[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 40 : EP.39 เด็กอ้อนเมีย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,447
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 207 ครั้ง
    1 มี.ค. 62

EP.39 เด็กอ้อนเมีย

    


[ ขนุน X น้ำเหนือ ]



ฉันขับรถไปหันมองนาฬิกาหน้ารถไปไม่รู้รอบที่เท่าไหร่ ออกจากห้องไอ้พามาก็เกือบทุ่ม กว่ามันจะยอมกินข้าวกินยาแล้วหลับได้เล่นเอาฉันแทบหมดแรง ไหนจะท่าทางประชดประชันน่าปวดหัวของมันนั่นอีก ถ้ามันเป็นผู้หญิงฉันคงคิดว่ามันเป็นไข้ทับฤดูไปแล้ว ก็อาการแบบนั้นน่ะ มันอาการของผู้หญิงที่เมนส์มาชัดๆเลย

 

ฉันไม่ได้รีบไปซื้อของขวัญที่ไหนหรอก...ฉันกลับมาบ้านตัวเองในรอบหลายเดือน พอถึงก็รีบกอดแม่ให้ชื่นใจแต่ยังไม่หายคิดถึงก็ต้องรีบวิ่งขึ้นมาบนห้องเพื่อมาเอาของอะไรบางอย่างที่เก็บไว้ตั้งนานไม่ได้ให้เจ้าของ

 

ฉันกลับมาเอาเลโก้นั่นไงล่ะ

 

เลโก้ที่ฉันไม่ได้ให้ขนุนตั้งแต่ที่เขายังเด็ก ที่กล่องมีฝุ่นจับนิดหน่อยแต่พอเช็ดออกมันก็กลับมาใหม่เหมือนเดิม ถึงแม้ว่ากระดาษห่อของขวัญสีมันจะซีดเล็กน้อยแต่มันก็มาจากฝีมือฉันทั้งหมด ขนุนคงคิดไม่ถึงหรอกว่าฉันยังจำสิ่งที่เขาชอบตั้งแต่เด็กได้ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะงอนไปแล้วหรือยัง

 

ฉันอยู่กับแม่ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำก็ต้องรีบกลับ เพราะกว่าจะขับรถไป-กลับก็ถึงที่นู่นเกือบๆเที่ยงคืนพอดี ถ้ารถติดอาจจะทำให้ไปถึงที่นู่นไม่ทันเที่ยงคืน ฉันเลยต้องรีบไงล่ะ นี่ก็ยอมบาปโกหกแม่ไปทีนึงแล้วว่ากลับมาเอกสารสำคัญ ถ้าเกิดฉันบอกแม่ว่ากลับมาเอาของขวัญให้ขนุนแม่คงสงสัยซักไซ้ฉันไม่เลิก แถมก่อนออกมายังฝากฉันอวยพรขนุนแทนแม่อีก ย้ำหนักย้ำหนาว่าให้ดูแลน้องดีๆ ไอ้คนที่แม่เรียกว่า น้อง มันไม่มีอะไรให้น่าห่วงเลยสักนิด คนที่น่าห่วงควรจะเป็นลูกสาวของแม่มากกว่า แม่ไม่รู้เลยว่าส่งอ้อยเข้าปากช้างไปแล้ว ไม่สิ ส่งช้างไปกินอ้อยต่างหาก แม่นะแม่

 

ยังดีที่โชคช่วย การจราจรวันนี้ไม่ติดมาก แต่ฉันก็ถึงที่นี่ด้วยเวลาอันเฉียดฉิว อีกสิบนาทีจะเที่ยงคืน ฉันไม่ได้โทรถามใครทั้งนั้นว่าขนุนอยู่ไหน แต่ดูจากที่ยัยแมงมุมน้องสาวฉันเช็คอินด้วยสเตตัสติดนอยด์ที่ฉันไม่ค่อยเข้าใจ ก็เลยรู้ว่าพวกเขามากันที่นี่ ฉันพึ่งรู้จากแม่ว่าแมงมุมนั่งรถเข้าเมืองมาคนเดียว ถ้ารู้ก่อนฉันคงไปรับมันมาด้วย ส่วนคืนนี้แมงมุมคงต้องค้างที่ห้องฉันแล้วแหละเพราะไม่มีรถให้กลับแล้ว ยัยน้องสาวตัวดีไม่คิดจะโทรหาฉันเลยหรือไง อุตส่าห์เข้าเมืองมาทั้งที

 

ตอนนี้ฉันเข้ามาในผับกึ่งบาร์นี่เรียบร้อยแล้ว สายตากวาดมองไปทั่วเผื่อว่าจะเจอไอ้เด็กพวกนั้นไม่คนใดก็คนหนึ่ง แต่กลับไร้วี่แวว ไปนั่งกันอยู่มุมไหนนะ

 

ปึก

 

               "อ๊ะ"


อยู่ๆก็มีคนเดินเซมาชนฉันอย่างจังจนฉันกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว ชายที่ใส่หมวกแก๊บที่ชนฉันเมื่อกี้ทำท่าเหมือนจะคว้าฉันไว้แต่ก็ไม่ทัน เลยทำให้หลังฉันกระแทกเข้ากับบาร์อย่างจัง เจ็บชะมัด ยิ่งวันนี้ใส่เดรสปาดไหล่แขนยาวซะด้วย

 

               "ขอโทษครับ เป็นอะไรมากไหม" พอเขาเดินเข้ามาถึงตัวฉันก็รีบพยุงร่างฉันขึ้นทันที

 

               "ไม่เป็นไรค่ะ" ฉันเหยียดกายยืนขึ้นด้วยขาทั้งสองข้างโดยมีเขาช่วยพยุง รองเท้าส้นสูงที่ใส่มาตั้งแต่เช้ามันสูงมากเลยทำให้ฉันประคองตัวเองลำบาก ดีที่ขาไม่พลิกอีก งั้นคงต้องหยุดเดินแบบกันพอดี

 

               "ขอโทษจริงๆครับ พอดีเพื่อนเมา" ฉันเงยหน้ามองเขาพลางผละตัวออกมาเพื่อเว้นระยะห่างเลยเห็นว่ามีผู้หญิงคนนึงยืนโงนเงนอยู่ข้างเขา เธอใส่เดรสสั้นสีแดงหันหน้าไปอีกทาง

 

               "ไม่เป็นไรค่ะ คุณไปดูแลเพื่อนคุณเถอะค่ะ ดูท่าจะไม่ไหวแล้ว" ฉันพูด

 

               "หน้าคุณคุ้นๆนะครับ เหมือนผมเคยเห็นที่ไหน เป็นดาราหรือเปล่า" ชายตรงหน้าทำท่าครุ่นคิด

 

               "หน้าฉันโหลมั้งคะ ถ้าไม่มีอะไรฉันขอตัวก่อนนะคะ" ฉันพูดแล้วพยายามเดินเลี่ยงเขาออกมา แต่ยังไม่ทันได้เดินผ่าน ผู้หญิงที่ยืนโงนเงนเมื่อกี้ก็หันหน้ามาทางฉันซะก่อน นี่มัน...

 

ยัยฟ้า ทำไมถึงเมาขนาดนี้

 

เอ๊ะ เดี๋ยวนะ แล้วยัยนี่เจอกับขนุนหรือเปล่า ฉันพลาดอะไรไปไหม อย่าบอกนะว่ามันมายุ่งกับขนุนตอนที่ฉันไม่อยู่อีกน่ะ

 

               "อ้าว พี่เหนือคนสวยนี่เอง" ยัยนั่นยิ้มให้ฉันทั้งๆที่ตาปรือจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่ ผู้ชายคนนั้นเลยเดินเข้าไปประคองนางไว้

 

               "ไปก่อนนะคะ" ฉันหันไปบอกผู้ชายคนนั้นแทนเพราะไม่อยากจะเสวนากับยัยนี่

 

               "จะรีบไปไหนล่ะคะ คนนึงไปอีกคนนึงมาหรอ" ใครมาวะ แล้วใครไป ยัยนี่พูดอะไรฉันไม่เห็นเข้าใจเลย สงสัยจะเมา

 

               "ฉันรีบ หลีกไป" ฉันพูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นักเพราะยัยนี่เดินมาดักหน้าขวางทางฉันไว้ ทางมันแคบอยู่แล้วเพราะมีคนยืนเบียดกันอยู่เยอะ ทางเดียวที่ฉันไปได้ก็คือยัยนี่ต้องหลบให้ฉันเดินฝ่าออกไป

 

               "มารีบตอนนี้ก็สายไปแล้วมั้ง" ยัยนี่เหยียดยิ้มให้ฉันอีกครั้ง อะไรของมันวะ กินยาไม่ยอมเขย่าขวดหรือไง

 

               "ไปเถอะ" ผู้ชายคนนั้นพูดแล้วรั้งร่างยัยฟ้าให้เดินตามไป ส่วนยัยนั่นก็คอพับคอตกเหมือนคนไร้สติ ก่อนไปผู้ชายคนนั้นพยักหน้าให้ฉันเล็กน้อย เขาเป็นผู้ชายที่หล่อเหลาเอาการคนนึงเลยล่ะ อย่าบอกนะว่ามาตกหลุมยัยฟ้านี่ เสียดายตาย

 

               "ส่วนคืนนี้นะครับ ได้ข่าวมาว่าเป็นวันเกิดของพ่อหนุ่มน้อยสุดหล่อออร่าที่สุดในบาร์ของเราวันนี้ ผมจะเล่นเพลง Happy Birthday ให้เป็นของขวัญแล้วกันนะครับ ทุกคนช่วยกันร้องหน่อยครับ" สิ้นเสียงประกาศ เสียงดังเซ็งแซ่กลายเป็นเงียบสนิท สปอร์ตไลท์ส่องไปที่มุมๆหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นเจ้าของวันเกิดที่นักร้องคนนั้นพูดถึง

 

อ๊ะ นั่นไอ้เด็กกัสนี่ ส่วนคนตรงข้ามที่เห็นแต่แผ่นหลังฉันเดาก็รู้ว่าใคร ว่าแต่ทำไมเหลือกันแค่สองคนล่ะ กะทิกับแมงมุมไปไหน

 

ฉันก้มลงมองนาฬิกาข้อมือก็เห็นว่าอีกสามนาทีจะเที่ยงคืนแล้ว เสียงดนตรีคลอเบาๆกับเสียงนักร้องดังขึ้นพร้อมกับฉันที่ก้าวเดินมายังจุดที่เขานั่งอยู่ มือถือกล่องของขวัญแน่น ฉันยืนอยู่หลังคนที่มุงดู รอจนกระทั่งเสียงเพลงจบลง มันยังไม่ถึงเที่ยงคืนซะทีเดียว ตอนนี้ขนุนกำลังเป็นจุดสนใจ ฉันเลยคิดว่ารอคนเลิกให้ความสนใจหลังจากที่เพลงจบฉันค่อยเข้าไปหาเขา

 

แต่คนที่นั่งหันหลังมาทางนี้กลับนั่งนิ่งสนิท ไม่กล่าวขอบคุณที่นักร้องร้องเพลงให้ ไม่สนใจคนรอบข้างที่กล่าวอวยพรเลยด้วยซ้ำ ทำไมเสียมารยาทจังนะเจ้าเด็กคนนี้ ผงกหัวให้คนอื่นบ้างก็ยังดี

 

กึก กึก

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นพร้อมกับขาเรียวยาวที่ก้าวเข้าไป กล่องของขวัญถูกยื่นไปตรงหน้าขนุน ฉันยืนอยู่หลังโซฟาตัวที่เขานั่งอยู่ เขามองมันนิ่งพักนึงก่อนที่จะหันหน้ากลับมามองยังฉันที่ยิ้มให้เขาอย่างสดใส

 

ปึก

มือหนาปัดกล่องของขวัญจนมันตกลงที่โซฟา ฉันตกใจจนหุบยิ้มลงอย่างอัตโนมัติ ทำไมเขาทำแบบนี้ล่ะ ฉันทำอะไรผิด หรือว่าเขาโกรธที่ฉันมาช้า

 

               "ทำไมมาเอาป่านนี้" หน้านิ่งไร้ความรู้สึกจ้องมองฉันด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ฉันยืนแข็งเป็นหินทำตัวไม่ถูก หน้ามันชาไปเกือบครึ่งเพราะสิ่งที่เขาทำเมื่อกี้ นี่ผลตอบแทนของการที่ฉันขับรถไปกลับเกือบห้าชั่วโมงเพื่อเอาสิ่งนี้มาให้เขางั้นหรอ

 

               "ไปเอาของขวัญมาให้นี่ไง" ฉันพูดพลางเหลือบมองกล่องที่วางแหมะอยู่บนโซฟา ถ้ามันตกลงพื้นฉันคงเฟลกว่านี้อีกหลายเท่า แค่นี้ฉันก็เฟลมากแล้ว

 

               "ไม่รู้หรอว่าผมต้องการพี่มากกว่าของขวัญบ้าอะไรนั่นอีก" ขนุนพูดขึ้นเสียงดังลั่นจนคนรอบข้างหันมามอง รวมทั้งเด็กกัสที่ตอนนี้เหมือนใบ้กินไปแล้ว

 

               "ของขวัญบ้างั้นหรอ" เขาเรียกมันว่าของขวัญบ้า ฉันต่างหากล่ะที่บ้าที่โง่ขับรถไปตั้งไกลเพื่อให้เขามาทำร้ายความรู้สึกกันแบบนี้ "ไม่อยากได้ก็ไม่ต้องเอา ฉันจะเอาไปทิ้ง" ฉันกัดริมฝีปากตัวเองแน่นเพื่อกลั้นไม่ให้น้ำแห่งความอ่อนแอมันไหลออกมา เดินอ้อมโซฟาเข้าไปหยิบกล่องแล้วกระทืบเท้าออกมาจากตรงนั้นทันที

 

หมับ

 

               "จะไปไหน" ยังก้าวออกมาไม่ถึงห้าก้าวด้วยซ้ำ ขนุนคว้าแขนฉันไว้อย่างแรง มันเจ็บ แต่เจ็บไม่เท่าสิ่งที่เขาพูดกับฉันหรอก

 

               "เอาไอ้ของขวัญบ้านี่ไปทิ้งไง" ฉันตะโกนใส่หน้าเขา ใบหน้าแดงก่ำที่ดูก็รู้ว่าเมา บวกกับกลิ่นเหล้าหึ่งที่ไม่รู้ว่าเขาดื่มไปเยอะแค่ไหนแล้วยิ่งทำให้ฉันรู้สึกโมโห

 

               "อะไร"

 

               "..."

 

               "ผมถามว่าในกล่องนั้นมีอะไร"

 

               "สนใจด้วยหรอ ไม่อยากได้นี่" ฉันพูดพลางพยายามบิดแขนตัวเองออก

 

               "บอกเมื่อไหร่ว่าไม่อยากได้" ขนุนใช้มืออีกข้างพยายามดึงกล่องของขวัญไปจากฉัน แต่ฉันมือไวกว่าเลยเอามันไปซ่อนไว้ด้านหลังตัวเองแทน "ให้ไม่ใช่หรอ" เขาพูด

 

               "ไม่อยากได้ก็จะเอาไปทิ้ง"

 

               "พูดไม่รู้เรื่อง" เขามองฉันตาขวาง

 

               "ใครกันแน่ทะ..." พูดยังไม่ทันจับขนุนก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวฉันแล้วอุ้มฉันลอยวืดขึ้นจากพื้นท่ามกลางสายตาผู้คนที่มองมานับไม่ถ้วน "ปล่อย ปล่อยฉันลง" ฉันดิ้นขาทั้งสองข้างไปมาแต่ร่างสูงกลับไม่ยอมปล่อย พาฉันเดินกลับมาที่โซฟาเหมือนเดิมแล้วนั่งลง กลายเป็นว่าตอนนี้ฉันนั่งแหมะอยู่ที่ตักขนุนโดยที่มีแขนทั้งสองข้างกักตัวฉันไว้ในอ้อมกอด

 

               "เลิกดิ้นได้แล้ว ทำผิดแล้วยังจะดื้อ ทำผิดแล้วยังจะไม่ง้ออีก!" สายตาคมจ้องหน้าฉันอย่างโกรธเคือง ไม่ใช่สิ สายตาที่งอนเหมือนเด็กน้อยแสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัด อย่าบอกนะว่าที่ทำลงไปทั้งหมดนี่คืองอนที่ฉันมาช้า

 

               "ก็หัดฟังที่คนอื่นพูดบ้างสิ!!" ฉันเลิกดิ้นแล้วพูดกับเขา ตอนนี้ใบหน้าเราห่างกันแค่เพียงไม่กี่คืบ แถมมือหนายังโอบแผ่นหลังที่เปลือยเปล่าฉันไว้อีก

 

               "ก็รู้อยู่แล้วนี่ว่าพี่ไปดูแลเพื่อนที่สนิทกันโคตรๆของพี่มา"

 

               "ใครบอก กลับมาตั้งแต่ทุ่มแล้วต่างหาก" นี่เขางอนฉันที่ฉันไปเฝ้าไข้ไอ้พาเนี่ยนะ เด็กน้อยชะมัด

 

               "แล้วทำไมพึ่งโผล่หัวมาเล่า" ดูมัน ดูไอ้เด็กก้าวร้าวนี่มันใช้คำศัพท์พูดกับฉัน โผล่หัวงั้นหรอ นับวันมันยิ่งเหิมเกริม

 

               "ก็ไปเอากล่องบ้านี่ไงเล่า" ฉันดันกล่องที่คั่นกลางระหว่างเราอยู่ไปให้เขา ขนุนก้มลงมองมันแวบนึงก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมามองฉัน

 

               "ไปเอาทีไหน ทำไมไปนานขนาดนั้น" ร่างสูงชักสีหน้า

 

               "ที่บ้าน"

 

               "บ้าน?"

 

               "อืม บ้านเรา"

 

               "หมายถึงบ้านแม่พี่?"

 

               "เออ"

 

               "พี่จะบ้าไปแล้วหรอ พี่ขับรถไกลๆแบบนั้นคนเดียวได้ไง ทำไมไม่ให้ผมไปเป็นเพื่อน" ใบหน้าเนียนฉายแววหงุดหงิดออกมา สองขาดิ้นเหมือนกำลังไม่พอใจ นี่คนอายุยี่สิบจริงหรอวะเนี่ย บอกทีว่าฉันไม่ได้คบกับเด็กอายุสิบขวบ...ถ้ายกเว้นเรื่องนั้นไปน่ะนะ

 

               "ไปด้วยจะเรียกว่าเซอร์ไพร์สหรอ" ฉันเอื้อมมือเข้าไปหยิกแก้มคนเจ้าอารมณ์อย่างหมั่นเขี้ยว เมื่อกี้ยังทะเลาะกันอยู่เลย พอเจอท่าทางแบบนี้ของขนุนแล้วฉันก็ใจอ่อนปวกเปียกไปหมด โกรธเด็กมันไม่ลงเหมือนเดิมอีกนั่นล่ะ

 

               "เซอร์ไพร์สแบบนี้ผมไม่เอาแล้วนะ" ปากกระจับคว่ำลงอย่างไม่พอใจ

 

               "โหยไอ้เหี้ย พอเมียมาแล้วกูเป็นหมาเลยนะ" เสียงฝั่งตรงข้ามดังขึ้น ฉันลืมไปเลยว่ายังมีคนนั่งอยู่กับเราตรงนี้ด้วย ทำอย่างกับว่าที่นี่มีแค่ฉันกับขนุนอย่างนั้นแหละ ไอ้เด็กนี่มันทำให้ฉันติดอยู่ในวังวนตลอดเลย

 

               "เรื่องของกู" ริมฝีปากเล็กยกยิ้มในที่สุด แขนทั้งสองข้างกระชับโอบรอบตัวฉันแน่นแล้วเกยคางไว้ที่ไหล่ฉัน

 

               "อย่าลืมว่ากูคือเดียวที่อยู่ข้างมึงเมื่อห้านาทีก่อน" เด็กกัสพูดพลางปาขนมมาทางนี้ มันตกใส่แขนฉันเต็มๆเลย ขนุนเลยผละออกมาแล้วปัดออกให้ฉันเบาๆอยู่หลายทีอย่างทะนุถนอม ปัดเบาแบบนั้นแล้วมันจะออกได้ไงเล่า

 

               "แล้วกะทิกับแมงมุมไปไหนซะล่ะ" ฉันนึกได้เลยถามขึ้น

 

               "กลับไปแล้ว"

 

               "อ้าว ทำไมรีบกลับ เอ๊ะ แล้วคืนนี้แมงมุมนอนไหน"

 

               "ไหนก็ได้ที่ไม่ใช้ห้องพี่" เสียงอู้อี้พูดขึ้นข้างหูฉันหลังจากที่เขาค้อมตัวลงมากอดฉันอีกครั้ง มือที่ปัดให้ฉันเมื่อกี้เปลี่ยนมาสัมผัสที่แผ่นหลังอันเปลือยเปล่าของฉันแทน

 

               "แล้วจะให้ไปนอนไหนถ้าไม่ใช่ห้องพี่อะ" พูดอะไรแปลกๆ

 

               "นอนกับไอ้ทิมั้ง"

 

               "จะบ้าหรอ" ฉันเด้งตัวออกจากเขาทันที

 

               "จะบ้าก็เพราะพี่นี่แหละ มาช้า คิดถึงไม่รู้หรอ"

 

               "ไอ้เหี้ย อ้อนเมียชิบหาย" เสียงเด็กกัสเอ่ยขัดขึ้นอีกรอบ

 

               "เออ เมียกูกูอ้อนได้ มึงจะทำไม" ขนุนพูดพลางหยิบกล่องของขวัญไปทำท่าจะปาใส่กะทิ ทำไมเขาชอบทิ้งๆขว้างๆของที่ฉันให้จังนะ "ถ้าไม่ติดว่าของนี่พี่เหนือให้มึงโดนกลางกระบาลแล้วไอ้เหี้ย" เออ ขอบคุณที่ยังนึกถึง

 

               "ฮ่าๆ" เด็กกัสหัวเราะอย่างกวนๆ

 

               "กลับเลยไหม ดึกแล้วนะ" ฉันหันไปถามเขา"

 

               "อืม อยากนอนกอดจะแย่แล้ว"

 

               "คืนนี้ไม่ได้"

 

               "ทำไมไม่ได้ ไหนบอกครบยี่สิบแล้วจะให้นอนด้วย" ใบหน้าอ้อนแปลเปลี่ยนเป็นหงิกงอในชั่วพริบตา

 

               "พูดเบาๆก็ได้ เสียงดังทำไม"

 

               "ก็พี่ไม่ให้นอนด้วยอะ" ยิ่งพูดก็เหมือนยิ่งยุ

 

               "ก็แมงมุมมานอนด้วยจะนอนด้วยกันได้ไง"

 

               "ไม่รู้แหละ ยังไงคืนนี้ก็ต้องนอนด้วยกัน วันนี้ทั้งวันพี่ก็ไม่ได้อยู่กับผม คืนนี้ยังจะใจร้ายทิ้งผมได้ลงคออีกหรอ" ดูมัน ความเจรจาหาข้ออ้างนี่เก่งนัก ใครก็ได้มาเอามันไปที

 

               "ลืมไปแล้วหรอว่ายังไม่ได้บอกแมงมุมเลย" ฉันพูดพลางใช้นิ้วจิ้มแก้มเด็กเอาแต่ใจ

 

               "เดี๋ยวคืนนี้บอกเลย บอกด้วยกัน"

 

               "ยังก่อน ขอทำใจแปป" ฉันยังไม่พร้อมจะบอกน้องสาวตัวเองตอนนี้ คนอื่นรู้อะไม่เป็นไร แต่สำหรับแม่กับแมงมุมตอนนี้ฉันยังไม่พร้อม

 

               "ยังนี่ต้องอีกนานแค่ไหน ผมไม่อยากโกหกไอ้มุมมันนะ"

 

               "พี่ก็ไม่อยากโกหก แต่การที่เราไม่บอกไม่ได้แปลว่าเราโกหกนี่"

 

               "อืม มันก็จริง ...ไว้พี่พร้อมเมื่อไหร่ค่อยบอกก็ได้" รอยยิ้มฝุดขึ้นหลังจากที่หายไปนาน ใบหน้าใสที่ดูยังไงก็หล่อ เด็กนี่ดูแลผิวให้ดีขนาดนี้ได้ยังไงกันนะ "ถ้าจะมองผมขนาดนี้ก็กลับห้องไปนอนมองกันบนเตียงเถอะครับ"

 

               "ไอ้เด็กบ้า" ฉันผลักหน้าผากขนุนให้ออกห่างพลางขำกับความเจ้าเล่ห์ของเขา กว่าจะง้อได้ก็ใช้เวลาอยู่นานเหมือนกันนะเนี่ย "กลับเหอะ กัสจะหลับอยู่แล้ว" ฉันพูดขึ้นหลังจากที่หันมองไปทางเด็กกัสที่ทำท่าทางเหมือนจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่ คงจะเมาไม่น้อยเหมือนกัน

 

หลังจากที่ออกมาจากบาร์ ฉันก็ขับรถมาส่งเด็กกัสที่คอนโดก่อนซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบาร์เท่าไหร่นัก ส่วนคนข้างๆฉันตอนนี้หลับเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ฉันโทรหายัยมุมก็ได้ความว่าเดี๋ยวกะทิจะมาส่งที่ห้อง ไปขับรถเล่นมาอะไรก็ไม่รู้  ไม่เข้าใจเด็กสมัยนี้เลย วันเกิดเพื่อนตัวเองแท้ๆแต่กลับชิ่งหนีก่อน


...

 

ขนุนขึ้นลิฟท์มาพร้อมฉันด้วยท่าทางงัวเงียซะเต็มประดา คงจะง่วงเต็มแก่ ก็ดันกินซะเมาจนหน้าแดงขนาดนั้น เดินได้ก็บุญแล้ว ยิ่งนั่งรถมาบวกกับอากาศเย็นๆของแอร์ก็ยิ่งทำให้ง่วงและเมามากขึ้นกว่าเดิม

 

               "รอหน่อย" น้ำเสียงเบาปนอ้อนพูดขึ้นด้านหลัง ก็เล่นเดินช้าซะขนาดนั้น ฉันอุตส่าห์พยายามเดินช้าเพื่อให้เขาเดินตามมาทันแล้วเขาก็ยังตามฉันไม่ทันอยู่ดี สภาพเสื้อนักศึกษาหลุดรุ่ยตอนนี้ดูแทบไม่ได้เลย

 

               "เดินช้าเป็นเต่าคลานแบบนั้นเมื่อไหร่จะถึงห้องล่ะ" ฉันว่า แต่ก็เดินกลับไปจูงแขนเด้กขี้เมาอยู่ดี ร่างสูงกอดแขนฉันไว้ราวกับหวงแหน พึ่งรู้นะเนี่ยว่าเมาแล้วยิ่งขี้อ้อนกว่าเดิมซะอีก

 

               "เมื่อไหร่จะถึง ทำไมห้องไกลจัง" มือหนาอีกข้างยกขึ้นเกาศีรษะตัวเอง คิดสภาพเด็กตาตี่แก้มแดงเสื้อผ้าหลุดรุ่ยออกไหม นั่นแหละ ตลกชะมัด แก้มแดงเป็นมะเขือเทศสุกอย่างกะชินจัง ...ขนุนมีเลือดกรุ๊ปโอ ซึ่งกรุ๊ปโอบางคนเวลาดื่มเหล้าแล้วจะตัวแดง ขนุนคงเป็นหนึ่งในนั้น

 

               "อีกสองห้องก็ถึงแล้ว" ฉันพูดพลางประคองร่างหนักให้เดิน แค่เดินยังจะไม่ไหวอยู่แล้วคืนนี้จะได้แกะกล่องของขวัญไหมเนี่ย

 

...

 

ฉันประคองร่างขนุนเข้าห้องมาอย่างทุลักทุเล ลากแขนเขาเดินตรงมายังห้องอีกฝั่งที่ตรงข้ามกับห้องฉัน ทีแรกเขาไม่ยอมจะเดินเข้าห้องฉันอย่างเดียว ขนาดเมายังจำได้ว่าอยากนอนกับฉัน ทีเรื่องแบบนี้อะจำแม่นจำเก่ง น่าตีให้หลังลาย

 

               "อึ้บ เห้อ" ฉันถอนหายใจหลังจากที่โยนร่างหนักที่เดินโซซัดโซเซลงเตียงเรียบร้อยแล้ว คงจะต้องถอดถุงเท้ารวมทั้งเสื้อผ้าที่เหม็นเหล้าพวกนี้ออกให้ด้วยเพราะนอนแบบนี้คงไม่ไหว คงได้ตื่นมาอ้วกกลางดึกแน่ๆ

 

               "กอดหน่อย" ตาที่แทบจะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่ปรือมามองฉันพลางอ้าแขนออกกว้าง

 

               "ไม่เอา เหม็น" ฉันพูดพลางวางกล่องของขวัญลงข้างเตียง คิดถูกคิดผิดเนี่ยที่ขับรถไปเอาไกลถึงขนาดนั้น เจ้าตัวไม่เห็นจะสนใจเลย

 

               "พี่รังเกียจผมหรอ" ริมฝีปากหยักคว่ำลงอีกแล้ว ทำไมเมาละง้องแง้งขนาดนี้วะเนี่ยยย อิเหนือเหนื่อยโว๊ยยย

 

               "งั้นก็ลุกขึ้นมา" ฉันอ้าแขนกว้างยื่นไปตรงหน้า ดูซิว่าจะลุกขึ้นมานั่งไหวไหม

 

               "พี่นั่นแหละนอน" ยังจะต่อรอง

 

               "คนอยากกอดก็ต้องลุกขึ้นมากอดเองสิ"

 

               "เลิกทรมานผมได้แล้วครับ" คิ้วตรงยาวขมวดเข้าหากันอีกครั้ง ดวงตาที่ยังไม่ปิดสนิทมองหน้าฉันเหมือนฉันกำลังขัดใจ เออ กอดก็กอดวะ




[ขนุน บรรยาย]

 

ก็บอกแล้วว่าผมไม่ได้เมา ไม่ได้เมาก็คือไม่ได้เมา ผมแค่หน้าแดงแล้วก็ง่วงมากๆ แถมยังอยากอ้อนคนตรงหน้าที่กำลังจะก้มตัวลงมานี่อีก

 

               "นี่ไม่ได้เมาหรอ" เธอถาม ผมส่ายหน้าไปมาสองสามทีเป็นคำตอบ


ร่างหอมๆที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆของอะไรบางอย่างที่เธอใช้เป็นประจำเดาว่าน่าจะเป็นกลิ่นครีมทาผิวเริ่มใกล้ตัวผมเข้ามาเรื่อยๆ เตียงยุบลงข้างตัวแสดงให้เห็นว่าร่างของเธอนั่งลงบนเตียงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

               "ไม่กอดหรอ" ผมใช้น้ำเสียงนุ่มลึกหันข้างไปถามคนที่นั่งอยู่ สีหน้าพี่เหนือมีความลังเลอยู่ในนั้น อย่าบอกนะว่าเธอยังกลัวผมอยู่อีก

 

มันก็น่ากลัวอยู่หรอกเพราะผมมันไม่ใช่เด็กธรรมดา ยอมรับเลยว่าตัวเองน่ะมีความต้องการในเรื่องแบบนั้นมากกว่าที่ใครจะมองออก แค่ตอนที่ผมได้สัมผัสตัวเธอที่ผับเมื่อกี้ผมยังมีความรู้สึกเลย ผมต้องการแตะต้องและสัมผัสมากกว่านั้น เหตุการณ์ในวันนั้นมันยังคงติดตรึงในใจผม ร่างที่ขาว ผิวเนียนละเอียด จับตรงไหนก็นุ่มเนียนไปหมด โดยเฉพาะส่วนตรงนั้นที่พวกไอ้กัสมันล้อ ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าพี่เหนือจะมีดีในที่ลับได้ถึงขนาดนั้น ซึ่งตอนนี้มันก็กำลังเด่นหราอยู่เหนือใบหน้าของผม กระเพื่อมเป็นจังหวะรับกับการหายใจเข้าออก

 

               "ทำไมต้องกอด กอดเมื่อกี้ไม่พอหรือไง" หมายถึงไอ้กอดหลวมๆที่ผับน่ะนะ มันจะไปพอได้ไง

 

               "แบบนั้นไม่ได้เรียกว่ากอดซะหน่อย"

 

               "ไม่เรียกว่ากอดแล้วมันเรียกว่าอะระ.."

 

               "กอดต้องแบบนี้ครับ" ผมดึงแขนเธอจนเธอล้มลงมาปะทะกับอกผม ร่างเล็กทำหน้าแตกตื่นเล็กน้อย เนื้อนูนที่กำลังบดเบียดอยู่ที่หน้าอกผมยิ่งทำให้อัตราการเต้นของหัวใจเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ คนอะไรวะฟีโรโมนแรงเป็นบ้า

 

               "มันอึดอัด ปล่อยก่อน" ท่อนแขนบางพยายามดันตัวผมให้ออกห่าง แต่คิดหรอว่าเข้ามาในเงื้อมมือผมแล้วผมจะปล่อยให้หนีรอดไปได้

 

               "กอดกับผมมันน่าอึดอัดนักหรอครับ"

 

               "ก็...เปล่า" เธอเลิกขยับตัวหนีแล้วนิ่งสนิท เสียงเบาลงราวกับกำลังรู้สึกผิด

 

               "ไม่รู้เลยหรอครับว่าตัวเองทำผิด" ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมที่กำลังจ้องผมอยู่เช่นกัน

 

               "ทำอะไร"

 

               "นี่ไม่รู้หรือว่าไม่แคร์กันเลยกันแน่"

 

               "ขะ ขนุน" ลมหายใจคนที่นอนทับผมอยู่เริ่มขาดห้วงเมื่อผมไล้ฝ่ามือไปที่หลังเนียนตั้งแต่กระดูกสันหลังแล้ววนไปมาจนทั่ว ใครสั่งใครสอนให้ใส่เสื้อแบบนี้วะ ข้างหน้ามันมิดชิดก็จริง แต่ข้างหลังนี่เหมือนไม่ได้ใส่อะไรเลยด้วยซ้ำ

 

               "ทำไมแต่งตัวแบบนี้ออกไปข้างนอกโดยที่ไม่มีผม" ผมเริ่มใช้น้ำเสียงเข้มคุยกับเธอ ดวงตาที่กลมโตกว่าผมหลายเท่าเริ่มเสมองไปทางอื่น เหมือนเด็กกำลังกลัวความผิด

 

               "ก็รีบไง ไม่มีเวลาแต่งตัว"

 

               "รู้ว่าต้องโดนดุทำไมยังใส่ล่ะครับ รีบแค่ไหนความปลอดภัยต้องมาอันดับหนึ่งไม่ใช่หรอ" ผมพูด ที่บาร์เมื่อกี้ที่ไม่ด่าก็เพราะคนเยอะ ด่าไปก็ไม่ได้ยิน แล้วก็อาจจะไม่สำนึกด้วย ต้องอยู่เงียบๆคุยกันแบบนี้แหละผมถึงจะเอาเธออยู่หมัด

 

               "คราวหลังไม่ใส่แล้ว" นั่นแหละที่ผมต้องการ

 

               "ดีมากครับ มาเอารางวัลหน่อย" ผมรัดตัวเธอแน่นขึ้นแล้วขยับขาดันตัวเธอให้เคลื่อนขึ้นมาเพื่อที่ใบหน้าเราจะได้ใกล้กันมากกว่าเดิม ร่างเล็กสั่นเหมือนลูกนก ใครจะรู้ว่าผู้หญิงอายุยี่สิบสี่จะไร้เดียงสาขนาดนี้

 

               "ให้ไปแล้วไง ของขวัญอะ ไม่เอาจะทิ้งนะ" เธอทำตาดุขึ้น แต่ดูก็รู้ว่าเธอแค่แกล้งทำไปอย่างนั้นเอง ที่จริงกลัวผมจะตาย

 

พรึบ

ผมถือโอกาสตอนที่เธอไม่ทันตั้งตัวพลิกตัวเธอลงนอนที่เตียงแล้วขึ้นไปคร่อมอยู่บนตัวเธอแทน

 

               "ขนุน จะทำอะไร" ดวงตากลมโตเบิกโพลง ริมฝีปากขยับขึ้นลงตั้งท่าจะโวยวาย

 

               "หอม" ผมก้มลงไปสูดดมความหอมจากผมส่วนขมับของเธอ คนอะไรวะหอมไปทั้งตัวขนาดนี้

 

               "ลุกออกไป มันหนัก" ข้ออ้าง

 

               "ผมไม่ได้ทับตัวพี่ซะหน่อย คิดจะหาข้ออ้างก็หาอันที่มันเนียนๆสิครับ" ผมยิ้มมุมปากพลางกวาดสายตามองใบหน้าเนียนที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางแต่เบาบาง ทำไมนับวันผู้หญิงคนนี้ถึงยิ่งสวย ทำไมถึงน่าหลง ทำไมผมถึงโง่งมรักเธอจนโงหัวไม่ขึ้นขนาดนี้

 

               "งะ งั้น ออกไป เดี๋ยวใครมาเห็น" ข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้นอีกข้อถูกโพล่งออกมา ผมอยากก้มลงไปงับริมฝีปากอิ่มเล็กนั่นเป็นการทำโทษชะมัด จะทำโทษให้หนักจนโกหกไม่ได้อีกเลย

 

               "ทำไมชอบโกหก" มือข้างนึงผมเคลื่อนมาลูบที่ปากล่างอันอวบอิ่มของเธออย่างเผลอไผล ดวงตาที่สบกันเคลื่อนลงมองที่ปากแทน

 

น่าจูบ... น่าจูบเป็นบ้า

 

               "เดี๋ยวแมงมุมมาเห็นนะ"

 

นี่ก็ไม่ได้ผล ตอนนี้ผมไม่สนแล้วว่าใครจะมาเห็นเรารึเปล่า จะเป็นแมงมุมหรือแม่ผมก็ฉุดผมไม่อยู่แล้วทั้งนั้น

 

เหมือนที่เขาว่ากันว่า ได้ครั้งแรกแล้วมันต้องมีครั้งที่สอง ...และครั้งที่สามต่อไปเรื่อยๆ

 

               "ชู่ว" นิ้วโป้งของผมแตะลงที่ริมฝีปากของเธอ ฝ่ามือประคองอยู่ที่ใบหน้าหวาน สายตาร่างเล็กเหลือบมองที่มือผมอย่างหวาดหวั่น ยิ่งเธอทำท่าทางแบบนี้ก็ยิ่งเหมือนเป็นลูกไก่ในกำมือ ไม่รู้ตัวเลยหรือไง

 

นิ้วโป้งค่อยๆคลายกลับออกมาอย่างเนิบช้า ริมฝีปากอิ่มเผยออกสู่สายตาเหมือนกำลังรอให้ผมเข้าไปจัดการกับมัน ไม่รอให้เสียเวลา ผมแนบริมฝีปากลงไปตามที่ใจอยากทำมาตั้งนานแล้ว ขนตาแพรหนากระพริบขึ้นลงราวกับกำลังตั้งสติอยู่สองสามทีก่อนที่มือเล็กจะขยุ้มเข้าที่เสื้อตรงส่วนหน้าอกของผมทั้งสองข้าง

 

ผมดูดคลึงริมฝีปากอิ่มพลางเล่นลิ้นกวาดต้อนเอาความหอมหวานในริมฝีปากเธออย่างค่อยเป็นค่อยไป ยิ่งนึกถึงตอนที่เธอทำตัวไม่น่ารักกับผมวันนี้ก็อยากจะดูดกลืนมันลงไปเพื่อกำหราบ เธอจูบผมตอบอย่างไม่ประสีประสาเหมือนครั้งก่อนๆที่เคยทำ แต่ผมสามารถดึงเอาความรู้สึกของเธอจากเบื้องลึกออกมาได้อย่างง่ายดายเพียงแค่การสัมผัสแผ่วเบาตรงช่วงเอว ริมฝีปากอิ่มที่จูบเงอะๆงะๆในคราแรกเริ่มเคลิ้มตามและเข้ากันได้ในที่สุด

 

มือผมเริ่มไล้ตามหน้าท้องเนียนที่แบนราบอย่างไม่มีที่ติ อยากจะดึงชุดที่เกะกะให้ติดมากับมือแต่ไม่สามารถทำได้เพราะมันเป็นเดรส ต้องถอดจากข้างล่างไม่ก็ข้างบนเท่านั้น

 

แต่เริ่มจากตรงไหนก่อนดีล่ะ

 

มือซุกซนของผมเริ่มเลื้อยกลับขึ้นมาตรงส่วนนูนที่ผมอยากกอบกุมแล้วบีบเค้นมันให้หนัก แต่ก็ลงน้ำหนักที่ฝ่ามือได้เพียงแผ่วเบาเท่านั้นเพราะกลัวร่างเล็กจะเตลิดแล้วไม่เคลิ้มตาม จะกินเหยื่อต้องค่อยๆตะล่อมให้ติดกับ ไม่ใช่กระโจนใส่จนเหยื่อเตลิดกลัว

 

               "อือ" เสียงครางแผ่วเบาที่ไม่รู้ว่าเกิดจากความต้องการส่วนลึกหรือว่าอยากขัดขืนถูกเปล่งออกมาจากลำคอขาวเนียน มันยิ่งทำให้ส่วนตรงนั้นของผมเริ่มบีบรัดแน่นเข้าทุกที ทุกที จนผมแทบอดกลั้นไม่ไหวอยู่แล้ว

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก


              "เจ้อยู่ไหน"  เสียงใครวะ


...



พรึบ

 

อัก

พอได้โอกาสร่างเล็กก็ผลักผมออกจนหงายหลังลงกับเตียง ใครกล้ามาขัดจังหวะตอนนี้วะ

 

               "ติดกระดุมให้เรียบร้อย" ร่างเล็กที่นั่งอยู่ทำหน้าเหวอ มองประตูสลับกับใบหน้าผมไปมา ผมก้มลงมองตัวเองก็พบว่ากระดุมตัวเองถูกปลดจนถึงเม็ดสุดท้าย

 

เดี๋ยวนะ

ผมไม่ได้เป็นคนปลด...แล้วใครปลด?

 

อย่าบอกนะว่า

 

               "พี่ปลดมันหรอ" ผมเงยหน้าขึ้นถามเธอ

 

               "มะ ไม่รู้" น้ำเสียงสั่นบวกกับตาล่อกแล่กแสดงความไม่มั่นใจออกมา หึ เผลอตัวสินะ ผมอมยิ้มเล็กน้อยพลางก้มติดกระดุมเสื้อให้ตัวเองก่อนที่จะช้อนตาขึ้นมามองใบหน้างามอีกครั้ง คราวนี้รอดไปได้ คราวหน้าอย่าหวังเลย

 

               "พี่เหนือ อาบน้ำอยู่หรอ" เสียงคนข้างนอกดังขึ้นอีกครั้งสลับกับเสียงหมุนลูกบิด ดีนะตอนที่เข้ามาผมมือไวดึงประตูปิดให้ปิดลงโดยไม่ลืมที่จะล็อค พี่เหนือคงไม่สังเกตเห็นด้วยซ้ำ กะว่าจะขังเธอไว้ไม่ให้ออกไปไหนจนเช้า แต่ดันมีคนมาขัดซะก่อน

 

               "มุมหรอ รอพี่แปปนะ" มือเล็กรีบลนลานดึงเดรสตัวเองที่ร่นขึ้นให้ยาวลงปิดโคนขาจากที่มันเลิกขึ้นจนเกือบสุดแล้ว รีบผุดลุกขึ้นจากเตียงเดินตรงไปที่ประตู แล้วผมยับยู่ยี่นั่นไม่จัดให้เข้าที่หน่อยหรือไง

 

แกร๊ก

 

               "มุมเรียกตั้งนานมัวแต่ทำอะไรอยู่"

 

               "เอ่อ .. พี่ไปหาผ้ามาเช็ดหน้าให้ขนุนน่ะ เมามากเลยไม่รู้ว่ากินไปเยอะขนาดนั้นได้ยังไง" เธอพูดเสียงดังขึ้นอย่างคนมีพิรุจ สงสัยคงอยากให้ผมได้ยินด้วย ไม่รู้เลยหรือไงว่าตัวเองโกหกไม่เนียน สู้ไอ้มุมก็ไม่ได้ รายนั้นโกหกเก่งที่สุดแล้ว

 

               "มันอยู่ข้างในหรอ" ไอ้มุมพูดอยู่นอกประตู พอมันได้ยินชื่อผมมันก็ทำน้ำเสียงไม่พอใจขึ้นมาทันที ยังโกรธผมสินะ

 

               "อื้ม จะเข้าไปดูหน่อยไหม"

 

               "ไม่อะ ห้องเจ้อยู่ไหน อยากอาบน้ำ"

 

               "อยู่ฝั่งตรงข้าม ไปอาบก่อนเลย เดี๋ยวตามไป"

 

               "มัวแต่ดูแลมันไม่ดูตัวเอง ผมเผ้ายุ่งเหยิงหมดแล้ว" ผมเกือบหลุดขำที่ไอ้มุมทักเธอแบบนั้น นี่ถ้ามันรู้ว่าผมพี่สาวมันยุ่งเพราะอะไรผมคงโดนต่อยหน้าหงาย แต่เรื่องที่มันมาขัดจังหวะผมก็น่าต่อยเหมือนกัน

 

 

[น้ำเหนือบรรยาย]

 

               "มัวแต่ดูแลมันไม่ดูตัวเอง ผมเผ้ายุ่งเหยิงหมดแล้ว" ฉันเบิกตาโพลงรีบใช้มือสางหัวตัวเองอย่างลวกๆจนหนังหัวแทบหลุด ขนุนนะขนุน ทำอะไรไม่รู้จักคิด ฉันก็ลืมไปซะสนิทว่าแมงมุมจะกลับมาที่ห้อง แถมเมื่อกี้ยังเผลอเคลิ้มตามเขาอีกต่างหาก ตอนกลับมาเห็นเดินไม่ตรงก็นึกว่าเมา แต่คนเมาที่ไหนจะเจ้าเล่ห์ขนาดนี้ นี่คงแกล้งฉันอีกตามเคย

 

               "เอ่อ.. เข้าไปอาบน้ำสิ ครีมอาบน้ำขวดใหม่อยู่ในตู้นะ เอ๊ะ แล้วนี่มาได้ไง" ฉันพึ่งนึกได้ว่าแมงมุมไม่เคยมาที่คอนโดฉัน อยู่ๆก็มาโผล่ในห้องเฉย

 

               "มีคนมาส่ง"

 

               "ใคร?"

 

               "ไอ้ทิ" มันตอบสั้นๆแต่หลบสายตาฉันตอนที่พูด ดูมีพิรุจแฮะ

 

               "แล้วทำไมต้องหลบตา"

 

               "เปล่า" มันหันกลับมามองหน้าฉันอีกครั้ง ครั้งนี้เป็นครั้งแรกเลยมั้งที่ฉันรู้สึกว่ามันโกหกไม่เนียนเอาเสียเลย "เมื่อกี้บอกพนักงานล่างตึกว่าเป็นน้องสาวเจ้ เขาก็เลยให้ขึ้นมา" นี่น้องสาวฉันกำลังเฉไฉเปลี่ยนเรื่องอยู่ใช่ไหม

 

               "ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ แล้วทำไมเมื่อกี้รีบกลับ"

 

               "เมื่อกี้เจ้ไปที่ผับมาหรอ" เอาแล้วไง หาเรื่องให้ตัวเองชัดๆเลย

 

               "อืม ก็แวะไปรับขนุนมา เห็นกัสบอกว่าเมามาก" ฉันแถ

 

               "หึ เมาหรอ เหล้าหรือว่าผู้หญิงล่ะ" แมงมุมพูดโดยที่ฉันไม่เข้าใจ แล้วสีหน้าแบบนี้คืออะไร อาการแบบนี้งอนกันชัวร์

 

               "หมายถึงอะไร ผู้หญิงที่ไหน"

 

               "ถามมันเอาเอง เดี๋ยวมันหาว่ามุมเสือก"

 

               "เดี๋ยวก่อน" ยังคุยกันไม่เคลียแมงมุมก็สะบัดตัวเดินกลับห้องไป ผู้หญิงอะไร ผู้หญิงที่ไหน อย่าบอกนะว่าเรื่องที่ฉันสงสัยมันจะเกิดขึ้นจริงๆ

 

               "มีอะไรจะเล่าไหม" ฉันเดินกลับเข้าห้องมาแล้วกอดอกมองหน้าคนที่นั่งอยู่ขอบเตียง เดาว่าเขาคงได้ยินที่ฉันคุยกับแมงมุมหมดแล้ว

 

               "ไม่มี"

 

               "แน่ใจ?"

 

               "..." เงียบ ยิ่งเงียบคำตอบยิ่งชัดเจน

 

               "ใคร ผู้หญิงที่แมงมุมพูดถึง" ฉันใช้สายตาคมจ้องมองเขาอย่างรอคำตอบ ขนุนทำท่าทางเหมือนไม่อยากจะพูดมันเท่าไหร่นัก ทำความผิดอะไรมาหรือไง

 

               "ก็...พี่ฟ้า" หึ จนได้สินะ

 

               "ยัยนั่นมันทำไม" คิดแล้วไม่มีผิด สถานที่แบบนั้นไม่ได้กว้างขวางมากมายอะไรนัก ยังไงพวกเขาก็ต้องเจอกัน ยิ่งยัยนั่นพอเห็นขนุนคงวิ่งเข้าใส่เลยแหละมั้ง เผลอไม่ได้เลยจริงๆ

 

               "ก็มานั่งด้วย" ขนุนมองตาฉันอย่างหวั่นๆพลางตอบด้วยเสียงอ้อมแอ้ม มันคงไม่ใช่นั่งด้วยกันเฉยๆธรรมดาแล้วล่ะ ต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆถึงทำให้แมงมุมหัวเสียได้

 

               "แล้วไงต่อ เล่าให้จบ"

 

               "ก็ไม่มีอะไร ตอนที่ออกไปคุยกันข้างนอก..."

 

               "ออกไปคุยกันด้วยหรอ" ฉันชักสีหน้าขึ้นมาทันที นั่งด้วยกันยังไม่พอยังจะออกไปคุยกันอีก

 

               "อย่าพึ่งเดือดสิครับ" ขนุนพูดด้วยเสียงอ้อนพลางคว้าเอวฉันเข้าไปกอดจนใบหน้าเขาแนบอยู่ที่หน้าท้องฉัน "ผมอยากไปเคลียกับผู้หญิงคนนั้นให้รู้เรื่อง ผมไม่อยากให้เขามายุ่งเรื่องของเรา" ตาฉันจับจ้องใบหน้าเขาตอนที่พูดตลอดเวลา เห็นได้ชัดว่าดวงตาใสซื่อนี่ไม่ได้โกหก

 

               "แล้วไงต่อ"

 

               "แล้วไอ้มุมก็เดินมาเห็น"

 

               "เห็น?"

 

               "... ตอนที่ผู้หญิงคนนั้นกำลังจะดึงผมเข้าไปจูบ"

 

               "อะไรนะ!!" ฉันผลักตัวเขาออกห่างทันที ที่มาอ้อนกันเพราะแบบนี้สินะ

 

               "อย่าพึ่งโกรธครับ ฟังผมอธิบายก่อน" ฉันนิ่งแล้วพยายามดับความร้อนภายในจิตใจที่พุ่งสูงปรี้๊ด ยัยหน้าด้านนั่นมันกล้าดียังไงมาจูบแฟนฉัน

 

               "พูดมา อย่าโกหก เล่ามาให้หมด" ฉันกำมือแน่นเกือบระบายอารมณ์ใส่เขาแล้วด้วยซ้ำ ถ้าควบคุมอารมณ์ไม่อยู่เด็กนี่คงโดนฉันทุบไปแล้ว ถึงแม้เขาจะผิดหรือไม่ผิดก็ตาม แต่เขากล้าดียังไงถึงให้คนอื่นสัมผัสตัวง่ายๆแบบนั้น

 

               "ผู้หญิงคนนั้นกำลังจะดึงผมไปจูบ แต่ไอ้มุมมาเจอเข้าซะก่อนเลยผลักเธอจนกระเด็น" ฉันมองหน้าเขาอย่างชั่งใจ

 

               "จริงหรอ"

 

               "จริงครับ ทั้งชีวิตเคยจูบแค่กับพี่คนเดียวนะ" คน(เกือบ)ทำความผิดดึงตัวฉันเข้าไปกอดอีกครั้ง คราวนี้เขาถูหน้าเข้ากับหน้าท้องฉันไปมาราวกับลูกแมว

 

               "ไม่ต้องมาอ้อน ไปอ้อนยัยนั่นนู่นไป"

 

               "ไม่เอา" อ้อมแขนกว้างกอดฉันแน่นขึ้นไปอีก ฉันวางมือลงที่ผมดำสนิท อารมณ์ฉันเย็นลงอย่างน่าประหลาด เพียงแค่เขาบอกว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นฉันก็พร้อมที่จะเชื่อเขาอย่างง่ายดายแล้วงั้นหรอ ฉันเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ "คราวหน้าผมจะเลี่ยงไม่ให้เจอผู้หญิงคนนั้นอีก" ขนุนพูดขึ้นอีกครั้ง

 

               "ดีมากเด็กดี" ฉันพูดพลางใช้มือขยี้หัวเขาไปมาอย่างน่าหมั่นเขี้ยว

 

               "แล้วตกลงเมื่อกี้ใครปลดกระดุมครับ"

 

               "...."

 

...............


โง้ยยย 55555 ใครปลดกระดุมน้อง ยอมรับมาซะดีๆ ><




ความอ้อนนี้ 5555 

คราวนี้มาเป็น GIF เพื่อเพิ่มความฟิน

 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 207 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

488 ความคิดเห็น

  1. #478 Audomporn2529 (@Audomporn2529) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 16:50
    555อิพี่แอบปลดกระดุมน้องงงง
    #478
    0
  2. #473 Beamay (@Beamay) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 04:10
    ความมือไวนี้มันคืออะไรกันคะคูณณ
    #473
    0
  3. #465 PPraewak (@PPraewak) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 15:54
    อ่านแล้วยิ้มตามตลอดเลยคะ
    #465
    1
    • #465-1 FareeyaWriter (@mybearpp) (จากตอนที่ 40)
      25 เมษายน 2563 / 10:51
      ดีใจที่รีดเดอร์ชอบนะคะ ฝากติดตามเรื่องต่อๆไปด้วยน้าาาา
      #465-1
  4. #452 krittiyap05 (@krittiyap05) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 มกราคม 2563 / 10:58
    มือพี่ลั่นไปเอง
    #452
    0
  5. #408 hanajibi (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 00:59

    ยัง ยังไม่จบเรื่องกระดุม 5555

    #408
    0
  6. วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 22:21
    มือไวใจเร็วนะคะพี่เหนือ ร้ายยย
    #384
    0
  7. #375 NidZaTaCome (@NidZaTaCome) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 03:49
    น้องงงถ้าจะอ้อนขนาดเน้อิอิน่ารักจัง
    #375
    0
  8. #252 comtoontrans (@comtoontrans) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 20:56
    ขนุนนนหนูติดใจจังนะ 55555ป้าปลดเองกะได้

    อย่าไปว่าพี่เหนือเลยแค่นั้นพี่เค้ากะไปไม่ถูกแว้วว
    #252
    0
  9. #250 pcyckk (@-cheezeeck-) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 00:48
    ใครปลดกระดุมน้องหนุนหรอ5555555555 แซวเก่งง
    #250
    0
  10. #248 annjaijai (@annjaijai) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 23:02
    ขอเกลียดแมงมุมได้ไหม
    #248
    0
  11. #247 0642413700 (@0642413700) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 22:52

    ใครปลดกระดุม555
    #247
    0
  12. #246 Tamyarat (@Tamyarat) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 20:27
    ขนุ๊นนนนนนนนน55555
    #246
    0
  13. #245 annjaijai (@annjaijai) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 12:20
    มาได้ค้างมาก
    #245
    0
  14. #244 comtoontrans (@comtoontrans) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 10:37
    อิหนุน เอาปืนมั้ย5555
    นกเยอะเลยมีคนมาขัด

    ทำไมสะใจที่อิหนุนโดนขัด
    #244
    0
  15. #243 naphalai41 (@naphalai41) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 23:38
    ไม่ชอบคำพูดแมงมุมที่บอกขนุนมาเอากับตัวเอง
    #243
    0
  16. #242 EchizenJiraporn (@EchizenJiraporn) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 23:00
    มีคนมาขัดจังหวะ กินแห้วไปนะขนุน
    #242
    0
  17. #241 pcyckk (@-cheezeeck-) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 22:35
    นั่นนนน้องหนุนนน เป็นหนุ่มแล้ววว
    #241
    0
  18. #240 0642413700 (@0642413700) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 22:31

    ใครมาขัดจังหวะ555
    #240
    0
  19. #239 comtoontrans (@comtoontrans) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 23:03
    ขนุนนนนน

    อ้อนแบบเน้เป็นป้าเทหมดหน้าตักมีเท่าไหร่ยกให้หมด. ขอสักที55555
    #239
    0
  20. #237 0642413700 (@0642413700) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 03:21
    แพ้ลูกอ้อนขนุนอีกแล้วพี่เหนือ
    #237
    0
  21. #235 pcyckk (@-cheezeeck-) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 22:43

    กรี๊ดดดถ้าจะขี้อ้อนขนาดนี้นะ เมจฮยอนบินคือน่ารักมากค่ะ กราบ
    #235
    0
  22. #234 ML2499 (@ML2499) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 16:21
    รอออออออ
    #234
    0
  23. #233 0680 (@0680) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 13:06
    อยากมีหลัวเป็นขนุน
    #233
    0
  24. #232 comtoontrans (@comtoontrans) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 11:40
    หนุนนนนนใจเย็น

    ช่วงนี้ช๊อดดด ไม่มีตังซื้อกระดาษ อย่าพึ่งหื่นนนน
    #232
    0
  25. #230 oil_thantita (@oil_thantita) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 22:54

    รอค่าาาา

    #230
    0