[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 32 : EP.31 ขอแค่นี้ไม่ได้หรอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,396
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    7 ม.ค. 63

EP.31 ขอแค่นี้ไม่ได้หรอ

    


[ ขนุน X น้ำเหนือ ]



หึ มันน่าตีไหมล่ะครับที่อยู่ๆคนที่ผมจูบอยู่ก็นิ่งสนิทไป แถมลมหายใจยังเข้าออกเป็นจังหวะอีกด้วย พี่เหนือหลับไปแล้ว แต่ความร้อนรุ่มในกายผมมันยังตื่นแถมยังทรมานเจียนจะขาดใจให้ได้ถ้าไม่ได้ปลดปล่อยมันออกไปตอนนี้ คราวนี้ผมจะปล่อยเธอไปก่อนก็ได้ แต่คราวหน้าถ้ามายั่วผมเหมือนวันนี้อีกผมไม่ปล่อยให้เธอหลุดมือไปแน่

 

ผมค่อยๆจัดท่าร่างบางให้นอนลงบนหมอนจะได้หลับสบาย หลังจากนั้นจึงค่อยๆย่องไปเข้าห้องน้ำแล้วล้างหน้าอย่างลวกๆให้อารมณ์ที่คั่งค้างในกายมันหายไป แต่จะให้ผมช่วยตัวเองในห้องน้ำทั้งๆที่มีคนที่ผมชอบนอนอยู่ข้างนอกผมคงทำไม่ลงแน่ๆ

 

ผมนั่งสงบจิตสงบใจอยู่ในห้องน้ำประมาณสิบนาทีจึงค่อยกลับออกมา นอนลงข้างๆคนที่ผมอยากจะทะนุถนอมไปตลอดชีวิตแล้วดึงเธอเข้ามากอด ร่างบางขยับตัวกอดผมเช่นกัน ไม่รู้ว่าเธอจะรู้ตัวหรือเปล่า แต่ที่แน่ๆตอนนี้ผมรู้อยู่อย่างเดียวคือ พรุ่งนี้สถานะเรามันจะเปลี่ยนไปแล้ว และเธอคือของผม ไม่มีคำว่าพี่น้องมาแบ่งแยกความสัมพันธ์อีกต่อไป

 

...

 

ฉันตื่นมาในอ้อมกอดของคนที่ทำให้ฉันทำตัวไม่ถูกจนต้องแกล้งหลับไปแต่ดันหลับขึ้นมาจริงๆ ตื่นมาอีกทีก็เช้าแล้ว ใบหน้าใสนอนหลับตาพริ้มอยู่ข้างๆ ลมหายใจเป่ารดใบหน้าฉัน มือหนากอดอยู่บนเอวฉันราวกับฉันเป็นหมอนข้าง

 

ฉันลอบยิ้มออกมาเล็กน้อยตอนที่นึกถึงเรื่องเมื่อคืน แต่ก็ต้องรีบหุบยิ้มลงตอนที่ขนุนขยับตัว พอแน่ใจว่าขนุนมันจะไม่ตื่นขึ้นมา ฉันจึงค่อยๆยกแขนหนักออกแล้วลุกลงจากเตียงย่องกลับห้องตัวเองทันที

 

ดีนะที่วันนี้ไม่มีงาน ฉันเลยไม่ต้องใช้โทรศัพท์ติดต่องานกับใคร ปกติวันหยุดพี่กุ้งจะปล่อยให้ฉันใช้เวลาอย่างเต็มที่ แต่ถึงยังไงฉันคงต้องรีบซื้อโทรศัพท์แล้วโทรไปบอกพี่กุ้ง เผื่อมีเรื่องฉุกเฉินแล้วจะยุ่ง

 

หลังจากที่เข้าห้องตัวเองมาอาบน้ำเป่าผมเสร็จ ฉันก็ล้มตัวลงนอนในเสื้อยืดสีครีมสบายๆกับกางเกงยีนส์ขาสั้น พอไม่มีโทรศัพท์ก็ไม่มีอะไรให้เล่น หรือจะออกไปทำกับข้าวดีนะ ทำเผื่อขนุนด้วย ไม่แน่ใจว่าวันนี้ขนุนต้องไปเรียนหรือเปล่า พูดถึงขนุนแล้วในใจมันก็รู้สึกแปลกๆแฮะ ไม่เคยรู้สึกกลัวที่ต้องเผชิญหน้ากับเด็กมันแบบนี้เลย

 

ฉันค่อยๆย่องออกมาจากห้องหัวเอง หันซ้ายหันขวามองไปยังห้องนั่งเล่นก็ไม่เห็นวี่แววของขนุน สงสัยยังไม่ตื่น

 

แกร๊ก

อุ๊ย อกอีแป้นจะแตก ฉันชะงักกึกทันทีตอนที่ประตูห้องอีกฝั่งถูกเปิดออกมา ทำไมต้องออกมาตอนนี้ด้วยเนี่ย รอให้ฉันเข้าไปในห้องครัวหน่อยก็ไม่ได้ ยิ่งคิดถึงเรื่องที่ตัวเองแอบเข้าห้องเด็กมันเมื่อคืนก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก

 

ขนุนออกมาจากห้องพลางมองหน้าฉันนิ่งๆแล้วเช็ดผมไปด้วย อาบน้ำแล้วสินะ

 

               "ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ" ขนุนถาม ทั้งๆที่มันเป็นประโยคเบสิคธรรมดา แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงกันล่ะ

 

               "ก็ ชั่วโมงนึงแล้วล่ะ วันนี้ไปมอไหม" ฉันพยายามถามออกไปให้เป็นปกติที่สุด

 

               "ไปครับ ตอนบ่าย พี่ไม่ได้ไปทำงานหนิ" ขนุนพูดแล้วเดินไปนั่งที่โซฟา ทำไมทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยนะ หรือว่าขนุนจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้

 

               "อื้อ ไม่ได้ไป หิวไหม เดี๋ยวไปทำกับข้าวให้" ทำไมฉันพูดเหมือนฉันเป็นผู้ปกครองมันเลยวะ หรือว่าถ้าเป็นอีกสถานะหนึ่งที่ผู้หญิงมักจะทำกับผู้ชายแบบนี้ก็คือ... เมีย ไอ้บ้า คิดอะไรเนี่ย ขนาดแฟนยังไม่ได้เป็นเลย

 

               "พี่เหนือ ... ผมเรียกสองรอบแล้วนะ ยืนเหม่ออะไรอยู่"

 

               "ปะ เปล่า"

 

               "มานั่งนี่สิ" ขนุนตบที่ว่างตรงโซฟา เปรยตามองเป็นเชิงสั่งให้ฉันนั่งลงข้างๆ

 

               "ไม่เอาอะ จะไปทำกับข้าว" วันนี้ฉันจะไม่เข้าใกล้ขนุนเด็ดขาด อย่างน้อยก็ห่างกันในระยะห้าเมตรก็ยังดี

 

               "ผมบอกให้มานี่ก่อนไง" เสียงเข้มพูดขึ้น สั่งอีกแล้วโว๊ยยย หรือฉันอ่อนข้อให้ขนุนมันมากไปมันเลยทำตัวใหญ่คับห้องแบบนี้ 

 

               "ไม่!"

 

               "ทำไม เขินเรื่องเมื่อคืนหรอ" เห้ย ขนุนมันจำได้งั้นหรอ ฉันนึกว่าขนุนลืมมันไปแล้วซะอีก จะเอาหน้าไปไว้ไหนล่ะทีนี้ อีเหนือเอ้ยย

 

               "พูดอะไรไม่เห็นเข้าใจเลย" ฉันพูดพลางเก็บมือสั่นๆของตัวเองซ่อนเอาไว้ด้านหลัง ทำตีมึนไปก่อนแล้วกัน

 

               "อย่าแกล้งลืม เดินมานี่ครับถ้าไม่อยากให้ผมเดินไปลากมา" โว๊ยยยยย

 

ฉันยอมเดินไปนั่งข้างขนุนตามที่มันบอกโดยเว้นระยะห่างเอาไว้ประมาณหนึ่งช่วงแขน สองมือจับกันแน่นอย่างทำตัวไม่ถูก

 

               "นั่งเกร็งทำไมครับ เขินหรอ"

 

               "ใครเขิน" ฉันหันขวับไปมองหน้าขนุน

 

               "คิดว่าเราควรคุยกันนะคับ ไม่ใช่หลบหน้าแบบนี้" ขนุนจ้องหน้าฉันพลางพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง ฉันเผลอมองหยดน้ำที่เกาะบนหน้าของขนุนโดยที่ไม่ได้โฟกัสที่คำพูดของมันเลยสักนิด

 

               "เมื่อกี้ว่าไงนะ" ฉันถามขนุนอีกรอบเมื่อนึกขึ้นได้ว่าสติตัวเองหลุดไปถึงไหนต่อไหน

 

               "ทำไมถึงใจลอยนักครับวันนี้" ฉันชะงักเล็กน้อยเมื่อขนุนเอื้อมมือมาเกลี่ยปอยผมที่ปิดหน้าอยู่ทัดหูให้

 

               "เปล่านี่" ฉันปฎิเสธ แต่มือมันก็ไม่เลิกสั่นซักที โดยเฉพาะตอนที่เห็นริมฝีปากสีแดงก่ำนั่น ตอนที่มันสัมผัสเข้ากับสีชมพูอ่อนของฉันมันนุ่มนิ่มซะจนฉันเผลอคล้อยตาม

 

เดี๋ยว เอาอีกแล้วนะอีเหนือ ฉันเผลอมองส่วนต่างๆของใบหน้าขนุนหลายครั้งต่อหลายครั้งจนลืมว่าคนตรงหน้ากำลังคุยกับฉันอยู่ จะบ้าตายแล้วโว๊ย หนีออกจากห้องซะตอนนี้เลยดีไหมเนี่ย

 

               "พี่แปลกๆนะวันนี้" ขนุนมองฉันเหมือนกำลังจับผิด

 

               "ไปหาไอ้ปลาดีไหมวะ" ฉันบ่นขมุบขมิบอยู่คนเดียว

 

               "พี่ว่าอะไรนะ" ฉันเงยหน้าขึ้นอีกรอบเมื่อขนุนพูดขึ้น

 

               "เปล่า"

 

               "ผมว่าผมต้องทำอะไรสักอย่างให้พี่ได้สติแล้วล่ะ" พอขนุนพูดจบก็เขยิบเข้ามาใกล้ฉันแล้วยกตัวฉันขึ้นไปนั่งที่ตัก

 

               "จะทำอะไรขนุน!" ฉันเกือบหงายหลังไปแล้วเพราะมันเร็วจนไม่ทันตั้งตัว แขนทั้งสองข้างเลยต้องคว้าต้นคอเด็กมันไว้ ตอนนี้ฉันก็เหมือนหนูติดกับดักที่ดิ้นไปไหนไม่รอดเพราะขนุนกอดเอวฉันไว้อยู่

 

               "ก็พี่มัวแต่คิดอะไรไม่รู้ไม่เห็นสนใจผมเลย"

 

               "สนใจแล้วนี่ไง" จะลดมือที่กอดคอมันอยู่ลงมาก็ทำไม่ได้ เพราะตัวเราแนบสนิทกันแถมมือหนายังไม่ยอมปล่อยจากเอวฉันอีก

 

               "สนใจที่ไหนกัน ก็เห็นอยู่ว่าไม่สนใจกันเลยเนี่ย" ขนุนทำหน้างอ

 

               "ก็จะไปทำกับข้าวให้อยู่นี่ไง"

 

               "เรื่องของเรา...พี่จะเอาไงครับ" อยู่ๆขนุนก็เปลี่ยนเรื่องขึ้นมาเฉย

 

               "เรื่องของเรา...อะไร" ฉันจ้องไปที่ดวงตาคม ขนุนมองฉันหน่ายๆเหมือนรำคาญที่ฉันไม่เข้าใจอะไรเอาเสียเลย

 

               "เราจูบกันแล้วเมื่อคืน ผมก็ไม่ใช่น้องพี่อีกต่อไปแล้วไงครับ"

 

               "..." ไม่ใช่น้องแล้วมันต้องเป็นอะไรล่ะ 

 

               "ไม่เข้าใจหรอ"

 

               "ไม่ต้องก็ได้ ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น"

 

               "ต้องสิครับ เพราะผมบังคับ"

 

               "ไม่ได้"

 

               "ทำไมจะไม่ได้ครับ ผมผู้ชายพี่ก็ผู้หญิง ทำไมถึงจะคบกันไม่ได้ หรือว่าพี่ไม่ได้ชอบผู้ชายแล้วครับ"

 

               "ไอ้บ้า ฉันเป็นหญิงแท้นะ"

 

               "อ้อ หรอครับ งั้นก็คบกับผมสิครับ"

 

               "อะไรนะ"

 

               "คบกับผม" ขนุนย้ำขึ้นมาอีกครั้งด้วยแววตาจริงจัง

 

               "แน่ใจแล้วหรอว่าชอบ"

 

               "ชอบแค่พี่คนเดียวมาสิบกว่าปีนี่คิดว่าจริงไหมล่ะ"

 

               "สิบปีงั้นหรอ... นานขนาดนั้นเลยหรอ" ฉันแทบจะไม่อยากเชื่อว่าขนุนคิดกับฉันเกินคำว่าพี่สาวมาโดยตลอด ฉันเนี่ยนะ คนอย่างฉันมันมีอะไรน่าสนใจงั้นหรอ เด็กรุ่นราวคราวเดียวกันทำไมมันไม่สนใจ กลับมาสนใจคนที่อายุมากกว่าตั้งหลายปีแบบฉัน

 

               "นานใช่ไหมล่ะ ไม่สงสารกันเลยหรอ" ขนุนกระชับอ้อมกอดแล้วซบหน้าลงที่ไหล่ฉัน ฉันนั่งอยู่บนขาขนุนเลยทำให้ฉันนั่งสูงกว่าขนุนเล็กน้อย

 

               "ถ้าแน่ใจแล้วก็ลองดูก็ได้" ฉันเงียบไปสักพักก่อนที่จะตัดสินใจพูดออกมา

 

               "พี่ว่าไงนะ" ขนุนผละใบหน้าออกมามองหน้าฉันทันที

 

               "พูดครั้งเดียว" ฉันแกล้งเบนสายตาไปทางอื่น แค่นี้ก็ทำตัวไม่ถูกจะแย่แล้ว

 

               "หยิกแก้มผมหน่อย ผมฝันอยู่ใช่ไหม"

 

               "ฝันก็บ้าแล่ว อยากให้ตบไหมล่ะ"

 

               "ฮ่ะๆ รู้แล้วครับๆ" ขนุนพูดแล้วดึงฉันเข้าสู่อ้อมกอดอีกครั้ง ฉันไม่รู้ว่าฉันจะตัดสินใจผิดหรือเปล่า แต่ในตอนนี้ขนุนคือผู้ชายเพียงคนเดียวที่เข้ามาในชีวิตฉัน แถมมันยังดูแลฉันเป็นอย่างดีและทำให้ฉันยิ้มได้เสมอ เมื่ออยู่กับขนุนฉันไม่มีอะไรต้องกลัว เพราะฉันรู้ว่าขนุนจะต้องดูแลฉันดีกว่าใครแน่ๆ เพราะงั้นมันก็คงต้องลองเสี่ยงดู "ผมดีใจนะ" ขนุนพูดขึ้นอีกครั้ง

 

               "อืม ไปแต่งตัวได้แล้วเดี๋ยวไปทำกับข้าวให้" ฉันผลักขนุนออก อยู่ๆก็รู้สึกมีความสุขขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกแบบนี้มันเรียกว่าอะไรกันนะ

 

               "ไม่เอาครับ อยากกอด ไม่ให้ไปทำแล้ว" ขนุนพูดพลางซุกไซ้ใบหน้าอยู่ที่ซอกคอฉัน ผมที่ปัดป่ายไปมาทำให้ฉันจักจี้จนต้องหดคอลง

 

               "อย่าทำแบบนี้ มันจักจี้" ฉันดิ้นไปมาอยู่บนตัก

 

               "ขอไรอย่างนึงได้ไหม" อยู่ๆขนุนก็พูดขึ้นมา แล้วไอ้คำว่าครับมันหายไปไหนแล้วล่ะ พอฉันตกลงคบด้วยมันก็ตัดคำลงท้ายทิ้งเลยงั้นหรอ

 

               "ขออะไร" ฉันพูดพลางยืดตัวออกเพื่อมองหน้าขนุนให้ถนัดขึ้น มือที่โอบรอคอเปลี่ยนเป็นจับที่ไหล่หนาทั้งสองข้างแทน

 

               "อย่าทำเหมือนผมเป็นน้องอีกได้ไหม" แววตาคมเข้มดูมุ่งมั่นแสดงออกว่ากำลังขอร้องฉันอยู่

 

               "อืม จะพยายาม ... มันก็ต้องปรับตัวไม่ใช่หรอ" ฉันพูด อยู่ๆจะให้มาเปลี่ยนพฤติกรรมที่เคยทำมาเป็นสิบๆปีมันคงไม่ง่ายนักหรอก ยิ่งเฉพาะการที่เรามาเปลี่ยนสถานะกันปุบปับแบบนี้

 

               "อื้ม" ขนุนพยักหน้า

 

               "งั้นเราออกไปหาข้าวกินข้างนอกกันไหม เดี๋ยวไปส่งที่มอ"

 

               "จริงหรอ"

 

               "ไม่จริงก็ได้" ฉันแกล้งพูดแหย่

 

               "ไม่เอา เมื่อกี้พูดแล้ว" เด็กงอแงทำหน้าอ้อน ทำไมทำตัวน่าหมั่นไส้ขนาดนี้เนี่ย แต่ก็...น่ารัก "ยิ้มอะไร"

 

               "เปล่านี่" ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันทันทีที่รู้ตัวว่าเผลอยิ้มออกไป ไม่รู้ทำไมใจฉันมันถึงพองโตจนอยากยิ้มไม่หุบแบบนี้ มันเหมือนตอนที่ฉันกำลังอินเลิฟกับพี่เทสมัยก่อนเลย แต่นี่ฉันกำลังอินเลิฟกับขนุนงั้นหรอ

 

               "อย่าให้รู้นะว่ายิ้มเพราะคิดถึงคนอื่นน่ะ" ขนุนขมวดคิ้วพลางจ้องฉันเขม็ง

 

               "ไม่มีใครให้คิดถึงซะหน่อย" ฉันพูดพลางเอื้อมมือไปดึงหูขนุน หูเล็กแต่เรียวแหลมไม่เหมือนใคร แต่ก็ไม่ได้ทำให้เด็กมันดูหล่อน้อยลงเลย

 

               "อย่าลืมนะว่าตอนนี้พี่มีเจ้าของแล้ว ห้ามไปสวยให้ใครดูอีก" ขนุนพูด นี่เรียกว่าหวงใช่ไหมนะ

 

               "... เอ่อ พี่มีกฎ" อยู่ๆฉันก็นึกอะไรบางอย่างออก

 

               "กฎ?" ขนุนทำหน้างง

 

               "อย่าพึ่งบอกใครเรื่องของเราได้ไหม"

 

               "พี่ไม่อยากให้คนอื่นรู้?" ขนุนมีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที มือที่กอดอยู่ที่เอวคลายออกจากกันจนฉันไม่ต้องเดาก็รู้ว่าขนุนกำลังน้อยใจ

 

               "อืม อย่างน้อยก็รอให้นายอายุครบยี่สิบซะก่อน" ฉันพูด

 

               "เอาที่พี่สบายใจเถอะ ผมไม่มีสิทธิ์เลือกอยู่แล้วนี่"

 

               "ไม่ใช่แบบนั้นนะ"

 

               "มีกฎอะไรอีกไหมครับ หรือว่าขอแค่เรื่องนี้" คนหน้างอพูดขึ้นโดยที่ไม่มองหน้าฉัน

 

               "อย่าแอบเข้ามานอนในห้องพี่อีกจนกว่าเราจะบอกคนอื่นว่าเราคบกันแล้ว"

 

               "ไม่เอา" ขนุนหันขวับมาจ้องหน้าฉันอีกครั้งพลางทำสีหน้าไม่พอใจ ริมฝีปากแดงคว่ำลง คิ้วขมวดเข้าหากันจนฉันอยากเอื้อมมือเข้าไปคลายมันออกจากกัน

 

               "ขอแค่นี้ไม่ได้หรอ" ฉันเอื้อมมือไปจับใบหน้าขนุนอย่างแผ่วเบา สันกรามเป็นสันคมคายรับกับโครงหน้าเป็นอย่างดี

 

               "อย่ามาทำน้ำเสียงแบบนั้นนะ" ขนุนพูดเพราะฉันใช้น้ำเสียงเบาราวกับกำลังอ้อนอยู่ ถึงฉันจะอายุย่างยี่สิบสี่แล้ว แต่เรื่องอ้อนฉันยังทำได้อยู่นะ เพราะหน้าฉันไม่ได้แก่ซะหน่อย

 

               "นะ" มือฉันบีบไปที่แก้มนิ่มจนริมฝีปากขนุนยืดออก

 

               "ก็ได้ครับ แต่ถ้าถึงวันเกิดผมเมื่อไหร่ กฎพวกนี้จะต้องถูกยกเลิกนะ" ขนุนต่อรอง

 

               "อืม" ฉันตอบตกลง อย่างน้อยก็ให้ขนุนยี่สิบเต็มซะก่อน ฉันจะได้ไม่โดนข้อหาพรากผู้เยาว์

 

เห้อ

แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว

 

               "งั้นสัญญาสองข้อแลกกับสองที" แววตาขี้อ้อนแปรเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ภายในชั่วพริบตา

 

               "อะไร"

 

               "ขอจูบสองที"

 

               "บ้า ไม่เอา" ฉันทำหน้าเหลอหลา แต่คนมือไวคว้าหมับเข้าที่เอวฉันก่อนที่ฉันจะผละตัวออกซะอีก

 

               "ไม่ได้จะเอาตอนนี้ รอผ่านวันเกิดแล้วถึงจะเอา" ขนุนพูดดดยที่เน้นเสียงหนักตรงคำนั้น

 

               "ไอ้บ้า" อยู่ๆก็พูดเรื่องแบบนั้นขึ้นมา ใบหน้าฉันคงแดงไปถึงหูหมดแล้วตอนนี้

 

               "อะๆ ไม่พูดคำหยาบกับแฟนสิครับ" ขนุนพูดพลางจ้องมองมาที่ริมฝีปากฉัน ลิ้นเล็กเลียริมฝีปากตัวเองอย่างไม่ปิดบังจนฉันเผลอมองตาม "กินไหมครับ"

 

               "กินอะไร"

 

               "แล้วมองอะไรอยู่ล่ะครับ" มองปากนายนั่นแหละ

 

               "ไม่ได้มอง..อ๊ะ"

 

               "ปากแข็ง" ฉันตกใจจนสะดุ้งโหยงเมื่อขนุนโน้มตัวเข้ามาใช้ริมฝีปากงับหูฉัน ลิ้นสัมผัสโดนที่ติ่งหูเล็กน้อยจนฉันสัมผัสได้ถึงความอุ่นและชื้นแฉะ

 

               "กัดทำไม"

 

               "ไม่ได้ใช้ฟันไม่เรียกกัดครับ เรียก...เลีย"


...............



เขาไม่ใช่พี่น้องกันแล้วค่ะคู้นนน แต่แค่ยังเปิดเผยสถานะไม่ได้ ซึ่งคำว่ารอให้ขนุนอายุครบ 20 ก่อน มันไม่ได้นานแต่อย่างใด เพราะขนุนมันเกิดเดือนนี้5555 ไม่รู้ว่าพี่เหนือจะจำได้หรือเปล่าน้าาา ตอนนี้เขินม้วนไป8ตลบ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

488 ความคิดเห็น

  1. #450 cakecraz (@cakecraz) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 มกราคม 2563 / 12:37
    เบาได้เบานะตาหนุน แม่ำม่มีเงินไปประกันตัวแกข้อหาพรากผู้ใหญ่หรอกนะ โอ๊ยยย รู้กกก
    #450
    1
    • #450-1 FareeyaWriter (@mybearpp) (จากตอนที่ 32)
      7 มกราคม 2563 / 16:15
      เตรียมโดนคดีพรากผู้ใหญ่ไปเลยจ้าาา555
      #450-1
  2. #201 nnnnnn7777 (@nnnnnn7777) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 21:20
    เขินนนนน
    #201
    0
  3. #200 nnnnnn7777 (@nnnnnn7777) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 21:20
    อีากากสกสหสสปสหหวปวกสวหวแววหใใ ใปใปใปใ
    #200
    0
  4. #92 pcyckk (@-cheezeeck-) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 00:10
    ฮืออออออ เราเขินอ่ะ ในที่สุดเขาก็คบกันนนนนนน
    #92
    0
  5. #91 comtoontrans (@comtoontrans) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 23:56
    คือ...กรี๊ดดดดดดดดดดดดด
    เขิลตัวแตก ชอบมาก อธิบายไม่ถูกเลย น่ารักที่สุด จารออออนไรท์
    #91
    0