[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 47 : EP.45 ก่อนการลาจาก (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,937
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 116 ครั้ง
    1 มี.ค. 62

EP.45 ก่อนการลาจาก

    


[ ขนุน X น้ำเหนือ ]


ใบหน้าใสราวกับผ้าขาวบางนอนนิ่งสนิท หายใจเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ ริมฝีปากชมพูเป็นกระจับหยักขึ้นเล็กน้อยราวกับกำลังฝันหวาน มือเรียวเล็กถูกกุมเพื่อให้ความอบอุ่นอยู่ตลอดเวลา เขาแทบไม่อยากห่างกายเธอไปไหน ในใจเฝ้าแต่ภาวนาให้คนรักลืมตาขึ้นมาเสียที

 

                    "ตื่นขึ้นมาได้แล้วครับเจ้าหญิงของผม" ริมฝีปากแดงของคนที่เป็นเจ้าของมือนิ่มขยับขึ้นพูดพลางไล้มือไปมาที่มือเรียวเล็กอย่างเบามือราวกับกลัวว่ามันจะแตกหัก

 

เกือบปีแล้วที่คนที่หลับไหลอยู่บนเตียงไม่ยอมตื่นขึ้นมา นอนหลับอย่างสบายใจปล่อยให้ใครต่อใครต้องรอและแวะเวียนมาเยี่ยมอยู่เสมอ หกเดือนกับเครื่องช่วยหายใจ และอีกห้าเดือนต่อมาเครื่องนั้นก็ถูกถอดออกไปจากใบหน้างาม

 

มือเล็กของผู้หญิงที่ยืนอยู่ด้านหลังวางลงมาที่ลาดไหล่ของคนที่นั่งอยู่ สายตาทอดมองไปยังคนที่นอนอยู่บนเตียงด้วยแววตาเศร้าสร้อยไม่แพ้กัน

 

[แมงมุม บรรยาย]

 

                    "ไปได้แล้วไอ้หนุน" ฉันตบไหล่เพื่อนตัวเองเบาๆ ตั้งแต่ที่มันเข้าห้องมามันก็ไม่ยอมลุกไปไหน สองมือกอบกุมมือพี่เหนือไม่ยอมห่าง แววตามันไม่เคยเปลี่ยนไปจากวันแรกที่มันเห็นพี่เหนืออยู่ในสภาพนี้

 

พี่สาวฉันนอนแน่นิ่ง มีเพียงแค่ลมหายใจสม่ำเสมอเท่านั้นที่บ่งบอกว่าเธอยังไม่จากพวกเราไปไหน พวกเราย้ายพี่เหนือมาอยู่โรงพยาบาลเอกชนใกล้บ้านหลังจากที่พ้นขีดอันตรายเมื่อห้าเดือนก่อน จนป่านนี้ก็ไม่มีทีท่าว่าจะฟื้น ทั้งๆที่ร่างกายภายนอกหายดีเกือบหมดแล้วทุกอย่าง

 

พอนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในวันนั้น วันที่ไอ้หนุนโทรมาบอกฉันด้วยเสียงสั่นเทาว่าพี่เหนือประสบอุบัติเหตุ ฉันกับแม่ก็รีบมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลทันที สภาพไอ้หนุนในตอนนั้นเหมือนคนที่สติเลอะเลือน มันร้องไห้อยู่หน้าห้องไอซียูอย่างหนัก พร่ำเรียกหาพี่เหนือแล้วเดินวนไปมาอยู่อย่างนั้น มือไม้เต็มไปด้วยเลือด

 

พวกเรามารู้ทีหลังว่าที่พี่เหนือถูกรถชนเป็นเพราะรีบไปหาพี่พายุที่สนามบิน แต่อย่างน้อย ความพยายามของพี่เหนือก็ไม่เสียเปล่า พี่ปลาคือคนที่รู้เป็นคนแรกว่าพี่เหนือถูกรถชน ทันทีที่พี่พายุรู้ก็ยกเลิกเที่ยวบินแล้วพากันมุ่งหน้ามาหาพี่เหนือทันที แต่มันก็เกือบจะสายไปแล้ว พวกเราทุกคนเกือบต้องเสียพี่เหนือไปจริงๆ

 

นับตั้งแต่วันนั้นมา พี่พายุก็คอยเข้ามาเยี่ยมพี่เหนือที่โรงพยาบาลทุกวัน มานอนเฝ้าตอนที่ไอ้หนุนมันไม่ว่าง ไล่ฉันกับแม่ให้กลับไปพักผ่อนทั้งๆที่ตัวเองทำงานมาเหนื่อยๆ ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาพี่พายุใช้ชีวิตเหมือนคนที่รู้สึกผิด ยิ้มน้อยลง ไม่ร่าเริงเหมือนเมื่อก่อน

 

แต่คงไม่มีใครแย่ไปกว่าไอ้หนุนแล้วล่ะ รายนั้นรอยยิ้มแทบไม่มีให้เห็นเลย ใครชวนไปไหนก็ไม่ไป ทุกครั้งที่ว่างมันจะต้องนั่งรถจากมหาลัยเกือบสามชั่วโมงมาหาพี่เหนือ แล้วก็นั่งอยู่จนดึกจนดื่น จนแม่ฉันต้องไล่กลับ

 

รีบตื่นขึ้นมาสักทีเถอะพี่เหนือ ไอ้หนุนมันกำลังจะไปแล้วนะ ถ้าพี่ตื่นขึ้นมาตอนนี้พี่อาจจะรั้งมันไว้ทันก็ได้ ตื่นขึ้นมาสักที

 

 

[จบบทบรรยาย แมงมุม]


 ......


1 เดือนผ่านไป

 

                    "พี่น้ำเหนือไปดูหนังข้างล่างด้วยกันไหมครับ" เสียงเล็กของเด็กอายุราวๆสิบขวบดังขึ้นราวกับมีคนกระซิบที่ข้างหู

 

                    "พี่ไม่อยากดูอะขนุน ทำไมไม่ไปดูกับแมงมุมล่ะ" ถ้าคนในฝันคือฉัน ทำไมฉันถึงปฎิเสธเด็กผู้ชายหน้าตี๋หน้าตาน่ารักคนนั้นไปล่ะ ดูใบหน้าเศร้าสร้อยนั่นสิ น่าสงสารชะมัด

 

                    "ดูด้วยกันสนุกดีครับ ผมเลยมาชวนพี่น้ำเหนือ" พี่น้ำเหนืองั้นหรอ ไม่ได้ยินคนเรียกชื่อตัวเองแบบนี้นานแล้วเหมือนกัน ปกติก็จะมีแค่คนเดียวที่เรียกฉันแบบนี้

 

                    "เรียกชื่อพี่ยาวอีกแล้ว พี่บอกให้เรียก 'พี่เหนือ' ก็พอ"

 

                    "ผมชอบเรียกพี่น้ำเหนือมากกว่าครับ น่ารักดี" ทำไมเหตุการณ์นี้มันคุ้นจังนะ

 

                    "..."

 

                    "ผมไปนะครับ ....พี่เหนือใจร้าย" เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน อย่าพึ่งไป อย่าพึ่งจากพี่ไป

 

เฮือก

 

นั่นมันคือความฝันใช่ไหม ฉันกำลังฝันว่าเด็กนั่นจากฉันไปใช่ไหม

 

                    "หมอคะหมอ พี่สาวหนูฟื้นแล้ว พยาบาลคะ ช่วยเข้ามาห้องนี้ด้วย" เสียงแหลมเล็กที่แสนคุ้นหูดังขึ้นข้างกาย ทำให้ฉันต้องหันไปทางต้นเสียงแล้วหรี่ตามอง ผู้หญิงผมยาวสลวยในชุดนักศึกษากำลังยืนทำท่าทางกระต่ายตื่นตูมเหมือนน้องสาวฉันไม่มีผิด

 

                    "มุม" ฉันพยายามเปล่งเสียงตัวเองออกจากลำคอแห้งผาก

 

                    "พี่เหนือ มุมอยู่ตรงนี้ พี่เหนือฟื้นแล้ว" มือฉันที่เต็มไปด้วยสายระโยงระยางถูกยกขึ้นมากุมไว้ด้วยมือน้องสาวตัวเอง นี่ฉันเป็นอะไรไป ทำไมแมงมุมถึงดีใจขนาดนั้นที่เห็นฉันตื่นขึ้นมา

 

ตาฉันเริ่มปิดลงอีกครั้งเพราะความเหนื่อยอ่อนแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แสงแดดที่ส่องผ่านม่านแยงตาจนฉันแทบลืมตาไม่ขึ้นไม่พร้อมปรือตาขึ้นมาเจอกับแสง ภาพที่ฉายเข้ามาในหัวเป็นอย่างแรกคือภาพที่รถคันโตพุ่งเข้ามาปะทะร่างฉันจนลอยขึ้นเหนือพื้น

 

ฉันจำได้แล้ว ฉันจำได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉันก่อนหน้านี้ ...แล้วตอนนี้ไอ้พาอยู่ไหน มันจากฉันไปหรือยัง

 

......

 

ฉันปรือตาขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งห้องไร้ซึ่งแสงแดดที่ส่องเข้ามา เหลือเพียงไฟดวงเล็กบนหัวเตียงแต่ถูกเปิดทิ้งไว้ กวาดสายตามองไปรอบห้องกลับไร้ผู้คน แมงมุมหายไปไหน ที่ๆฉันนอนอยู่คือโรงพยาบาลสินะ นี่ฉันหลับไปนานแค่ไหนแล้ว วันหรือว่าสองวันกันนะ

 

แกร๊ก

เสียงประตูห้องถูกเปิดออก เผยให้เห็นร่างสมส่วนที่ได้รับการดูแลเป็นอย่างดี แต่เปลี่ยนไปตรงที่หน้าตอบลงเล็กน้อย ไม่เจอแค่ไม่กี่วันผอมลงขนาดนี้เลยหรือไง

 

                    "ไง" ฉันเอ่ยทักทายคนที่เดินเข้าห้องมา ใบหน้ามันดูงงๆมองฉันอย่างตื่นๆเหมือนไม่เข้าใจอะไรบางอย่าง

 

                    "ตื่นสักทีนะ" ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้มให้ฉันเล็กน้อย ก่อนที่จะนั่งลงมาข้างเตียง

 

                    "ไม่ไปต่างประเทศแล้วไง๊" ฉันยิ้มตอบพลางกวาดสายตามองหน้าเพื่อนตัวเอง ทำไมหน้ามันดูไม่มีชีวิตชีวาเลยล่ะ ไม่ดีใจหรอที่ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว

 

                    "ถ้าไปป่านนี้คงเรียนจบกลับมาแล้วล่ะ" มันพูดประโยคชวนงงที่ฉันฟังแล้วไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่

 

                    "หมายความว่าไงเรียนจบกลับมา" ฉันถามออกไป

 

                    "ไม่รู้หรอว่าหลับไปนานแค่ไหน" มันเงยหน้าขึ้นจากเตียงแล้วถามฉัน พูดเหมือนฉันหลับไปนานมากๆอย่างนั้นแหละ

 

                    "กี่วันล่ะ หรือว่าเป็นเดือน ไม่ใช่ละ" ฉันครุ่นคิด

 

                    "หึ เกือบปีแล้วต่างหากยัยโง่"

 

                    "อะไรนะ" ฉันเบิกตาโพลงพลางมองหน้ามันอย่างไม่เชื่อ

 

                    "สิบเอ็ดเดือนกับอีกสิบห้าวัน"

 

                    "มึงล้อกูเล่นแน่ๆ ไม่มีทาง" ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองพึ่งหลับไปไม่นาน เป็นปีงั้นหรอ เป็นไปไม่ได้

 

                    "โดนชนจนเกือบตายขนาดนั้น ตื่นขึ้นมาแผลหายไปหมดยังจะไม่เชื่ออีกหรอ" จบประโยคที่พายุพูด ฉันก็กวาดสายตามองเรือนร่างตัวเอง แขนที่เนียนไร้ร่องรอย ร่างกายไร้ความรู้สึกเจ็บปวดทั้งๆที่เหมือนพึ่งเกิดอุบัติเหตุไปหยกๆ ร่างที่กระแทกกับโครงเหล็กแข็งซะขนาดนั้นทำไมไม่เป็นอะไรเลย หรือว่าที่มันพูดจะเป็นความจริง

 

                    "ทำไม... ไม่สิ มันเป็นแบบนั้นไปได้ยังไง แล้วแม่ฉันอยู่ไหน แมงมุมอยู่ไหน" ฉันอยากจะถามแม่กับแมงมุมให้รู้เรื่อง เผื่อไอ้พามันจะอำฉันเล่น

 

                    "เดี๋ยวไปเรียกให้ ใจเย็นๆ" มือหนาวางลงมาที่แขนฉันแล้วบีบเบาๆทีนึงก่อนที่จะลุกเดินออกไป อะไรกัน ฉันหลับไปเป็นปีงั้นหรอ แล้วคนที่อยู่จะเป็นยังไง คงกระวนกระวายใจกันมากสินะ บอกฉันทีว่ามันไม่จริง

 

....

 

แล้วความจริงก็ไม่ได้ผิดเพี้ยนจากที่สิ่งไอ้พาพูดเลยแม้แต่น้อย แม่ฉันและแมงมุมที่พึ่งเข้ามาในห้องเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฉันฟังจนหมด แล้วเด็กในฝัน ไม่สิ เด็กนั่นคือขนุน

 

                    "มุม แล้วขนุนล่ะ ขนุนไปไหน" ฉันหันหน้าไปมองน้องสาวตัวเองแล้วถามขึ้น ทำไมขนุนไม่อยู่กับฉันตอนที่ฉันตื่นล่ะ ขนุนหายไปไหน


 

2/3



.....................



พี่ตื่นน้องหาย น้องหายไปไหนนนน กลับมาเดี๋ยวนี้ !!


ฝากคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะค้าาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 116 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

489 ความคิดเห็น

  1. #353 napapha2006 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 19:23

    ม่ายยยยยย
    #353
    0
  2. #352 Nuy615 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 02:15
    อืม​ ไรท์​ทำให้เศร้า​
    #352
    0
  3. #351 perw (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 23:48
    ขนถนหายไปไหน?(บวช)
    #351
    0
  4. #350 Mod-dang_TM (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 23:33
    ขนุนหายไปไหนนน ????
    #350
    0
  5. #349 ชางฟางลีเลียน (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 23:11

    ขนุนรีบกลับมาหาเหนือเร็วเข้า เหนือฟื้นแล้ว
    #349
    0
  6. #348 MilkyQuartz (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 23:05
    อ้าว ขนุนอย่าหายไปไหนสิ มาหาพี่เหนือเร็วววว
    #348
    0
  7. #347 pcyckk (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 23:04
    หนุนไปหนายยยยยยย
    แจ้งคำผิดค่ะต่างประเทส—-> ต่างประเทศ
    #347
    1
    • #347-1 mybearpp(จากตอนที่ 47)
      13 ตุลาคม 2561 / 17:03

      ขอบคุณค้าาา สงสัยไรท์กดไม่โดนแป้นพิมพ์ รีบไปหน่อย
      #347-1