[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 34 : EP.33 แฟนไม่รัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,297
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    1 มี.ค. 62

EP.33 แฟนไม่รัก




[ ขนุน X น้ำเหนือ ]



[ขนุน บรรยาย]

 

หลังจากที่ผมไปส่งพี่เหนือที่รถมาแล้ว ผมก็เดินกลับมาที่โรงอาหาร พี่ฟ้ากลับไปแล้วเหลือแค่ไอ้กัสกับไอ้ทินั่งหัวโด่อยู่

 

               "ไง ตามเมียแจเลยนะมึง" ไอ้กัสพูด นี่ขนาดมันยังไม่รู้นะว่าผมกับพี่เหนือคบกันมันก็เรียกพี่เหนือว่าเป็นเมียผม เวรจริงๆ

 

               "เสือก"

 

               "แล้วนี่ตกลงจะไม่เถียง? คบกันแล้ว?"

 

               "อือ" ผมพยักหน้าเพราะไม่มีอะไรต้องปิดบังพวกมันอยู่แล้ว มือข้างนึงล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเข้าคลังภาพ ผมแอบถ่ายรูปคนตัวเล็กที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงเมื่อเช้านี้โดยที่เธอไม่รู้ตัว พอตื่นมาอีกทีเธอก็หายออกไปจากห้องแล้ว แต่กลิ่นหอมอ่อนๆที่ติดอยู่ที่หมอนยังไม่หายไปไหน ผมยังจำกลิ่นนั้นได้ติดจมูกอยู่เลย

 

               "เข้...ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ"

 

               "เรื่องของกู"

 

               "เหี้ยหนุน เอาดีๆดิวะ"

 

               "เมื่อเช้า"

 

               "เมื่อเช้า? เหี้ย แสดงว่าเมื่อคืน.." 

 

               "เมื่อคืนเหี้ยไรมึง" ผมหันไปถามไอ้ทิ ในสมองพวกมันคงมีแต่เรื่องเลวๆพรรค์นั้น

 

               "ก็แบบว่าได้แล้วค่อยคบอะไรประมาณนี้"

 

               "สัส ยัง" ผมปาชีทเรียนปึกใหญ่ใส่หน้ามัน ถ้ารับไม่ทันนี่มีเลือด

 

               "แล้วทำไมเมื่อกี้พี่เหนือไม่เห็นพูดไรเลยวะ ตอนที่พี่ฟ้าของมึงถาม"

 

               "ของกูพ่อง" ทำไมพวกมันชอบแซวผมเรื่องพี่ฟ้านักก็ไม่รู้ พวกมันคงดูออกเหมือนที่ผมดูออกว่าพี่ฟ้าไม่ได้คิดกับผมแบบพี่น้องรหัสธรรมดา แล้วคนตัวเล็กที่ขับรถออกไปเมื่อกี้จะรู้ไหมวะ หรือว่าที่ให้ป้อนข้าวเมื่อกี้เป็นเพราะเธอหึง ผมลอบยิ้มออกมาทันทีที่คิดถึงเรื่องนี้

 

               "เหี้ย กูว่าอาการหนักว่ะไอ้ทิ"

 

               "เออ กูก็ว่างั้น"

 

               "ทำไม กูยิ้มไม่ได้?"

 

               "สัส สักทีนะมึง รอมาตั้งแต่เจี๊ยวยังไม่มีขะ.."

 

               "ไอ้เหี้ย" ผมปาช้อนที่อยู่ในจานใส่มัน สงสัยจะชอบตัวเหี้ย ชอบให้ด่า

 

               "แล้วอาทิตย์หน้าจะพาพวกกูไปเลี้ยงไหน"

 

               "อาทิตย์หน้า?"

 

               "เออ อย่าบอกนะว่ามึงลืมวันเกิดตัวเอง"

 

               "เออว่ะ" ผมลืมไปจริงๆ งี้ก็อีกแค่อาทิตย์เดียวผมกับพี่เหนือก็เปิดตัวกันได้แล้วดิ เพราะผมอายุครบยี่สิบปีเต็มแล้ว หึ ผมยังจำสัญญาที่บอกว่าห้ามเข้าห้องถ้าอายุยังไม่ถึงยี่สิบนั่นได้นะ ให้ตายยังไงก็ไม่ลืม

 

               "อายุถึงแล้วก็เข้าผับเลยเป็นไง" ไอ้ทิเสนอ

 

               "เอาดิ พวกมึงรอกูมานานแล้วนี่" พวกมันแก่กว่าผมคนละสามสี่เดือน อายุพวกมันเลยนำผมไปแล้ว แต่พวกมันก็ยังไม่เคยไปผับจริงๆจังๆเพราะมัวแต่รอผม ส่วนใหญ่ก็ไปร้านเหล้ากึ่งผับที่เปิดให้เด็กอายุไม่ถึงยี่สิบเข้า

 

               "จัดไป"

 

....

 

ตอนที่นั่งเรียนผมก็เอาแต่จ้องรูปพี่เหนือ จะทำอะไรหน้าเธอก็ลอยมาเต็มไปหมด ทำเอาผมอยากโดดเรียนแล้วไปหาเธอซะตอนนี้เลย ป่านนี้คงถึงคอนโดไอ้พี่พาแล้ว โทรไปเช็คหน่อยดีกว่า ส่งแมวเข้าถ้ำเสือยิ่งไม่น่าไว้ใจ

 

               "ขนุน" หลังจากที่พี่ปลายื่นโทรศัพท์ให้เธอผมก็ได้ยินเสียงใสแจ๋ว ทีนี้แหละ รู้สึกกะปรี้กะเป่าขึ้นมาทันที

 

พอคุยกันได้สักพักสุดท้ายผมก็ควบคุมอารมณ์ไม่ได้ เผลอกดวางสายทั้งๆที่เธอยังคุยไม่จบ ก็มันน่าหงุดหงิดไหมล่ะ อุตส่าห์จะพาไปซื้อโทรศัพท์ แต่ไอ้พี่พาแม่งซื้อตัดหน้าไปก่อน จะโมโหใส่เธอก็ใช่เรื่องเลยต้องตัดสายทิ้งแล้วหนีมาน้อยใจอยู่คนเดียวเนี่ย

 

               "เป็นเหี้ยไร" ไอ้กัสมันเห็นว่าผมหน้าหงิกมันเลยถามขึ้น

 

               "เรื่องกู"

 

               "อ้าวไอ้นี่ เมียไม่รัก?" สัส จี้จุดกูอีก

 

               "อยากโดนเตะไปหน้าห้องไหม"

 

               "สงสัยทะเลาะกับเมียจริงๆด้วยว่ะไอ้ทิ"

 

ผมไม่สนใจที่พวกมันแซว ยกโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเข้าไลน์พิมพ์หาคนที่พึ่งวางสายไปเมื่อกี้

 

     Khanoon : ตอนเย็นมารับผมนะ

 

ไม่รู้ทำไมผมถึงยอมให้ผู้หญิงคนนี้เข้ามามีอิทธิพลกับผมขนาดนี้ รู้แค่อย่างเดียว ความรู้สึกผมมันเกินกว่าคำว่าชอบแล้วว่ะ สุดท้ายก็ต้องโกรธเองหายเองทุกที

 

....

 

ก่อนเลิกเรียน 10 นาที

 

               "เหี้ย" อยู่ๆไอ้กัสก็โพล่งขึ้นหลังจากที่มันก้มมองหน้าจอโทรศัพท์

 

               "ไรมึง" ผมถาม

 

               "พี่นัดรวมอีกแล้วว่ะ"

 

               "กูไม่ไป" ผมพูดออกไปโดยไม่ต้องคิด

 

               "มึงไม่ไปเพื่อนก็โดน กูก็ไม่อยากไปแต่แม่งบังคับไง" 


               "คงนัดไม่นานหรอก ไปให้แม่งจบๆไปเหอะ" ไอ้กัสพูด

 

สุดท้ายพวกเราเลยมากองกันอยู่ที่ใต้ตึก ผมล้วงโทรศัพท์ออกมาแล้วกดเข้าไลน์ ข้อความที่ผมส่งไปเกือบชั่วโมงยังไม่ถูกเปิดอ่าน แต่มีการแจ้งเตือนใหม่ว่าพี่เหนือกดฟอลไอจีผม ตั้งแต่ก่อนที่ผมจะโทรหาซะอีก ผมกดรับอย่างไม่ลังเลก่อนที่จะไลน์ไปหาเธออีกรอบ

 

     Khanoon : ทำไมไม่อ่าน

                     รุ่นพี่นัดรับน้องอีกแล้ว พี่ไม่ต้องออกมารับนะ เดี๋ยวผมกลับเอง

 

รอประมาณสิบนาทีเธอก็ยังไม่ยอมตอบ ผมอดใจไม่ไหวเลยลองโทรไปเบอร์เธอดูแต่ก็ไม่รับสาย ทำไรนักหนาวะ ยิ่งอยู่กับไอ้พี่พายุแม่งยิ่งไม่น่าไว้ใจ ไม่ใช่ไม่ไว้ใจเธอนะ แต่ผมไม่ไว้ใจมัน ผมเลยกดต่อสายไปหาพี่ปลาดาวเพราะเป็นทางเลือกสุดท้าย รอไม่นานพี่ปลาก็รับสาย

 

               "ว่าไงขนุน"

 

               "ผมโทรหาพี่เหนือไม่รับสาย ขอคุยกับพี่เหนือหน่อยครับ"

 

               "อ้ออ พี่ออกมาแล้ว เหนืออยู่กับไอ้พาที่ห้อง น้องหนุนของพี่มีไรหรือเปล่า"

 

               "งั้นผมวานพี่ปลาโทรบอกพี่เหนือด้วยนะครับว่าวันนี้ไม่ต้องมารับ เดี๋ยวผมกลับกับไอ้ทิ วันนี้มันเอารถมา"

 

               "จ้ะๆ งั้นแค่นี้ก่อนนะสายซ้อนน่ะ"

 

               "ขอบคุณครับ"

 

ทำอะไรกันนักหนาวะถึงไม่ยอมรับสาย อย่าให้กลับถึงห้องนะจะจับมัดซะให้เข็ด เอาให้ไปไหนไม่ได้เลยคอยดู

 

...

 

[น้ำเหนือ บรรยาย]

 

ฉันเผลอหลับไป ตื่นมาอีกทีก็เกือบห้าโมง ไอ้ปลากลับไปแล้วเหลือแค่ไอ้พาที่นั่งเล่นเกมอยู่ที่พื้นใกล้ๆฉัน ป่านนี้ขนุนคงรอแย่แล้ว ตอนบ่ายเห็นบอกว่าเลิกเรียนสี่โมงซะด้วย

 

ฉันรีบเก็บของใส่กระเป๋าลวกๆแล้วหันไปบอกไอ้พาว่าจะกลับแล้ว แต่มันแค่มองมานิ่งๆแล้วหันไปเล่นเกมต่อ ฉันไม่มีเวลาจะง้อมันตอนนี้เลยปล่อยมันเอาไว้ก่อนแล้วรีบออกมาจากห้องทันที ไม่รู้ว่าคราวนี้งอนฉันเรื่องอะไรอีกปกติมันไม่ได้งี่เง่าแบบนี้

 

พอขับรถเข้ามาในมอ ฉันก็เห็นนักศึกษาประปรายเดินตามทางเดินแต่ไม่เยอะเท่าตอนกลางวัน ท้องฟ้าเริ่มมืดลงเล็กน้อยเพราะกว่าฉันจะขับรถมาถึงก็หกโมงแล้ว

 

ฉันวนรถเข้าไปหน้าตึกคณะวิศวะ จอดรถแล้วกวาดสายตามองหาขนุนที่ไม่รู้ว่าเขาจะรอฉันอยู่หรือเปล่า ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากะว่าจะโทรหา แต่เจอข้อความไลน์ที่เขาส่งมาซะก่อน... อ้าว มีรับน้อง จะกลับเองงั้นหรอ กลับเองแล้วกลับกับใคร กะทิหรือว่าไอ้กัส

 

ฉันเงยหน้าขึ้นมาจากจอโทรศัพท์แล้วมองออกไปหน้ากระจกรถ แต่แล้วภาพที่ฉันเห็นก็ทำให้คำตอบที่จินตนาการไว้เมื่อกี้หายวับไปเลย

 

ขนุน...

 

เด็กนั่นเดินขึ้นรถคันหนึ่งพร้อมกับยัยฟ้าอะไรนั่นโดยที่ยัยนั่นเป็นคนขับ หึ นี่คงเป็นเหตุผลที่ไม่อยากให้ฉันมารับสินะ ฉันไม่น่าหลงใจอ่อนกับไอ้เด็กปลิ้นปล้อนนี่เลย

 

...




     'รุ่นพี่นัดรับน้องอีกแล้ว พี่ไม่ต้องออกมารับนะ เดี๋ยวผมกลับเอง'

 

ประโยคนี้ยังคงดังก้องอยู่ในหัวฉัน มือยังคงจับโทรศัพท์แล้วบีบเข้าหากันแน่น มันเป็นความรู้สึกโกรธที่โดนเขาหลอกหรือว่าความรู้สึกอะไรกันแน่ที่ทำให้ฉันหัวร้อนจนต้องขับรถมาที่อื่นเพื่อสงบจิตสงบใจ ที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ห้องตัวเอง ฉันยังไม่อยากกลับห้องไปเจอขนุนตอนนี้

 

ฉันนั่งสงบอารมณ์ตัวเองอยู่ในรถประมาณสิบนาที พอเริ่มควบคุมอารมณ์ได้ก็ก้าวลงมาจากรถแล้วมุ่งตรงไปที่แผนกอาหารของซุปเปอร์มาเกตทันที หงุดหงิดแบบนี้ต้องช้อปถึงจะหาย แต่อย่าหวังว่าฉันจะซื้อของกินไปเผื่อขนุนมันเลย จ้างให้ฉันก็ไม่ซื้อ ฉันเกลียดคนโกหก

 

ฉันเดินหยิบนั่นหยิบนี่จนของเต็มรถเข็นไปหมด ลืมนึกไปซะสนิทเลยว่าต้องขนของพวกนี้ขึ้นรถ ฉันมาคนเดียวไม่ได้มีใครมาด้วยซะหน่อยแต่กลับซื้อของจนไม่ลืมหูลืมตา แค่เดินวนไปวนมาก็ใช้เวลาเป็นชั่วโมงแล้ว

 

               "เอ่อ... ขอโทษนะครับ" ฉันเงยหน้าขึ้นจากรถเข็นแล้วมองคนที่มาหยุดยืนตรงหน้าฉัน เขาเป็นผู้ชายรูปร่างสูงโปร่ง ใส่เสื้อยืดแบบมีฮู้ดสีดำแต่กลับทำให้เขาดูดีอย่างประหลาด หล่อขนาดนี้เป็นดาราปะเนี่ย

 

               "คะ?"

 

               "คุณใช่คนที่อยู่หน้าปกนี่หรือเปล่า" เขายิ้มให้ฉันพลางชูนิตยสารที่มีรูปฉันที่ใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนหวานโดยมีน้องหมาตัวนั้นนั่งอยู่ข้างๆ ไม่ยักกะรู้เลยนะเนี่ยว่านิตยสารจะลงขายไวขนาดนี้

 

               "ใช่ค่ะ คุณจำฉันได้ด้วยหรอคะ" ฉันถามแล้วก้มลงดูสภาพตัวเอง ช่างแตกต่างกับคนในหน้าปกอย่างสิ้นเชิง นี่มันอีเพิ้งชัดๆ

 

               "จำได้สิครับ สวยหวานตาคมขนาดนี้ใครจะจำไม่ได้กัน"

 

               "อ้อ" ฉันตอบแค่เพียงสั้นๆ ทำไมมาชมกันโต้งๆแบบนี้ล่ะเนี่ย ถ้าไม่ติดว่าเขาหล่อฉันคงหลงตัวเองคิดว่าเขาจะมาจีบฉันแล้วล่ะ แต่ฉันไม่คู่ควรกับพ่อคนหล่อตรงหน้านี่เลยสักนิด

 

               "แล้วนี่มาคนเดียวหรอครับ" เขาเอ่ยถามฉันราวกับเรารู้จักกันมาก่อนอย่างนั้นแหละ

 

               "ใช่ค่ะ งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ กำลังจะกลับพอดี" ฉันยิ้มให้เขาบางๆแล้วพูดขึ้น

 

               "เดี๋ยวก่อนครับคุณน้ำเหนือ" ฉันกำลังจะเข็นรถเดินอ้อมเขาไปอยู่แล้วแต่กลับถูกเรียกไว้ด้วยชื่อของตัวเอง นี่รู้ชื่อฉันด้วยหรอเนี่ย

 

               "เรารู้จักกันมาก่อนหรอคะ?" ฉันถามขึ้น

 

               "ฮ่ะๆ เปล่าครับ ผมอ่านชื่อคุณจากในเล่มน่ะ" อ้อ แบบนี้นี่เอง ทำไมแค่นี้ฉันก็คิดไม่ออกเนี่ย โง่จริง

 

               "อ้อ ค่ะ คุณมีอะไรรึเปล่าคะ" ฉันถามขึ้นเพราะไม่อยากเสียมารยาท

 

               "ผมชื่อเชมนะครับ รับงานถ่ายแบบเหมือนคุณ แต่อยู่คนละโมเดลลิ่งกัน"

 

               "อ้อ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ" ฉันยิ้มให้เขาเพียงเล็กน้อย หน้าตาดีแบบนี้จะเป็นนายแบบก็ไม่แปลก ว่าแต่เขามาบอกฉันทำไมล่ะ

 

               "ครับ ดีใจที่ได้เจอคุณเช่นกันครับ หวังว่าเราจะได้มีโอกาสร่วมงานกันนะครับ" เชมพูดพลางส่งรอยยิ้มที่คิดว่าถ้าผู้หญิงคนอื่นมองคงละลายไปกับพื้นแน่ ยกเว้นฉันที่ไม่มีอารมณ์จะมาผูกมิตรกับใครตอนนี้

 

               "ค่ะ งั้นฉันไปก่อนนะคะ" คราวนี้ฉันพูดแล้วค้อมศรีษะให้เขาเล็กน้อย เดินออกมาโดยที่ไม่หันกลับไปสนใจคนที่เข้ามาคุยด้วยเมื่อกี้อีกเลย เขาเป็นนายแบบที่หล่อที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา ไม่แน่วันนึงเราอาจได้มีโอกาสร่วมงานกันแบบที่เขาบอกก็ได้ เพราะวงการนายแบบนางแบบมันไม่ได้กว้างมากมายเท่าไหร่นัก

 

... 

 

หลังจากที่ฉันขนของอย่างทุลักทุเลขึ้นหลังรถได้สำเร็จ ฉันก็ขับรถมุ่งหน้ามาที่คอนโดตัวเองโดยไม่แวะที่ไหนอีก ถุงสี่ห้าใบที่เต็มไปด้วยของกินถูกฉันแบกขึ้นลิฟท์มาจนแขนแทบหัก ไหนบอกว่าจะดูแลฉันไงวะ ทำไมถึงปล่อยให้ฉันลำบากแบบนี้ ป่านนี้ไม่รู้ว่าไปคุกคลีกับยัยพี่รหัสนั่นถึงไหนต่อไหนแล้ว แต่มันจะไปไหนก็เรื่องของมันอย่าพายัยนั่นมาให้ฉันเห็นหน้าก็พอ

 

ไฟที่ส่องลอดประตูออกมาทำให้ฉันรู้ว่าเด็กนั่นกลับมาแล้ว กลับไวกว่าที่คิดนี่ โกหกฉันทั้งทีไม่โกหกให้นานๆหน่อยล่ะ รีบกลับมาทำไม

 

แกร๊ก

 

ฉันเปิดประตูอย่างทุลักทุเลก่อนที่จะใช้เท้าดันประตูให้เปิดกว่าออก ก้มลงหยิบถุงสองสามใบที่วางไว้ที่พื้นแล้วก้าวเข้ามาในห้อง แต่ทันทีที่ก้าวเข้ามาถึงประตูห้องรับแขก ฉันถึงกับเบิกตาโพลงพร้อมกับถุงในมือทั้งหมดร่วงลงที่พื้นจนเกิดเสียง

 

ปึก

 

สายตาสองคู่หันขวับมามองหน้าฉันทันที สายตาคู่แรกดูเหมือนจะตกใจที่ฉันเข้ามาเห็นในสภาพที่เขากำลังคร่อมทับร่างผู้หญิงคนนั้นในท่านั่ง ส่วนสายตาคู่ที่สองเต็มไปด้วยความสะใจโดยมีริมฝีปากที่เลอะลิปสติกสีแดงนั่นกรีดยิ้มให้ฉัน

 

               "พี่เหนือ!!"

 

ปึ๊ง

ขนุนเอ่ยเรียกชื่อฉันก่อนที่จะผละตัวออกมาจากยัยนั่น ฉันกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามายังห้องตัวเองโดยไม่สนข้าวของที่ซื้อมาเลยแม้แต่น้อย ขนุนวิ่งตามฉันมา แต่ก่อนที่มันจะถึงตัวฉัน ฉันก็วิ่งเข้าห้องแล้วกระแทกประตูใส่หน้ามันได้ทันอย่างหวุดหวิด ฉันกดล็อคประตูพร้อมกับหัวใจที่บีบรัดอย่างไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน น้ำตาหยดแรกและหยดที่สองที่ไหลตามมาด้วยความรู้สึกที่เหมือนหัวใจกับลังโดนเหยียบ

 

ฉันปาดน้ำตาทิ้งอย่างลวกๆแล้วพยายามสลัดความรู้สึกพวกนี้ทิ้งไป คิดว่าฉันโง่งั้นหรอ ก็จริงที่ฉันมันโง่ที่ตอบตกลงคบกับเด็กไม่มีหัวใจอย่างขนุนไปครั้งนึงแล้ว แต่ฉันจะไม่ยอมโง่ครั้งที่สองให้มันมาปั่นหัวฉันเล่นแบบนี้ได้อีก คอยดู

 


 

[ขนุน บรรยาย]

 

ผมทั้งตะโกนทั้งทุบประตูห้องหลังจากที่พี่ฟ้าออกไปแล้ว คนที่เข้ามาเห็นฉากที่ชวนเข้าใจผิดเมื่อกี้ก็ยังไม่ยอมเปิดประตูออกมาคุยกับผม ผมกับพี่ฟ้าไม่ได้มีอะไรกันทั้งนั้น เธอแค่ขอขึ้นมาที่ห้องกับผมเพราะอยากเข้าห้องน้ำ ส่วนที่เธอมาที่นี่กับผมด้วยเพราะเธออาสามาส่งผมหลังจากที่โดนไอ้กัสกับไอ้ทิทิ้งไว้ที่มอ ผมลืมบอกพวกมันว่าจะกลับด้วย พอเข้าห้องน้ำออกมาอีกทีพวกมันก็กลับไปหมดแล้ว ตอนที่กำลังจะกดโทรหาพี่เหนือก็เจอพี่ฟ้าเข้าพอดี เธอเลยอาสามาส่งผมแค่นั้น แต่กว่าเธอจะมาส่งผมได้ก็เสียเวลาไปอีกเกือบชั่วโมง เพราะเธอพาผมไปที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งโดยบอกว่าจะเลี้ยงหลานรหัส ผมเลยไม่กล้าปฎิเสธเพราะไม่อยากฝืนน้ำใจ

 

แต่เรื่องเมื่อกี้ที่โซฟานั่น อยู่ๆพี่ฟ้าก็บอกว่าปวดหัวเลยขอนั่งพัก พอผมไปหายามาให้กลับถูกพี่ฟ้าคว้าชายเสื้อเอาไว้ให้โน้มตัวลงไปหา พอดีกับที่คนตัวเล็กเข้ามาเห็นพอดี ผมไม่รู้ว่าลิปสติกสีแดงที่เลอะตามกรอบปากของเธอเกิดขึ้นได้ยังไง แต่ผมเดาว่าคนที่เข้ามาเห็นผมกับพี่ฟ้าในสภาพแบบนั้นต้องตีความผิดคิดไปว่าผมกำลังจูบกับพี่ฟ้าแน่ๆ

 

แค่คิดว่าพี่เหนืออาจจะเข้าใจผมผิดแบบนั้นผมก็ยิ่งอยากจะพังประตูบ้านี่เข้าไปให้รู้แล้วรู้รอด ผมอยากอธิบายความจริงให้เธอฟัง ไม่รู้ว่าเธอจะเข้าใจผิดจนเกลียดผมไปแล้วหรือยัง

 

แกร๊ก

 

               "เคาะเหี้ยไรนักหนา" คำหยาบที่ไม่คิดว่าจะหลุดออกจากปากเธอถูกพูดขึ้นมาทันทีที่ประตูถูกเปิดออก ผมรีบเดินเข้าไปหาเธอทันทีหลังจากที่เดินวนไปวนมาอยู่ที่หน้าประตูเกือบชั่วโมง

 

               "พี่กำลังเข้าใจผิด" ผมกำลังจะเดินเข้าไปจับแขนแต่เธอกลับก้าวถอยหลัง ตามองพื้น หางตาไม่แม้แต่จะมองหน้าผม

 

               "ตาไม่ได้บอด" เสียงเย็นเฉียบเปล่งออกมาจากลำคอ ใบหน้าเฉยชาแบบที่ผมไม่เห็นมาก่อนทำให้ผมรู้สึกเสียใจที่เธอทำตัวเย็นชาใส่ผมโดยที่ไม่ยอมฟังคำอธิบาย

 

               "ผมกับพี่ฟ้าไม่ได้เป็นแบบที่พี่คิด เมื่อกี้..."

 

               "หุบปาก!" เธอตะโกนขึ้นก่อนที่ผมจะพูดอธิบาย ใบหน้าโกรธจัดจ้องมาที่ผมอย่างเกลียดชัง ไม่ได้มีแววตาของความอ่อนแอเลยแม้แต่น้อย ต่างจากผมที่รู้สึกร้อนขึ้นมาที่ขอบตาล่างเพราะตกใจที่เธอตะโกนใส่ผมเมื่อกี้ แค่คิดว่าเธอเกลียดผมหัวใจมันก็แทบจะแหลกละเอียดเป็นชิ้นๆแล้ว

 

               "ฟังกันก่อนไม่ได้หรอ" ผมก้าวเข้าไปข้างหน้าอีกก้าวแล้วพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน คราวนี้เธอยอมให้ผมจับแขนโดยที่ไม่สะบัดมือออก แต่มันนิ่งซะจนน่าใจหาย เดาไม่ออกว่าร่างบางกำลังคิดอะไรอยู่

 

               "ฉันไม่อยากฟังคำอธิบายจากเด็กขี้โกหกแบบนายอีก"

 

               "ผมไม่ได้โกหก"

 

               "แล้วที่บอกว่าจะกลับกับเพื่อนล่ะ" เธอเงยหน้ามาสบตาผมแล้วถามขึ้น

 

               "ก็จะกลับกับเพื่อนแต่ไอ้ทิมันไม่รู้มันเลยกลับก่อน"

 

               "หึ รู้เห็นเป็นใจกันจังเลยนะ" เธอเหยียดยิ้มขึ้นราวกับมันเป็นเรื่องตลก

 

               "มันไม่ใช่แบบนั้น"

 

               "ไม่ใช่แบบนั้นแล้วมันแบบไหน!!...ช่างเหอะ ฉันปวดหัว ไม่อยากพูดเรื่องนี้แล้ว" เธอตะโกนใส่หน้าผมอีกครั้งแล้วดึงมือตัวเองออกไปราวกับรำคาญผมเต็มที

 

               "ไม่ได้ เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง" ผมคว้าแขนเธอไว้อีกครั้งก่อนที่เธอจะหันหลังกลับเข้าห้อง

 

               "ฉันไม่มีอะไรจะคุย เลิกเอาเรื่องไร้สาระมาใส่หัวฉันได้แล้ว แล้วเรื่องที่ฉันตกลงคบกับนายเมื่อเช้าถือว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วกัน" เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ แววตาไม่ได้บอกความรู้สึกใดๆ คำพูดร้ายกาจทำให้ผมนิ่งค้างจนทำอะไรไม่ถูก หัวใจเหมือนถูกแช่แข็ง รู้ตัวอีกทีร่างบางก็เดินเข้าห้องไปแล้ว เหลือแค่เพียงกลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวเธอทิ้งไว้ให้ผม

 

ทำไมไม่เชื่อใจกันบ้างวะ เธอทำเหมือนเกลียดผม ทำเหมือนผมเป็นศัตรูทั้งๆที่เธอเข้าใจผมผิด ยิ่งผมอธิบายเธอก็ยิ่งร้อนเหมือนไฟ กลับคำง่ายๆราวกับผมไม่มีความรู้สึก

 

ผมคว้าแค่กระเป๋าสตางค์ โทรศัพท์ และกุญแจรถที่ตกอยู่ที่พื้นแล้วเดินออกจากห้องมา บางทีเวลาอาจทำให้เธออารมณ์เย็นขึ้นกว่านี้และพร้อมที่จะรับฟังผม ร้อนเป็นไฟแบบนี้จะพยายามอธิบายให้ตายยังไงเธอก็คงไม่ยอมฟัง

 

...

 

               "เป็นเหี้ยไรถึงโทรตามพวกกูออกมาร้านเหล้า" ไอ้ทินั่งลงข้างผมแล้วพูดขึ้น

 

               "เพราะพวกมึงแหละสัส" ผมพูดพร้อมทั้งกระดกเหล้าที่สั่งมาเมื่อกี้เข้าปาก ทำดีแล้วไม่ได้ดีก็ไม่ต้องทำมันหรอก

 

               "พวกกูทำไม?" ไอ้กัสที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามพูดขึ้น

 

               "พวกมึงทิ้งกูไว้ที่มอ"

 

               "อ้าว แล้วพี่เหนือคนสวยไม่ได้มารับมึง?"

 

               "กูบอกว่าจะกลับกับพวกมึงพี่เหนือเลยไม่ได้มารับ กูเจอพี่ฟ้าพอดีเธอเลยอาสาไปส่ง"

 

               "พี่เหนือโกรธมึงที่พี่ฟ้าไปส่ง?"

 

               "เปล่า... เธอไปเจอกูอยู่ในห้องกับพี่ฟ้า"

 

               "ไอ้เหี้ย ถึงขั้นเข้าห้องกันแล้วหรอวะ"

 

               "สัส กูไม่ได้ทำแบบที่มึงคิด เธอขอขึ้นไปเข้าห้องน้ำ"

 

               "แล้วมึงไม่อธิบายให้พี่เหนือฟัง?"

 

               "ยอมฟังกูซะที่ไหน ไม่งั้นกูคงไม่ต้องมานั่งแดกเหล้ากับพวกมึงหรอก"

 

               "ไม่น่าเชื่อว่าคนแบบพี่เหนือจะโมโหหึงเป็นเหมือนกัน"

 

               "หึง?"

 

               "เออสัส ผู้หญิงเขาหึงไงเลยเป็นแบบนี้"

 

               "จริงดิ"

 

               "ควายเอ้ย อ่อนชิบหาย แค่นี้มึงก็ไม่รู้?"

 

               "..." หึงงั้นหรอ ที่คนตัวเล็กโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเพราะหึงผมกับพี่ฟ้าเนี่ยนะ ผมก็นึกว่าเธอเกลียดผมซะอีก "งี้กูต้องทำไงวะ"

 

               "ง้อดิควาย... รอเขาเย็นลงก่อนค่อยง้อ พรุ่งนี้ก็ยังทัน ง้อตอนนี้ให้ตายยังไงก็ไม่ฟัง"

 

               "เออๆ" ได้ยินงี้ผมค่อยเบาใจลงหน่อย ผมไม่ได้มีประสบการณ์เรื่องผู้หญิงเยอะเหมือนพวกมัน ก็แน่อยู่แล้วที่ผมจะไม่เข้าใจเรื่องละเอียดอ่อนพวกนี้ อย่างน้อยพวกมันก็ยังมีประโยชน์อยู่บ้าง

 

               "เฮ้ย นั่นคู่กรณีมึงนี่วะ" ผมหันมองตามสายตาไอ้กัสไปก็เจอกับพี่ฟ้า ทำไมยังเจอกันอีกวะ โลกกลมขนาดนั้นเลยหรือไง


...............



ตอนนี้มีมาม่า ฮือออ ตัวร้ายก็โผล่อีกแล้วโว๊ยยยยย 

ตอนนี้แอบสงสารน้องที่เผลอทำผิดโดยที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร ทีเรื่องแบบนี้ล่ะดันมาอ่อนต่อโลก ไร้เดียงสาไปหมดทุกอย่าง...ยกเว้นเรื่องอย่างว่า มันน่าตีให้จมเตียงจริงๆ รีบไปง้อพี่เหนือของเธอด่วน อย่าไปก่อเรื่องเพิ่มในตอนต่อไปนะบอกเลย! Oops 



สองแสบ กัส VS กะทิ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

488 ความคิดเห็น

  1. #203 nnnnnn7777 (@nnnnnn7777) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 21:31
    นังฟ้า..นังคนบ้าาาาาออกไปปปปป
    #203
    0
  2. #108 toontoon448 (@toontoon448) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 23:43
    รอออออออ
    #108
    0
  3. #107 comtoontrans (@comtoontrans) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 23:13

    มาม่าหมดอายุพอๆๆไม่กินนนนนนขอนะไรท์
    #107
    0
  4. #106 topknot (@topknot) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 23:06
    ขอมาม่าไปต้มที่บ้านได้ไหม
    #106
    0
  5. #105 pcyckk (@-cheezeeck-) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 23:01
    โอ้ยยยยอิพี่ฟ้าาาาาาาน่ามคานนนน โมโห!!
    #105
    0
  6. #104 Hqar (@Hqar) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 23:18
    หนุนโว๊ยยยยน
    #104
    0
  7. #103 comtoontrans (@comtoontrans) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 22:34

    หนุนทำไรวะ
    #103
    0
  8. #102 comtoontrans (@comtoontrans) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 22:34
    อ้าวอิหนุนทำไร

    ไปกับอินั่นทำไม

    เดะๆๆให้พี่เหนืองอลเลยหนิ
    #102
    0
  9. #101 pcyckk (@-cheezeeck-) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 22:21
    อ่าวน้องขนุนยังไงคะะะะะะะ เจิมๆๆๆๆๆ รออัพนะคะะะ
    #101
    0