าน ทุกๆเย็นไอ้พามันจะพาฉันออกมาเดินเล่นเสมอตั้งแต่ที่ออกจากโรงพยาบาล จะมีก็แค่วันที่ฝนตกเท่านั้นแหละที่เราจะเปลี่ยนมาเป็นทำกายภาพที่บ้านฉันแทน มันดูแลฉันดีมากจริงๆ

 

ถึงแม้ฉันจะโชคดีที่ขากลับมาเดินได้ ใช้งานได้ปกติ แต่มันก็ยังช้าเกินไปสำหรับฉันอยู่ดี กว่าฉันจะกลับมาใช้ขาได้ปกติก็นานพอสมควร ฉันพึ่งเดินได้เองแบบจริงๆจังๆเมื่อเดือนที่แล้ว หมอบอกว่าคนที่ฟื้นฟูเร็วสองสามเดือนก็กลับมาเดินได้ แต่ฉันกลับใช้เวลาเกือบปี มันน่าเซ็งดีไหมล่ะ

 

               "มึงเดินช้าแบบนั้นเมื่อไหร่จะถึงล่ะวะ" ฉันพูดก่อนที่จะหอบหายใจแล้วนั่งลงที่ชิงช้า

 

               "พอวิ่งได้ละไม่เอากูเลยนะ" มันพูดขำๆพลางเดินเข้ามานั่งที่ชิงช้าอีกตัวนึงข้างฉัน

 

               "กูพึ่งมึงมามากพอละ มึงไม่ดีใจหรอที่กูหายเป็นง่อยซะที"

 

               "ไอ้เหนือ เรียกตัวเองแบบนั้นอีกละนะ!" แล้วมันก็ทำหน้าดุเหมือนเคยส่งมาให้ฉัน ทุกครั้งที่ฉันว่าตัวเองมันมักจะดุฉันเสมอ

 

               "ก็มันจริงนี่ กูนึกว่ากูจะเป็นง่อยไปตลอดชีวิตซะแล้ว มึงไม่ดีใจหรอที่กูเดินได้น่ะ"

 

               "ดีใจสิ อย่างน้อยกูก็ไม่ต้องคอยอุ้มช้างอย่างมึงลงบันได"

 

               "ไอ้พา!" ฉันตะโกนขึ้น ช้างงั้นหรอ ฉันน้ำหนักขึ้นมาปกติแล้ว หุ่นออกจะดี ตอนที่ฟื้นขึ้นมาใหม่ๆฉันผอมแห้งซะจนสภาพดูไม่ได้ แต่พอฉันกลับมาอยู่ในสภาพเดิมอย่างสมบูรณ์แล้วมันกลับหาว่าฉันอ้วน "แล้วใครล่ะที่ยัดข้าวกูจนกูน้ำหนักขึ้นมาขนาดนี้เนี่ย" มันบังคับฉันให้กินข้าวตรงเวลาทุกมื้อ ถ้าวันไหนมันไม่ว่างมาหาฉัน มันก็จะโทรเปิดกล้องมา ทั้งไอ้พาทั้งไอ้ปลา สองคนนี้ทำเหมือนฉันเป็นเด็กอายุแปดขวบอย่างนั้นแหละ

 

               "ฮ่าๆ กูล้อเล่น มึงไม่ได้อ้วนหรอก"

 

               "เออ กูรู้ มึงไม่ต้องพูดกูก็รู้" ฉันพูดพลางกอดอกแน่นมองหน้ามันอย่างค้อนๆ

 

               "แล้วนี่ มึงจะกลับไปเดินแบบไหม" อยู่ๆมันก็ถามขึ้น

 

ลืมบอกไปเลยว่าหลังจากที่ฉันประสบอุบัติเหตุ พี่กุ้งก็ให้ฉันกลับมาพักยาวๆแบบไม่มีกำหนดจนกว่าจะแข็งแรงค่อยกลับไปทำงาน แต่ฉันไม่คิดว่าฉันจะกลับไปแล้วล่ะ ตอนนี้ฉันมีเป้าหมายใหม่แล้ว ฉันอยากเปิดคาเฟ่ที่เป็นแกลอรี่และมีหนังสือให้อ่านแบบทรีอินวัน ฉันยังพอมีเงินเก็บเหลือพอให้เปิดคาเฟ่ได้ ฉันไม่อยากกลับไปที่นู่นแล้วห่างจากครอบครัวอีกแล้ว อุบัติเหตุครั้งนั้นทำให้ฉันคิดได้ว่าฉันควรใช้เวลาอยู่กับคนที่รักให้มากที่สุด เพราะเราไม่มีทางรู้เลยว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคต

 

               "กูจะไม่กลับไปแล้ว กูจะอยู่ที่นี่" ฉันหันไปตอบมัน

 

               "มึงหมายความว่าจะไม่กลับไปเดินแบบอีกแล้ว?"

 

               "อืม กูจะเปิดแกลอรี่ ที่มีภาพที่กูเคยถ่ายไว้ งานที่กูเคยทำตอนมหาลัยจะถูกเอาไปไว้ที่นั่นทั้งหมด แล้วก็มีคาเฟ่เล็กๆที่มีหนังสือนิยายแบบที่กูชอบให้ลูกค้าอ่าน"

 

               "อืม น่าสน งั้นกูก็จะออกจากงานที่นั่นกลับมาทำงานใกล้บ้าน มึงสนใจจะรับกูเป็นพนักงานด้วยไหม"

 

               "ไอ้บ้า แต่ถ้ามึงอยากมาช่วยกูก็ไม่ขัด แต่กูไม่มีเงินเดือนให้มึงหรอกนะ" ฉันพูดออกมาขำๆ

 

               "... กุพูดจริงนะ กูจะกลับมาอยู่ที่นี่" แววตามันไม่ได้ล้อเล่นอีกแล้ว

 

               "มึงจะตามติดกูเป็นปาท่องโก๋ไม่ได้นะไอ้พา กูอยู่ไหนมึงก็จะอยู่นั่นหรือไง อยู่เป็นเพื่อนไอ้ปลาที่นู่นก็ดีอยู่แล้ว"

 

               "ใครบอกว่ากูจะกลับมาอยู่ที่นี่เพราะมึงล่ะ" มันพูดขึ้นยิ้มๆ ยิ้มแบบนี้หมายความว่าไงวะ

 

               "ห๊ะ งั้นมึงหมายถึงใคร" อะไร ฉันงงไปหมด อย่าบอกนะว่ามันแอบไปมีสาวน่ะ

 

               "ไม่บอกได้ไหม"

 

               "ไอ้พา! บอกกูมาเดี๋ยวนี้นะ" ฉันตะโกนขึ้น เดี๋ยวนี้หัดมีความลับหรือไงวะ

 

               "... ร่างสองของมึงไง"

 

               "อะไร" ยิ่งพูดก็ยิ่งงง ร่างสองอะไรวะ

 

               "น้องมึงไง ... แมงมุม"

 

               "ห๊ะ ว๊อททท??? อะไร น้องกู? อย่าบอกนะว่ามึงชอบน้องกู"

 

               "..."

 

               "ไอ้พา! อย่าเงียบ มึงชอบน้องกูหรอ"

 

               "อืม"

 

               "ตั้งแต่ตอนไหน ทำไมกูไม่รู้เรื่อง!"

 

               "มึงจะรู้เรื่องได้ไงมึงเอาแต่นอน"

 

               "จริงดิ! แล้วมัน ไม่สิ ได้ไงวะ" ฉันงงไปหมด ไหนตอนนั้นแมงมุมบอกว่าชอบกะทิไง ไหงตอนนี้กลับกลายมาเป็นแบบนี้ได้

 

               "มึงชอบน้องกูข้างเดียวหรอวะไอ้พา"

 

               "ทำไมมึงคิดงั้น" มันหรี่ตามองฉัน ทำไมคิดงั้นงั้นหรอ

 

               "ก็น้องกูชอบน้องมึง แล้วน้องมึงก็ชอบน้องกู... ไม่ใช่หรอ" ฉันแผ่วเสียงลงตอนท้ายเพราะเริ่มไม่แน่ใจ เวลาผ่านไปอะไรๆก็เปลี่ยนกันได้

 

               "อืม ไอ้ทิชอบแมงมุม แต่แมงมุมกูไม่แน่ใจว่ะ"

 

               "ไอ้พา" ทำไมเพื่อนฉันมันมีความรักแต่ละครั้งมันถึงยากเย็นแบบนี้วะเนี่ย

 

               "เรียกกูทำไม ไม่ต้องทำหน้าเหมือนสมเพสกูแบบนั้นก็ได้" ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย แต่แววตามันแฝงไปด้วยความกังวล

 

               "ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มึงรู้สึกชอบน้องกู" มันเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อสำหรับฉันมาก เด็กแก่นอย่างแมงมุมเนี่ยนะที่เอาหัวใจเพื่อนฉันไป

 

               "ไม่รู้ว่ะ ยิ่งนานวันกูก็ยิ่งรู้สึกว่าเด็กคนนั้นพิเศษ น้องมึงทำให้รอยยิ้มกูกลับมา น้องมึงเอาความสดใสกลับเข้ามาในชีวิตกูอีกครั้ง" แววตามันไม่ได้มีความโกหกเลยแม้แต่น้อย ฉันดีใจนะถ้าคนดีๆอย่างไอ้พาจะมาดูแลน้องสาวฉัน แต่กะทิล่ะ เด็กนั่นจะไม่เป็นไรหรอ

 

               "แล้วกะทิ..."

 

               "ไว้กูคุยกับมันเอง"

 

               "เออ จะเอาไงก็แล้วแต่มึงละกัน มีอะไรก็ปรึกษากูได้ตลอดนะ"

 

               "อืม ขอบใจมึงมาก... แต่จำเอาไว้อย่างนึงนะเหนือ ยังไงผู้หญิงที่สำคัญที่สุดในชีวิตกูรองจากแม่ก็คือมึงอยู่ดี" มันละสายตาจากใบหน้าฉันแล้วหันกลับไปนั่งท่าตรง ถึงตอนนี้มันจะพูดแบบนี้ออกมา แต่ฉันเชื่อ ฉันเชื่อว่าคนอื่นจะทำให้มันเปลี่ยนความคิดนี้ในไม่ช้า และถ้าเป็นแมงมุมจริงๆ ฉันเชื่อว่าน้องสาวฉันจะเปลี่ยนมันได้อย่างแน่นอน

 

               "..."

 

               "...มึงเองก็ทำตามหัวใจตัวเองได้แล้ว"

 

               "..." ฉันเงียบเมื่อมันพูดถึงเรื่องฉันขึ้นมาบ้าง มันคงหมายถึงเรื่องขนุนสินะ "กูไม่รู้ว่าต้องเริ่มต้นยังไงว่ะ" จะให้ฉันกลับไปหาเขาแล้วบอกว่าฉันหายดีแล้วงั้นหรอ ฉันไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าคนทางนั้นจะยังรอฉันอยู่หรือเปล่า

 

               "มึงกลัวว่าความรู้สึกของขนุนจะไม่เหมือนเดิมใช่ไหม"

 

               "อืม" จะมีใครรู้ใจฉันเท่ามันอีกล่ะ

 

               "เด็กมันไม่เคยลืมมึง ไม่เชื่อก็เปิดเครื่องซะ ถึงเวลาแล้วที่มึงควรกลับมาใช้ชีวิตเหมือนเดิมสักที" จริงสินะ ฉันไม่ได้เล่นโซเชียลอีกเลยตั้งแต่ตอนนั้น เกือบสองปีเลยที่ฉันไม่พกโทรศัพท์ เวลาไอ้พากับไอ้ปลาจะโทรหาฉันพวกมันก็โทรเข้าเครื่องแม่ฉันตลอดเพราะฉันยืนยันว่าจะไม่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ฉันใจแข็งถึงขนาดนี้ได้ยังไงนะ

 

               "อืม กูว่ากูพร้อมแล้ว"

 

 

...........


งื้ออออ กลับมาพร้อมกับความเซอร์ไพรส์แบบไม่ทันตั้งตัว มันอะไรยังไงก็พายุกับแมงมุมเนี่ย แต่เราจะไม่ยุ่งเรื่องของพวกเขาในตอนนี้ อุอุ ไปตามลุ้นคู่น้องหนุนกับพี่น้ำเหนือตอบจบกันดีกว่า อิพี่มันจะไปตามน้องแล้วว 

วงเล็บใหญ่ [ตอนนี้ไรท์กำลังมีเรื่องของแมงมุมกับพายุในหัว] ไปละดีก่าาาา ฟิ้ววว


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

489 ความคิดเห็น

  1. #485 Audomporn2529 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 22:14
    ยินดีกับพายุนะคะ
    #485
    0
  2. #358 MilkyQuartz (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 02:14
    อ้าวพลิกไปหมด
    #358
    0
  3. #357 pcyckk (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 09:06
    แงง รอออออออนะคะ
    #357
    0