[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 41 : EP.40 ระหว่างเราสามคน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,939
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 150 ครั้ง
    1 มี.ค. 62

#แจ้งการอัพนิยายด้านล่าง รบกวนอ่านด้วยค่า


EP.40 ระหว่างเราสามคน

    


[ ขนุน X น้ำเหนือ ]



               "ไม่รู้" ฉันตอบโดยเลี่ยงที่จะสบตาขนุนตรงๆ จับใบหน้าเนียนมุดเข้ากับหน้าท้องตัวเองเพื่อเลี่ยงสายตาจับผิดนั่น "กระดุมมันหลวมมั้ง เดี๋ยววันหลังเย็บให้"

 

               "อ๋มอ๋ายใอไอ้ออก" เสียงอู้อี้ดังขึ้นแถวๆหน้าท้อง ดี หายใจไม่ออกตายไปเลย

 

               "สมน้ำหน้า" ฉันลดน้ำหนักมือเล็กน้อย ขนุนสูดหายใจเข้าอย่างแรงราวกับขาดอากาศหายใจมานาน แต่แทนที่เขาจะผลักตัวออกกลับแนบใบหน้าลงมาที่หน้าท้องฉันอีกครั้ง

 

               "อ๊ะ" หน้าท้องฉันถูกริมฝีปากอุ่นเม้มเข้ามาจนรู้สึกขนลุกซู่ "อย่าเล่นแบบนั้น" ฉันยิ่งบ้าจี้อยู่ด้วย ทำอะไรนิดอะไรหน่อยก็จักจี้จะตายอยู่แล้ว

 

               "ก็พี่น่ากัด" เขาผละใบหน้าออกมาแล้วรั้งตัวฉันให้นั่งลงที่ตัก

 

               "ปล่อยได้แล้ว เดี๋ยวแมงมุมเข้ามาเห็น" ยิ่งตอนนี้ประตูถูกเปิดอ้ากว้างอยู่ด้วย ความลับที่ปิดกันไว้จะแตกก็คราวนี้แหละ

 

               "เห็นก็เห็นดิ ดีซะอีกจะได้บอกมันไปเลย...โอ๊ย" ฉันบิดแขนไปหนึ่งทีจนเด็กหน้ามึนร้องออกมา

 

               "พูดน่ะมันง่าย แต่ทำน่ะมันยาก"

 

               "มันไม่มาหรอกน่า มันไม่อยากเห็นหน้าผมหรอกตอนนี้"

 

               "แล้วทำไมไม่อธิบาย"

 

               "มันยอมฟังซะที่ไหน พูดยากกว่าพี่อีก" ขนุนบ่น มันก็จริง น้องสาวฉันชอบเอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่ ส่วนมากไม่ค่อยฟังใครหรอก ที่เห็นก็มีแต่ขนุน เด็กกัส แล้วก็กะทิเท่านั้นแหละที่ยังทนมันได้จนถึงทุกวันนี้

 

               "งั้นก็ปล่อยสิ เดี๋ยวไปพูดให้"

 

               "ไม่เอา ยอมให้มันโกรธยังดีกว่าไม่ได้กอดพี่"

 

               "พูดจาฉันวางมือไว้ที่แก้มนิ่มแล้วตบเล่นอย่างเบามือ ขนุนประกบมือเข้ามาวางทับไว้แล้วช้อนตาขึ้นมองฉัน

 

               "แล้วตกลงคืนนี้นอนไหน" นั่นไง ว่าละ ทำสายตาแบบนี้ทีไรต้องมีเรื่องทุกที

 

               "ต่างคนต่างนอน เข้าใจ๊? โทษฐานที่ให้ยัยนั่นดึงไปจูบ"

 

               "โถ่ ก็บอกแล้วไงว่ายังไม่ได้จูบ" ใบหน้าขนุนหงิกลงทันตาเห็น เห็นแล้วอยากจะบี้แก้มให้แหลกคามือ ทำไมแก้มเขาน่าฟัดขนาดนี้นะ

 

               "ล้อเล่น รู้แล้วว่าไม่ได้จูบ แต่เรื่องที่นอนด้วยกันมันไม่เหมาะ"

 

               "ทำไมจะไม่เหมาะ"

 

               "ก็แมงมุมมานอนที่ห้องพี่ไง หรือว่าจะนอนด้วยกันสามคน หื้ม" สองมือฉันเอื้อมไปดึงแก้มทั้งสองข้างของขนุนให้ยืดออก

 

               "พี่ก็มานอนห้องผมสิ แอบมาตอนไอ้มุมหลับไปแล้วก็ได้" ดูมันพูด

 

               "จะยุ่งยากทำไมก็แค่คืนเดียว"

 

               "ถ้ามันไม่คืนเดียวล่ะ ถ้าไอ้มุมมันเกิดสนุกอยากอยู่ต่อล่ะ" ทำไมขี้งอแงแบบนี้วะ

 

               "เออๆ งั้นไปอาบน้ำ เดี๋ยวดึกๆมานอนด้วย พอใจไหม"

 

               "น่ารัก" คนหน้าตี๋ฉีกยิ้มกว้างอย่างพอใจแล้วหอมฟอดมาที่แก้มฉัน

 

               "ไปได้แล้ว" ฉันกางนิ้วทั้งห้าผลักหน้าเขาให้ออกห่างแล้วลุกขึ้นยืน

 

               "สัญญาแล้วนะ ถ้าไม่มาไปตามถึงห้อง" ขู่อีก

 

               "เออ!"

 

....

 

หลังจากที่ออกมาจากห้องขนุน ฉันก็ล้มตัวนอนบนเตียง พอดีกันกับที่แมงมุมเดินออกมาจากห้องน้ำ

 

               "ไม่อาบน้ำ?"

 

               "ก็รออยู่เนี่ย" ฉันเด้งตัวขึ้นจากที่นอนแล้วเดินมาหาแมงมุม

 

               "ห้องน้ำมีห้องเดียวหรอ" แมงมุมนั่งลงที่โต๊ะเครื่องแป้งพลางเช็ดผมไปด้วย

 

               "เปล่า ห้องขนุนก็มี"

 

               "แล้วไม่ไปอาบห้องมัน มันเมาหลับไปแล้วไม่ใช่หรอ มารอทำไม" ขืนเข้าไปอาบก็ตายสิ เขาคงจะปล่อยให้ฉันออกมาหรอกนะ รู้น้อยไปซะแล้ว

 

               "อาบห้องคนอื่นมันไม่ถนัดเหมือนห้องตัวเอง" ฉันตอบโดยที่ไม่มองหน้าน้องสาวตัวเองแล้วรีบคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำทันที ฉันคงต้องหาทางบอกแมงมุมกับแม่เร็วๆนี้แล้วล่ะ ไม่งั้นคงอกแตกตายแน่ ยิ่งโกหกมากขึ้นเท่าไหร่ก็ยิ่งไม่เนียน สู้บอกไปเลยคงดีกว่า... รออีกสักพักแล้วกัน

 

....

 

               "นอนยัง" แมงมุมพูดขึ้นด้านหลัง ฉันนึกว่ามันหลับไปแล้วซะอีก

 

               "ยัง นอนไม่หลับหรอ" ฉันพลิกตัวหันกลับมามองหน้าแมงมุม

 

               "อืม"

 

               "เป็นไรเล่าให้ฟังได้นะ" ดูท่าแล้วเหมือนมีเรื่องกังวลใจ หรือว่าคิดมากเรื่องขนุน "เรื่องเมื่อตอนเย็น ขนุนกับยัยฟ้านั่นไม่ได้มีไร พี่รู้จักยัยนั่นมานานแล้ว มันชอบขนุน แต่ขนุนไม่ได้สนใจ มันเลยตามรังควาน"

 

               "ไม่ได้คิดเรื่องไอ้หนุนซะหน่อย"

 

               "แล้วเป็นไร" ฉันถามพลางมองหน้าแมงมุมผ่านแสงจากโคมไฟที่เปิดทิ้งไว้เพียงริบหรี่

 

               "เจ้ ถ้าเจ้แอบชอบใครเจ้จะบอกเขาตรงๆไหม" แอบชอบงั้นหรอ นี่น้องฉันกำลังมีความรักหรอกเหรอเนี่ย

 

               "ไม่รู้สิ ไม่เคยมีฟิลนี้ ทำไม ไปแอบชอบใครเข้าล่ะ" ฉันดึงหมอนข้างออกจากหน้ามันเพราะมันทำท่าจะดึงมาปิดหน้าเพื่อเลี่ยงที่จะตอบคำถามฉัน "ตอบมาก่อน ยังเห็นพี่เป็นพี่อยู่ไหม"

 

               "เห้อ... คนใกล้ตัวนี่แหละ"

 

               "ใคร" ใจฉันเริ่มกระตุกแปลกๆ

 

               "เพื่อน" เพื่อนงั้นหรอ

 

               "เพื่อนที่ไหน สนิทไหม"

 

               "สนิท...มั้ง" เพื่อนสนิทของแมงมุมจะมีสักกี่คนกัน เท่าที่รู้ก็มีเด็กกัส ซึ่งตัดออกไปได้เลย สองคนนี้เจอกันทีไรกัดกันทุกที กะทิก็ไม่เห็นพูดเห็นคุยอะไรกันเกินห้าประโยคเลยสักครั้ง แล้วมันจะเป็นใครไปได้ ส่วนขนุน เราอยู่ด้วยกันเหมือนครอบครัวมาตั้งแต่เด็ก แมงมุมติดเขาจะตาย...แต่ความรู้สึกมันก็ไม่เกี่ยวว่าเราจะอยู่ด้วยกันมานานจนเกิดความผูกพันธ์ ไม่ใช่ว่ามันจะกลายเป็นความรักแบบหนุ่มสาวไม่ได้ในเมื่อขนุนไม่ใช่พี่น้องแท้ๆกับเรา ดูฉันนี่สิ กลายเป็นว่าตอนนี้ฉันมองเขาเป็นผู้ชายคนนึง ไม่ได้เป็นน้องเหมือนเคยอีกแล้ว

 

แมงมุมคงไม่ได้คิดเหมือนฉันอยู่ใช่ไหม

 

               "แล้ว...อยากจะสารภาพออกไปไหม" ทีแรกฉันกะจะถามว่าใคร แต่ใจดันไม่กล้าพอ กลัวว่าจะเป็นคนที่ตัวเองคิดไว้

 

               "ไม่รู้สิ ช่างเหอะๆ นอนแล้วนะ" พูดจบแมงมุมก็หันหลังให้ฉัน

 

               "อื้ม อย่าคิดมากนะ" ฉันลูบหลังน้องอย่างแผ่วเบาแล้วหันหน้ามาอีกทาง

 

               "ฝันดีนะ"

 

               "อื้ม" ฉันตอบแต่ในหัวกำลังครุ่นคิดอย่างหนักถึงเรื่องที่รบกวนจิตใจฉันอยู่ตอนนี้ แมงมุมชอบขนุนงั้นหรอ ยิ่งเห็นท่าทางของแมงมุมตอนที่รู้เรื่องยัยฟ้าวันนี้มันก็ยิ่งทำให้ฉันคิดมากขึ้นไปอีก รวมถึงความหวงขนุนมาตั้งแต่เด็กที่แมงมุมมักจะแสดงออกนั่นก็ด้วย

 

ฉันหลับตาลงแล้วพยายามลืมเรื่องที่ค้างอยู่ในหัว อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด และถ้ามันเป็นแบบที่ฉันคิดจริงๆฉันคงต้องยอมปล่อยมือขนุน เพราะฉันไม่มีทางทำร้ายน้องสาวตัวเองได้อย่างแน่นอน

 

.....

 

 

10.00 .

 

เมื่อคืนฉันไม่ได้ไปหาขนุนที่ห้องทั้งๆที่สัญญากับเขาไว้แล้ว พอเปิดประตูห้องออกมาเจอก็เห็นเขานั่งทำหน้าหงิกดูทีวีอยู่ที่โซฟา ไม่ทักไม่ทายฉัน ดูก็รู้ว่ากำลังงอนอยู่ เมื่อคืนฉันนอนคิดเรื่องแมงมุมจนเผลอหลับไป ตื่นมาอีกทีก็เช้า ไหนจะเรื่องกวนใจที่ทำให้ฉันไม่กล้าเข้าใกล้ขนุนเหมือนเคยอีก ฉันจะทำยังไงดีนะ

 

               "ทำไมไม่ง้อ" ขนุนพูดขึ้นด้านหลังหลังจากที่ฉันเดินผ่านเขาเข้ามาในห้องครัวได้ไม่นาน

 

               "ขอโทษ" ฉันหันไปบอกเขา ตั้งแต่เข้ามาฉันก็ยืนพิงกับเคาท์เตอร์ครัวไม่ได้ขยับตัวไปไหน

 

               "ทำไม่เมื่อคืนไม่ไปหา" ขนุนเดินมาหยุดตรงหน้าฉันแล้วพูดขึ้น

 

               "เผลอหลับไปน่ะ" ฉันยิ้มให้เขาบางๆ มือกำลังจะเอื้อมไปจับแขนเขาแต่ต้องชะงักไว้ดึงมันกลับมาที่เดิม

 

               "เป็นอะไรรึเปล่า ไม่สบายหรอ" ขนุนยื่นมือมาจับหน้าผากฉัน

 

               "เปล่า ไม่ได้เป็นไร...วันนี้อยากกินอะไรเดี๋ยวจะทำกับข้าว ทำเผื่อแมงมุมด้วย" ฉันพยายามทำตัวให้ปกติที่สุดแล้วเอ่ยถามเขาออกไป

 

               "อะไรก็ได้ พี่ทำผมก็ทานได้หมด" แววตาขนุนเหมือนยังคงสงสัยฉัน ฉันดูออก

 

               "งั้นผัดผักบุ้งนะ ไข่เจียวด้วยเนอะ แล้วก็อะไรอีกดี" ฉันพูดพลางดันตัวเขาออกห่าง

 

               "อยากกอดมากกว่าอยากกิน" ขนุนทำท่าจะเดินเข้ามากอดฉัน

 

               "อย่า แมงมุมตื่นแล้วนะ" ฉันผลักเขาให้ออกห่างจากตัว

 

               "ไหนบอกมาซิว่าเป็นอะไร" ขนุนเริ่มชักสีหน้า ยกมือทั้งสองข้างขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้แล้วเขยิบถอยหลังไปก้าวนึง ความรู้สึกเจ็บแปร๊บพุ่งเข้ามาในอกฉันอย่างจังราวกับโดนเข็มเป็นร้อยจิ้มลงมา

 

               "เปล่า แค่จะไปทำกับข้าว" ฉันหลบตาเขาแล้วเบี่ยงตัวเดินหนีมาที่ตู้เย็น ขนุนยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่ได้เดินตามฉันมา

 

               "เกิดอะไรขึ้น ทำไมอยู่ๆถึงหมางเมินผมแบบนี้"

 

               "..." ฉันไม่รู้ว่าจะตอบเขายังไงดี เพราะฉันก็ยังไม่แน่ใจในความรู้สึกของแมงมุมเหมือนกัน

 

               "ตอบผม" เสียงเย็นเฉียบดังขึ้นด้านหลังฉัน ไม่รู้ว่าเขาเดินมาตั้งแต่ตอนไหน

 

               "ปละ.."

 

หมับ

ฉันสะดุ้งเฮือกจนปล่อยมือออกจากที่จับตู้เย็นเพราะอยู่ๆขนุนก็เดินเข้ามากอดฉันจากทางด้านหลัง ลมหายใจร้อนเป่ารดที่ข้างหูเพราะเขาก้มตัวลงมาให้ใบหน้าเราอยู่ในระดับเดียวกัน

 

               "เลิกทำเหมือนไม่แคร์ผมแบบนี้สักทีได้ไหม" เสียงแหบเบาพูดขึ้น นี่ฉันกำลังทำร้ายเขาอีกแล้วงั้นหรอ ไม่ว่าฉันจะทำอะไรก็กลายเป็นว่าฉันทำร้ายความรู้สึกเขาอยู่ตลอด การคบกันของเรามันเหมือนเขาก้าวเข้ามาในชีวิตฉันเพื่อให้ฉันทำร้ายจิตใจเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ฉันไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้ซะหน่อย เพราะฉันเองก็เสียใจไม่น้อยไปกว่าเขาเลย

 

               "ทำไมจะไม่แคร์" ฉันพูดออกไปแล้วเอื้อมมือขึ้นไปจับที่แขนเขาอย่างแผ่วเบา

 

               "แคร์แล้วทำไมถึงทำเหมือนว่าไม่อยากเข้าใกล้ผม ถามอะไรก็ไม่บอก เป็นอะไรก็ไม่บอก" คางมนเลื่อนไปมาเหมือนหาความอบอุ่นจากหัวไหล่ฉัน

 

               "ไม่มีอะไรหรอก อย่าคิดมากสิ" ฉันผละตัวออกจากขนุนแล้วหันหน้ากลับมาเผชิญหน้ากัน "หิวรึยัง เลิกทำหน้าแบบนี้ได้แล้ว" ฉันเอื้อมมือไปดึงจมูกเรียวเล็กแล้วยิ้มให้เขา เรื่องที่ยังไม่เกิดก็เอาไว้ก่อนแล้วกัน ฉันไม่อยากเห็นเขาหน้าหงอยแบบนี้อีกแล้ว

 

               "..."

 

               "อย่าเงียบสิ เดี๋ยววันนี้พาไปกินไอติม"

 

               "ที่ไหน" ในที่สุดก็ตอบ

 

               "อยากไปที่ไหนล่ะ" ฉันเกือบหลุดยิ้มเพราะท่าทางเขาเหมือนเด็กชะมัด พอเอาของกินมาล่อก็ลืมเรื่องที่งอนไปซะสนิท

 

               "ที่ไหนก็ได้ที่มีแค่ผมกับพี่" มือหนาเอื้อมมาจับมือฉันแล้วสอดนิ้วเข้าประสานกัน ส่วนมืออีกข้างประคองเอวฉันไว้ด้านหลัง

 

               "อย่าลืมสิว่าแมงมุมก็อยู่ด้วย คงต้องไปด้วยกันสามคนแล้วล่ะ" ฉันพูด

 

               "จึ" ขนุนจิ้ปาก แสดงสีหน้าเหมือนไม่พอใจ

 

               "ไม่ต้องทำหน้าแบบนี้เลย ไม่เจอเพื่อนตั้งนานเท่าไหร่แล้วน่ะเรา" ฉันเอื้อมมือไปบีบแก้มนุ่ม ลืมไปซะสนิทว่าเมื่อกี้พึ่งพยายามออกห่างจากเขา

 

               "เห้อ... ก็ได้"

 

               "ดีมาก งั้นไปนั่งรอข้างนอก เดี๋ยวกับข้าวเสร็จแล้วจะเรียกมาช่วยยก" ฉันพูดแล้วดันตัวเขาออก

 

               "ไม่เอาอะ จะช่วยทำกับข้าวด้วย"

 

               "ช่วยเกะกะน่ะสิ"

 

               "ดูถูกกันเกินไปแล้วนะ ตอนอยู่กับแม่ก็ทำกินเองออกจะบ่อยตอนแม่กลับบ้านดึก ไม่เชื่อเดี๋ยวโชว์ฝีมือให้ดู" เด็กขี้อวดพูดขึ้น ดวงตาเป็นประกายตอนที่พูด

 

               "งั้นเจียวไข่ละกัน ทำได้ไหม"

 

               "แค่นั้น?" คนตัวสูงขมวดคิ้วเป็นเชิงคำถาม

 

               "แค่นั้นแหละ เดี๋ยวผัดผักบุ้งพี่ทำเอง"

 

               "ก็ได้" พูดจบขนุนก็เดินหันหลังไปเตรียมของเพื่อทำไข่เจียวทันที ฉันมองตามแผ่นหลังหนาด้วยอารมณ์คิดไม่ตกว่าจะเอายังไงต่อดี

 

ปล่อยมันเป็นแบบนี้ไปก่อนแล้วกัน ถ้าแมงมุมยังไม่พูด ฉันก็ไม่ควรคิดมาก

 

.....

 

ฉันเตรียมของเพื่อทำผัดผักบุ้งจนเสร็จหมดแล้ว ขนุนยังคงเดินหาเครื่องปรุงไปมาจนฉันเวียนหัว เนี่ยนะคนที่บอกว่าทำกับข้าวเป็น ผ่านไปสิบนาทีแล้วไข่เจียวยังไม่ได้เจียว ฉันหยุดมองดูท่าทางตั้งใจของเขาจนลืมไปว่าตัวเองตั้งน้ำมันไว้

 

               "เหม็นอะไร" ขนุนหยุดเดินแล้วหันมาถามฉัน

 

               "เฮ้ย" ฉันรีบหันไปปิดแก๊สทันที ดีที่กระทะไม่ไหม้ซะก่อน

 

               "มัวแต่เหม่ออะไรอยู่ครับ หลีกไปก่อนเดี๋ยวผมเอาน้ำมันไปเททิ้งให้" ขนุนเดินเข้ามาแย่งกระทะไปจากมือฉันแล้วเอาไปเททิ้งที่อ่าง ถ้าตัดความขี้นอยด์เอาแต่ใจออกไปได้เขาก็เป็นผู้ใหญ่คนนึงเลย

 

               "คิก" ทันทีที่เขาหันมาฉันก็หลุดขำ เพราะคราบกระทะสีดำเปื้อนอยู่ที่แก้มเขาน่ะสิ

 

               "หัวเราะอะไร หน้าผมมีอะไรติดอยู่หรอ" ขนุนใช้หลังมือพยายามปาดคราบดำออก แต่ยิ่งเช็ดมันก็ยิ่งเลอะ ในห้องครัวไม่มีกระจกเขาก็เลยไม่เห็นว่าตอนนี้ใบหน้าเขาเปื้อนแค่ไหน

 

               "มันเปื้อน มานี่เดี๋ยวเช็ดให้" ฉันดึงแขนร่างสูงเข้ามาใกล้แล้วค่อยๆใช้หลังมือเช็ดแก้มให้เขาเบาๆ ต้องเขย่งเท้าเล็กน้อยถึงจะเอื้อมถึง คนอะไรตัวสูงเป็นบ้า "อยู่นิ่งๆสิ" ฉันบ่นขึ้นเมื่อมือซนเอื้อมมากอดเอวฉันเข้าหาตัว เผลอไม่ได้เลย เทะนู่นเล็มนี่ตลอด

 

               "กลัวพี่ล้มไง" มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์

 

               "เจ้าเล่ห์นักนะ นี่แน่ะ" จากเดิมที่พยายามเช็ดคราบดำออกจากหน้ากลายเป็นถูไปมาให้มันเลอะมากขึ้นกว่าเดิม ชอบแกล้งคนอื่นดีนักต้องโดนแกล้งคืนซะบ้าง

 

               "นี่จะเล่น?" ขนุนทำตาโตพลางจับข้อมือข้างนั้นของฉันไว้

 

               "เปล่า ไม่ได้เล่น เช็ดให้อยู่นี่ไง"

 

               "คิดว่าผมโง่หรอ มานี่" ขนุนยกมือข้างที่ไม่ได้จับมือฉันไปป้ายเอาคราบดำที่ใบหน้าตัวเอง หลังจากนั้นก็พยายามป้ายมันลงมาที่หน้าฉัน ฉันเบี่ยงตัวหลบแต่ก็ไม่พ้นเงื้อมมือหนาเพราะเขายังจับข้อมือฉันไว้อยู่

 

               "อย่านะ ขนุน ... ไม่เล่นนะขนุน" มือหนากระชากตัวฉันเข้าใกล้แล้วกักฉันไว้ในอ้อมกอดด้วยแขนเพียงข้างเดียว มืออีกข้างตั้งท่าจะป้ายมันลงมา

 

               "คนดื้อต้องโดนทำโทษ"

 

               "อย่า"

 

               "ทำอะไรกันน่ะ เสียงดังไปถึงข้างนอก"

 

ผลัก

อยู่ๆแมงมุมก็เดินเข้ามาฉันเลยผลักหน้าอกขนุนออกอย่างอัตโนมัติจนตัวเขาปลิวไปชนเคาท์เตอร์ครัว

 

               "ไม่มีอะไร พี่ทำกับข้าวน่ะ ไปนั่งรอข้างนอกสิ" ฉันพูดออกไปอย่างรวดเร็วราวกับว่ากลัวใครจะมาแย่งพูด

 

               "แล้วนั่นหน้าไปโดนอะไรมา ทำไมเปื้อนแบบนั้น" แมงมุมมองหน้าฉัน พลางเลื่อนสายตาไปมองหน้าขนุนด้วย หลังจากนั้นก็กวาดสายตามองเราสลับกันไปมา

 

               "คราบดำจากกระทะน่ะ เมื่อกี้พี่ทำหม้อไหม้ ขนุนเลยมาช่วย"

 

               "ช่วยจนเลอะเลยเนอะ"

 

               "ห๊ะ"

 

               "ไม่มีอะไร ไปดูทีวีรอนะ" แมงมุมพูดแค่นั้นแล้วหันหลังกลับไป

 

ฟู่ว

เกือบไปแล้ว ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก


...


หลังจากทานข้าวเสร็จ ฉันก็อาบน้ำแต่งตัวแล้วออกมารอขนุนกับแมงมุมที่ห้องรับแขก ตั้งแต่ตอนที่กินข้าวจนถึงตอนนี้ ขนุนกับแมงมุมยังไม่ยอมปริปากคุยกันเลย ทีแรกแมงมุมทำท่าเหมือนไม่อยากไป แต่สุดท้ายพอฉันขอแมงมุมเลยยอมมาด้วย

 

ตอนนี้เราเข้ามานั่งที่ร้านไอติมกันเรียบร้อยแล้ว เป็นร้านไม่ใหญ่ไม่เล็กตกแต่งด้วยต้นไม้สีเขียวประดับประดาห้อยลงมาจากเพดาน วันนี้เป็นวันอาทิตย์คนเลยไม่เยอะเหมือนวันธรรมดา เพราะปกติจะมีแต่นักศึกษาเต็มไปหมด เมื่อก่อนฉันมากับไอ้พากับไอ้ปลาบ่อย

 

                    "สั่งอะไรดีคะ" พนักงานเดินมายื่นเมนูให้พวกเราทั้งสามคน แมงมุมนั่งติดกับฉัน ส่วนขนุนนั่งฝั่งตรงข้ามฉัน

 

                    "Red Velvet ที่นึงค่ะ มุมเอาไร" ฉันสั่งของตัวเองแล้วหันไปถามแมงมุม

 

                    "Strawberry เพิ่มวิปครีม" แมงมุมพูด ยังกินรสเดียวเหมือนเดิมเลยตั้งแต่เล็กจนโต

 

                    "แล้วคุณผู้ชายล่ะคะ" พนักงานหันไปถามขนุนเพื่อรอจดออร์เดอร์

 

                    "กินไรดีอะ พี่สั่งให้ผมหน่อยสิ" ขนุนเงยหน้าจากเมนูขึ้นมาถามฉัน

 

                    "เอ่อ ชอบกินอะไรก็สั่งสิ พี่จะไปรู้ได้ไงว่านายอยากกินอันไหน" ฉันพูด

 

                    "งั้นเอาดาร์กช็อคโกแลตไหมคะ พึ่งมาใหม่วันนี้เอง" พนักงานเสนอ

 

                    "เขาไม่กินช็อคโกแลต...ค่ะ" "ขนุนไม่กิน" อยู่ๆฉันกับแมงมุมก็พูดขึ้นพร้อมกัน เราสองคนหันมองหน้ากันทันที ฉันจำได้ว่าขนุนไม่ชอบกินช็อคโกแลตตั้งแต่เด็ก แมงมุมก็คงจะจำได้เหมือนกันเลยเผลอพูดออกไป

 

                    "เอาชาไทยแล้วกันครับ" พอฉันกับแมงมุมเงียบ ขนุนเลยตอบพนักงานแล้วยื่นเมนูคืนให้ ทำไมฉันถึงทำตัวไม่ถูกขนาดนี้นะ

 

                    "ยังจำได้อยู่หรอไอ้มุม" ขนุนเอ่ยถามแมงมุม นี่คงเผลอตัวจนลืมไปว่าตัวเองโกรธขนุนอยู่สินะ

 

                    "ไม่ได้อยากจำนักหรอก" แมงมุมพูดพลางเบือนหน้าออกไปนอกหน้าต่าง

 

                    "ผมต้องทำยังไงถึงจะง้อน้องสาวพี่ให้สำเร็จเนี่ย" ขนุนหันมาถามฉันขำๆ

 

                    "เอ่อ.. ไม่รู้สิ อมยิ้มมั้ง ตอนเด็กๆมุมชอบกินอมยิ้ม ซื้อมาง้อก็หายแล้วนี่" ฉันพูด

 

                    "ไม่เอาไม่ใช่เด็ก" คนเสียงเล็กข้างกายฉันยกมือขึ้นกอดอกแล้วพูดปฎิเสธ ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยความเอาแต่ใจเนี่ย

 

                    "แล้วจะให้กูง้อไง ไหนบอกมา" ขนุนพูด

 

                    "ก็ไม่ไง กูไม่ได้สำคัญอะไรกับพวกมึงอยู่แล้วนี่"

 

                    "ใครบอกว่าไม่สำคัญ ไม่สำคัญกูจะมาง้อมึงให้เมื่อยปากหรอ"

 

                    "ทีเมื่อวานกับผู้หญิงคนนั้นอะไม่เมื่อย ใช้ปากเต็มที่เลยมั้ง"

 

                    "ไอ้มุม"

 

                    "ทำไม หรือไม่จริง" ฉันนั่งฟังสองคนนี้ทะเลาะกันเหมือนได้ย้อนเวลาไปตอนเด็กๆ สองคนนี้ทะเลาะกันทุกวันจนฉันชิน เมื่อก่อนฉันออกจะรำคาญเสียงแว๊ดๆๆนี่ด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้ฉันกลับรู้สึกเหมือนเราได้กลับมาเป็นเหมือนเดิมกันอีกครั้ง อยู่ๆภาพที่ฉันอาบน้ำให้เด็กสองคนนี้ก็แว๊บเข้ามาในหัว ฉันแทบไม่อยากจะเชื่อว่าฉันจะมาคบกับเด็กที่ฉันอาบน้ำถูสบู่ให้เมื่อไม่นานมานี้

 

                    "ไอศกรีมสามที่มาเสิร์ฟแล้วค่ะ" พนักงานคนเดิมเดินกลับมาแล้วเอ่ยขัดขึ้น เราสามคนเลยหันไปสนใจไอศกรีมแทน

 

                    "คิก" อยู่ๆแมงมุมก็หัวเราะออกมา ฉันกับขนุนหันไปมองแมงมุมอย่างงงๆ

 

                    "หัวเราะอะไร" ขนุนถามเสียงห้วน

 

                    "แกล้งมึงสนุกดี กูหายโกรธมึงตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว" อ้าว

 

                    "ไอ่เหี้ย กูก็อุตส่าห์ง้อ"

 

                    "กูแค่ไม่ชินที่เพื่อนไปมีแฟน แต่พอเมื่อคืนนอนคิดดูดีๆแล้ว มันก็เป็นเรื่องส่วนตัวของมึง กูไม่มีสิทธิ์ไปยุ่ง ทั้งมึง ไอ้กัส แล้วก็ไอ้ทิ ทุกคนก็ต่างมีชีวิตเป็นของตัวเอง" แมงมุมพูดไปเขี่ยไอศกรีมไป ฉันเดาไม่ออกจริงๆว่าตอนนี้แมงมุมกำลังคิดอะไรอยู่ พูดไปพูดมาอยู่ดีๆก็ทำหน้าจ๋อยซะงั้น

 

                    "กูบอกมึงแล้วไงว่ากูไม่ได้เป็นอะไรกับผู้หญิงคนนั้น" ขนุนพูด

 

                    "แต่ถ้าวันนึงมึงมีแฟน สัญญาได้ไหมว่ากูต้องสำคัญกว่าแฟนมึง" ฉันชะงักมือที่กำลังจะตักไอศกรีมเข้าปาก พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นสายตาของขนุนที่เต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน เขาหันมามองหน้าฉันแวบนึงก่อนที่จะก้มลงตักไอศกรีมต่อ "ไม่ได้สินะ" แมงมุมพูด

 

                    "อืม ถ้าเป็นเรื่องนี้กูคงทำให้ไม่ได้ว่ะ" ขนุนพูดโดยที่เงยหน้าขึ้นมาสบสายตากับฉัน เหมือนเขากำลังบอกฉันอยู่กลายๆว่าฉันสำคัญที่สุดสำหรับเขา

 

                    "กูรู้อยู่แล้วแหละ ไอ้กัสกับไอ้ทิก็คงจะพูดเหมือนมึง กูไม่โกรธหรอก แดกๆไปไม่ต้องคิดมาก" แมงมุมพูดแล้วตักไอศกรีมคำโตเข้าปากทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉันควรจะถามเรื่องนี้ออกไปตรงๆดีไหม ฉันทนไม่ไหวแล้วเหมือนกันกับสถานการณ์อันน่าอึดอัดแบบนี้ คืนนี้ฉันจะถามออกไปให้รู้เรื่อง ฉันตัดสินใจแล้ว

 

....

 

หลังจากที่ออกมาจากร้าน แมงมุมก็ชวนขนุนมาที่ห้องของเด็กกัส ฉันเลยต้องติดสอยห้อยตามมาด้วย สุดท้ายก็มานั่งจิ้มโทรศัพท์ไปมาอยู่ที่โซฟาหน้าทีวี ส่วนแมงมุมก็แยกตัวไปเล่นเกมกับเด็กกัสในห้อง ตอนนี้เลยเหลือแค่ฉันกับขนุนที่นั่งอยู่ข้างนอก

 

                    "เป็นไรรึเปล่า เงียบตั้งแต่อยู่ที่ร้านแล้ว" ขนุนเขยิบเข้ามานั่งใกล้ฉันแล้วถามขึ้น ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบนึงก่อนที่จะก้มเล่นโทรศัพท์ต่อ

 

                    "เปล่า ง่วงนิดหน่อย" ฉันตอบ

 

                    "นอนไหม เดี๋ยวให้หนุนตัก ขนุนพูดพลางเอื้อมมือมาจับมือฉันไปกุมไว้ ฉันส่ายหน้าให้เขาเบาๆ "ไหนบอกง่วง"

 

                    "ง่วงแต่ไม่ได้อยากนอน"

 

                    "เบื่อหรอ" ขนุนถามพลางลูบมือฉันเล่นไปมา ตาเล็กกระพริบขึ้นลงเหมือนเด็กไร้เดียงสา

 

                    "อยากกินน้ำผลไม้ ไปซื้อให้หน่อยสิ"

 

                    "หืม ทำไมอยู่ๆอยากกิน" ขนุนทำหน้าสงสัย เพราะปกติฉันไม่เคยบ่นอยากกินอะไรแบบนี้

 

                    "ก็มันอยากกิน ไปซื้อให้หน่อยสิ ซื้อขนมมาเผื่อแมงมุมเยอะๆด้วยนะ" ฉันพูดพลางดึงมือตัวเองออกมาเพื่อหยิบเงินในกระเป๋าให้เขา

 

                    "ผมจ่ายเอง แค่นี้ผมเลี้ยงได้ แล้วก็เลี้ยงพี่ได้ตลอดชีวิตเลยด้วย" ขนุนก้มลงมากระซิบฉันใกล้ๆจนฉันต้องย่นคอหนีเพราะมันจักจี้

 

                    "ให้มันจริง" ฉันอมยิ้มแล้วยัดตังใส่มือเขา "รีบไปได้แล้ว"

 

                    "ครับ รอนี่นะอย่าซน" ดูพูดเข้า ทำเหมือนฉันเป็นเด็กอีกแล้ว

 

                    "อืม รีบมานะ"

 

....

 

หลังจากที่ขนุนออกจากห้องไป ฉันก็ล้วงโทรศัพท์ออกมาโทรหาไอ้ปลาทันที ที่จริงฉันไม่ได้อยากกินน้ำผลไม้อะไรขนาดนั้นหรอก ฉันแค่อยากโทรหาไอ้ปลา แต่ถ้าขนุนอยู่ด้วยฉันคงพูดอะไรไม่ได้มาก

 

                    [ฮัลโหล ว่าไงชะนี]

 

                    "มึงทำงานไหมวันนี้"

 

                    [วันอาทิตย์กูหยุดอิเวงง] มันลากเสียงยาว

 

                    "งั้นมาหากูหน่อยดิ"

 

                    [ที่ไหน]

 

                    "ห้องเด็กกัส"

 

                    [ไปทำไรที่นั่น เฝ้าผัว?]

 

                    "แมงมุมมาเล่นเกม"

 

                    [น้องมึงมาหรอ]

 

                    "อืม ตกลงจะมาไหม"

 

                    [แล้วให้กูไปทำซากอะไร คนก็อยู่เยอะแยะ เหงาหรอ]

 

                    "อืม ซื้อเบียร์มาด้วย"

 

                    [ถามจริง]

 

                    "อืม"

 

                    [เชี่ย ประหลาดชิบหาย]

 

                    "ทำไม กูกินไม่ได้?'

 

                    [แปลก นี่มึงมีเรื่องเครียดอยู่ใช่ไหมถึงอยากแดก]

 

                    "ประมาณนั้น ไว้กูเล่าให้ฟัง รีบมา"

 

                    [เออๆ ให้กูเรียกไอ้พาไปด้วยไหม]

 

                    "ตามใจ"

 

                    [งั้นเดี๋ยวกูให้มันมารับ ผู้หญิงบอบบางแบบกูแบกเหล้าขึ้นลิฟท์ไม่ไหว]

 

                    "อืม"

 

.....

 

[ขนุน บรรยาย]

 

คนตัวเล็กที่ใช้ผมลงไปซื้อน้ำผลไม้ตอนนี้หลับอยู่บนโซฟาไปเรียบร้อยแล้ว ทีเมื่อกี้บอกว่าไม่อยากนอน ผมเลยเดินเอาของไปเก็บแล้วกลับมายืนมองร่างบางที่นอนอยู่ ค่อยๆประคองไหล่เธอขึ้นเล็กน้อยแล้วแทรกตัวเข้าไปนั่งที่โซฟาเพื่อให้เธอหนุนตักเป็นหมอนแทน นอนแบบนั้นก็เมื่อยตายพอดี

 

ผมค่อยๆใช้มือเกลี่ยปรอยผมที่ปรกหน้าเธออยู่ออกอย่างแผ่วเบา ริมฝีปากสีชมพูอ่อนเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนที่จะนิ่งไป ผมกวาดสายตามองใบหน้าคมที่มีขนตายาวสวยอย่างหลงไหล ใบหน้าเรียวเล็กที่เข้ารูปทำให้ผมอยากแนบริมฝีปากลงไปเก็บความหอม

 

หลับไปแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ผมเห็นใบหน้าเธอมีความกังวลออกมาตั้งแต่เช้าแล้ว พอถามเธอก็ไม่ยอมบอกว่าเป็นอะไร แต่ผมดูเธอออก ต้องมีเรื่องอะไรที่กวนใจเธออยู่แน่ๆถึงได้เป็นแบบนี้ แล้วผมต้องรู้ให้ได้ว่ามันคือเรื่องอะไรกันแน่

 

ออด~~~~

เสียงกดกริ่งดังขึ้นที่หน้าห้อง

 

                    "ไอ้หนุน เปิดประตูให้กูหน่อย" ไอ้กัสตะโกนออกมาจากห้อง ผมไม่อยากกระดุกกระดิกตัวด้วยซ้ำเพราะกลัวคนที่หลับอยู่จะตื่น แต่ไอ้กัสกับไอ้มุมมันเล่นเกมอยู่ เลยกลายเป็นผมที่ต้องเดินไปเปิด ผมค่อยๆยกร่างเล็กขึ้นอีกครั้งแล้ววางลงอย่างเบามือก่อนที่จะเดินมาเปิดประตู

 

แกร๊ก

มาทำไมวะ

 

ผมเซ็งทันทีที่เปิดประตูออกมาแล้วเจอหน้าไอ้พี่พายุที่ยืนอยู่ข้างๆพี่ปลา ด้านหลังเป็นไอ้ทิ ในมือมันยกลังเบียร์หนึ่งลัง ไม่รู้ว่าเอามาทำไมแล้วตามมาที่นี่ได้ไง

 

                    "ขนุนก็มาด้วยหรอ" พี่ปลาเอ่ยทัก

 

                    "ครับ" ผมตอบแล้วหลีกทางให้พวกเขาเข้ามา

 

                    "ไอ้เหนืออะ" พี่ปลาหันมาถาม

 

                    "หลับอยู่ครับ"

 

                    "อ้าว แล้วบอกให้ซื้อเบียร์มา หนีกูไปหลับซะงั้น" พี่ปลาบ่น บอกให้ซื้อเบียร์งั้นหรอ พี่เหนือเนี่ยนะจะกินเบียร์ เข้าใจผิดรึเปล่าวะ

 

                    "พี่เหนือบอกว่าจะกินหรอครับ"

 

                    "อื้ม มันบอกให้พี่ซื้อมา กะทิวางไว้ตรงนี้แหละ" พี่ปลาชี้ไปที่โต๊ะที่วางอยู่กลางห้อง

 

                    "เหนืออยู่ไหน" ไอ้พี่พาหันมาถาม

 

                    "โซฟาห้องรับแขก ยังไม่ต้องปลุก ให้เธอนอนก่อน" ผมพูด ไอ้พี่มันจ้องหน้าผมเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่างแต่ก็เงียบไป

 

                    "มาแล้วหรอ" เสียงเล็กดังขึ้นพร้อมกับพี่เหนือที่เดินออกมาจากห้องนั่งเล่น รีบตื่นมาทำไมวะ ผมกะจะไล่ไอ้พี่พวกนี้กลับไปอยู่แล้วเชียว เรื่องอะไรจะเอาเบียร์มาให้พี่เหนือของผมกิน ซื้อมาบังคับกันซะมากกว่า ต้องเป็นพี่ปลาที่อยากกินแน่ๆ พี่เหนือของผมไม่ใช่คนขี้เมาขนาดนั้น

 

                    "เออ บอกให้กูซื้อมาแล้วหลับอีเวร" ผมหันมองหน้าพี่เหนือเพื่อรอฟังว่าเธอจะปฎิเสธไหม

 

                    "ไปนั่งห้องรับแขกรอสิ เดี๋ยวกูไปเอาแก้วแปป" ผิดคาด เรื่องจริงว่ะ พี่เหนือของผมเนี่ยนะอยากกินเบียร์กลางวันแสกๆ

 

.............


อิพี่มันจะเมาแล้ว 555555



ทุกคนพากันไม่ชอบเจ้ามุมกันหมดแล้ววว อย่าพึ่งแอนตี้น้องนะคะ น้องมีเหตุผลลลล 555 เดี๋ยวมีเฉลยใน EP หน้าจ้าาาา 



ถ้าชอบเรื่องนี้กันไรท์ก็ขอกำลังใจคนละนิดละหน่อยน้าา ขอบคุณค่าาา


ปล. ตอนนี้ไม่มีสปอยล์ให้ แต่จะบอกว่า แต่ง NC 2 ให้เสร็จแล้ว กรี๊ดดดด 


อดใจรอ NC กันไม่ไหวแล้วล่ะซี่ 

ดังนั้น คอมเมนต์เป็นกำลังใจให้กันหนักๆเลยน้าาาา ช่วงนี้ก็กินมาม่ารอกันไปก่อน ฮิ้วววว (13/09/2018)



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 150 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

488 ความคิดเห็น

  1. #464 numkingba (@king060738) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 23:29
    สนุกมากคะ
    #464
    0
  2. #458 sopana23 (@sopana23) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 12:43
    ทำงานประจำด้วย ต้องเจียดเวลาขนาดใหนถึงเขียนนิยายได้
    #458
    1
    • #458-1 FareeyaWriter (@mybearpp) (จากตอนที่ 41)
      13 มีนาคม 2563 / 10:05
      ใช่ค่าาา แต่ไรท์จะพยายามหาเวลามาลงนิยายให้อ่านอย่างสม่ำเสมอนะคะะะ
      #458-1
  3. #431 White-Lie (@686226) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 12:34
    ชอบค่ะอ่านไม่หยุดเลย

    ยิ้มตลอด​ และชิบค่ะ​ ชิบให้ทิมุมได้กัน
    #431
    0
  4. #421 Jl_Imsii (@Jl_Imsii) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 13:02
    ติดงอมแงมวางไม่ลงอ่า
    #421
    0
  5. #296 sky pink (@sky_red) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 15:10
    คิดว่ามุมชอบทิ ไม่ได้ชอบขนุนนะ
    #296
    0
  6. #279 comtoontrans (@comtoontrans) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 17:01
    อือหือไม่ได้อ่านหลายวัน

    ไปไกลแระ
    #279
    0
  7. #276 F_Dc1412 (@F_Dc1412) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 06:10
    คิดว่าแมงมุมชอบทิเเน่เลยจากการอ่านเรื่อฃมาทั้งหมดเเล้ว ไรท์ไม่ใช่คนใจร้ายเท่าไหร่ ตอนเด็กๆอาจจะชอบขนุนเเต่โตมาดูอะไรเป็นใจให้ลงล็อคที่กะทิมากกว่า
    ปล.อยากแก้คำให้ไรท์ค่ะ สปอยล์ เครื่องสำอาง Strawberry ต่างหาก ช็อค
    #276
    0
  8. #264 0873513289 (@0873513289) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 15:18
    เเมงมุมชอบทิหรออ หรือจะขนุนเอ๊ะๆๆๆๆๆ
    #264
    0
  9. #263 pcyckk (@-cheezeeck-) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 00:17
    อะไรยังไงครัชชชชช
    #263
    0
  10. #261 naphalai41 (@naphalai41) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 01:38
    ว่าแล้ว
    #261
    0
  11. #260 annjaijai (@annjaijai) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 23:09
    อย่ามาม่านะ
    #260
    0
  12. #259 pcyckk (@-cheezeeck-) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 22:47

    ไม่นะะะมุมอย่ามาชอบน้องหนุนนะะะะ ไม่อยากกินมาม่าาาา
    #259
    0
  13. #258 0642413700 (@0642413700) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 22:45

    สงสัยจะได้กินมาม่าอีกแล้ว
    #258
    0
  14. #257 comtoontrans (@comtoontrans) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 07:34
    ไรท์ไม่เอานะ ให้มุมมันไปชอบอิกะทิโน้นนนนนนนนนนน
    ม่ายเอามาม่า

    อยากกินแต่อ้อยยอมอ้วน5555
    #257
    0
  15. #255 KittyNice (@KittyNice) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 23:25
    กำลังหวาน มาแนวนี้ไม่ชอบใจแระ รอจบก่อนค่อยอ่านต่อดีกว่า อ่านแล้วอึดอัด หงุดหงิดด้วยบอกเลย ขอโทษน้าาา
    #255
    0
  16. #254 pcyckk (@-cheezeeck-) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 23:22

    น้องมุมชอบใครรรรรรร เราเดากะทิ-.-
    #254
    0
  17. #253 0642413700 (@0642413700) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 23:18

    แมงมุมชอบขนุนป่าวเนี่ย
    #253
    0