[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 33 : EP.32 ก้างชิ้นใหญ่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,366
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 117 ครั้ง
    1 มี.ค. 62

 EP.32 ก้างชิ้นใหญ่

   


[ ขนุน X น้ำเหนือ ]


หลังจากที่เมื่อเช้าฉันโดนไอ้เด็กบ้าหรือว่าคนที่พึ่งได้สถานะ 'แฟน' หมาดๆของฉันไปพ่นคำที่ส่อให้คิดลึกไปอยู่หลายรอบ สุดท้ายฉันก็ไม่ได้ทำกับข้าวให้มันกิน และกว่าฉันจะหลุดจากอ้อมแขนขนุนมันมาได้ก็ทำเอาเหนื่อย ใครจะรู้วะว่าพอเลื่อนขั้นให้แล้วขนุนมันจะกลายเป็นคนละคนแบบนี้ ขนุนมันถ่วงเวลาไม่ยอมปล่อยฉันออกจากอ้อมแขนตุ๊กแกนั่นสักทีจนเวลาล่วงเลยมาเกือบบ่าย ข้งข้าวไม่ต้องกินมันหรอก เพราะตอนนี้ฉันขับรถมุ่งหน้ามาที่มหาลัยของขนุนแล้ว ช้ากว่านี้คงเข้าคลาสสายกันพอดี

 

ส่วนคนที่ต้องมาเรียนกลับไม่เร่งรีบเลยสักนิด นั่งเล่นมือถืออยู่ข้างฉัน ทำเหมือนฉันเป็นคนขับรถอย่างนั้นแหละ

 

               "นี่ ไหนว่าจะดูพี่ขับไง" ฉันหันมองขนุนแวบนึงก่อนที่จะหันหน้าไปมองถนนต่อ ถ้าฉันขับชนท้ายรถใครขึ้นมาอย่ามาว่าละกัน คุยกับใครนักหนาเห็นกดโทรศัพท์ตั้งแต่ขึ้นรถแล้ว

 

               "โทษทีครับ ไอ้กัสมันทักมาคุยน่ะ อะๆดูละ" ทันทีที่ขนุนมันเห็นใบหน้าอันหงิกงอของฉันมันก็เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเสื้อทันที 

 

               "ไม่ขับไม่ได้หรอ ขี้เกียจ" ฉันเริ่มงอแง

 

               "ไม่ได้ครับ เพราะตั้งแต่วันนี้ไป พี่ต้องมาส่งผมที่มอแล้วขับรถไปทำงานเอง"

 

               "ได้ไง ไม่เอา"

 

               "ได้สิครับ หรือว่าอยากโดนเหมือนเมื่อวานอีก" จะพูดเรื่องเมื่อวานขึ้นมาหาพระเตี่ยอะไรเนี่ย คนยิ่งฝังใจอยู่

 

               "มันคงไม่ซวยแบบนั้นทุกวันหรอกน่า"

 

               "ระวังเอาไว้ก่อนก็ดีครับ ครั้งนี้ไม่เป็นไร ครั้งหน้าถ้าโดนข่มขืนมาจะหาว่าไม่เตือนนะ"

 

               "เอ๊ะ นี่แช่งหรอ" เดี๋ยวตัดออกจากการเป็นแฟนซะเลยนี่ แล้วนี่มันเหมือนแฟนกันตรงไหนฉันยังไม่รู้เลย เราก็ทำตัวปกติ ยังทะเลาะยังกัดกันอยู่เหมือนเดิม

 

               "เปล่าครับ พี่ก็รู้ว่าผมเป็นห่วง ...แฟนทั้งคน" แฟนงั้นหรอ แปลกดีแฮะ อยู่ๆก็พูดแบบนั้นออกมา แต่ทำไมฉันเขินวะ

 

               "ขี้เห่อ" ฉันพูด แต่ในใจก็แอบยิ้มปริ่ม ทำตัวไม่ถูกเลยโว๊ย

 

....

 

พอส่งขนุนถึงมหาลัยแทนที่ฉันจะได้ขับรถกลับห้องไปนอน แต่ดันถูกขนุนมันลากลงรถมาด้วย อ้างว่าไม่มีเพื่อนกินข้าว ให้ฉันลงมาทานข้าวเป็นเพื่อน ดูสารรูปฉันตอนนี้สิ ฉันใส่แค่เสื้อยืดรัดรูปสีขาวธรรมดากับกางเกงวอร์มสีแดงแล้วก็รองเท้าแตะ Adidas สีเดียวกับกางเกง อีเพิ้งชัดๆ

 

ระหว่างทางที่เดินมามีทั้งผู้หญิงและผู้ชายที่มองฉันอย่างกับตัวประหลาด ก็ทั้งมอใส่ชุดนักศึกษาไม่ก็เสื้อช็อปกันหมด มีแค่ฉันคนเดียวที่แต่งตัวแบบนี้มา เลยทำให้เป็นจุดสนใจ ดีนะที่ฉันไม่ได้ดังจนเป็นที่รู้จัก ไม่งั้นคงโดนแอบถ่ายรูปไปลงเพจแฉแต่เช้าแล้วล่ะ

 

เท่านั้นยังไม่พอ ทันทีที่เดินมาถึงโรงอาหาร ฉันก็เจอไอ้เด็กแสบสองคนนั่งจุ้มปุ๊กกันอยู่ แล้วไหนขนุนมันบอกว่าไม่มีเพื่อนกินข้าวไงวะ

 

               "ไหนมึงบอกว่าอีกห้านาทีไงวะ เลยมาเกือบครึ่งชั่วโมงสัส" กะทิพูด ขนุนแค่พยักหน้าให้พวกมันแล้วจูงแขนฉันไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเด็กสองคนนั้น ทำไมไอ้เด็กพวกนี้มันดูดีกันจังวะ ยิ่งอยู่ในเสื้อช็อปยิ่งดูดีขึ้นเป็นกอง เสียอย่างเดียวเท่านั้นแหละ ปากหมา!

 

               "หวัดดีคร้าบบบ พี่เหนือโนะ..เชี่ย" ไอ้กัสมันเอ่ยทักทายฉัน แต่ไม่รู้ว่ามันกำลังจะพูดอะไรต่อเพราะมันยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองซะก่อน โนะอะไรของมัน

 

               "วอนแล้วไอ้เหี้ย" กะทิพูด

 

               "เดี๋ยวเจอกูถีบ เงียบๆแล้วแดกข้าวไป" ขนุนที่เงียบอยู่นานพูดขึ้น แถมยังไม่ยอมปล่อยแขนฉันอีก

 

               "ไหนบอกไม่มีเพื่อนกินข้าวไง" ตั้งแต่ที่เดินมาจนถึงตอนนี้ฉันยังทำหน้างอเหมือนเดิม หงุดหงิดไม่หาย ฉันไม่ชอบเป็นจุดสนใจแต่ดูขนุนมันทำสิ

 

               "นึกว่าพวกมันยังไม่มาไง รอนี่นะเดี๋ยวไปหาข้าวมาให้ทาน" ขนุนมันทำหน้าทำตาดูไม่น่าเชื่อถือ ทิ้งฉันไว้ที่โต๊ะแล้วเดินหนีไป คงกลัวฉันด่าที่มันบังอาจโกหกฉัน

 

               "เป็นไงมาไงถึงมาด้วยกันได้ครับ" ไอ้เด็กกัสถามฉันด้วยใบหน้าที่แสนกวนอวัยวะเบื้องล่าง

 

               "ทำไม มาไม่ได้?" ฉันกวนตอบ พลางกอดอกมองหน้ามัน

 

               "ใจเย็นสิครับพี่เหนือคนสวย เดี๋ยวนี้ตามมาเฝ้าไอ้หนุนมันถึงมอเลยนะครับ" ยังยัง ยังไม่หยุด

 

               "ขนุนมันลากฉันมาต่างหาก" นี่ถ้าขนุนมันไม่มาภายในห้านาที ฉันจะหนีมันกลับจริงด้วย ถ้าไม่ติดว่ากุญแจรถอยู่ที่มันฉันเผ่นกลับนานแล้ว ฉันยิ่งขี้รำคาญอยู่ด้วย รำคาญไอ้กัสอะไม่เท่าไหร่ แต่สายตาผู้หญิงพวกนั้นที่มองมาอย่างสอดรู้สอดเห็นนั่นแหละที่ฉันทนไม่ไหว คงจะตกหลุมความหล่อของไอ้เด็กพวกนี้เข้าแน่ๆถึงพากันจ้องฉันซะขนาดนั้น

 

               "อ้อออ หรอครับ" มันลากเสียงยาว

 

               "แล้วนี่ไม่ไปเรียนกันไง๊" ฉันหันไปถามกะทิ เบื่อไอ้กัสมันเต็มทน ถ้าไม่ติดว่าหน้ามันหล่อนะ ฉันข่วนหน้าให้เป็นรอยไปแล้ว

 

               "รอไอ้หนุนเนี่ย ไม่รู้ไปตกถังข้าวตายแล้วหรือยัง ไปนานชิบหาย" ดูแต่ละคำที่ไอ้เด็กพวกนี้มันพูดดิเพราะๆทั้งนั้น พวกมันไม่เคยเห็นว่าฉันแก่กว่าเลยสินะ

 

               "นั่งด้วยคนสิ" อยู่ๆก็มีเสียงผู้หญิงดังขึ้นด้านหลังฉัน เธอนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดียวกันกับฉัน ฉันเลยหันไปมอง สวยดีแฮะแต่ดูไม่น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันกับไอ้เด็กพวกนี้ น่าจะเป็นรุ่นพี่

 

               "อ้าว หวัดดีครับพี่ฟ้าคนสวย" ไอ้กัสเอ่ยทัก นี่มันจะทักผู้หญิงว่าคนสวยหมดเลยหรือไง หรือเห็นใครก็สวยไปหมด

 

               "หวัดดีกัส หวัดดีกะทิ แล้วขนุนไปไหนซะล่ะ" ผู้หญิงคนนั้นหันไปถามสองคนนั่น ดูท่าจะสนิทกันน่าดูเลย

 

               "มันไปซื้อข้าว มาถึงก็ถามหามันเลยนะ" เอ๊ะ ถามหามันเลยนะงั้นหรอ แล้วท่าทางแบบนั้นของไอ้กัสคืออะไร แซวงั้นหรอ หรือว่าผู้หญิงคนนี้มีซัมติงกับขนุน

 

               "พี่ไม่เห็นก็เลยถามถึงเฉยๆ ไม่มีไร ... เอ๊ะ แล้วคนนี้"

 

               "พี่เหนือครับ พี่ไอ้หนุนมัน เรียนจบแล้ว" ไอ้กัสตอบ นี่มันยังไม่รู้เรื่องฉันกับขนุนสินะ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ฉันยังไม่พร้อมให้มันมายุ่งเรื่องของฉันตอนนี้ ขนาดยังไม่รู้ว่าฉันกับขนุนคบกันมันยังกวนขนาดนี้ ถ้ารู้ขึ้นมามันจะกวนขนาดไหน

 

               "อ้อออ สวัสดีค่ะ" ฉันแทบผงะจนมือที่ท้าวค้างอยู่ที่โต๊ะกระตุกไปนิดนึง เพราะยัยฟ้าอะไรนี่มันยกมือไหว้ฉันน่ะสิ ขนาดไอ้เด็กสองคนนี้มันเด็กว่าฉันตั้งเยอะมันยังไม่ไหว้เลย แต่ยัยนี่ดันยกมือขึ้นมาไหว้ฉัน เอาซะฉันหน้าชาไปเลย ถ้าฉันคบกับขนุนจริงๆเพื่อนเขาที่ไม่สนิทกับฉันไม่พากันไหว้ฉันหมดเลยหรอ ฉันคิดถูกหรือผิดวะเนี่ย

 

               "ไม่ต้องไหว้ก็ได้" ฉันโบกมือห้ามแต่มันทันซะเมื่อไหร่

 

               "ไม่ยักกะรู้นะคะว่าขนุนมีพี่สาวด้วย แถมยังสวยมากๆ" เธอยิ้มให้ฉันอย่างโอเวอร์ อย่าบอกนะว่าคิดจะเข้ามาตีสนิทกับฉันเพราะชอบขนุน

 

               "ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ แล้วก็ฉันไม่ใช่พี่สาวแท้ๆของขนุนค่ะ คนละพ่อคนละแม่" ฉันพูดอธิบาย ไม่รู้ว่าทำไมต้องอธิบาย แต่ฉันอยากอธิบายไง ใครจะทำไม ไม่ถูกชะตากับยัยนี่เลยแฮะ

 

               "อ้อออ อย่างนี้นี่เอง ถึงว่าทำไมหน้าไม่คล้ายกันเลยสักนิด" ท่าทีเธอดูเปลี่ยนไปทันที ทำไม ไม่ประจบฉันแล้วหรอยะ

 

               "เป็นรุ่นพี่ขนุนหรอ" ฉันถามพลางสังเกตท่าทีของเธอไปด้วย

 

               "ใช่ค่ะ ฟ้าเป็นป้ารหัสขนุน ต้องอยู่ด้วยกันไปอีกนาน" เธอพูดพลางลากเสียงยาวตรงท่อนสุดท้าย ตอนที่ยัยฟ้าอะไรนี่พูด ถ้าฉันมองไม่ผิดตาเธอเป็นประกายตอนที่เอ่ยชื่อขนุน

 

               "อ้อ หรอคะ" ฉันลากเสียงยาวแล้วเบือนหน้ามาอีกทาง รู้สึกไม่อยากเสียเวลาเสวนาด้วย

 

               "คุยอะไรกันอยู่ครับ" ขนุนเดินเข้ามาหาฉันแล้ววางจานข้าวไว้ตรงหน้า ถ้ามาช้าอีกนิดฉันคงหนีกลับขึ้นแท็กซี่ไปแล้ว รำคาญคนแถวนี้

 

               "จะกลับแล้ว" อยู่ๆฉันก็ทำตัวง้องแง้งขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจตัวเอง

 

               "กินข้าวก่อนค่อยกลับ" ขนุนพูดแล้วนั่งลงมาเบียดทางฝั่งฉัน ฉันเลยจำเป็นต้องเขยิบไปติดกับยัยนั่น เธอขยับให้ฉันเพียงเล็กน้อยแล้วมองหน้าฉันสลับกับขนุนไปมา

 

               "ไม่หิว"

 

               "เป็นไร ทำไมอยู่ๆทำหน้าแบบนั้น" ขนุนเอื้อมมือขึ้นมาจับคางฉันต่อหน้าทุกคน ฉันเห็นนะว่าไอ้เด็กสองคนนั้นที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมองพวกเราจนตาแทบถลน ทำไม แปลกนักหรือไง แล้วฉันก็ไม่สะบัดมือขนุนออกด้วย อยากให้ยัยคนข้างๆมันเห็น

 

               "เปล่า อยากให้กินก็ป้อนสิ" ฉันไม่คิดเหมือนกันว่าตัวเองจะพูดออกไปแบบนั้น แต่มันพูดไปแล้วไง ขนุนทำหน้าเหมือนแปลกใจแต่ก็ก้มหน้าลงตักข้าวในจานฉันแล้วยื่นมาจ่อที่ปากอย่างว่าง่าย

 

ดี

 

               "นี่กูพลาดอะไรไปรึเปล่าวะไอ้ทิ" ไอ้เด็กกัสที่เงียบอยู่นานพูดขึ้น

 

               "กูก็พลาดเหมือนมึงแหละสัส กูว่าเมื่อวานคงมีเรื่องอะไรดีๆ ใช่ไหมวะไอ้หนุน" กะทิหันไปถามขนุน ขนุนแค่ยักไหล่ให้สองคนนั้นก่อนที่จะก้มมาตักข้าวเข้าปากตัวเองบ้าง กลายเป็นว่าตอนนี้เรากินข้าวช้อนเดียวกันซะอย่างนั้น แถมยังมีตั้งสองจานอีกต่างหาก

 

               "เอ่อ.. พี่น้องคู่นี้ดูรักกันดีนะคะ" อยู่ๆยัยคนข้างๆที่เงียบอยู่นานก็พูดขึ้น

 

               "รักปานจะกลืนกินเลยล่ะครับ" เออ คราวนี้ไอ้กัสมันพูดเข้าหูว่ะ แต่ขนุนไม่ได้ตอบอะไรออกไปสักนิด ฉันชักจะอยากเห็นตอนพวกเขาคุยกันขึ้นมาแล้วสิ อยากรู้จริงๆเลยว่าความสัมพันธ์ของสองคนนี้มันยังไงกันแน่ เดาว่ายัยนี่คงชอบขนุนอยู่แน่ๆ


หลังจากที่ไอ้กัสมันพูดประโยคนั้นออกไป ทุกคนก็ไม่มีใครพูดอะไรกันต่ออีกเลย ยัยนั่นก็จบบทสนทนาไปโดยปริยาย ขนุนเดินจูงมือฉันมาส่งที่รถ รู้สึกแปลกๆแฮะตอนที่เราจับมือกันท่ามกลางคนเยอะๆแบบนี้ แต่ก็รู้สึกดีไปอีกแบบ ฉันเคยทำแบบนี้กับพี่เทซะที่ไหน เขาไม่เคยยอมจับมือฉันในที่สาธารณะเลย ก็นั่นแหละ เพราะเขามีคู่หมั้นไงคือคำตอบ ช่างเหอะๆ จะไปนึกถึงเขาทำไมวะเนี่ย

 

               "คราวหน้าไม่ต้องลงรถมาแล้วนะ" ขนุนพูดขึ้นตอนที่เราเดินมาถึงรถแล้ว อะไรกัน ทีแรกยังลากฉันไปด้วยอยู่เลย อยู่ๆก็มาทำท่าทางเหมือนไม่พอใจที่ฉันลงไปด้วย หรือว่ากลัวยัยนั่นหึง

 

               "ทำไมลงไปไม่ได้" ฉันมองขนุนตาขวาง พอคิดแบบนั้นแล้วมันก็หงุดหงิดขึ้นมา

 

               "ไม่เห็นหรอว่าผู้ชายมองพี่ทั้งมออยู่แล้ว ทำไมแต่งตัวโป้งี้วะเนี่ย"

 

               "ห้ะ" เสื้อยืดกางเสงวอร์มเนี่ยนะเรียกโป้ อะไรของมันวะ ฉันก้มมองตัวเองตั้งแต่ตัวจรดเท้าอย่างไม่เข้าใจ

 

               "แค่นี้ก็โป้ครับ เสื้อบ้าอะไรรัดซะขนาดนี้" ขนุนพูดพร้อมทั้งจ้องมาที่เสื้อฉัน

 

เดี๋ยว

นั่นมันหน้าอกไม่ใช่หรอ

 

ฟึบ

 

               "มองอะไรน่ะ" ฉันยกมือขึ้นปิดหน้าอกตัวเองโดยอัตโนมัติ

 

               "ใหญ่ไม่เข้าเรื่อง" ขนุนพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

 

               "ห๊ะ" ฉันอึ้งไปอีกรอบ ใหญ่ไม่เข้าเรื่องงั้นหรอ ฉันไม่ได้อยากให้มันใหญ่เกินไปแบบนี้ซะหน่อย ทำอย่างกับฉันผิดงั้นแหละ

 

               "หวง ไม่ชอบให้ใครมอง" พูดจบขนุนก็ดึงเอวฉันเข้าไปแนบลำตัวแล้วกอดไว้หลวมๆ ก่อนที่จะผลักให้ฉันเดินถอยหลังจนแผ่นหลังแนบติดกับประตูรถ

 

               "มองก็ปล่อยเขามองไปสิ มองได้ก็เอาไปไม่ได้ซะหน่อย" ฉันพูด

 

               "ไม่ให้เอาแล้วก็ไม่ให้มองด้วย อะไรที่เป็นพี่ผมหวงหมดนั่นแหละ" ใบหน้าหงุดหงิดเปลี่ยนเป็นงอแงในชั่วพริบตา อะไร นี่เรียกอ้อน?

 

               "งั้นกลับนะ" ฉันพูดพลางดันขนุนให้ออกห่างจากตัวแต่ดูเหมือนมือหนาไม่อยากจะปล่อยฉันสักเท่าไหร่

 

               "ไม่อยากให้กลับ" งอแง

 

               "งั้นไม่ต้องเรียนแล้ว กลับด้วยกันเลยดีไหม" ฉันพูดเสียงเข้ม

 

               "ได้หรอ" คนดื้อเบิกตาโพลง นี่คิดจะกลับจริงๆหรอเนี่ย 

 

               "ไม่ได้" ฉันพูด รอยยิ้มคนตรงหน้าหุบลงทันที

 

               "ใจร้าย มาทำให้ติดแล้วก็จากไป" อ้าว ตกลงนี่ผิดเดี๋ยวนะ ติดงั้นหรอ พูดอย่างกะลูกติดแม่อีกแล้ว นี่ฉันเป็นอะไรสำหรับมันกันแน่เนี่ย

 

               "ไว้เดี๋ยวเรียนเสร็จมารับ โอเคไหม" ฉันยอมให้ได้แค่นี้เพราะเริ่มเห็นสายตาของคนที่ขับรถเข้ามาจอด ฉันเหมือนตัวประหลาดนักหรือไง มองอยู่ได้

 

               "ก็ได้... แล้วนี่จะไปไหนต่อ"

 

               "ไปเล่นกับไอ้พาที่ห้องมั้ง วันนี้มันไม่ได้ทำงาน... ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นเลย เลิกคิดเรื่องพี่กับไอ้พาได้แล้ว" ฉันพูดขึ้นต่อเมื่อเห็นว่าขนุนทำหน้าดุเหมือนไม่พอใจ

 

               "ไม่ไปไม่ได้หรอ" พออ้อนได้แล้วก็อ้อนใหญ่ ใครเอายาอะไรใส่ข้าวให้มันกินรึเปล่าวะ

 

               "อยากไปเจอพวกมันบ้าง ไม่ได้เจอกันเลยช่วงนี้ เดี๋ยวโทรตามไอ้ปลาให้มันมาหาด้วย"

 

               "งั้นก็ได้ แน่ใจนะว่าพี่ปลาไป"

 

               "อืม"

 

               "งั้นถึงแล้วโทรมาบอกด้วย ...เอ๊ะ ยังไม่ได้ซื้อโทรศัพท์เลยนี่"

 

               "ถ้ามีอะไรก็โทรมาเบอร์ไอ้ปลาแล้วกัน"

 

               "ก็ได้ งั้นเดี๋ยวตอนเย็นพาไปซื้อโทรศัพท์ใหม่นะ"

 

               "จ้า รู้แล้วว่ารวย" ฉันอดไม่ได้ที่จะหยิกแก้มขนุนไปทีนึงก่อนที่จะผละตัวออกมา "ไปได้แล้ว"

 

               "อื้ม" ตาใสแป๋วจ้องมาที่ฉันบ่งบอกว่าไม่อยากให้ฉันกลับ นี่ฉันมาส่งลูกมาโรงเรียนอนุบาลรึเปล่าวะเนี่ย


...

 

หลังจากที่ขนุนเดินออกไปจนลับตา ฉันก็เดินขึ้นรถมานั่งฝั่งคนขับ แต่ยังไม่ทันได้สตาร์ทรถ กระจกก็ถูกเคาะจากด้านนอกซะก่อน ฉันเลยเลื่อนกระจกลงแล้วมองหน้าคนที่เจอกันเมื่อกี้อย่างงงๆ

 

               "ป้ารหัสขนุนนี่เอง มีอะไรรึเปล่า" ฉันถามพลางหยิบแว่นตากันแดดสีชาที่หยิบติดมาสวมเข้าที่กรอบหน้าเรียว

 

               "ตกลงเป็นอะไรกับขนุนหรอคะ ดูจากเมื่อกี้แล้วไม่น่าจะเป็นพี่น้องธรรมดานะคะ" เมื่อกี้ไหน หมายถึงตอนที่นั่งป้อนข้าวกันหรือว่ากอดกันอยู่ล่ะ ฉันอยากจะถามออกไปเหลือเกิน แต่ต้องเก็บเอาไว้ก่อน ไม่อยากแสดงตัวออกไปมากเท่าไหร่นัก

 

               "เราโตมาด้วยกันค่ะ อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่จำความได้" ฉันตอบพลางกรีดยิ้มให้เธออย่างเสแสร้ง

 

               "อ้อออ หรอคะ" เธอลากเสียงยาว ดูก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ชอบฉัน ตอแหลทั้งเพ

 

               "มีอะไรอีกรึเปล่าคะ รีบ ตอนเย็นต้องมารับขนุนอีก" ฉันพูดพลางมองหน้าเธอโดยไม่หลบสายตา ยัยนี่อยากรู้ไหมฉันไม่รู้ รู้แค่ว่าฉันอยากบอก

 

               "เอ่อ.. คือฉันมีเรื่องจะบอก แต่ไม่รู้ว่าจะพูดออกไปดีไหมน่ะค่ะ" ทำเป็นพูดเสียงอ้อมแอ้ม ดูก็รู้ว่ายัยนี่อยากให้ฉันรู้เรื่องที่มันจะพูดซะเต็มประดา

 

               "..." ฉันแกล้งเงียบ ดูซิว่าจะพูดต่อไหม เสนอตัวออกมาขนาดนี้แล้วนี่

 

               "ฉันชอบน้องชายพี่ค่ะ พี่คงไม่ว่าอะไรใช่ไหมถ้าเราจะคบกัน" เสแสร้ง ตอแหล มารยา ถ้าเมื่อกี้มันเห็นมันก็คงจะมองออกว่าฉันกับขนุนไม่ใช่แค่พี่น้อง แต่ยังมาขอฉันหน้าด้านๆ ไม่ใช่ย่อยเลยนี่ "พี่คะ ได้ยินที่ฉันพูดไหมคะ" ยัยนั่นพูดขึ้นอีกรอบ อยากจะกระแทกเสียงใส่หน้ามันจริงๆว่า เออกูไม่ได้หูหนวก ได้ยินแล้วอิแจ๋น

 

               "เอาสิคะ ...ถ้าขนุนมันชอบน้องอ่ะนะ" ฉันยิ้มเหยียดเหมือนเมื่อกี้ส่งไปให้มันอีกรอบ ถามว่าฉันแคร์ที่มันพูดไหม ก็ไม่ แต่ถามว่าฉันโกรธไหม ฉันโกรธ โกรธที่ยัยนี่มายุ่งกับฉันทั้งๆที่ฉันอยู่ของฉันดีๆ

 

               "ได้ยินแบบนี้ฉันก็สบายใจค่ะ ทีแรกนึกว่าพี่คบกับขนุนซะอีก แต่พอคิดไปคิดมาแล้ว ฉันว่าขนุนคงไม่มีทางมาคบกับผู้หญิงที่แก่กว่าตั้งหลายปีหรอกค่ะ" มันพูดขึ้นเหมือนเป็นมิตรแต่จิกกัดได้แสบสันมาก ฉันอยากจะยื่นมือออกไปกระชากผมมันจริงๆ แก่งั้นหรอ ฉันว่าหน้ามันนำฉันไปหลายปีแล้วนะ ยังไม่รู้ตัวอีก

 

               "ถ้าขนุนมันสนใจคุณจริงๆ คุณคงไม่ต้องเสียเวลามาพูดกับฉันแบบนี้หรอกค่ะ ขนุนมันเลือกเองได้มันโตแล้ว ฉันว่ามันคงมองออกว่า อันไหนของดีอันไหนของแสลง" ฉันเหยียดยิ้มให้มันเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะเลื่อนกระจกให้ปิดลง มองดูยัยคนข้างนอกที่มีใบหน้าแค้นจัดอย่างสะใจ ฉันไม่น่ามาเสียเวลากับยัยบ้านี่เลย โมโหโว๊ยยย ป่านนี้มันคงแช่งฉันตามหลังมาแล้วล่ะ

 

...

 

ฉันมาถึงห้องไอ้พาโดยที่ไม่ได้บอกมันก่อนด้วยซ้ำ มันคงหลับอยู่ตอนที่ฉันมากดออดหน้าห้อง ดูจากสภาพผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงนั่นน่ะนะ

 

               "มาทำไม" ดูมันถาม เสียงห้วนอย่างกะไปกินรังแตนมา

 

               "คิดถึง มาไม่ได้ไง๊" ฉันนั่งลงบนโซฟาพลางหยิบรีโมทขึ้นเปิดทีวีราวกับอยู่ห้องตัวเอง

 

               "หึ ไอ้เด็กนั่นไม่อยู่ล่ะสิ" มันนั่งขยี้ตาอยู่โซฟาตรงข้ามฉันเห็นแล้วขัดลูกกะตาชะมัด คนก็ออกจะหล่อแต่ดูสภาพตอนนี้สิ

 

               "แล้วกูมาไม่ได้?"

 

               "..." มันเงียบไม่ตอบคำถามฉันแล้วลุกเข้าห้องไปเลย อะไรของมันวะ เมนส์มาหรือไง

 

ฉันถือวิสาสะหยิบโทรศัพท์มันที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาแล้วกดโทรหาไอ้ปลา มันบอกว่าจะตามมาเพราะวันนี้หยุดงาน แต่จนแล้วจนรอดผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้วไอ้พาก็ยังไม่ออกจากห้อง ไอ้ปลาก็ยังไม่โผล่

 

               "อะ" อยู่ๆไอ้พาก็เดินมายื่นถุงกระดาษใบนึงให้ฉันจากทางด้านหลัง

 

               "อะไร"

 

               "รับไปเปิดดูเอง ถามเพื่อ" อะไรของมันวะ หงุดหงิดใส่ฉันตั้งแต่เข้ามาละ

 

ฉันดึงถุงมาจากมือมันก่อนที่จะหยิบของในถุงออกมาดู

 

               "โทสับ?"

 

               "อืม เอาซิมเก่าใส่ให้แล้ว เหลือแค่เปิดเครื่อง"

 

               "ซื้อมาให้กู?"

 

               "ให้หมามั้ง" อ้าวไอ้นี่

 

               "ฟรี?"

 

               "กูเคยเก็บตังมึงไหมล่ะ" มันพูดพลางทำหน้าเบื่อโลกส่งมาให้ฉัน

 

               "ขอบใจ"

 

ทันทีที่ฉันเปิดเครื่องขึ้นมา ก็เห็นข้อความเด้งเข้นมาบนแถบแจ้งเตือนรัวๆ เป็นข้อความตั้งแต่เมื่อวานขึ้นเบอร์ที่ไม่ได้รับสายสองสามเบอร์ เบอร์ขนุน ไอ้พา แล้วก็เบอร์แปลกอีกหนึ่งเบอร์ไม่รู้ว่าเบอร์ใคร แต่ฉันไม่โทรกลับหรอกเพราะถ้ามีธุระอะไรจริงๆคงโทรกลับมาเองนั่นแหละ

 

ไอ้พามันซื้อโทรศัพท์สีเดิมยี่ห้อเดิมมาให้ฉัน ดีเหมือนกันจะได้ใช้คล่องๆหน่อย มันนี่รู้ใจฉันไปหมดทุกอย่างเลย 


ฉันกดล็อกอินเข้าแอพ แล้วกดเซฟรูปในทวิตเตอร์ของตัวเองลงเครื่อง เป็นรูปหมู่ของพวกเราสามคน กดตั้งเป็นรูปหน้าจอ น่าเสียดายเหมือนกันที่รูปอยู่ในเครื่องนั้นหมด แต่ก็ดีแล้วล่ะเพราะฉันยังไม่ได้ลบรูปคู่ที่ถ่ายกับพี่เทสมัยก่อนทิ้งเลย พังๆไปก็ดีแล้ว

 

สักพักไอ้ปลาก็โผล่หัวเข้าห้องมาโดยที่ไอ้พาเป็นคนเดินไปเปิดประตู

 

               "กว่าจะโผล่ได้นะอีเหนือ อยู่คอนโดเดียวกันกับกูแท้ๆแต่แทบไม่เห็นหัว"

 

               "มึงว่างตรงกับกูไหมล่ะ" ฉันพูดพลางไถหน้าจอโทรศัพท์เลื่อนดูไอจีที่พึ่งล็อกอินเข้ามาใหม่ไปมา ก่อนหน้านั้นฉันกดฟอลขนุนเป็นที่เรียบร้อย เหลือแค่เด็กมันกดรับเพราะตั้งเป็นส่วนตัวไว้

 

               "กูก็นึกว่าอยู่กับเด็กมึงจนลืมพวกกูไปแล้ว" มันพูดขึ้นแล้วนั่งลงข้างฉัน นี่ถ้าพวกมันรู้เรื่องที่ฉันคบกับขนุนฉันคงกลายเป็นนักโทษให้พวกมันไต่สวนอีกยาว

 

               "ให้กูย้ายของมาอยู่กับพวกมึงไหมล่ะ อยู่กันสามคนผัวเมียเลยดีไหม" ฉันกรอกตามองบน ทำไมพวกมันชอบแขวะฉันเรื่องขนุนนักก็ไม่รู้ ที่จริงไอ้ปลามันก็ไม่ได้เชิงแขวะหรอก มันแซวเพราะมันอยากให้ฉันกับขนุนได้กันจะตายอยู่ละ หมายถึงได้คบน่ะนะ

 

               "เอาดิ" ไอ้พาพูดขึ้น หมดคำพูดเลยฉัน ทำได้แค่ส่งสีหน้าเบื่อหน่ายมองพวกมันอย่างปลงๆ "แต่แค่มึงนะ ไอ้ปลาไม่ต้อง" ไอ้พาพูดต่อ

 

               "สัส" สุดท้ายมันก็โดนหมอนอิงจากไอ้ปลาปาใส่หน้า สะใจ

 

แล้วเราสามคนก็หัวเราะพรืดออกมาพร้อมกัน ฉันกับพวกมันนอยด์กันได้ไม่เกินชั่วโมงหรอก สุดท้ายก็ดีกันเหมือนเดิม

 

               "กูพูดจริงนะ มาอยู่กับกูไหม ถ้าอยู่กับเด็กมันแล้วอึดอัดมาอยู่กับกูก็ได้" ฉันนึกว่าเมื่อกี้มันพูดเล่นซะอีก ไหงตอนนี้มาทำสีหน้าจริงจังใส่ฉันซะล่ะ ฉันยังไม่ได้พูดสักคำเลยว่าอึดอัด

 

               "แม่กูฝากขนุนให้กูดูแล กูจะทิ้งเด็กมันได้ไง"

 

               "ใช่เหตุผลหรอวะ หรือนอกซะจากว่ามึงอยากอยู่กับเด็กมัน" ไอ้พาหรี่ตามองหน้าฉันอย่างจับผิด

 

               "อย่าบอกนะว่ามึงตกหลุมพลางน้องมันแล้วอีเหนือ" ไอ้ปลาพูดแทรก

 

               "หลุมเหี้ยไรมึง"

 

               "มึงชอบเด็กนั่นหรอ" ไอ้พาถามขึ้น ฉันจะตอบมันว่าไงดีวะ จะบอกความจริงหรือโกหกดี ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมซะด้วย ยิ่งพวกมันมากดดันฉันแบบนี้ฉันก็ยิ่งไม่อยากบอก

 

               "เปล่า กูไม่ได้ชอบ" สุดท้ายฉันก็ปฎิเสธ ไม่รู้ดิ แค่ยังไม่อยากบอกตอนนี้ รอผ่านไปสักพักแล้วกัน

 

               "อย่าให้รู้นะว่ามึงมีเรื่องปิดบังพวกกู"

 

               "พวกมึงเลิกจ้องอย่างกะกูไปทำความผิดมาได้ละ กูรำคาญ" ฉันยกหมอนขึ้นมากอดพลางก้มหน้าแกล้งเล่นโทรศัพท์เพื่อเลี่ยงการสอบสวนของพวกมัน จิกกันไม่หยุดขนาดนี้ไม่ไปสอบเป็น FBI ไปเลยวะ

 

...


พอเห็นว่าฉันไม่ยอมพูดอะไร หลังจากนั้นพวกมันก็แยกย้ายกันไปอยู่คนละมุม ฉันเล่นโทรศัพท์ ไอ้พาเล่นเกม ส่วนไอ้ปลาก็หาอะไรกินในห้องครัว 

 

               "อีเหนือ เด็กมึงโทรมา" ไอ้ปลาเดินออกมาจากห้องครัวแล้วยื่นโทรศัพท์ให้ฉัน

 

               "ใคร"

 

               "รับๆไปคุยเอง เด็กหนุนมึงนั่นแหละ" ฉันลืมโทรบอกขนุนไปซะสนิทเลย สงสัยจำได้ว่าฉันอยู่กับไอ้ปลามันเลยโทรไปเบอร์ไอ้ปลาแทน

 

               "ขนุน" ฉันรับโทรศัพท์มาแล้วเอ่ยทักปลายสาย

 

               [ถึงแล้วหรอ]

 

               "ถึงแล้ว" ขนาดฉันคุยโทรศัพท์สองคนนั้นมันยังจ้องฉันตาไม่กระพริบเลย

 

               [ไม่เห็นโทรมาบอกเลย] น้ำเสียงเง้างอนตอบกลับมา

 

               "แปปนะ" ฉันถือโทรศัพท์แล้วเดินออกมาคุยตรงระเบียง ขืนนั่งคุยอยู่ตรงนั้นคงโดนสายตาสองคู่เผาตายซะก่อน "ขนุน" ฉันเรียกขึ้นอีกครั้งเพราะปลายสายเงียบไป

 

               [คิดถึง] อา ไม่ชินเลยแฮะ

 

               "มีเรียนไม่ใช่หรอ แอบมาคุยได้ไง" ฉันเปลี่ยนเรื่อง

 

               [ไม่คิดถึงผมบ้างหรอ]

 

               "...พี่ได้โทรศัพท์แล้วนะ"

 

               [ใจร้าย ถามแค่นี้ก็ไม่ตอบ... ไปซื้อใหม่มาหรอ บอกแล้วไงว่าตอนเย็นจะพาไปซื้อ]

 

               "ไอ้พามันซื้อมาให้ก่อนน่ะ เปิดเครื่องแล้วนะ มีไรก็โทรมาเบอร์พี่" ฉันพยายามพูดเปลี่ยนเรื่อง อยู่ๆจะให้บอกว่าคิดถึงมันก็ยังไงอยู่ ฉันยังปรับตัวไม่ทันเลย


               [อีกแล้วสินะ...] น้ำเสียงขนุนเปลี่ยนไปทันทีที่ได้ยินฉันพูด อย่าบอกนะว่าน้อยใจที่ไม่ได้เป็นคนซื้อโทรศัพท์ให้ฉัน  


               [แค่นี้ก่อนนะจารย์เรียกแล้ว]

 

ติ๊ด

แล้วขนุนก็วางสายไปเลย ดูจากน้ำเสียงแล้วสงสัยจะงอนฉันเข้าจริงๆ 


เห้อ ทำไมเอาใจเด็กมันยากนักวะเนี่ย !!!!



.................



รักเด็กเอาใจยาก555 แต่ในความเอาใจยากนางก็มีมุมน่ารักขี้อ้อนอยู่น้าา แต่อย่าให้นางได้วร้าย นางจะวร้ายถึงขนาดที่พี่เหนือตั้งรับไม่ทันเลยล่ะ หึหึ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 117 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

488 ความคิดเห็น

  1. #453 sopana23 (@sopana23) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 06:35
    พาก็มีผลต่อใจ ไรท์เขียนให้พามีความสำคัญกับเหนือไม่น้อยเลยนะ
    #453
    0
  2. #202 nnnnnn7777 (@nnnnnn7777) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 21:26
    แหกน้ามันค่ะเจ๊จัดไป!!
    #202
    0
  3. #100 annjaijai (@annjaijai) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 01:00
    พายุชอบเหนือจริงดิ
    #100
    0
  4. #99 comtoontrans (@comtoontrans) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 23:52
    อิฟ้านี่มั่นหน้าเนอะ. ตบั้ยค่ะ อย่าเสร่อค่ะอิฟ้า
    ส่วนพายุคือเพื่อนสนิทคิดม่ายซื่อใช่ปะวะ หยวนๆๆให้เพราะเป็นเพื่อน
    เบอร์เเปลกเบอร์อิเทป่าว
    ขนุนจ๋าป้าอยากสิงยัยเหนือ อยากให้หนุนอ้อนใส่555มีเท่าไหร่ให้หมดเลย อีกนานปะไรท์จะปูเสื่อรอใต้เตียง คิดเเระฟิ้นนนนน
    #99
    0
  5. #98 pcyckk (@-cheezeeck-) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 22:29
    น้องงง งอนอีกแล้ววววว ถึงงอนแต่ก็ยังน่ารักอยู่ดีค่ะ555555 แล้าพวยุนี่ยังไงอ่ะ แปลกๆนะเราอ่ะ
    #98
    0
  6. #95 pcyckk (@-cheezeeck-) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 09:35
    ง่อวเหนือออออ มันต้องแบบเน้!! อิพี่ฟ้านี่ต้องเอาให้นางปลิวไปเลยยยย น่ามคานนน
    #95
    0
  7. #94 annjaijai (@annjaijai) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 09:15
    หวงหนุนๆๆๆๆๆ
    #94
    0
  8. #93 comtoontrans (@comtoontrans) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 01:00
    จัดให้พี่เหนือหน่อยขนุน นั่นอะว่าที่เมียนะ เตะอิฟ้าไปห่างๆๆ รำใย เดะคะแนนตกนะหนุนน
    #93
    0