[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 48 : EP.45 ก่อนการลาจาก (3/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,996
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 91 ครั้ง
    1 มี.ค. 62

 EP.45 ก่อนการลาจาก

    


[ ขนุน X น้ำเหนือ ]

[ปลาดาว บรรยาย]

 

ฉันกำลังนั่งมองเพื่อนสนิทของตัวเองที่ตอนนี้กำลังเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย ร่างเล็กที่ผอมลงอย่างเห็นได้ชัดถ้าเทียบกับก่อนที่จะเกิดอุบัติเหตุ มันนั่งนิ่งสนิทอยู่บนเตียงหลังจากที่ได้รับรู้ว่าขนุนไม่ได้อยู่ที่นี่กับมันแล้ว

 

               "กินอะไรหน่อยไหมเหนือ น้ำก็ยังดี" ฉันเห็นไอ้พาพูดประโยคนี้มาสามรอบแล้ว เหนือก็ไม่มีทีท่าว่าจะสนใจมันเลยแม้แต่น้อย ขนาดแม่กับน้องสาวมันเองมันยังไม่สนใจเลย คงต้องให้เวลากับมันหน่อย มันคงช็อกกับเรื่องที่เกิดขึ้น ก็แน่อยู่ล่ะ พอตื่นขึ้นมาก็รู้ตัวเองหลับไปเป็นปี ไม่ช็อกสิแปลก

 

               "พี่ต้องกินอะไรบ้างนะพี่เหนือ ไม่สงสารแม่บ้างหรอที่เห็นพี่เป็นแบบนี้" แมงมุมลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินตรงเข้าไปหามันที่เตียง พอมันได้สติมันก็หันหน้ากลับมามองแม่ตัวเองที่นั่งอยู่ที่โซฟา น้ำตาเริ่มเอ่อรื้นขึ้นมาที่ขอบตาอย่างน่าสงสาร

 

               "แม่ เหนือขอโทษ" น้ำสีใสไหลลงที่ใบหน้าซีดเซียวราวกับกระดาษ น้ารานีเดินเข้าไปหาลูกสาวตัวเองแล้วดึงเหนือเข้ามากอดจนแน่น

 

ฉันปล่อยให้เหนืออยู่กับครอบครัวแล้วชวนไอ้พาออกมาเดินเล่นข้างนอก ตอนนี้มันเดินอยู่ข้างฉันเงียบๆตรงสวนหย่อมของโรงพยาบาล ฉันเดาไม่ออกเลยว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่

 

               "ทำหน้าเหมือนไม่ดีใจงั้นแหละที่ไอ้เหนือมันฟื้น" ฉันพูดพลางเดินนำหน้ามันมานั่งที่ม้านั่งตัวยาว

 

               "ดีใจสิ ไม่ดีใจก็บ้าละ" มันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆแล้วนั่งลงข้างฉัน

 

               "นี่มึงยังรู้สึกผิดกับมันอยู่อีกหรอ"

 

               "ไม่ใช่เพราะกูหรือไงที่เหนือมันต้องมานอนแหงกอยู่เป็นปี" น้ำเสียงเข้มดังขึ้นราวกับเจ็บปวดที่พูดประโยคนี้ออกมา

 

               "กูบอกมึงกี่ครั้งแล้ว ว่ามันไม่ใช่ความผิดมึง มึงเลิกโทษตัวเองซักทีดิวะ มันเป็นอุบัติเหตุ"

 

               "..."

 

               "มึงรู้สึกผิดมานานเกินไปแล้วนะเว่ยไอ้พา เกือบปีแล้วนะที่กูเห็นมึงเป็นแบบนี้ มึงคิดว่าไอ้เหนือมันจะดีใจหรอที่มันรู้ว่ามึงโทษตัวเองแบบนี้"

 

               "..." ไอ้พามันยังคงเงียบ ไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกมาจากปากมัน ถึงมันไม่เคยพูดว่ามันรู้สึกยังไงกับไอ้เหนือ แต่ฉันก็รู้มาตลอด ทำไมฉันจะไม่รู้ล่ะ ในเมื่อสายตามันจับจ้องที่ไอ้เหนือมาตลอดหลายปี ฉันก็เป็นเพื่อนเหมือนกับเหนือ แต่มันกลับปฎิบัติตัวกับฉันต่างออกไปจนใครๆก็ดูมันออก ยกเว้นก็แต่ผู้หญิงที่มันรักนั่นแหละ

 

               "มึงรู้ใช่ไหมว่ากูคิดยังไงกับเหนือ" คนที่นั่งเงียบอยู่นานอยู่ๆก็หันมาถามฉัน แววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าอยู่ภายในมันดูเจ็บปวดซะจนฉันอยากดึงมันเข้ามากอด สงสารแม่งว่ะ

 

               "รู้ดิ ใครๆเขาก็มองออก คงมีแต่ไอ้เหนือเท่านั้นแหละที่ไม่รู้"

 

               "เหนือรู้แล้ว"

 

               "ห๊ะ นี่มึงบอกมันแล้วหรอ" มันไปบอกกันตอนไหนวะ หรือว่าตั้งแต่ก่อนที่ไอ้เหนือจะถูกรถชน

 

               "อืม แต่กูก็รู้คำตอบอยู่แล้ว กูแค่อยากจะบอกมันก่อนที่กูจะไปเรียนต่อ"

 

               "งั้นสาเหตุที่มึงจะไปต่างประเทศตอนนั้นก็คือหนีใจตัวมึงเองงั้นหรอไอ้พา" ฉันถามมันออกไป ตลอดระยะเวลาหนึ่งปีมันไม่เคยเล่าอะไรให้ฉันฟังทั้งนั้น ฉันพึ่งมารู้ความจริงก็วันนี้ มันทิ้งโอกาสที่จะไปเรียนต่อต่างประเทศเพื่อมาเฝ้าไอ้เหนือเกือบจะปีอยู่แล้ว ถ้ามันไม่ใช่ความรักมันจะเรียกว่าอะไรได้

 

               "แล้วกูจะทำอะไรได้วะ ยิ่งอยู่ใกล้มันกูก็ยิ่งเจ็บ เจ็บที่กูรักมันไม่ได้" นี่เป็นครั้งแรกเลยที่มันพูดเปิดอกกับฉันถึงขนาดนี้ เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันรู้สึกว่าคนตัวใหญ่ข้างกายก็มีมุมอ่อนแอเหมือนคนอื่นเขา ตลอดเวลาที่ผ่านมามันแกล้งทำเป็นเข้มแข็งมาตลอดอย่างนั้นหรอ

 

               "ผิดหวังจากอีเหนือยังมีกูนะไอ้สัส" ฉันวางมือลงที่ไหล่หนาแล้วกระพริบตาปริบๆมองหน้ามัน

 

               "ก็เหี้ยละ" มันหลุดขำออกมา ฉันแค่อยากให้มันรู้สึกดีขึ้นก็เลยพูดแบบนั้นออกไป แต่มันก็ได้ผลใช่ไหมล่ะ เพราะตอนนี้เริ่มมีรอยยิ้มประดับบนหน้าของมันแล้ว

 

               "ฮ่าๆ แล้วมึงจะเอายังไงต่อวะ ยังจะกลับไปเรียนต่อไหม ไอ้เหนือก็ฟื้นแล้ว ไม่มีอะไรที่มึงต้องห่วง"

 

 

               "ไม่รู้สิ กูยังไม่ได้คิดเรื่องนี้เลย" มันตอบพลางเหม่อมองไปข้างหน้า ไม่คิดเลยว่าพวกเราจะมาอยู่ในจุดๆนี้ จุดที่สนิทกันน้อยลงกว่าเมื่อก่อน จุดที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกตอนที่พวกมันสองคนอยู่ด้วยกัน เมื่อก่อนยังไม่เป็นไรเพราะพวกมันต่างก็ยังไม่รู้ความรู้สึกของกันและกัน แต่ตอนนี้ไอ้เหนือมันฟื้นแล้วไง แล้วมันก็รู้ความรู้สึกของไอ้พาแล้ว ฉันกลัว กลัวมิตรภาพของพวกเราสามคนจะไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีก

 

               "ฮึก" ฉันเห็นพวกมันเป็นแบบนี้ฉันก็เจ็บและเสียใจไม่ต่างกันเลย

 

               "เป็นไรวะไอ้ปลา" ไอ้พาหันมามองฉันที่กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ มันจับไหล่ฉันเพื่อให้หันไปมองหน้ามัน

 

               "กูสงสารมึง กูสงสารไอ้เหนือ แล้วกูก็กลัว กลัวพวกเราจะไม่เหมือนเดิม กูมีแค่พวกมึงนะเว่ย" ยิ่งมองหน้ามันน้ำตาฉันก็ยิ่งไหล ไอ้พาก็นิ่งสนิทไปตอนที่ฉันพูดจบ สองมือมันจับอยู่ที่หัวไหล่ฉันทั้งสองข้าง มันหลุบตาต่ำลงไม่สบตากับฉัน ฉันรู้ ฉันรู้ว่ามันกำลังเจ็บปวด "มึงเจ็บมึงก็แสดงออกมาบ้างไอ้พา มึงอย่าเก็บไว้แบบนี้คนเดียวดิวะ กูก็เพื่อนมึงนะเว่ย"

 

หมับ

 

               "อืม กูเจ็บจะตายอยู่แล้ว" สองมือที่จับหัวไหล่แปรเปลี่ยนมาดึงตัวฉันเข้าสู่อ้อมกอด ยิ่งกอดรัดแน่นขึ้นมากเท่าไหร่ยิ่งทำให้ฉันรับรู้ความเจ็บปวดข้างในหัวใจมันมากเท่านั้น

 

ผ่านไปสักพักใหญ่ๆ อ้อมกอดถูกคลายออก ร่างหนาหันไปนั่งในท่าตรง ฉันแอบเห็นว่ามือข้างนึงมันยกขึ้นมาปาดน้ำตา มันคงอดทนมานานมากแล้วจนกลั้นต่อไปอีกไม่ไหว ฉันคงทำอะไรไม่ได้มาก เพราะฉันไม่ใช่คนที่ทำให้มันเป็นแบบนี้ คงมีแค่ไอ้เหนือเท่านั้นที่จะทำให้มันดีขึ้นได้

 

               "กูว่ามึงควรเปิดอกคุยกับมัน มึงยังไม่ได้เคลียกับมันเลยไม่ใช่หรอ"

 

               "อืม"

 

               "งั้นมึงก็ไปคุยกับมันซะ ปรับความเข้าใจกันซะ กูอยากให้พวกมึงกลับมาเป็นเหมือนเมื่อก่อน มึงไม่เสียดายมิตรภาพของพวกเราหรือไง ตัดสินใจหนีปัญหาเหมือนตอนนั้นมันไม่ใช่ทางออกไอ้พา มึงต้องกล้าเผชิญหน้ากับมันดิวะ กูเชื่อว่าสักวันนึงมึงจะรักมันแบบเพื่อนได้จริงๆ

 

               "อืม ขอบใจมึงมาก" รอยยิ้มมุมปากถูกยกขึ้นจากใบหน้าคมสัน ผู้ชายดีๆแบบมันฉันเชื่อว่าสักวันจะมีคนที่รักมันอย่างจริงใจ มันจะต้องมีความรักดีๆเข้ามาอย่างแน่นอน

 

...

 

[จบบทบรรยาย ปลาดาว]

 

 

 

               "มุมลืมไปเลยว่าต้องโทรบอกไอ้หนุน เดี๋ยวมุมออกไปโทรศัพท์ข้างนอกก่อนนะพี่เหนือ แม่" แมงมุมพูดขึ้นหลังจากที่เราสามกอดกันจนชื่นใจแล้ว

 

               "เดี๋ยวก่อนมุม" ฉันเอ่ยรั้งน้องสาวตัวเองไว้

 

               "??"

 

               "ไม่ต้องบอก"

 

               "หมายความว่าไง"

 

               "ยังไม่ต้องบอกหนุน" ฉันพูดออกไปเพราะฉันตัดสินใจแล้ว ขนุนไม่ควรกลับมา

 

               "เจ้จะเป็นคนบอกมันเองหรอ อะ เอาไปสิโทรศัพท์" แมงมุมเดินกลับมาแล้วยื่นมือถือมาให้ฉัน  

 

               "ไม่ใช่ พี่อยากให้ขนุนตั้งใจเรียนอยู่ที่นู่น พี่ไม่อยากให้เรื่องของพี่มีผลกระทบต่อชีวิตขนุนอีก"

 

               "พี่เหนือ พี่ไม่รู้หรอว่าไอ้หนุนมันรอให้พี่ฟื้นแค่ไหน นี่พอพี่ฟื้นพี่ก็จะไม่ยอมบอกมันงั้นหรอ" แมงมุมมีท่าทีไม่พอใจที่ฉันตัดสินใจแบบนี้

 

               "พี่ว่ามันดีที่สุดแล้ว ไว้พี่หายดีเมื่อไหร่ พี่จะเป็นคนไปหาขนุนเอง"

 

               "งั้นก็ตามใจพี่เถอะ!" แมงมุมพุดแล้วเดินปึงปังออกจากห้องไปเลย ฉันบีบโทรศัพท์ในมือแน่น ไม่ใช่ว่าฉันไม่เสียใจ ฉันก็อยากเจอขนุนเหมือนกัน แต่ถ้าเขาต้องบินไปบินกลับเพื่อมาดูแลฉัน ขนุนคงไม่ได้เรียนกันพอดี

 

ใช่ ขนุนไม่ได้อยู่ที่นี่ และเราก็ไม่ได้อยู่ใกล้กันด้วย เราอยู่คนละซีกโลก... แม่บอกฉันว่าขนุนไปอยู่กับแม่ที่อเมริกาตั้งแต่เดือนที่แล้ว ฉันตื่นขึ้นมาช้าไป ไม่สิ ฉันไม่ควรหลับไปนานขนาดนั้นเลยด้วยซ้ำ แถมตื่นมาสภาพร่างกายฉันยังไม่เต็มร้อยอีกต่างหาก สิ่งที่โชคร้ายอีกอย่างนึงก็คือ ตอนนี้ฉันยังเดินไม่ได้ ฉันเหมือนคนพิการที่ต้องใช้เวลาทำกายภาพบำบัด หมอบอกว่าฉันจะหาย แต่ต้องหมั่นทำกายภาพบำบัดอยู่ที่โรงบาลอย่างน้อยที่สุดคือสามเดือน มากที่สุดอาจจะเป็นปีๆเลยก็ได้

 

ฉันไม่อยากให้ขนุนต้องมาคอยดูแลฉัน ฉันไม่อยากให้เขามาเห็นฉันในสภาพแบบนี้ ฉันไม่อยากเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจนั่นอีกแล้ว ที่ผ่านมาขนุนทุกข์เพราะฉันมามากพอแล้ว ... คิดดูสิว่าเวลาเกือบปีที่เขาเห็นฉันนอนเป็นผักแบบนี้สภาพจิตใจเขาจะแย่แค่ไหน ฉันต้องเข้มแข็ง เข้มแข็งเพื่อตัวเองและคนรอบข้าง ฉันอ่อนแอมามากพอแล้ว ถ้าถึงเวลาฉันจะไปหาเขาเอง ... รอเหนือนะหนุน เหนือจะไปหาหนุนให้ได้ด้วยขาทั้งสองข้างของเหนือเอง

 

....


กินมาม่ากันมานานพอสมควรแล้วเนอะ รีดเดอร์คงอิ่มกันแล้ว >< 

ตั้งแต่ตอนหน้าเป็นต้นไปไรท์จะมาจัดเต็มความหวานให้ได้ฟินกันนะคะ รออ่านจนจบได้เล้ยยย



FAREEYA WRITER

กลับมาอัพแล้วจ้าาา ขอโทษที่หายไปนานหลายอาทิตย์เลยนะคะ ไรท์กลับบ้านที่ต่างจังหวัดในรอบปี เลยไม่ได้มาอัพนิยายให้อ่านกันเลย พอกลับมาก็ติดงาน กว่าจะหาเวลามาปรับบทแล้วลงให้ได้ก็ผ่านไปหลายวัน ขอโทษจริงๆนะค้าาา

ตอนนี้ไรท์กลับมาอัพให้เป็นปกติแล้วจ้าาา ขอบคุณทุกคนที่ยังรอและติดตามกันมาตลอดนะคะ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 91 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

489 ความคิดเห็น

  1. #484 Audomporn2529 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 22:06
    งือออออเศร้า
    #484
    0
  2. #355 Tangmel (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 23:53

    เจิมนะคะ รออออ ขนุนไปไหนนน

    #355
    0