[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 43 : EP.42 พี่ไม่ต้องน้องทำเอง CUT

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,886
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 169 ครั้ง
    1 มี.ค. 62

EP.42 พี่ไม่ต้องน้องทำเอง 

    


[ ขนุน X น้ำเหนือ ]

 

หลังจากที่ฉันกลับเข้าห้องมาพร้อมกับแมงมุม ทุกสายตาก็เพ่งมองมายังเราสองคนทันที ยกเว้นคนเดียวที่ไม่อยู่ตรงนี้ ป่านนี้แล้วยังไม่หายงอนอีก

 

               "ล้อเล่นซะกูใจหายใจคว่ำเลยนะพวกมึงอะเด็กกัสปาอะไรสักอย่างใส่แมงมุม "กูนึกว่าพวกมึงจะกินกันเองจริงๆซะอีกเด็กกัสพูดต่อ

 

               "เออ กูไม่ได้คบกัน ไอ้ทิมึงก็เล่นอะไรเหี้ยๆแมงมุมพูดเหมือนเป็นเรื่องล้อเล่น แต่ฉันรู้ว่ายัยน้องสาวตัวดีของฉันกำลังทำตัวไม่ถูก ส่วนเด็กทิก็ได้แต่มองไอ้มุมมันนิ่งๆ

 

               "ไม่มีไรแล้วๆ กินกันเถอะๆ เดี๋ยววันนี้เลี้ยงเอง รออยู่นี่เดี๋ยวไปซื้อเบียร์มาให้ฉันพูดแล้วลุกขึ้น

 

               "เดี๋ยวไปส่งไอ้พาทำท่าจะลุกขึ้นยืน

 

               "มึงไม่ต้องๆ เดี๋ยวกูให้ขนุนไปเป็นเพื่อนฉันโบกมือห้ามแล้วเดินออกมาจากตรงนั้นทันที มุ่งหน้าตรงมายังระเบียงที่เดิม เด็กขี้งอนคงมาหลบอยู่ตรงนี้อีกตามเคย

 

               "ขนุน ไปส่งซื้อของข้างล่างหน่อยดิฉันแกล้งตีเนียนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วพูดกับเขา ตอนนี้ขนุนนอนอยู่ที่เดิมแต่หลับตาพริ้ม ฉันรู้ว่าเขาไม่ได้หลับหรอก

 

               "ไม่ให้ไอ้กัสไปเป็นเพื่อนล่ะหึ เห็นไหม งอนจริงด้วย นี่ขนาดเพื่อนตัวเองนะเนี่ย

 

               "มีแฟนก็ให้แฟนไปด้วยสิ จะให้คนอื่นไปทำไมฉันพูดพลางย่อตัวลงนั่งชันเข่า ท้าวคางมองหน้าขนุน เขาหรี่ตาขึ้นมามองหน้าฉัน คิ้วทั้งสองข้างเคลื่อนเข้าหากันเหมือนกำลังสงสัยว่าฉันจะมาไม้ไหน

 

               "ไม่ไปเดี๋ยวให้คนอื่นไปส่งนะฉันแกล้งกวนเขาเล่น ฉันไม่ได้จะง้อเขาตรงๆแต่วิธีนี้ก็เหมือนง้อเขาทางอ้อมนั่นแหละ ง้อตรงๆมีหรอจะหาย ยิ่งง้อยิ่งงอนแน่ๆ

 

               "ไอ้กัสหรือว่าไอ้พี่พาล่ะคนตัวสูงลุกขึ้นนั่งในท่าตรงแล้วหันหน้าไปทางอื่น

 

               "ก็ต้องขนุนสิ ฟอดฉันยืดตัวชันเข่าขึ้นแล้วใช้แขนโอบรอบคอขนุน กดริมฝีปากลงไปที่แก้มนิ่มโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว แต่คนขี้งอนก็ยังไม่ยอมหันมา ฉันเห็นนะว่าเมื่อกี้เขาเบิกตาขึ้นเล็กน้อยแต่ก็ยังตีหน้างอนกลบเกลื่อน

 

               "แทบจะสิงกันอยู่ละแม่ง"

 

               "ห๊ะ ว่าพี่หรอฉันได้ยินไม่ค่อยชัดเพราะขนุนพูดเสียงเบามากเหมือนบ่นอยู่คนเดียว

 

               "ว่าหมามั้งอ้าว ไอ้เด็กนี่

 

               "งอนเรื่องที่พี่เล่นเกมกับเด็กกัสเมื่อกี้หรอฉันใช้มือข้างนึงรั้งใบหน้าเล็กให้หันมา ทีแรกเขาก็ขัดขืน แต่พอฉันยื้อไปยื้อมาเขาก็ยอมหันแต่ก็ยังทำหน้าบูดอยู่เหมือนเดิม

 

               "...เงียบ

 

               "งั้นต้องง้อยังไงดีน้าขนุนของพี่ถึงจะหายโกรธ ... อืม ไปบอกพวกเขาดีไหมว่าเราคบกันแล้ว"

 

               "พี่ว่าไงนะทีงี้ล่ะเบิกตาโพลง

 

               "ก็ตามที่พูด ครบยี่สิบแล้วนี่ ไม่มีอะไรต้องปิด"

 

               "แล้วไอ้มุม.."

 

               "แมงมุมรู้แล้ว"

 

               "ตั้งแต่เมื่อไหร่"

 

               "ก็ใครบอกให้หนีมาล่ะ เลยไม่รู้เรื่องอะไรกับเขาเลยเนี่ยฉันยื่นมือไปบีบแก้มคนตัวสูง ฉันชันเข่าอยู่ที่พื้นส่วนขนุนนั่งอยู่ที่เก้าอี้ผ้าใบ ฉันเลยต้องยืดตัวคุยกับเขาจนเมื่อยไปหมด

 

               "แล้วคนอื่น... หมายถึงไอ้พี่พายุล่ะขนุนมองหน้าฉันเหมือนกำลังกังวลอะไรบางอย่าง

 

               "ก็กำลังจะบอกมันอยู่นี่ไง เข้าไปบอกกันเลยไหมฉันเอื้อมไปจับมือนิ่มไว้แล้วกระชับเข้าหากัน ขนุนเงียบไม่พูดไม่จา แต่แววตาเขาเหมือนอยากให้ฉันทำเรื่องนี้ให้มันชัดเจนสักที

 

ฉันไม่รอคำตอบแล้วจูงมือเขาให้ลุกขึ้นมาด้วยกัน เราสองคนเดินเข้าห้องมาพร้อมกับมือที่จับกันแน่น ไอ้ปลา เด็กแสบสองคนนั้นรวมทั้งแมงมุมต่างก็หันหน้ามาทางนี้เลยทำให้สายตาพวกนั้นโฟกัสอยู่ที่มือฉัน ส่วนคนที่นั่งหันหลังอยู่ก็คือไอ้พา มันเลยไม่ทันสังเกตเห็น

 

               "จับมือกันมาเลยนะแมงมุมเอ่ยแซวขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเลยทำให้ไอ้พาหันมาทางนี้ด้วย แววตามันไม่ได้แสดงความตกใจออกมา แต่กลับมีอะไรบางอย่างที่ฉันอ่านไม่ออก

 

               "อื้ม รู้กันหมดแล้วสินะฉันพูดพลางแอบอมยิ้มอยู่คนเดียว

 

               "กูอะรู้แต่ไอ้พายัง มึงบอกมันเองไอ้ปลาพูดพลางพยักเพยิดไปทางไอ้พา

 

               "ทำไมต้องบอกกู มันจะคบกับใครไม่เห็นต้องบอกกูซะหน่อยไอ้พาตอบแต่กลับไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมองฉัน มันจะโกรธฉันไหมเนี่ยที่ฉันไม่บอกเรื่องนี้ให้เพื่อนสนิทอย่างมันรู้

 

               "เออ กูก็พึ่งคบกันนี่แหละ ขอโทษที่บอกมึงช้าฉันพูดขึ้น

 

               "ส่วนพวกผมรู้กันนานแล้วพี่ ยกเว้นก็แต่ไอ้มุมเด็กกัสพูด

 

               "กูรู้แล้ว ใครก็มองออกปะวะแมงมุมพูดพลางมองฉันกับขนุนสลับกันไปมาอย่างยิ้มๆ อยากตีหัวตัวเองชะมัดที่ดันไปคิดว่าแมงมุมชอบขนุน

 

               "รู้กันหมดก็ดีละ ขี้เกียจปิดแล้วเหมือนกัน...เดี๋ยวมานะไปซื้อเบียร์แปปฉันพูดแล้วลากแขนขนุนออกมาจากห้องทันที

 

ขนุนเงียบตั้งแต่เข้ามาในห้อง จนตอนนี้ก็ยังเงียบอยู่ ฉันทำถึงขนาดนี้แล้วยังไม่หายงอนอีกหรอ

 

               "จะเงียบอีกนานไหมฉันปล่อยแขนเขาแล้วหยุดเดิน ไม่รู้หรือไงว่าทำแบบนี้มันอึดอัดกันทั้งคู่ "ให้ทำยังไงถึงจะหายงอนฉันเดินมาดักหน้าเขาไว้แล้วถามขึ้น

 

               "...ยังเงียบกริบ โอ๊ยยยย ฉันจะบ้าตาแล้วโว๊ยยยยย

 

               "ขนุน!"

 

               "คิดสิ มันไม่ยากหรอกริมฝีปากอิ่มขยับพูด ขนุนกำลังต้องการอะไรจากฉันกันแน่

 

               "คิดไม่ออก คิดนานแล้วเนี่ย จะให้ทำยังไงก็บอกฉันเริ่มหงุดหงิด ทำไมคบเด็กมันยากแบบนี้วะเนี่ย

 

               "คิดไม่ออกก็ไม่ต้องคิดขนุนพูดจบก็เดินอ้อมตัวฉันไป หนอย คิดจะเมินกันหรอ

 

               "อยากให้ทำอะไรก็บอกมาสิฉันดึงชายเสื้อข้างหลังเขาไว้แล้วไม่ยอมเดิน ขนุนหยุดเดินเช่นกันแต่ก็ไม่ยอมหันหน้ากลับมา

 

               "คืนนี้...ไม่อยากนอนคนเดียวน้ำเสียงเรียบเอ่ยพูดขึ้น สรุปที่ทำอยู่นี่กำลังเรียกร้องความสนใจเพราะอยากให้ฉันนอนด้วยงั้นหรอ

 

               "งั้นเดี๋ยวให้แมงมุมไปนอนเป็นเพื่อน"

 

               "พี่เหนือ!" ขนุนหันหน้ามาแล้วมองฉันตาค้อน เดาว่าก่อนหน้านี้คงจะหายโกรธนานแล้วแต่ที่ทำอยู่เพราะวางแผนอยากนอนกับฉันแน่ๆ

 

               "อะไร เรียกทำไมฉันเป็นฝ่ายเดินหนีเขาบ้าง พอลิฟท์เปิดออกฉันก็รีบวิ่งเข้ามาในลิฟท์โดยไม่รอเขา กะจะกดปิดลิฟท์แล้วให้เขาตามมาทีหลัง

 

               "ตกลงจะนอนไม่นอนน้ำเสียงเขาพูดขึ้นข้างฉัน ฉันว่าฉันเดินเร็วแล้วแต่ขายาวๆนั่นกลับตามฉันมาทัน

 

               "ไม่รู้"

 

               "ไม่ปฎิเสธแสดงว่าตกลงแล้วนะ"

 

               "ไม่"

 

               "งั้นมัดจำไว้ก่อน"

 

               "อื้ออยู่ๆขนุนก็ดันฉันให้ติดกับผนังลิฟท์แล้วแนบริมฝีปากลงมา คิดจะจูบก็จูบนี่มันในลิฟท์นะ "นี่!" ฉันผลักร่างสูงออกแล้วมองเขาอย่างค้อนๆ สายตากวาดมองไปทั่วลิฟท์เพื่อหาว่ามีกล้องวงจรปิดอยู่รึเปล่า ดีที่มันอยู่อีกฝั่งโดยมีขนุนบังตัวฉันไว้ ไม่งั้นคลิปคงได้ว่อนเนตแน่

 

               "จูบแฟนไม่ได้หรอครับสายตาคมแสดงความเจ้าเล่ห์ออกมาอย่างปิดไม่มิด

 

               "ได้แต่ไม่ใช่ที่สาธารณะแบบนี้"

 

               "งั้นคืนนี้โดนแน่"

 

               "ดะ โดนอะไร" ฉันพูดพลางดันตัวเด็กหื่นให้ออกห่าง ยังจะมีหน้าโน้มตัวลงมาอีก

 

               "โดนทำโทษ ชอบทำให้หึงดีนัก" มือหนาคว้าเอวฉันจนร่างฉันไปแนบติดกับตัวเขา มือหนาจับอยู่ที่สะโพกกำลังลูบแผ่นหลังฉันอย่างฉวยโอกาส

 

               "หึงพี่กับเด็กกัสเนี่ยนะ" ฉันพูดพลางตีมือไปที่แขนเขา คิดอะไรไร้สาระชะมัด

 

               "พี่คิดว่าผมหึงพี่กับไอ้กัสจริงๆน่ะหรอ" สายตาคมจ้องเข้ามาในตาฉัน

 

               "แล้วมันจะเป็นใครได้อีกเล่า" ฉันทำหน้าหงิก

 

               "ยังไม่รู้จริงๆสินะ" มุมปากข้างนึงยกขึ้นในขณะที่พูด ฉันมองขนุนอย่างไม่เข้าใจ

 

               "พูดอะไรของนาย"

 

               "ช่างเหอะ"

 

....

 

 

[ขนุน บรรยาย]

 

จนป่านนี้คนแก่แต่อายุอย่างเธอก็ยังไม่เข้าใจสิ่งที่ผมกังวลมาตลอด ก็เรื่องของไอ้พี่พายุนั่นไงล่ะ ผมไม่รู้ว่าเธอโง่หรือเซ่อที่ดูไม่ออกว่าเพื่อนตัวเองมีใจให้ ดูหน้าตอนที่รู้เรื่องเมื่อกี้สิ ผมสังเกตสีหน้ามันอยู่ตลอดเวลา ไอ้แววตาเจ็บปวดนั่นก็ด้วย ผมเป็นผู้ชายเหมือนกันผมมองออก มีแค่ยัยตัวเล็กตรงหน้าเนี่ยที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย และผมก็เลือกที่จะเงียบอีกครั้งเพราะใจนึงก็ไม่อยากให้เธอรู้เพราะกลัวเธอลำบากใจ ถ้าเธอรู้ว่าเพื่อนที่เธอรักนักรักหนาดันมาชอบตัวเองเข้า คิดดูสิว่าเธอจะช็อกแค่ไหน ดีไม่ดีเธออาจจะเลือกมันแทนที่จะเป็นผมด้วยซ้ำ อาจจะไม่ได้คบกันก็จริงแต่ถ้าเธอตีตัวออกห่างจากผมเพราะแคร์มันล่ะผมจะทำยังไง

 

แต่ผมก็ดูออกว่าเธอไม่ได้คิดกับมันเกินเพื่อนเลยแม้แต่น้อย นี่เลยเป็นสาเหตุนึงที่ผมไม่ค่อยกังวลเท่าที่ควร เพราะยังไงผมก็จะพยายามผูกมัดเธอไว้อยู่ดี เพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะไม่ไปจากผม

 

เพื่อให้เธอรักผมจนโงหัวไม่ขึ้น

 

ส่วนตอนนี้คนที่ทำตัวแปลกไปอยู่ๆก็ลากผมลงมาซื้อเบียร์ ตอนนี้เธอเดินนำหน้าผมอยู่หลังจากที่เราซื้อของเสร็จกำลังจะเดินกลับห้อง แววตาเธอเหมือนซ่อนอะไรบางอย่างไว้อยู่ ไม่รู้ว่าเกิดคึกอะไรขึ้นมาถึงลงมาซื้อเบียร์อีกเป็นกล่อง กินหมดนี่คงเมาน็อคคาที่ และผมก็ไม่ได้ขัดเธอเพราะนานทีจะเห็นเธอสนุกแบบนี้

 

               "หายไปตั้งนานสองนาน แอบไปทำไรกันมา" เสียงไอ้กัสพูดขึ้นทันทีที่เห็นพวกเราเดินเข้าห้องมา

 

               "พูดมากว่ะ" ผมตอบพลางวางกล่องเบียร์ไว้ข้างมันแล้วหันมองไอ้มุม ยัยนั่นสติยังครบถ้วนเพราะไม่ได้มีอาการเมาเลย ส่วนไอ้ทิผมว่าหน้ามันเริ่มแดง นี่กินไปแค่ไหนแล้ววะ ปกติไม่ยักกะเห็นจะออกอาการ

 

               "เร็วๆรีบมานั่ง ขาดช่วงไปนานแล้วมึงอะ" พี่ปลาพูดขึ้นแล้วดึงแขนพี่เหนือให้นั่งลง ผมเลยนั่งลงข้างไอ้กัสแทนที่เธอ

 

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง ไอ้กัสปิดไฟจนห้องมืดเหลือแค่เพียงแสงจากจอทีวีจอยักษ์ที่เปิดเพลงทิ้งไว้เสียงดังลั่นห้อง ถ้าห้องนี้ไม่เก็บเสียงพรุ่งนี้คนข้างห้องคงพากันมารุมตีหัวมันแน่นอน 

 

ผมหันมองคนข้างกายที่ตอนนี้ตัวเริ่มเอนไปเอียงมา กอดคอกับพี่ปลาร้องเพลงอย่างสนุกสนาน โดยไม่ทันสังเกตคนตรงข้ามเธอเลยว่ากำลังอยู่ในสภาพไหน .. ไอ้พี่พายุแม่งเมาแทบลืมตาไม่ขึ้น ผมเห็นไอ้พี่มันนั่งกระดกเบียร์ตั้งแต่ที่ผมมาถึง ไม่รู้ว่าจะไปแข่งแดกมาราธอนหรือไงถึงไม่เว้นช่วงพักหายใจขนาดนั้น ตอนแรกที่มาก็ไม่เห็นเป็นแบบนี้ เลยกลายเป็นว่าเมาทั้งพี่ทั้งน้อง ทั้งไอ้ทิทั้งพี่มัน

 

ตอนนี้ผมเลยอยากทดสอบอะไรบางอย่างให้แน่ใจอีกครั้ง ผมเอื้อมมือไปโอบเอวร่างบางเข้าใกล้ตัวโดยที่เธอไม่ได้ว่าอะไร อาจจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำเพราะเมา เอาจริงๆเธอแทบไม่สนใจผมที่นั่งอยู่ข้างๆเลยด้วยซ้ำ เอาแต่พูดกับพี่ปลาและแมงมุมอย่างออกรสออกชาติ ยิ่งเธอไม่ว่าอะไรผมก็ยิ่งได้ใจ

 

ผมก้มลงไปเอาคางเกยไหล่เธอเพื่อเรียกร้องความสนใจ มือที่เคยโอบเอวด้านหลังไว้หนึ่งข้างเพิ่มเป็นสองข้าง แขนทั้งสองของผมโอบรอบเอวเล็กเข้าหาตัวเพื่อลดระยะห่าง คราวนี้คนที่เริ่มรู้ตัวหันหน้ามามองผมด้วยตาเยิ้มๆ เธอยิ้มให้ผมอย่างน่ารักที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา มันจริงใจไม่เสแสร้งและผมเห็นความสุขในแววตาคู่นั้น

 

               "เมาแล้วนะ" ผมพูดขึ้นข้างหูเธอ

 

               "ใครเมา ขนุนหรอ" เธอถามผมทั้งๆที่เธอพูดจนจะจับใจความไม่ได้อยู่แล้ว

 

               "พี่นั่นแหละ กลับห้องกันไหม" พอผมพูดจบร่างเล็กก็คว่ำปากลงราวกับผมกำลังขัดใจ..ไม่อยากกลับสินะ แค่เธอส่ายหน้าไปมาผมก็รู้แล้ว ทำไมเมาแล้วน่ารักขนาดนี้วะอยากจับฟัดเป็นบ้า เห็นแล้วหวงไม่อยากให้ใครมอง "งั้นหมดแก้วนี่กลับนะ" ผมกดคางลงไปที่เนื้อไหล่นุ่มเป็นเชิงบังคับ ร่างเล็กนิ่งไปพักนึงก่อนที่จะพยักหน้าขึ้นลง...น่ารัก

 

เคร้ง

เสียงขวดเบียร์ตกกระทบพื้นทำให้ผมต้องละสายตาจากใบหน้าเนียนหันไปมอง... ไอ้พี่พายุนั่นแม่งทำขวดเบียร์หกเลอะพื้นเต็มไปหมด มืออีกข้างยกแก้วกระดกขึ้น ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงตามจังหวะของเหลวที่กลืนลงไป แดกขนาดนี้ไม่สลบไม่รู้ว่าไงแล้ว

 

ตึ้ง

 

               "เห้ย ไอ้เหี้ยพา" เสียงพี่ปลาดังขึ้นพร้อมกับร่างหนาที่ล้มลงไปกองกับพื้น คนข้างกายผมขยับตัวเล็กน้อยเหมือนจะพุ่งเข้าไปดูมันแต่กลับถูกมือผมรั้งตัวเอาไว้ ส่วนเรื่องที่ผมตั้งใจจะพิสูจน์ผลลัพธ์ของมันก็ออกมาแล้ว สายตาไอ้พี่มันจ้องมองมาที่ผมกับพี่เหนืออยู่ตลอดเวลา พร้อมกับเบียร์ที่ถูกกระดกลงคออย่างไม่หยุดหย่อน ไอ้พี่มันคงทนเห็นภาพบาดตาไม่ไหวเลยแสดงอาการออกมา

 

ถ้าชอบขนาดนั้นแล้วทำไมไม่พูดวะ ผมไม่เข้าใจไอ้พี่มันเลย ถ้ามันพูดออกไปตั้งแต่ที่ผมกับพี่เหนือไม่ได้เป็นอะไรกัน บางทีเธออาจจะคบกับมันแล้วก็ได้ เพราะไอ้พี่มันก็เป็นคนดีคนนึงเลย และถ้าคนที่เธอเลือกเป็นมันไม่ใช่ผม ผมก็คงไม่มีอะไรต้องห่วงเพราะมันจะดูแลเธอได้ดีไม่น้อยไปกว่าผมแน่ๆ แต่เสียใจด้วยว่ะ ช้าเองก็เป็นแบบนี้ จะมาทวงคืนก็ไม่ได้แล้ว

 

หึ ผมเหมือนเป็นตัวร้ายเลยว่าไหม แต่เรื่องแบบนี้ถ้ามัวแต่เป็นคนดีชาตินี้ผมคงไม่ได้เธอมาครอบครอง เหมือนไอ้พี่พายุนี่ไงล่ะ ดีเกินไปสุดท้ายก็แห้ว

 

               "ไอ้พาเมาหรอ" เสียงเล็กถามขึ้นทั้งๆที่ตัวเองก็เมาไม่ต่างกัน ตอนนี้ไอ้พี่มันเหมือนจะหลับไปแล้วด้วยซ้ำ ส่วนคนน้องแม่งก็ไม่รู้ไปอดอยากปากแห้งมาจากไหน ผมเห็นไอ้มุมมันยื่นแก้วให้เท่าไหร่แม่งก็แดกหมดไม่ปฎิเสธเลยสักนิด แถมหัวแม่งยังซบอยู่ที่ไหล่ไอ้มุมจนคอพับคอตกอีกต่างหาก หนักทั้งพี่ทั้งน้อง

 

               "งั้นคืนนี้พอแค่นี้นะครับ จะแยกย้ายกันกลับหรือว่าจะนอนกันที่นี่" ผมที่มีสติที่สุดเพราะไม่ได้กินเยอะพูดขึ้น

 

               "เดี๋ยวกูพาไอ้ทินั่งแท็กไปส่งห้องเอง" ไอ้มุมที่สติยังเหมือนจะครบถ้วนโพล่งขึ้น ผมเห็นมันไม่ค่อยแตะของเหลวพวกนั้นเลยด้วยซ้ำ เอาแต่ยื่นแก้วตัวเองไปให้ไอ้ทิแทน

 

               "แล้วพี่มัน?"

 

               "ไอ้ปลามึงเอาไอ้พาไปดูแลด้วย สองคนอยู่ด้วยกันคงไม่ไหว" เสียงเล็กข้างกายผมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงยานคาง

 

               "อ้าว ไหงเป็นกูอะ" พี่ปลามองหน้าพี่เหนืออย่างงงๆ

 

               "ก็มึงไม่ได้เมามึงก็เอามันไปดูแลดิวะ เดี๋ยวไอ้เด็กทินี่ให้น้องกูดูแลเอง ใช่ไหมไอ้มุม" เธอหันไปถามน้องสาวตัวเอง

 

               "อะ อื้อ เดี๋ยวมุมพาทินั่งแท็กซี่กลับเอง ส่วนพี่ปลาเดี๋ยวมุมเรียกแท็กซี่ให้"

 

               "โห่ ทิ้งกันหมดเลย" ไอ้กัสนั่งเกาหัวอยู่ข้างผม มันเองก็คงกรึ่มๆเหมือนกัน ผมรู้ว่ามันยังไม่สุดหรอกเพราะไอ้เหี้ยนี่คอทองแดง

 

               "งั้นตามนี้" ผมพูดขึ้นแล้วประคองร่างเล็กให้ลุกขึ้นตาม เธอโงนเงนจนแทบจะยืนไม่ไหวอยู่แล้ว

 

               "กูฝากไอ้พาด้วย" เธอพูดขึ้นหลังจากที่พี่ปลายัดไอ้พี่มันเข้าไปในรถสำเร็จแล้ว รถเคลื่อนตัวออกไปช้าๆพร้อมกับคนข้างกายผมที่มองตามอย่างเป็นห่วงเป็นใย ทั้งๆที่เธอก็แทบจะเอาตัวเองไม่รอด

 

               "เหลือแค่เราแล้วตอนนี้ กลับห้องกัน" ผมเดินหิ้วปีกเธอข้างนึงเพราะสภาพเธอไม่น่าจะช่วยเหลือตัวเองได้ ไอ้มุมพาไอ้ทิกลับไปแล้ว ไอ้นั่นก็เมาเหมือนหมาไม่ต่างกับพี่มันเลย

 

               "กลับห้องกันนะ" เธอหันมายิ้มแบบเมื่อกี้ให้ผมอีกแล้ว ให้ตายเถอะ ถ้าขืนทำแบบนี้อีกผมคงต้องทำมิดีมิร้ายเธอตรงนี้แน่ .. ไม่ใช่แบบนั้นนะ ผมหมายถึงผมอาจจะดึงเธอเข้ามาปิดปากที่ฉีกยิ้มนั่นกลางพื้นถนนหน้าคอนโดที่ไร้ผู้คนนี่ก็ได้

 

               "คนขี้เมา" ผมพูดพร้อมกับพยายามประคองร่างเธอ แต่ยิ่งเมาเธอก็ยิ่งซน แขนขาไม่ยอมขยับทำตัวเหมือนขี้เกียจเดินจนผมไม่สามารถเดินต่อไปได้

 

               "อย่ามาว่ากันนะ" เธอทำหน้าหงิกพร้อมทั้งดึงแขนตัวเองกลับจนเกือบล้มลงไปกองกับพื้น ดีที่ผมคว้าตัวเธอไว้ทัน ไม่งั้นหน้าสวยๆนี่ได้วัดพื้นถนนแน่

 

               "ทำไมเมาแล้วดื้อแบบนี้เนี่ย" ผมกระชับร่างเธอเข้าสู่อ้อมกอด ดูท่าว่าถ้าผมปล่อยให้เธอเดินแบบสามนาทีหนึ่งก้าวแบบนี้ กว่าจะถึงโรงจอดรถก็คงเช้า "มานี่มา" ผมย่อตัวนั่งลงตรงหน้าเธอเพื่อให้เธอขี่หลัง เธอมองผมอย่างไม่เข้าใจ สีหน้าไร้เดียงสานั่นมันน่าตีชะมัด "ขึ้นมาสิครับ เดี๋ยวพาไปขึ้นรถ"

 

               "ไม่เอา กลัวหนุนหนัก" หนุนงั้นหรอ เดี๋ยวนะ เธอเรียกผมว่าหนุนว่ะ... อา น่ารักชิบหาย หรือควรมอมเหล้าให้เมาบ่อยๆดีวะถึงจะเรียกแบบนี้บ่อยๆ

 

               "ไม่หนักครับ ตัวพี่เล็กนิดเดียว"

 

               "หนัก" คนตัวเล็กเบะปากเหมือนจะร้องไห้ งานเข้าละกู

 

               "ถ้าดื้อแบบนี้ผมจะทิ้งไว้ตรงนี้แล้วให้เดินกลับบ้านคนเดียวนะ" ผมขู่ เธอเลยยิ่งทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เข้าไปใหญ่ ถ้าเธอยังคงพอมีสติเธอจะรู้ว่าเรื่องที่ผมพูดมันไม่จริงสักนิดเดียว ผมไม่มีทางทิ้งเธอ

 

               "ไม่เอา หนุนอย่างทิ้ง" ผมอยากดึงแก้มแดงๆนั่นมาฝังริมฝีปากลงไปให้หนักที่สุดเลยตอนนี้ ไม่รู้หรือไงว่ามันน่ารักจนผมอยากกดร่างเธอให้อยู่ใต้ลำตัวแค่ไหน

 

               "ไม่อยากให้ทิ้งก็ขึ้นมาครับ" ผมยืนขึ้นเล็กน้อยแล้วถอยหลังไปรับตัวเธอโดยไม่รอให้เธอตอบตกลง ร่างเบาราวกับตุ๊กตาตอนนี้ซบใบหน้ามาที่หลังผมอย่างว่าง่าย ต้องให้ขู่แบบนี้ใช่ไหมถึงจะยอมฟังกัน ผมคิดไม่ออกเลยว่าพอกลับถึงห้องเธอจะสร่างเมาไหม จะแผลงฤทธิ์อะไรอีกไหม แล้วผมต้องกำราบเธอยังไงถึงจะให้เธอนอนนิ่งๆไม่ลุกขึ้นมาซน

 

...

 

 

               "หนุน ปล่อย" น้ำเสียงอู้อี้ดังขึ้นอยู่ด้านหลังผม ลำตัวบางถูกแบกขึ้นพาดไหล่โดยที่หัวเธอกำลังห้อยขนานกับลำตัวผม ถ้าผมไม่ทำแบบนี้เธอคงวิ่งหนีผมไปทั่วไม่ยอมขึ้นห้อง นอกจากจะเมาแล้วขี้อ้อนยังมีอีกด้านหนึ่งที่ผมพึ่งรู้ เธอเมาแล้วง้องแง้งอย่างไม่น่าเชื่อ อยู่ๆก็เรียกหาไอ้มุมน้องสาวตัวเอง บอกจะพาไอ้มุมกลับห้องทั้งๆที่เมื่อกี้ตอนไอ้มุมขึ้นรถไปกับไอ้ทิไม่เห็นจะรั้งมันไว้ ผมตามอารมณ์คนเมาคนนี้ไม่ทันเลยจริงๆ

 

แปะ

 

               "อยู่ๆเงียบๆครับ เดี๋ยวข้างห้องตื่น" ผมใช้ฝ่ามือข้างที่ว่างจากการประคองหลังเธอตีลงไปที่ตูดคนดื้อเบาๆ

 

               "หนุนทำทำไม" เสียงรั้นดังขึ้นราวกับไม่พอใจ ขาที่ดิ้นไปดิ้นมาหยุดชะงักราวกับตกใจ

 

               "ก็พี่ดื้อไงครับ คนดื้อก็ต้องตี ไม่อยากให้ตีก็เลิกดิ้นได้แล้วผมหนัก" ผมพูดเสียงดุ มือพยายามล้วงคีย์การ์ดในกระเป๋ากางเกงออกมาเพื่อปลดล็อคประตูห้อง ลำพังมือข้างเดียวก็ลำบากอยู่แล้ว ร่างกายนุ่มนิ่มด้านบนยังดิ้นแรงขึ้นกว่าเดิมเพื่อพยศผมอีก ถ้าตกลงไปจริงๆอย่าหาว่าผมไม่เตือน กินยังไงวะให้เมาขนาดนี้ แค่เรื่องนี้ก็น่าตีให้หลังลายแล้วยังไม่สำนึกอีก

 

               "แต่ผู้ชายต้องไม่ตีผู้หญิง" ร่างเล็กก้มหน้าคอตกหันหน้ามาหาผมหลังจากที่ผมปล่อยเธอลงแล้ว น้ำใสๆที่ไหลอาบแก้มนั่นอะไรวะนั่น อย่าบอกนะว่าร้องไห้

 

               "พี่ร้องไห้หรอ" อะไรเนี่ย ผมงงไปหมด ผมเชยคางร่างบางขึ้นเพื่อมองหน้าเธอให้ถนัด แล้วที่ผมเดาเอาไว้ก็ไม่ผิดซะด้วย ยัยพี่เหนือคนเมากำลังร้องไห้

 

               "ฮือออออ" ตายแล้วกู งานเข้า

 

               "เป็นอะไรครับ ร้องไห้ทำไม โอ๋ อย่าร้องนะ" ผมทำอะไรไม่ถูกเลยรีบโอบร่างเธอเข้ามากอดแนบลำตัวแล้วลูบหัวเธอเหมือนเด็ก ผมปลอบคนร้องไห้ไม่เป็นนะเว่ย แล้วยัยพี่ก็อายุไม่ใช่น้อยๆแล้ว ทำไมร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหลขนาดนี้ล่ะวะ ผมสาบานได้เลยว่าไม่ได้ตีเธอแรงแต่อย่างใด ผมแต่แตะแบบลงน้ำหนักมือไปนิดหน่อยเท่านั้น แตะอะแตะ ไม่ใช่ตี แล้วไหงเธอร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรขนาดนี้วะ

 

               "ก็หนุนตี" กำปั้นเล็กทุบมาที่หน้าอกผมพร้อมกับเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น เหี้ยเอ้ย ถ้ารู้ว่ากินเกินเบอร์แล้วจะเป็นแบบนี้แม่งจะไม่ให้แตะเหล้าแตะเบียร์เลย จะว่าน่ารักมันก็น่ารักแต่ผมดันสงสารเธอมากกว่าไง ผมไม่อยากเห็นเธอร้องไห้เพราะเรื่องไร้สาระแบบนี้

 

               "ขอโทษครับ หนุนจะไม่ทำเหนืออีกแล้วนะ อย่าร้อง" ขนาดผมใช้น้ำเย็นเข้าลูบเธอยังไม่หยุดร้องไห้เลย กำปั้นเล็กทุบมาไม่หยุดหย่อน ยิ่งปลอบก็ยิ่งร้อง "ให้ตีหนุนคืนให้ตายเลยไหมเหนือถึงจะหยุดร้อง ตีแรงๆเลย ตีแบบนี้" ผมจับมือเล็กทุบมาที่หน้าอกตัวเองโดยเพิ่มน้ำหนักขึ้น ผมอะไม่เจ็บหรอก กลัวแต่ว่าเธอจะเจ็บมือมากกว่า ยิ่งบอบบางอยู่ด้วย

 

 กึก

มือเล็กขืนแรงตัวเองไว้ทันทีที่ผมพูดแบบนี้ออกไป เธอหยุดตีและหยุดร้องไห้ในคราวเดียวกัน

 

               "ฮึก ... ไม่ให้หนุนตาย ฮืออออออ" ไอ้เชี่ย ร้องยิ่งกว่าเดิมอีกกู ซวยแล้วกู

 

...

 

 

               "ไม่ตายครับไม่ตาย ผมไม่ตายนะ หยุดร้องได้แล้ว" ผมกอดเธอแนบอกแน่นขึ้นไปอีก ตอนนี้หน้าอกผมเปียกแฉะไปด้วยน้ำตา แต่ผมไม่สนหรอก สนใจแค่ว่ากลัวคนตัวเล็กนี่ตื่นมาตาจะบวมมากกว่า นี่ไม่รู้ว่ารู้ตัวไหมว่าตัวเองทำอะไรลงไป ตื่นมาจะจำได้ไหมก็ไม่รู้

 

ผมช้อนตัวร่างเล็กขึ้นด้วยแขนทั้งสองข้าง เธอนอนแอ้งแม้งอยู่ในอ้อมกอดพร้อมกับจ้องหน้าผมเหมือนกลัวว่าผมจะหายไปไหน น้ำตาเกรอะเต็มกรอบหน้า ขนตาเปียกลู่เพราะผ่านการร้องไห้อย่างหนักดูแล้วน่าสงสารจนผมด่าเธอไม่ลง

 

ผมวางร่างเล็กลงบนเตียงนุ่มผ้าปูสีขาว เธอไม่ยอมนอนลงแต่กลับตะเกียกตะกายลุกขึ้นนั่ง สายตาจ้องมองผมตาไม่กระพริบพร้อมทั้งเบะปากอีกครั้ง

 

               "จะเอาอะไรครับ" ผมถามออกไปเพราะเห็นสายตาอ้อนวอนเหมือนกำลังต้องการอะไรบางอย่าง

 

               "ฮึก.. จะเอาหนุน นั่งลง" ขาทั้งสองข้างขยับไปมาเสียดสีกับเตียง เธอกำลัง 'งอแง'

 

               "ผมนั่งแล้วพี่ต้องปะ... " ยังพูดไม่ทันจบประโยคด้วยซ้ำ ทันทีที่ผมนั่งลงข้างเธอเธอก็โผตัวนุ่มนิ่มเข้ามากอดเอวผมแน่นราวกับว่ากลัวผมจะทิ้งเธอไปไหน "งอแงหรอหื้ม" ผมฝังริมฝีปากลงไปที่กลุ่มผมหนา สูดดมกลิ่นกายหอมจากตัวเธอด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นภายในอก และอย่าคิดว่าผมจะฉวยโอกาสตอนเธอเมาเละแบบนี้แล้วรังแกเธอล่ะ ผมไม่ทำหรอก เอาตรงๆ ใครจะกล้ารังแกคนที่กำลังทำนิสัยเหมือนเด็กแปดขวบแบบนี้วะ แต่ถ้าเธอเข้ามายุ่งกับร่างกายผมมากไปกว่านี้จนผมเกิดอารมณ์ขึ้นมา ผมก็ไม่รับประกันความปลอดภัยเหมือนกัน

 

               "ไม่ให้ไป" เสียงเล็กพูดขึ้น ใบหน้าเธอแนบอยู่กับอกถูไปถูมาอย่างกะแมว

 

               "อาบน้ำไหมจะได้สร่างเมา" ผมดันตัวเธอออกห่างเล็กน้อยเพื่อมองหน้าเธอให้ชัดขึ้น

 

               "ไม่เอา" ใบหน้าเล็กส่ายหน้าไปมารัวๆ

 

               "อาบด้วยกันไง ผมไม่หนี" มีโอกาสทั้งทีก็ขอหน่อย ได้ตอดเล็กตอดน้อยก็ยังดี เมาแบบนี้คงไม่มีแรงซัดฝ่ามือตีผมหรอก

 

               "ไม่หนีจริงนะ" เห้ย เหลือเชื่อว่ะ แทนที่จะห่วงตัวเองกลับกลัวผมหนี ลืมไปแล้วหรอว่าอาบน้ำด้วยกันมันเสี่ยงแค่ไหน

 

               "ครับ ไม่หนี สัญญา" ผมชูนิ้วก้อยขึ้นแล้วยื่นไปตรงหน้าเธอ ร่างเล็กอมยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยอย่างน่ารัก ก่อนที่จะ...

 

งับ

ฟันคมกัดลงมาที่ปลายนิ้วผมแล้วผละออกไปอย่างรวดเร็ว ทันทีที่ลิ้นร้อนนั่นแตะลงมาที่นิ้วร่างกายผมก็ร้อนขึ้นมาอย่างประหลาดทั้งๆที่เธอไม่ได้ลวนลามหรือว่าแตะต้องร่างกายส่วนอื่นของผมเลยแม้แต่น้อย ริมฝีปากเล็กนั่นยกยิ้มเหมือนดีใจที่แกล้งผมได้สำเร็จ มันทำให้ผมยิ้มตามอย่างช่วยไม่ได้ โอ๊ย ทำไมยัยพี่น่ารักขนาดนี้วะ แบบนี้มันเรียกว่าเขินหรอหรืออะไร ผมอธิบายสิ่งที่ตัวเองเป็นอยู่ไม่ถูก รู้แค่ว่าเห็นหน้าเธอแล้วมันอยากยิ้มตลอดเวลา รวมทั้งท่าทางเหมือนลูกแมวน้อยนี่ด้วย เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวได้เปลี่ยนจากอาบน้ำเป็นอย่างอื่นแทน

 

               "ลุกครับ" ผมเลี่ยงความต้องการที่เริ่มก่อตัวขึ้นมาของตัวเองโดยการหันไปออกคำสั่งกับเธอ ชักสีหน้าให้ดูน่ากลัวขึ้นเล็กน้อย คนที่ยิ้มอยู่เมื่อครู่เลยหน้าถอดสีไปเลยทันที และไม่จำเป็นต้องรอให้เธอลุกไปทำอะไรเองให้เสียเวลาเพราะมันต้องช้าเป็นเต่าคลานแน่ๆ ผมอุ้มร่างเล็กขึ้นจากเตียงอีกครั้งแล้วเดินไปหยิบชุดคลุมอาบน้ำสองตัวเดินมุ่งหน้ามายังห้องน้ำ

 

ผมวางเธอลงที่ขอบอ่าง สองมือค่อยๆเกลี่ยน้ำตาที่เปรอะกรอบหน้าออกให้อย่างระวังราวกับว่ากลัวเธอจะบุบสลาย ร่างเนียนไม่ควรเป็นรอยเพราะเนื้อมือผม แค่ครั้งนั้นครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว

 

หมับ

มือเล็กจับเข้าที่ข้อมือผมพร้อมกับส่งตายตาที่อ่านไม่ออกมาให้อีก ไม่รู้ว่าคราวนี้ต้องการอะไรอีก

 

               "มีอะไรครับ" ผมถามพลางค้อมตัวลงให้ใบหน้าผมอยู่ตรงกับเธอ

 

               "ก็นึกว่ามุมชอบหนุนซะอีก" อะไรกัน อยู่ๆก็พูดเรื่องไอ้มุมขึ้นมาซะงั้น แล้วชอบผมงั้นหรอ ไม่มีทาง

 

               "เอาอะไรมาพูดครับ" ผมถามเธอออกไป ทีแรกนึกว่าเธอพูดเล่นด้วยซ้ำ แต่แววตาไหววูบนั่นไม่ได้บอกว่าล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย

 

               "ก็นึกว่ามุมชอบหนุนไงเล่า!... แต่ไม่ใช่ซะหน่อย" เธอขมวดคิ้วแล้วขึ้นเสียงใส่ผมในคราแรก ก่อนที่จะผ่อนเสียงลงแล้วทำท่าครุ่นคิด

 

               "อะไรทำให้พี่คิดแบบนั้นหื้ม" ผมวางมือตัวเองลงไปที่ผมนุ่มก่อนที่จะโยกไปมาอย่างเอ็นดูคนตรงหน้า

 

               "เข้าใจผิด มุมชอบกะทิ ไม่ใช่หนุนของพี่" ผมตั้งใจฟังริมฝีปากเล็กที่ขยับขึ้นลง แต่กลับต้องมาใจเต้นกับประโยคสุดท้ายที่เธอพูด 'หนุนของพี่'งั้นหรอ ไอ้เหี้ยเอ้ย เขินว่ะ

 

               "มันชอบใครก็เรื่องของมันครับ แต่ช่วยพูดประโยคเมื่อกี้อีกครั้งได้ไหม" ผมเคลื่อนใบหน้าตัวเองเข้าใกล้เธอแล้วเชยคางมนขึ้นสบตากัน เขินก็เขิน แต่อีกใจนึงมันก็อยากได้ยินมากกว่า น้อยนักที่เธอจะเปิดเผยความรู้สึกตัวเองให้ผมฟังแบบนี้ มันก็จริงที่เขาว่า คนเมามักจะพูดความจริง... หรอวะ

 

               "อือออ" ใบหน้าเล็กที่แก้มทั้งสองข้างขึ้นสีชมพูจางๆส่ายหน้าไปมาเบาๆ

 

               "นะ พูดอีกครั้งนะ" ผมแนบหน้าผากตัวเองเข้ากับหน้าผากเธอ พลางมองเธอด้วยสายตาอ้อนวอน

 

               "ก็หนุนของพี่ไง หนุนของพี่" ไม่พูดแค่คำเดียว เธอเบิ้ลให้ผมถึงสองครั้ง ความน่ารักเกินจะห้ามใจนี่ทำให้ผมอดใจไม่ไหว แค่เพียงเขยิบใบหน้าเข้าใกล้อีกเล็กน้อย ริมฝีปากเราก็แตะเข้าหากัน ผมจูบซับขบเม้มริมฝีปากเล็กนี่จนมันเผยอออกปล่อยให้ผมสอดลิ้นเข้าไปกอบโกยความหวานตามที่ใจอยาก เสียง'อือ' ดังขึ้นในคอของคนตัวเล็ก ไม่รู้ว่าเธอชอบหรือไม่ชอบสัมผัสที่ผมมอบให้กันแน่

 

ลำตัวบางถูกผลักให้เอนตัวนอนราบไปกับพื้นที่แคบข้างอ่างอาบน้ำ มือผมเริ่มสอดเข้าไปในเสื้อยืดผ้านิ่มสีครีม ดีที่วันนี้เธอไม่ได้ใส่เดรสเหมือนเมื่อวานมันเลยทำให้ผมล้วงเข้าไปภายใต้สาบเสื้อได้อย่างง่ายดาย สองมือจิกเข้าที่แผ่นหลังผมซึ่งผมเดาออกว่ามันคือความเสียวซ่านซึ่งเกิดจากการที่ผมกัดเข้าที่ลิ้นเธอเป็นเชิงหยอกล้อ มันคงยิ่งปลุกอารมณ์ให้ร่างเล็กรู้สึกขนลุกชัน ซึ่งผมรับรู้ได้จากไรขนอ่อนตรงหน้าท้องที่พร้อมใจกันลุกซู่ เธอไม่ได้หนาว แต่ภายในกายเธอกำลังร้อนตอบรับสัมผัสที่ผมกำลังปลุกมันอยู่

 

ปราการขวางกั้นไม่อาจต้านทานมือปลาหมึกอย่างผมได้ ผมดึงมันขึ้นจนสุดพลางกอบกุมหน้าอูกนูนเนียนข้างนึงเอาไว้โดยที่ร่างเล็กไม่มีแรงแม้แต่จะขยับตัว ยิ่งเมาแบบนี้ยิ่งไม่มีทางหยุดผมได้ ไม่มีทางหนีไปไหนรอด

 

มือเล็กเริ่มคลายเล็บที่จิกอยู่บนแผ่นหลัง ร่างกายเธอเริ่มผ่อนคลายขึ้น ใจผมบอกว่าควรหยุดเพราะเราจะไม่ได้อาบน้ำกันทั้งคู่ แต่ร่างกายผมมันดันไม่ฟังคำสั่งเอาเสียเลย กางเกงยีนส์สีขาวตัวเล็กถูกแกะกระดุมออกจนร่นลงกองแถวข้อเท้าผ่านขาเรียวยาว ถ้าเธอไม่หยุดผมตอนนี้ผมกลัวว่าจะห้ามใจตัวเองไม่ไหวจนเผลอทำรุนแรงกับเธอที่พื้นแข็งๆนี่ ให้ตายเถอะ

 

พี่เหนือ...หยุดผมทีได้โปรด

 

..............

 

ในเมื่อเธอไม่ห้ามและปล่อยให้อารมณ์พาไป ผมก็ไม่มีอะไรต้องห่วง xxxxxxx CUT xxxxxxxx เสื้อผ้าที่แสนเกะกะทั้งส่วนบนและส่วนล่างของผมถูกทิ้งไปยังทิศทางเดียวกัน เหลือแค่เพียงกางเกงชั้นในตัวสุดท้ายที่ยังหลงเหลืออยู่ แต่มันคับแน่นซะจนผมอยากถอดมันออกไปให้พ้นๆ xxxxxxxx CUT xxxxxxxx

 

ผมตัดสินใจช้อนร่างบางให้แนบกับอกตัวเองอีกครั้งโดยที่ริมฝีปากเราไม่ได้ผละออกจากกัน จะทำทั้งทีก็เลือกที่ให้มันดีหน่อยไม่ใช่ในห้องน้ำ เดี๋ยวผิวสวยได้ช้ำหมดพอดี และที่เตียงก็เคยตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว ข้างนอกห้องล่ะเป็นไง  xxxxxxx CUT xxxxxxx

 

..................


อะๆ มาลงฉาก NC2 ให้ตามคำเรียกร้องแล้วจ้าาาา ไปตามในกลุ่มเดิมได้เลยค่า อ่านจบแล้วอย่าลืมเข้ามาคอมเมนต์เม้ามอยกันใน Dek D ด้วยน้าาา ยังจำชื่อกลุ่มกันได้อยู่ไหม หาไม่ยากเนอะ^^


ตอนนี้อัพนิยายในช่วงที่เมจขนุนของเรามาแฟนมีตติ้งเดี่ยวที่ไทยพอดี ใครไม่ได้ไปงานก็มาอ่านนิยายกันแก้คิดถึงไปก่อนโนะ









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 169 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

488 ความคิดเห็น

  1. #480 Audomporn2529 (@Audomporn2529) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 19:18
    อยากอ่านอะคะ...รับเข้ากลุมด้วยน้าาาาา
    #480
    0
  2. #474 Beamay (@Beamay) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 11:17
    หาแฟนให้พายุสักคนทีแอดดดด
    #474
    1
    • #474-1 FareeyaWriter (@mybearpp) (จากตอนที่ 43)
      18 สิงหาคม 2563 / 10:10
      ไรต์ จะรับไปพิจารณานะค้าาาา
      #474-1
  3. #439 Titiw Sroypikul (@titiwmm16) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 12:57
    หาแฟนให้พายุสักคนค่ะ
    #439
    0
  4. #433 White-Lie (@686226) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 05:40
    อ่านตอนนี้แล้วอยากแชร์5555
    คือแบบสงสารพายุอ่ะ​ ถ้าเป็นเราโดนเพื่อนที่รู้จักกันมาทั้งชีวิตปิดเช่นเรื่องแฟนทั้งๆที่ประชาชีรู้กันหมด แม้ไม่มีความรู้สึกชู้สาว​เราก็คงเป็นเหมือนนางยิ่งรู้ตอยกรึ่มๆด้วย5555 เราก็งอนอ่ะดิและหงุดหงิดเหมือนกัน​ แล้วยิ่งมาบอกเราต่อต่อหน้าคนอื่นที่รู้อยู่แล้วยิ่งงอนพูดเลย​ แล้วยังไม่มาง้อแถมมาไซร้กันอีก​ เห็นแล้วหมั่นไส้คนมีคู่มาก​ ชิๆๆๆ
    #433
    1
    • #433-1 Fareeyaa (@mybearpp) (จากตอนที่ 43)
      2 เมษายน 2562 / 10:42
      55555 พอมาคิดตามที่รีดเดอร์คอมเมนท์แล้วมันก็จริงนะคะ รู้ทีหลังแล้วยังมาเจอจังๆอีก พายู้วว น่าสงสาร
      #433-1
  5. #419 Lemon'Gift (@giftlovenam123) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 22:00
    งื้ออออออฟินมากก
    #419
    0
  6. #417 kookkoo87622226 (@kookkoo87622226) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 10:28
    ชอบบบบบ
    #417
    0
  7. #392 amilinly (@amilinly) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 22:24
    น่ารักกก
    #392
    0
  8. วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 22:41
    กริํดดดดด อยู่ไม่ไหวแร้วววว
    #385
    0
  9. #313 JeerananNamjai (@JeerananNamjai) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 13:24
    เขินนนนนน
    #313
    0
  10. #305 nnnnnn7777 (@nnnnnn7777) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 19:32
    ใจนุ้งงงงง
    #305
    0
  11. #304 nnnnnn7777 (@nnnnnn7777) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 19:32
    มีการงอนด้วย
    #304
    0
  12. #303 nnnnnn7777 (@nnnnnn7777) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 19:32
    หู้ยยยยยเขินนน
    #303
    0
  13. #300 pcyckk (@-cheezeeck-) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 22:53
    วู้วววววววว เขินนนนนนนน รอตอนต่อไปนะคะ สู้ๆค่าาา
    #300
    1
  14. #298 Prom7 (@Prom7) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 18:39
    รออออออ
    #298
    0
  15. #297 sky pink (@sky_red) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 15:38

    ฟินมากกกกกกก
    #297
    0
  16. #293 annjaijai (@annjaijai) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 23:12
    สงสารพายุเนอะ
    #293
    0
  17. #291 pcyckk (@-cheezeeck-) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 22:58
    งุ้ยยยยยยย รอนะะะะะ รอไรท์อัพทู้กกกวันเลยย
    #291
    0
  18. #289 0642413700 (@0642413700) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 22:57

    ขนุนพาน้ำเหนือกลับห้องด่วน
    ค้างๆๆๆๆ
    #289
    0
  19. #288 pcyckk (@-cheezeeck-) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 22:28
    รอออออน้องหนุนพาพี่กลับห้องนะคะ อิอิ
    #288
    0