[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 46 : EP.45 ก่อนการลาจาก (1/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,928
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 101 ครั้ง
    1 มี.ค. 62

EP.45 ก่อนการลาจาก

    


[ ขนุน X น้ำเหนือ ]



ฉันกลับมาถึงคอนโดโดยที่พายุเดินมาส่งที่ล็อบบี้ หลังจากที่มันกลับไปฉันก็เดินไหล่ตกกลับห้องมาด้วยจิตใจที่ห่อเหี่ยว ถึงแม้มันบอกว่ามันจะไม่ทิ้งฉันกับไอ้ปลาไปไหน แต่ลางสังหรณ์ฉันมันบอกว่าจะต้องมีอะไรบางอย่างที่ทำให้เราห่างกันไป

 

มือฉันกำลังจะเอื้อมแตะคีย์การ์ดอยู่แล้ว แต่ยังไม่ทันได้แตะประตูก็ถูดเปิดออกจากข้างในซะก่อน ขนุนในเสื้อผ้าชุดเดิมตั้งแต่หัวจรดเท้ายืนมองฉันนิ่งๆ แววตาดูร้อนรนปนหงุดหงิดเล็กน้อยแต่ไม่ถึงกับโกรธเกรี้ยว

 

เขาจะโกรธฉันไหมที่ฉันไม่รับสายเขาเลยทั้งวัน

 

               "รอนานไหม" ฉันเป็นคนเอ่ยทักขึ้นก่อน ทำไมก็ไม่รู้เหมือนกันตอนที่ฉันเห็นหน้าเขาแวบแรกน้ำตาฉันมันเหมือนจะไหลออกมา อยากเดินเข้าไปกอดเขาแต่ก็ไม่ทำ

 

               "รอทั้งวัน รอนานอีกหน่อยคงไม่ตายหรอก" ริมฝีปากหยักขยับพูดขึ้น ใบหน้านิ่งๆแปรเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยไม่สื่ออารมณ์ใดๆทั้งนั้น

 

               "โกรธหรอ" น้ำเสียงแผ่วเบาบวกกับมือที่กำเข้าหากันจนแน่นถามออกไป เม้มปากแน่นสนิทเพื่อเก็บอาการไม่ให้ร้องไห้ออกมา

 

               "น่าโกรธไหมล่ะ ไปไหนไม่บอก โทรไปไม่รับ แถมกลับมายังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีก" น้ำเสียงเข้มปนดุพูดขึ้นรัวๆจนฉันหลุบตาต่ำลงเพราะรู้ว่าตัวเองกำลังผิดเต็มๆ ถ้าเขารู้เรื่องฉันกับพายุเขาจะรู้สึกยังไงนะ

 

               "ขอโทษ" คำพูดสองพยางค์หลุดออกจากปากพร้อมกับน้ำตาทั้งสองข้างที่หยดลงมาที่แก้ม

 

               "มานี่มา" ขนุนเดินเข้ามาจับแขนฉันแล้วดึงเข้าสู่อ้อมกอด ฉันนึกว่าเขาจะด่าฉันด้วยซ้ำ ฉันนึกว่าหลังจากนี้เราคงทะเลาะกันแต่กลับไม่ใช่ ยิ่งได้เข้าไปอยู่ในอ้อมอกอุ่นของเขายิ่งทำให้น้ำตาฉันไหลมากขึ้นไปอีก ฉันกำลังร้องไห้ออกมาโดยปราศจากเสียงร้อง ในใจปวดหนึบเพราะเรื่องที่เจอมามันหนักหนาเหลือเกิน

 

               "ไม่ร้องนะครับคนดี" มืออุ่นค่อยๆลูบผมฉันไปมา น้ำตาฉันไหลจนเปรอะเสื้อเขาเต็มไปหมด ยิ่งเขาปลอบฉันก็ยิ่งร้อง มือทั้งสองข้างกอดรอบเอวหนาจนแน่น มุดหน้าลงที่อกแกร่งเพื่อกลบเสียงร้อง

 

รู้ตัวอีกทีร่างฉันก็ถูกอุ้มขึ้นจากพื้น ขนุนพาฉันเดินตรงมายังโซฟาแล้วนั่งลงโดยที่ฉันนั่งอยู่บนตักเขา เขาใช้ความเงียบแทนการปลอบประโลม สัมผัสแผ่วเบาที่กำลังลูบไปมาอยู่ที่แขนกำลังช่วยเยียวยาฉัน

 

               "ไม่ร้องแล้ว" ฉันพูดขึ้นแล้วเอื้อมมือไปจับมือหนาให้หยุดลูบแขนเพราะฉันโอเคขึ้นแล้ว

 

               "อื้ม"

 

               "ทานข้าวยัง"

 

               "รอกินพร้อมพี่" อย่าบอกนะว่าทั้งวันไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยน่ะ

 

               "ทำไมไม่กินก่อน"

 

               "..."

 

               "ไม่ถามหรอว่าเป็นอะไร" ฉันมองดวงตาคมแล้วถามออกไปหลังจากที่เขานั่งเงียบอยู่นาน ขนุนส่ายหน้าไปมาเป็นเชิงว่าไม่อยากรู้

 

               "ที่กังวลมาตลอดคือเรื่องพายุใช่ไหม" ขนุนหันหน้ามาหาฉันทันทีที่ฉันพูดขึ้น แต่แววตาเขาไม่ได้มีความแปลกใจใดๆเลย เหมือนเขารู้อยู่แล้วว่าพายุรู้สึกยังไงกับฉัน

 

               "อืม" มือหนากระชับกอดฉันเข้าหาตัวแล้วประสานกันไว้ด้านหลัง

 

               "รู้แล้วทำไมไม่บอก"

 

               "ใครจะคิดว่าพี่โง่ถึงขนาดที่ไม่รู้ว่าเพื่อนตัวเองคิดยังไง"

 

               "อืม โง่จริงๆนั่นแหละ" ฉันไม่เถียงหรอกที่เขาว่าฉันโง่ เพราะฉันมันโง่จริงๆ

 

               "แต่ถึงโง่ผมก็รักนะ รักมาก รู้ใช่ไหม" คางมนกดลงวางที่ไหล่ฉันพร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้มีความขี้เล่นเลยแม้แต่น้อย คิดจะบอกรักก็บอก ไม่ให้ฉันได้ตั้งตัวเลยหรือไง

 

               "รู้ แล้วพี่ก็รักหนุนมากเหมือนกัน... อย่าเงยหน้าขึ้นมานะ" ฉันกดหัวเขาให้คางวางลงที่ลาดไหล่อีกครั้ง ยังไม่อยากให้เขามองหน้าฉันตอนนี้ ตอนที่ฉันพึ่งบอกรักเขาออกไป

 

               "อยากมอง ไม่ได้มองทั้งวัน คิดถึง" น้ำเสียงงอแงแต่ฟังแล้วดูเจ้าเล่ห์พูดขึ้นข้างหู แถมเขายังจรดจมูกโด่งเป็นสันคมมาสูดดมกลิ่นกายฉันที่เหงื่อเปียกโชกมาทั้งวันอีกต่างหาก

 

               "อย่าดม มันเหม็น วันนี้เหงื่อออกเยอะ" ฉันขยับกายเล็กน้อยแล้วเบนตัวออกห่างจากขนุน

 

               "ไปทำไรมา ทำไมเหงื่อออก" ร่างหนาผละออกจากฉันแล้วจ้องหน้าฉันเขม็ง

 

               "วันนี้ไปเที่ยวกับไอ้พามา... มันขอ อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายก็ได้ มันทำเหมือนว่าจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว พี่ก็เลย..."

 

               "อยู่กับผมแล้วยังจะคิดถึงผู้ชายคนอื่นอยู่อีกหรอ เลิกคิดได้แล้ว" มือหนาผละจากเอวฉันแล้วยกขึ้นมาประคองใบหน้าฉันไว้ทั้งสองข้าง ฉันนึกว่าเขาต้องการฟังคำอธิบายซะอีก แต่เขากลับไม่ต้องการอะไรเลย

 

               "ทำไมวันนี้ถึงทำตัวน่ารักจัง" ฉันเอื้อมมือไปประคองหน้านุ่มนิ่มเอาไว้เช่นกัน

 

               "ก็รัก" แววตาใสมองมาอย่างสื่อความหมาย ริมฝีปากคว่ำลงเล็กน้อยเหมือนเด็กขี้อ้อน เห็นแล้วอยากกัดลงไปให้จมเขี้ยว

 

               "บอกบ่อยเกินไปแล้วนะ" ฉันอมยิ้มแล้วเปลี่ยนจากกุมใบหน้าเขาเป็นกอดรอบเอวสอบเอาไว้อีกรอบ ใบหน้ามุดอยู่ที่ซอกคอ กลิ่นกายขนุนหอมจนต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ "หอมจัง" กลิ่นหอมอ่อนๆจากกลิ่นกายนี่ได้มาจากไหนนะ ถ้ามีลูกลูกจะมีกลิ่นแบบนี้รึเปล่า ชักจะอยากรู้แล้วแฮะ

 

               "ทำแบบนี้แล้วผมขนลุกไม่รู้หรอ" มือหนาดันร่างฉันให้ลงจากตักเขา แถมยังค่อยๆเอนตัวฉันลงให้นอนราบกับโซฟาอีกต่างหาก

 

               "จะไปอาบน้ำ" ฉันเริ่มรู้สึกว่าแววตาซุกซนกำลังมีแผนการจะทำอะไรบางอย่าง ฉันเลยพูดขึ้นอย่างร้อนรน

 

               "จะทิ้งกันอีกแล้วหรอ" เข่าทั้งสองข้างถูกยกขึ้นมาขึ้นคร่อมระหว่างตัวฉันบนโซฟาตัวกว้าง มือหนากักฉันไว้ทั้งสองข้างจนฉันไม่มีทางไหนที่จะหนีรอดไปได้


 

คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่ฉันถูกเด็กเจ้าเล่ห์กักตัวไว้กับโซฟาล่ะ 

 

แล้วมันก็วนมาอีหรอบเดิม รู้สึกว่าช่วงนี้เขาจะเอาเปรียบกับร่างกายฉันบ่อยเหลือเกิน แต่ยังดีที่อย่างน้อยขนุนยังรู้จักป้องกัน ไม่รู้ว่าเขากล้าบ้าบิ่นขนาดไหนถึงซื้อมันมาใส่ลิ้นชักบนหัวเตียงไว้ไม่ต่ำกว่าสิบกล่อง ฉันหน้าแดงแปร๊ดตอนที่เห็นมัน แต่คนเจ้าเล่ห์กลับมีแววตาปนขำตอนที่เห็นฉันเขินจนม้วน 

 

...


รุ่งสายของอีกวัน ฉันรับโทรศัพท์จากไอ้ปลาที่โทรมาไม่ต่ำกว่าสิบสาย ฉันอาบน้ำแล้วชาร์จโทรศัพท์เอาไว้เลยไม่ได้ยินเสียง ส่วนขนุนออกไปเรียนตั้งแต่เช้าโดยไม่ลืมที่จะทำกับข้าวไว้ให้ฉัน ถึงแม้จะเป็นแค่ขนมปังปิ้งกับนมอุ่นๆ แต่มันก็น่ารักเป็นบ้า

 

ยังไม่ทันได้กรอกเสียงลงไปในสาย ข่าวร้ายที่ฉันไม่อยากได้ยินก็ถูกพูดขึ้นจากคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนสนิทตัวเอง

 

                    [ไอ้พาอยู่สนามบิน] 

 

หัวใจฉันหล่นวูบพลางกดตัดสายแล้ววิ่งไปเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยความลนลาน... มันจะจากฉันไปจริงๆน่ะหรอ หรือว่ามันเป็นเพียงเรื่องโกหกที่ไอ้ปลากุขึ้นมาเพื่อหลอกฉัน

 

ฉันรู้แค่ว่าวินาทีนี้ฉันต้องรีบไปเจอหน้ามันให้เร็วที่สุด ไปให้เห็นกับตาตัวเองว่ามันไม่ได้จะจากฉันไปอย่างที่ไอ้ปลาพูด

 

ร่างบางในเสื้อยืดสีครีมกางเกงขาสั้นก้าวออกจากลิฟท์ด้วยความร้อนรน หยิบแค่กระเป๋าสตางค์กับกุญแจห้องออกมาโบกแท็กซี่แต่กลับไร้วี่แววของรถสีเหลืองเขียว

 

สองเท้าก้าวออกไปจนถึงถนนตรงทางเข้าคอนโด สายตาคู่คมก้มลงมองนาฬิกาตรงหน้าจอโทรศัพท์จึงเห็นว่าอีกไม่ถึงชั่วโมงก็จะถึงเวลาเข้าเกทแล้ว ...เวลาที่ไอ้พามันจะไปจากเพื่อนสนิทอย่างฉัน

 

ฝั่งนี้ไม่มีรถเลยแม้แต่คันเดียว ไม่รู้ว่าวันนี้เป็นวันอะไรรถถึงขาดสายขนาดนี้ 'รอกูก่อนนะไอ้พา อย่าพึ่งจากกูไปไหน' ประโยคนี้วนเวียนอยู่ในหัวแต่ไม่ได้เปล่งเสียงพูดออกมา เท้าทั้งสองข้างเดินวนไปเวียนมาอย่างไม่หยุดนิ่ง

 

ทันทีที่สายตาเหลือบเห็นรถแท็กซี่ที่เปิดไฟว่างอยู่ฝั่งตรงข้ามแล่นมาแต่ไกล ร่างบางจึงหันซ้ายแลขวาก่อนที่จะเดินข้ามทางม้าลายหน้าคอนโดเพื่อไปโบกรถอีกฝั่ง

 

ฉันสายมากแล้ว อีกไม่กี่นาทีเกทก็จะปิดแล้ว ถ้าเรื่องที่ไอ้ปลาพูดคือเรื่องจริง ฉันอาจไปรั้งไอ้พาไว้ไม่ทัน

 

รอกูก่อนนะพายุ...

 

โครมมม ม !!

 

เสียงรถชนโครมเข้ากับร่างบางสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ เสียงดังของเหล็กหนาปะทะเข้ากับร่างบางราวกับร่างทั้งร่างจะแหลกละเอียด ร่างเล็กลอยขึ้นเหนือพื้นตกกระทบลงสู่พื้นถนน ทำไมฉันไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด แต่กลับมีน้ำตาไหลลงอาบสองข้างแก้มเพราะในใจกำลังบอกฉันว่า ฉันคงไปหามันไม่ทันแล้ว

 

ขอโทษนะไอ้พา

 

ขอโทษที่ทำร้ายจิตใจคนดีๆอย่างมึง ขอโทษที่ไปหามึงไม่ทัน ขอโทษที่แม้แต่คำบอกลาโง่ๆยังพูดออกไปไม่ได้ ขอโทษที่กูไม่ดูแลตัวเองเหมือนที่มึงย้ำนักย้ำหนา

 

อย่าโกรธกูเลยนะ กูไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้

 

กูรักมึงนะพายุ

 

....

 

เลือดที่ไม่รู้ที่มาว่าไหลออกจากส่วนไหนของร่างกายเปรอะตามพื้นถนน เสียงกรีดร้องชุลมุนของคนที่สัญจรไปมาดังระงมแต่ไม่สามารถเข้าไปในโสตประสาทของคนที่หายใจรวยรินได้ 

 

เสียงไซเลนดังขึ้นกลบเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ที่ตกอยู่ข้างกาย โทรศัพท์ถูกหยิบขึ้นจากพื้นแล้วกดรับสายโดยผู้คนแถวนั้นที่มามุงดูเหตุการณ์ พร้อมกับเปลือกตาที่เริ่มคล้อยหลับสนิทแน่นิ่งไม่รับรู้อะไรอีกต่อไป

 

..........


1/3



งืมมมมม มาม่ามาแบบไม่ทันตั้งตัว แต่งเองน้ำตาซึมเอง ความรักที่น้ำเหนือมีให้เพื่อนสนิทอย่างพายุมันไม่ได้น้อยเลย ขนาดเจ็บหนักขนาดนั้นในหัวยังพร่ำแต่ขอโทษพายุ // รอติดตามต่อนะคะ อีกไม่นานก็จะจบแล้ว

เรื่องดำเนินมาจนใกล้ถึงตอนจบแล้ว เหลืออีกเพียงไม่กี่พาร์ทเท่านั้น 

ขอบคุณทุกคนที่คอยลุ้น คอนเม้น คอยตามกันนะคะ :)




แจก GIF ให้รีดเดอร์ร้องตาม งือออ TT

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 101 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

488 ความคิดเห็น

  1. #483 Audomporn2529 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 21:55
    โอยยยยยยยย
    #483
    0
  2. #346 Nuy615 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 07:00
    รอด้วยใจ​จดจ่อ...
    #346
    0
  3. #345 MilkyQuartz (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 23:52
    โอ้ยยยย ดราม่างี้สงสารทุกคนเลย ขนุนจะรู้สึกยังไงที่เห็นเหนือเป็นแบบนี้ พายุจะรู้สึกยังไงที่กลายเป็นสาเหตุของเรื่อง ไม่น่าเลย U__U
    #345
    0
  4. #340 -cheezeeck- (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 12:50
    อย่านะะะะะ อย่าเป็นอะไรมากนะะะ ฮือออ
    #340
    0
  5. #338 napapha2006 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 13:24
    ฮือออ เกิดไรขึ้นนนน
    #338
    0
  6. #337 17102539123 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 07:55

    งื้อออออออ

    #337
    0
  7. #336 ML2499 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 07:04
    งิอ สงส่รทุกคนเลย
    #336
    0
  8. #335 comtoontrans (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 23:29
    เฮ้ยยยยไม่ได้อ่านพักเดียวไหงงี้อะว๊ากกกกก
    #335
    0