[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 45 : EP.44 เดท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,223
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 152 ครั้ง
    1 มี.ค. 62

EP.44 เดท

    


[ ขนุน X น้ำเหนือ ]


[น้ำเหนือ บรรยาย]

 

ฉันนั่งนิ่งราวกับหินที่ถูกทับไว้ นั่งเงียบๆอยู่นานจนรู้สึกว่ามันนานเกินไปแล้ว ตั้งแต่ไอ้พาหายเข้าไปในห้อง ฉันก็ไม่ได้กระดุกกระดิกตัวลุกไปไหน ฉันไม่กล้าแม้แต่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรบอกขนุนว่าวันนี้จะไปเที่ยวกับไอ้พาตามที่มันขอ ฉันควรจะบอกเรื่องนี้ให้ขนุนรับรู้ดีไหมหรือเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียวก็พอ แล้วไอ้ปลาล่ะ มันรู้ไหมว่าไอ้พาคิดกับฉันเกินคำว่าเพื่อน

 

ฉันลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินตรงมายังห้องไอ้พาพลางครุ่นคิดไปด้วย มันทิ้งฉันเอาไว้ข้างนอกตั้งนานสองนาน ไหนบอกจะไปเที่ยวด้วยกัน

 

ผลัก

ฉันเปิดประตูห้องมันออกจนกว้างด้วยความเคยชิน ภาพที่ปรากฎตรงหน้าคือไอ้พาในผ้าเช็ดตัวที่พันท่อนล่างเพียงผืนเดียว ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นมาเห็นมันในสภาพนี้คงกรี้ดลั่นห้องไปแล้ว ...แต่ฉันไม่

 

               "เข้ามาไม่คิดจะเคาะ" มันพูดขึ้นพลางใช้ผ้าขนหนูเช็ดหัวไปด้วย ฉันเดินเข้าห้องมันมาแล้วนั่งลงที่ขอบเตียงเหมือนอย่างเคย ไม่รู้สึกเคอะเขินหรือเกรงใจมันเลยแม้แต่น้อย

 

               "กูต้องเคาะด้วย?" ฉันควรเปลี่ยนการปฎิบัติตัวกับมันหรอ หรือควรทำตัวแบบเดิมตามสบาย ไม่รู้ว่ามันชอบคนแบบฉันลงไปได้ยังไง หรือฉันกำลังฝันอยู่ "ซื้ดด"

 

               "บิดแขนตัวเองทำไม" มันนั่งลงที่เก้าอี้แล้วหันมามองหน้าฉันอย่างงงๆ ก็ไม่ได้ฝันนี่ เมื่อกี้ที่มันบอกว่าชอบฉันก็เรื่องจริงสินะ

 

               "เปล่า กูแค่หยิกตัวเองให้รู้ว่ากูไม่ได้กำลังฝันอยู่"

 

               "หึ" มันพูดแค่นั้นแล้วหันกลับไปตั้งหน้าตั้งตาเช็ดผมต่อ ลึกๆแล้วในใจฉันพอยิ่งคิดก็ยิ่งเสียใจ คนดีๆแบบไอ้พาไม่ควรมาเสียใจเพราะเรื่องแอบรักข้างเดียวอะไรเทือกนี้ มันควรได้รับความรักที่ดีตอบ แต่อีกไม่นานมันคงลืมฉันได้ ขอแค่อย่างเดียวคืออย่าให้มันจากฉันไปไหนก็พอ

 

               "มึงคงไม่ได้พูดจริงหรอกใช่ไหมเรื่องที่จะไปเรียนต่อ" ฉันเอนตัวลงนอนแล้วแหงนมองเพดาน

 

               "อะไรทำให้มึงคิดว่ากูพูดเล่น"

 

               "กูแค่คิดภาพที่มึงทิ้งกูกับไอ้ปลาให้อยู่กันสองคนไม่ออกก็เท่านั้น" ฉันถอนหายใจ ตั้งแต่เกิดจนโต ชีวิตฉันก็มีมันเป็นทั้งเพื่อนทั้งครอบครัวมาโดยตลอด พอคิดว่ามันจะหายไปในใจมันก็เจ็บแปร๊บขึ้นมาดื้อๆ

 

               "..." สิ่งที่ตอบกลับมาคือความเงียบ ฉันนอนนิ่งๆรอฟังมันพูดอยู่นานจนแน่ใจว่ามันคงไม่พูดอะไรออกมาแล้วจึงค่อยๆลุกขึ้นนั่งเพื่อมองมันอีกครั้ง

 

               "ไอ้เหี้ย จะเปลี่ยนกางเกงก็บอกกูก่อนดิวะ" ฉันด่าไอ้พาเพราะลุกขึ้นมาเห็นมันเปลี่ยนผ้าเช็ดตัวมาใส่บ็อกเซอร์แค่ท่อนล่าง เตรียมจะใส่ขาเข้าไปในกางเกงยีนส์ ส่วนท่อนบนไม่มีอะไรปกคลุมอยู่เลย

 

               "มึงก็เห็นจนชินแล้วนี่" มันพูดขึ้นมาหน้านิ่ง

 

               "เออ ชิน กูก็แค่บ่นไปงั้น" ฉันว่าพลางเอนหลังลงนอนเหมือนเดิม

 

               "ถามอะไรหน่อยสิ" เสียงพูดดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆทำให้รู้โดยอัตโนมัติว่ามันกำลังเดินเข้ามาหาฉัน ฉันปรือตาขึ้นมามองร่างสูงที่ยืนค้ำหัวอยู่ตรงขอบเตียง กางเกงยีนส์ถูกสวมเป็นที่เรียบเรียบร้อยแล้ว เหลือก็แค่ท่อนบนที่เปลือยเปล่าพร้อมกับลอนคลื่นของหน้าท้องที่ดูก็รู้ว่ามันออกกำลังกายอย่างหนัก

 

               "ว่า"

 

               "เวลาอยู่ด้วยกันสองคนในสภาพนี้มึงเคยรู้สึกอะไรไหม" ไอ้พาพูดขึ้นพร้อมทั้งนั่งลงมาที่เตียงข้างฉัน ฉันเงียบแล้วมองหน้ามันนิ่งๆ จะให้ฉันพูดออกไปว่าฉันไม่รู้สึกอะไรก็กลัวว่าคำพูดของตัวเองจะทำร้ายจิตใจมันอีกครั้ง ความเงียบคงเป็นคำตอบที่ดีมากกว่า "ไม่เคยสินะ" น้ำเสียงเบาพูดขึ้นข้างกาย มือฉันเอื้อมไปจับมือมันที่วางอยู่บนตักอย่างอัตโนมัติ บอกตรงๆว่าการที่เห็นมันเจ็บฉันก็เจ็บเหมือนกัน

 

               "ถ้ากูไม่ได้รักขนุน คนๆนั้นก็คงจะเป็นมึง" เพราะนอกจากขนุนแล้ว ไอ้พาคือคนเดียวที่ฉันไว้ใจมากที่สุด นอกจากพวกเขาสองคนฉันก็มองไม่เห็นใครจริงๆ

 

               "ขอพิสูจน์อะไรบางอย่างได้ไหม" อยู่ๆมันก็จับมือฉันวางราบลงที่เตียงเหมือนเดิมก่อนที่จะเอ่ยถามฉัน

 

               "พิสูจน์อะไร"

 

               "..." ร่างหนาของคนตรงหน้าใช้การกระทำตอบแทนคำพูดโดยการที่ขึ้นมาบนเตียงทั้งตัวแล้วใช้แขนทั้งสองข้างกักตัวฉันไว้ ใบหน้าที่อยู่ห่างเพียงคืบเดียวทำให้ฉันเห็นหมดทุกองค์ประกอบของใบหน้ามันได้อย่างชัดเจน จมูกที่โด่งเป็นสัน ริมฝีบางสีสดเพราะไม่เคยแตะสารพิษใดๆ ติดก็แต่ที่ดวงตาที่มีแววเศร้าสร้อยจนฉันไม่อยากจะมอง

 

               "หันหน้ามา" มันออกคำสั่งกับฉันด้วยเสียงแผ่วเบาพร้อมกับมือที่เลื่อนมาเชยคางฉันให้หันกลับมา ฉันไม่ค่อยเข้าใจการกระทำของมันนัก แต่ฉันแน่ใจว่าไอ้พาไม่มีทางทำเรื่องไม่ดีกับฉัน มันไม่เคยทำร้ายฉันแม้แต่ในความคิด ฉันรู้จักมันดี

 

               "จะพิสูจน์อะไร"

 

               "อยู่นิ่งๆอย่าขยับแล้วมองตากู" ฉันนิ่งตามที่มันบอก มันมีอะไรน่าดูนอกจากแววตาที่แสนเศร้าสร้อยของมัน ทำไมถึงอยากให้ฉันมองนัก เราสบตากันจนเวลาล่วงเลยไปไม่รู้ว่านานแค่ไหน จนคนตรงหน้าผละออกไปนั่งพิงพนักที่ขอบเตียงฉันจึงลุกขึ้นนั่งตาม

 

               "ไอ้พา"

 

               "กูรู้แล้ว มึงไม่ต้องพูดอะไรหรอก" น้ำเสียงนิ่งเฉยแต่ว่าเจ็บปวดแสดงออกมาผ่านทางคำพูดจนฉันต้องจิกเล็บเข้ากับมือตัวเองแน่น

 

               "ไหนบอกจะไปเที่ยวไง" ฉันพูดเปลี่ยนเรื่องเพื่อเลี่ยงจากสถานการณ์อันน่าอึดอัด ดีไม่ดีได้มานั่งกอดคอกันร้องไห้แทนที่จะได้ออกไปเที่ยว

 

               "เหนือ"

 

               "หืม" มันเรียกชื่อฉันเฉยๆจากที่ปกติชอบเรียกว่า 'ไอ้เหนือ' ซะมากกว่า

 

               "ไปเดทกันไหม ที่พูดเมื่อกี้กูพูดจริงนะ"

 

               "ว่าไงนะ" ฉันหันมองหน้ามันทันทีที่พูดจบ ฉันเกือบลืมไปแล้วว่าตอนที่อยู่ข้างนอกมันพูดขึ้นมาแล้วครั้งนึง พอเห็นมันเดินเข้าห้องฉันเลยคิดว่ามันพูดเล่น

 

               "ไปเดทกัน.. แค่วันเดียว ทำให้ได้ใช่ไหม" คำอธิบายออกจากปากมันโดยที่สายตาจับจ้องอยู่ที่พื้นเตียง ฉันเก็บเอาคำพูดมันมาคิดพลางนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับเราในตอนนี้ ถ้าการไปเที่ยวของเราวันนี้ยังพอจะทำให้ฉันรู้สึกผิดกับมันน้อยลงบ้างฉันก็อยากทำ

 

               "อืม เอาสิ"

 

....



               "อากาศร้อนเนอะว่าไหม"

 

               "อื้ม"

 

ฉันพูดขึ้นหลังจากที่เราลงจากรถแล้วเดินมาได้สักพัก ตอนนี้ฉันกับพายุมาที่เกมเซนเตอร์ ฉันไม่คิดเลยว่ามันจะพาฉันมาที่นี่...เกมเซนเตอร์ที่อยู่แถวๆหมู่บ้าน มันขับรถพาฉันมาเกือบสามชั่วโมง ระหว่างทางเราเงียบสนิทกันทั้งคู่ มีเปิดเพลงคลอเบาๆแนวที่ฉันชอบเหมือนที่มันเคยเปิดให้ฉันฟังทุกครั้ง พอมานึกดูดีๆแล้ว ที่ไอ้พามันคอยเป็นห่วงเป็นใยฉัน คอยทำตามใจฉันมาตลอด ทำไมฉันถึงไม่เอะใจเลย แถมวันนี้มันยังพาฉันมาที่นี่อีก ถ้าจำไม่ผิดเราสองคนเคยมาที่นี่ด้วยกันบ่อยๆสมัยที่ยังเรียนมัธยม ส่วนไอ้ปลาน่ะหรอ รายนั้นไม่ชอบมาที่แบบนี้หรอก ฉันกับไอ้พาเลยต้องมากันแค่สองคนตลอด

 

               "นึกยังไงถึงพามาที่นี่" ฉันเอ่ยถามคนที่เดินข้างกาย

 

               "มาที่นี่ด้วยกันบ่อยที่สุดแล้ว" มันพูดพลางยกมือขึ้นมากั้นด้านหลังฉันเหมือนประคองฉันอยู่กลายๆ เพราะที่นี่คนเยอะมากมันคงกลัวว่าฉันจะถูกชน

 

               "อืม คิดถึงสมัยนั้นเนอะ"

 

               "ย้อนเวลากลับไปได้ก็คงดี" น้ำเสียงแผ่วเบาดังอยู่ข้างหู แต่ฉันได้ยินชัดหมดทุกคำ

 

               "ไม่เอาไม่เครียดดิ ไปเล่นอันที่กูชอบตรงนู้นดีกว่า" พูดจบฉันก็คว้าแขนมันให้เดินตาม ตรงไปยังโซนที่เป็นเครื่องชูทบาส เมื่อก่อนฉันชอบลากมันมาชูทบาสเล่นที่นี่ประจำ ทั้งเหนื่อย ทั้งสนุก ตลบอบอวนไปด้วยเสียงหัวเราะ เล่นยังไงก็ไม่มีเบื่อ ทั้งๆที่ส่วนใหญ่ไอ้พาจะเป็นคนที่ชนะฉันตลอดไม่เคยออมแรงให้ฉันเลยสักครั้ง แต่โดยรวมก็ถือว่าสนุกเพราะได้ใช้เวลาอยู่กับเพื่อน ไม่ต้องคีพลุก จะทำตัวน่าเกลียดแค่ไหนก็ได้

 

               "อีกแล้ว?" มันทำตาขวางมองฉันอย่างเอือมๆ

 

               "เออ หรือว่ามึงจะเต้น" ฉันหมายถึงเกมออดิชันที่อยู่อีกฝั่งของเกมเซนเตอร์ และเกมออดิชันก็คืออีกอย่างที่ฉันเล่นเป็น แต่ไอ้พามันไม่ยอมเล่นเป็นเพื่อนฉันเลยสักครั้ง ส่วนเหตุผลที่มันไม่ยอมเล่นฉันรู้ว่าคืออะไร มันคงฝังใจเรื่องที่ถูกแซวตอนเด็กๆเรื่องที่มันไม่ใช่ชายแท้อะไรนั่น  พอจะไปเล่นอะไรแบบนี้มันคงกลัวจะถูกว่าอีก ทั้งๆที่ผู้ชายเขาก็เล่นกันเยอะแยะ ออกจะเท่ห์ซะด้วยซ้ำ พอมานึกถึงเรื่องนี้แล้ว ฉันยังจำตอนที่มันจะต่อยกับพวกที่มารังแกมันตอนม.ต้นได้อยู่เลย

 

               "งั้นกลับ"

 

               "ฮ่าๆ กูล้อเล่น ตกลงจะเล่นไหม"

 

               "เคยปฎิเสธได้ที่ไหนล่ะ" มันทำหน้าเอือมๆแล้วเดินไปแลกเหรียญ ก่อนที่จะถือ coin กลับมาจนเต็มมือ

 

พอได้ทำกิจกรรมเดิมๆกับมันแล้ว ความทรงจำเก่าๆก็กลับมา ความรู้สึกในตอนนั้น เสียงหัวเราะรวมถึงรอยยิ้มในตอนนั้นฉายเข้ามาในหัว ฉันเผลอหันมองหน้าเพื่อนตัวเองที่กำลังชู้ทลูกให้เข้าห่วงอย่างเอาเป็นเอาตายจนลืมชู้ทของตัวเองจนกระทั่งจบเกม ไอ้พาที่เปียกไปด้วยเหงื่อเต็มกรอบหน้าหันมามองฉันอย่างงงๆสลับกับแต้มคะแนน มันชู้ทเยอะกว่าฉันไปมากกว่าครึ่ง ฉันแทบไม่ได้เล่นเลยเพราะมัวแต่เผลอมองมัน

 

               "ไม่เล่น?" แขนทั้งสองข้างยกขึ้นปาดเหงื่อออกจากกรอบหน้าแล้วเดินตรงเข้ามาหาฉัน

 

               "ไม่เห็นหนุกเหมือนตอนนั้นเลย" ฉันพูด

 

               "รู้อยู่แล้วว่าถ้าบอกไปแล้วจะเป็นแบบนี้ ก็เลยเก็บไว้คนเดียวมาตั้งนาน" สายตาคมไหววูบลงเล็กน้อยก่อนที่จะกลับไปหยอดเหรียญเพื่อกดเล่นเกมอีกครั้ง

 

ฉันดึงสติตัวเองกลับมาพร้อมกับสะบัดหน้าสองสามทีแล้วเดินกลับไปเล่นเกมข้างๆมันอีกครั้ง วันนี้ฉันจะอยู่ข้างมันเท่าที่ฉันจะสามารถทำได้ เพื่อตอบแทนความรู้สึกดีๆที่มันมีให้ฉัน ทิ้งเรื่องอื่นไว้ก่อนแล้วกัน

 

หลังจากที่เล่นเกมจนหนำใจแล้ว พวกเราก็ออกมานั่งหอบหายใจอยู่ข้างกัน ไอ้พาลากฉันไปเล่นอยู่หลายเกมจนฉันลืมเรื่องเครียดไปโดยปริยาย รู้ตัวอีกทีมือฉันก็ถูกมือหนาที่ฉันเคยจับมาตั้งแต่เด็กจับไว้หลวมๆตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ ฉันไม่เคยถือสามันเพราะเมื่อก่อนเราก็จับกันแบบนี้ตลอดตอนที่รีบวิ่งไปไหนสักที่ แล้วฉันก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเมื่อกี้ฉันเป็นคนจับมือมันก่อนหรือว่าเป็นมันกันแน่

 

ฉันค่อยๆขยับมือที่ชื้นเหงื่อของตัวเองออกจากมือมัน แต่แล้วอยู่ๆมันก็หันมามองที่มือของเราทั้งคู่แล้วกระชับมือแน่นอีกครั้งก่อนที่จะพูดขึ้นมา

 

               "มาเดทไม่ใช่หรอ จับมือกันนั่นแหละถูกแล้ว" ฉันชะงักกึกไปเลยทันที ไม่ได้ดึงมือตัวเองออกมาแล้วก็ไม่ได้ต่อว่าอะไรมัน ฉันไม่รู้ว่าเราจะได้หัวเราะด้วยกันจนสุดเสียงแบบนี้อีกเมื่อไหร่ แต่ขอเก็บเกี่ยวช่วงเวลาแบบนี้ไว้ก็ยังดี

 

               "ใครว่าอะไรล่ะ" ฉันยิ้มให้มันขำๆ ก่อนที่จะดึงมือมันลุก "จะกลับเลยหรือไปที่อื่นต่อ"

 

               "ยังมีอีกที่ที่อยากพาไป" มันพูดพร้อมทั้งลูกขึ้นยืน ส่วนสูงที่สูงกว่าฉันตั้งหลายสิบเซนทำให้ฉันต้องเงยหน้าขึ้นมอง

 

               "ก็ไปสิ เดี๋ยวมืด" ฉันยิ้มแล้วเดินตามมันต้อยๆเพราะมันลากฉันแถมยังไม่ปล่อยมือฉันอีก

 

....

 

               "โรงเรียนเนี่ยนะ" ฉันพูดขึ้นเมื่อรถจอดสนิทตรงสถานที่ที่แสนคุ้นเคย

 

               "อืม" มันพูดแล้วก้าวลงจากรถโดยไม่รอฉัน ฉันเปิดประตูลงรถแล้วรีบวิ่งตามมันลงมา ร่างสูงหยุดรอฉันก่อนที่จะคว้ามือฉันไปจับแล้วเริ่มเดินอีกครั้ง เราเดินผ่านสนามวอลเลย์  ลานหน้าเสาธง สนามบาส ที่ที่ฉันกับไอ้ปลามาดูมันแข่งอยู่เป็นประจำ มันพาฉันเดินมาเงียบๆจนถึงโซนที่เป็นสนามฟุตบอล ฉันแปลกใจเล็กน้อยตอนที่มันพาฉันเดินลงมาในสนาม

 

สนามฟุตบอลเนี่ยนะที่มันอยากพาฉันมา

 

               "มารื้อฟื้นความหลังหรือไง" ฉันถามขึ้น

 

               "จำไม่ได้ล่ะสิ"

 

               "จำเรื่องอะไร?" ฉันว่าฉันจำเรื่องพวกเราได้เกือบหมดทุกเรื่องนะ ฉันไม่ใช่คนความจำสั้นซะหน่อย

 

               "วันที่เราเกือบมีเรื่องกับพวกนั้น" มันพูดพลางหยุดเดินแล้วหันหน้ากลับมามองฉัน

 

               "พวกไหน" เท่าที่จำได้ เราไม่ได้มีเรื่องกับคนอื่นแค่ครั้งเดียวซะหน่อย แต่ถ้ามันกำลังหมายถึงตรงที่เรายืนอยู่นี่แล้วล่ะก็ มันก็คงมีแค่เรื่องเดียว

 

               "วันที่มีเรื่องกับพวกไอ้เดชา"

 

               "เดชา ... อ้ออออ" ฉันลากเสียงยาวพลางพยักหน้ารัวๆเพราะฉันจำเรื่องนั้นได้ดี เพราะหลังจากวันนั้น ครูก็ลงโทษพวกมันให้วิ่งรอบสนามสิบรอบ ฉันสะใจโคตรๆเลยตอนนั้น ใครบอกให้มาหาเรื่องเพื่อนฉันก่อน

 

               "อืม วันนั้นแหละ วันที่มึงพากูไปทำแผลที่บ้าน ตั้งแต่วันนั้นมา กูก็เริ่มรู้สึกว่ากูไม่ได้มองมึงเหมือนที่กูมองไอ้ปลา"

 

               "ไอ้พา" ฉันที่กำลังยิ้มอยู่หุบยิ้มโดยอัตโนมัติตอนที่ไอ้พามันวกเข้าเรื่องนี้ ทำไมฉันไม่เคยรู้เลย ตั้งแต่ตอนนั้นเองงั้นหรอ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ฉันไม่ควรเข้ามาช่วยมันอย่างนั้นใช่ไหม

 

               "อย่ารู้สึกผิด บอกแล้วไง" มือหนาผละออกจากมือฉันแล้ววางมันลงที่หัว รอยยิ้มที่แสนเศร้าถูกส่งมา ถึงแม้มุมปากจะยกยิ้มแต่มันเป็นยิ้มที่ไม่น่ามองที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา...รอยยิ้มที่ดูเจ็บปวด

 

               "ขอโทษนะ" ฉันเอ่ยเพียงแค่ประโยคสั้นๆ พร้อมกับมองมันด้วยสายตาที่รู้สึกผิดและเจ็บปวดไม่ต่างกัน ถึงแม้คำพูดแค่สามพยางค์ไม่สามารถช่วยให้อะไรมันดีขึ้นได้แต่ฉันก็อยากบอกมันให้รับรู้ ขายาวทั้งสองข้างก้าวเข้ามาหนึ่งก้าวจนระยะห่างระหว่างเราทั้งสองคนเหลือน้อยลง ไอ้พาเดินเข้ามากอดฉันโดยที่ฉันไม่ได้ขัดขืน ร่างกายมันตอบสนองโดยการสอดมือไปด้านหลังเพื่อกอดตอบ ภายในใจกำลังรู้สึกว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่เราได้ใกล้ชิดกันแบบนี้

 

หลังจากวันนี้ไปอะไรๆมันก็คงจะเปลี่ยนไปแล้วสินะ

 

........



สำหรับสถานะของ 'คนที่แอบชอบ' แค่ได้ไปไหนด้วยกันกับคนที่ชอบแค่1วัน ก็มีความสุขมากแล้ว ไม่ได้ต้องการอะไรมากมาย ที่จริงแค่1ชั่วโมงก็มากเกินพอแล้วด้วยซ้ำ ดูหนังด้วยกันแค่1เรื่อง ทานข้าวด้วยกันแค่1มื้อ แต่กลับมีค่ามากมายสำหรับพวกเขา 


'ถ้าได้ดูหนังด้วยกันสักเรื่องก็คงดีเนอะ' 'ถ้าได้ไปที่นั่นด้วยกันสักครั้งก็คงดีเนอะ' 


คือความคิดที่อยู่ในหัวสำหรับบางคน ที่แอบชอบ คนๆนึงอยู่ เหมือนกับพายุตอนนี้ที่ต้องการทำสิ่งสุดท้ายก่อนจะไปจากเหนือแล้วจริงๆ ใครเคยอยู่ในสถานะแบบนี้คงเข้าใจพายุของเราดีเลยแหละ 


พายุไม่ใช่ตัวร้าย ไม่ได้แก่งแย่งนางเอกเหมือนพระรองในเรื่องอื่น นางมีจุดยืนของนาง ไม่เข้าไปยุ่ง ไม่เข้าไปก้าวก่าย ... เป็นเพียงแค่ผู้ชายคนนึงที่มีความรู้สึกต่อผู้หญิงคนนึงอย่างจริงใจ 


ฮืออ รักคาแรคเตอร์ตัวนี้ที่สุด แต่งเรื่องพายุดีไหมนะ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 152 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

488 ความคิดเห็น

  1. #482 Audomporn2529 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 21:48
    สงสารรรรรพายุ....คนดีสุดละ..แอบรักแต่ไม่เคยเรียกร้อง
    #482
    0
  2. #471 StronglyLoaom (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 09:35
    เเอบลุ้นเรื่องของพายุจะมีต่อไหม
    #471
    1
    • #471-1 mybearpp(จากตอนที่ 45)
      19 มิถุนายน 2563 / 13:20
      ไรต์จะรับไปพิจารณานะค้าาา
      #471-1
  3. #448 miwajung (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 04:34

    เศร้าาาา
    #448
    0
  4. #428 super-may (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 01:00
    พายุคือผู้ชายในอุดมคติเลย ฮือออ สงสาร
    #428
    0
  5. #386 whxzq (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 23:00
    แต่งพายุต่อเลยค่ะ ตอนแรกเราคิดว่าพายุคู่กับปลาดาวซะอีก
    #386
    1
    • #386-1 mybearpp(จากตอนที่ 45)
      23 พฤศจิกายน 2561 / 10:17
      ไว้เราจะเก็บเอาไปพิจารณานะค้าาา รักพายู้ :)
      #386-1
  6. #344 MilkyQuartz (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 23:44
    พายุนี่โครตดีอ่ะ บางทีถ้าพายุลองเสี่ยงรุกสักหน่อยก็อาจจะได้คบกับเหนือไปแล้วก็ได้ แต่ในเมื่อตอนนี้เหนือไปรักขนุนแล้วก็ต้องทำใจอ่ะ
    #344
    0
  7. #339 -cheezeeck- (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 12:45
    สงสารพายุ;-;
    #339
    0
  8. #334 ML2499 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 22:53
    ดีค่า แต่งเลย สงสารพายุ
    #334
    0
  9. #332 Mod-dang_TM (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 15:30
    น่าสงสารพายุ
    #332
    0
  10. #331 PinkZa547 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 10:52
    เศร้าเลย
    #331
    0
  11. #330 ML2499 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 23:53
    วงวารพายุจุง
    #330
    0
  12. #329 annjaijai (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 23:10
    เศร้าๆๆๆๆๆๆ
    #329
    0
  13. #326 annjaijai (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 07:43
    พายุน่าจะได้เจอคนดีแน่นอน
    #326
    0
  14. #325 nunidnoi777 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 06:45

    #ทีมพายุ คนแอบรัก
    #325
    0