[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 31 : EP.30 นอนนิ่งๆครับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,720
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 113 ครั้ง
    1 มี.ค. 62

EP.30 นอนนิ่งๆครับ

    


[ ขนุน X น้ำเหนือ ]



ทันทีที่เท้าก้าวเข้ามาในห้อง ฉันก็รู้สึกถึงบรรยากาศที่แตกต่างกับห้องฉันอย่างสิ้นเชิง เข้าใจนะว่าขนุนมันเป็นคนขี้หนาว แต่ไม่เห็นต้องหนาวถึงขนาดที่ต้องเปิดแอร์ด้วยอุณหภูมิที่เหมือนกับเปิดพัดลมประหยัดไฟเบอร์หนึ่งแบบนี้ แล้วฉันจะนอนยังไงล่ะเนี่ย

 

และใช่ ได้ยินไม่ผิดหรอก คืนนี้ฉันจะนอนที่นี่

 

ฉันพิงหลังแนบกับประตู สูดหายใจเข้าอย่างโล่งอก อย่างน้อยฉันก็ไม่ต้องอยู่ในห้องนั้นคนเดียว เพราะงั้นเลิกเรื่องมากแล้วไปนอนได้แล้ว... และฉันก็ไม่นอนบนโซฟาด้วย เพราะห้องนี้มันไม่มีโซฟาเหมือนห้องฉันไงล่ะ

 

และก็ใช่อีก ฉันจะนอนบนเตียง... เตียงเดียวกันกับขนุนนั่นแหละ

 

เคยนอนข้างกันมาครั้งนึงแล้วนี่ แล้วครั้งนั้นขนุนมันก็ไม่ได้ขออนุญาตฉัน ครั้งนี้ฉันก็ไม่จำเป็นต้องขออนุญาติมันเหมือนกัน แฟร์ๆดี

 

ฉันค่อยๆนั่งลงที่เตียงให้เบาที่สุด ตามด้วยขาและเท้าทั้งสองข้างก่อนที่จะเอนตัวลงนอน ดีที่บนเตียงมีหมอนสองใบ ฉันเลยไม่ต้องแย่งหมอนขนุนนอน เท้าค่อยๆถีบผ้าห่มออกไปเพราะถ้ามันสัมผัสตัวฉันฉันต้องร้อนตายตรงนี้แน่ๆ ดีนะที่ขนุนมันหันหน้าไปอีกทางเลยทำให้ฉันไม่อึดอัดใจมากเท่าที่ควร

 

ไม่น่าเชื่อว่าพอล้มตัวลองนอนได้ไม่ถึงสิบนาที หนังตาฉันก็เริ่มหย่อน ทีนอนในห้องตัวเองเสือกกลัวไม่เข้าเรื่อง เอาไว้พรุ่งนี้ฉันค่อยย่องออกไปแต่เช้าแล้วกัน เผื่อถึงตอนนั้นขนุนคงยังไม่ตื่น

 

               "อ๊ะ" ฉันรีบเอามือปิดปากทันทีเพราะเผลอส่งเสียงร้องออกมา อยู่ๆขนุนมันก็พลิกตัวมานอนหงายแถมยังทับแขนฉันไว้ข้างนึงอีก แล้วแบบนี้ฉันจะนอนหลับได้ยังไง มันไม่ใช่ว่าขนุนตัวหนักหรอก แต่ตัวเรากำลังสัมผัสกันตรงๆต่างหากที่มันทำให้ฉันนอนไม่หลับ ใจมันเต้นแรงเหมือนกินกาแฟที่เข้มจัดเกินขนาด

 

แต่มันเป็นกาแฟรสขนุนไง

 

ฉันค่อยๆแง้มตัวเองออกอย่างระวัง กลัวคนที่นอนออยู่จะตื่น แต่ตัวขนุนหนักเกินไปฉันเลยยกไม่ไหว ฉันถอนหายใจออกมาอย่างพ่ายแพ้ 

 

หมับ


เฮือก

 

อยู่ๆขนุนก็ขยับตัวออกแล้วพลิกตัวหันมาทางฉัน แล้วมือหนาก็พาดลงมาตรงช่วงกลางลำตัวฉันทั้งๆที่มันยังหลับตาพริ้ม จากแสงไฟที่ลอดผ่านม่านเข้ามาทำให้ฉันรู้ว่าขนุนยังไม่ได้ตื่นขึ้นมาแต่อย่างใด

 

หรือว่าตื่นแล้วแต่แกล้งหลับวะ

 

ฉันเดาอะไรไม่ได้เลยเพราะคนแบบขนุนมันเจ้าเล่ห์ ฉันค่อยๆเอามือตัวเองออกมาแล้วโบกไปมาเหนือใบหน้าของขนุนที่ยังหลับตานิ่งไม่ไหวติง ฉันว่าฉันคงจิตตกมากไป

 

               "ไม่นอนหรอครับ"

 

เฮือก

ใจฉันตกลงไปถึงตาตุ่มเมื่ออยู่ๆคนที่หลับตาอยู่ก็ขยับปากพูดขึ้น

 

               "ตกใจอะไรครับ" ขนุนปรือตาขึ้นมามองฉันแวบนึงแล้วดึงฉันเข้าหาตัวเหมือนกับเป็นเรื่องปกติ นี่มันไม่แปลกใจเลยหรือไงที่ฉันเข้ามาในห้องแล้วอยู่บนเตียงข้างมันแบบนี้ หรือว่าขนุนมันละเมออยู่กันแน่

 

               "ขนุน"

 

               "ครับ"

 

               "ละเมอหรอ" ฉันถามออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ

 

               "ละเมอจะกอดได้ไง" เสียงนุ่มลึกดังขึ้นเหนือศีรษะ ใบหน้าฉันตอนนี้แนบอยู่ที่อกขนุนจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเป็นปกติอยู่

 

               "ไม่ตกใจหรอ" ฉันถาม แรงขยับตัวทำให้ฉันรู้ว่าขนุนกำลังส่ายหน้าไปมาเบาๆแทนคำตอบ หรือว่าจะง่วงนะมันเลยไม่ค่อยมีสติรับรู้เท่าไหร่นัก แต่ก็ช่างเหอะ มันเป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว ฉันจะได้ไม่อาย

 

ฉันปิดปากเงียบสนิท นอนไม่กระดุกกระดิกตัว ห้องเงียบสนิทจนได้ยินเสียงหายใจเข้าออก รวมทั้งเสียงไอ้ก้อนข้างซ้ายที่เต้นเป็นจังหวะของขนุนด้วย ฉันว่าตอนนี้หัวใจขนุนเริ่มเต้นแรงขึ้นหรือเปล่านะหรือมันปกติแล้ว 


หมับ


ฉันลองขยับมือขึ้นไปจับยังไม่ถึงห้าวิเลยมือก็ถูกคว้าหมับจากคนตัวหนา

 

               "อย่าจับแบบนั้นสิครับ" ขนุนพูดขึ้น ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้ขนุนมันมันลืมตาหรือว่ากำลังทำหน้ายังไงอยู่ เพราะฉันไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของขนุนได้

 

               "ขะ ขอโทษ" อีเหนือนะอีเหนือ อยู่ๆจะไปจับหน้าอกขนุนมันทำไมวะ นี่มันไม่ต่างอะไรกับการลวนลามคนหลับเลยนะเนี่ย แล้วทำไมไอ้ก้อนในอกบ้านี่มันเต้นเร็วกว่าเดิมอีกล่ะ มันของขนุนหรือว่าของฉันกันแน่

 

               "นอนไม่นิ่งระวังจะเสียซิงนะครับ"

 

               "..." ฉันอ้าปากค้างไปแล้ว พ่อแก้วแม่แก้วช่วยลูกด้วย เมื่อกี้ขนุนมันพูดอะไรออกมา มันไม่ได้พูดจริงใช่ไหม "ไอ้บ้า"

 

               "หึ" ร่างหนาเปล่งเสียงออกจากลำคอ ฉันนอนนิ่งสนิทไม่กล้าแม้แต่จะเถียงหรือขยับตัว อย่าว่าแต่จะขยับตัวเลย หายใจแรงฉันยังไม่กล้า

 

กลับไปนอนที่ห้องดีไหมวะ

 

               "ขนุน...ปล่อย จะกลับห้องแล้ว" ฉันพูดเสียงเบาแกมขอร้อง ทั้งๆที่ขนุนมันไม่ได้เป็นคนพาฉันเข้ามา เป็นฉันที่เดินเข้ามาเองแต่กลับต้องมาขอร้องมันเพราะกลัวคำขู่เมื่อกี้

 

               "กลัวไม่ใช่หรอ กลัวก็นอนด้วยกันที่นี่ ผมไม่ทำอะไรพี่หรอก แต่ถ้าพี่ดื้อมันก็ไม่แน่"

 

               "ไม่กลัวแล้ว หายกลัวแล้ว จะกลับห้อง" ฉันใช้มือเขย่าไปที่แขนของขนุนหลังจากที่ผละตัวออกมามองหน้าเด็กมันได้อย่างเต็มตา ทำไมขี้เซาขนาดนี้นะ ไม่ยอมลืมตาขึ้นมามองกันเลย

 

               "เตือนแล้วนะครับ" เสียงถอนหายใจดังเล็ดรอดออกมาพาลทำให้ใจฉันเต้นขึ้นมาอย่างรู้สึกกลัว เหงื่อฉันคงเต็มกรอบหน้าไปหมดแล้วตอนนี้

 

               "....พี่ปวดฉี่" ฉันพยายามหาข้ออ้าง ขนุนเลยหรี่ตาขึ้นมามองหน้าฉันเล็กน้อย แววตามันดูก็รู้ว่าไม่เชื่อ

 

               "ถ้าคิดว่าลุกไปฉี่แล้วจะแอบหนีไปก็อย่าหวังเลยครับ เพราะผมไม่ยอมให้พี่ออกไปนอนกลัวอยู่ที่ห้องคนเดียวแน่... ผมเป็นห่วง เข้าใจไหมครับ" แววตาที่ขนุนจ้องมองมามันจริงจังซะจนฉันปฎิเสธไม่ออกอีกแล้ว ทำไมกับอีแค่คำพูดไม่กี่ประโยคของขนุนถึงทำให้ฉันยอมศิโรราบขนาดนี้

 

               "ไม่ไปแล้วก็ได้" ฉันพูดเสียงเบาอย่างจำยอมแล้วมุดหน้ากลับเข้าไปที่ตำแหน่งเดิมเพราะไม่อาจเผชิญหน้ากับสายตาของขนุนในตอนนี้ได้ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายจะเอายังไงก็เลือกเอาสักอย่าง ทำไมเดี๋ยวนี้ชอบออกคำสั่งกับฉันนักก็ไม่รู้

 

               "เงยหน้าขึ้นมามองกันก่อน" ยังไม่ทันขาดคำมันก็พูดเสียงเข้มออกคำสั่งกับฉันอีกแล้ว ฉันเงยหน้าขึ้นตามที่ขนุนบอก เดาว่าตอนนี้คิ้วฉันคงขมวดเข้าหากันแน่น "ทำไมทำหน้าแบบนั้น" มือหนาเลื่อนจากเอวมากอบกุมใบหน้าฉัน พลันสายตาเข้มเมื่อกี้ก็แปรเปลี่ยนเป็นสายตาอ่อนโยนในชั่วพริบตา

 

               "ขี้สั่ง ไม่ชอบ" ฉันพูดไปตามตรง

 

               "คิ้วชนกันแบบนี้ผมก็ไม่ชอบเหมือนกัน" มือหนาเลื่อนขึ้นมาสัมผัสที่หว่างคิ้วของฉัน ปลายนิ้วโป้งเรียวค่อยๆไล้ไปมาที่หว่างคิ้วราวกับว่าจะทำให้มันคลายออกจากกัน

 

               "ก็อย่าสั่งสิ"

 

               "ไม่สั่งแล้วก็ได้... แต่ทำเลยแล้วกัน" พูดจบขนุนก็ก้มลงมาขบเม้มที่ริมฝีปากล่างฉัน ฉันผงะออกมาด้วยความตกใจ แต่ก็เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น มือหนากระชับร่างฉันให้เข้าใกล้ตัวมากกว่าเดิม จนตัวเราแนบสนิทกัน รวมทั้งริมฝีปากหยักที่ก้มลงมาครอบครองริมฝีปากฉันเอาไว้อีกรอบ

 

แต่คราวนี้มันไม่ใช่การงับปากแบบปากแตกปากอีกต่อไปแล้วเมื่อลิ้นร้อนพยายามสอดแทรกเข้ามาดูดกลืนความหวานจากน้ำลายฉัน ใจฉันเต้นระส่ำระส่ายอย่างไม่เป็นจังหวะเมื่อมือหนาบีบปลายคางฉันเล็กน้อยเพื่อให้ฉันเผยอปากตอบรับสัมผัสที่จงใจมอบให้

 

ฉันไม่ได้ใจเต้นเพราะสัมผัสที่แปลกใหม่ แต่ใจเต้นเพราะคนที่จูบฉันมันคือขนุน น้องชายของฉันที่โตด้วยกันมา ใจฉันตอนนี้มันทั้งตื่นเต้นและหวาดกลัวกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ แต่ริมฝีปากกลับตอบรับขัดกับสิ่งที่อยู่ในใจ แต่ก่อนที่ฉันจะหลับตาลง ริมฝีปากนุ่มก็ผละออกมาซะก่อน

 

               "..."

 

               "..."

 

ฉันเงียบ ขนุนก็เงียบ เราจ้องหน้ากันผ่านความมืดแต่ยังพอมีแสงเพียงเล็กน้อยให้ฉันเห็นถึงดวงตาไหววูบที่มองมายังฉันเหมือนโหยหา

 

               "ขนุน" ฉันเอ่ยเรียกชื่อขนุนด้วยน้ำเสียงแหบแห้งเพราะน้ำลายถูกขนุนมันดูดออกจากปากไปหมดแล้ว

 

               "ทำไมไม่ห้ามผมครับ" อ้าว ฉันควรห้ามมันใช่ไหม ทำไมพูดเหมือนฉันเป็นคนผิดอย่างนั้นล่ะ

 

               "แล้วใครบอกให้ทำแบบนั้นเล่า" ฉันทุบกำปั้นลงไปที่อกแกร่ง ไม่ได้โกรธแต่เขิน ฉันทำอะไรลงไปวะเนี่ย เมื่อกี้ก็เกือบจะปล่อยตัวปล่อยใจให้ขนุนมันจูบอยู่อย่างนั้นไปแล้ว

 

               "อยากทำครับ"

 

               "แล้วทำไมบอกให้ห้าม" ฉันกัดปากตัวเองแน่น เขินก็เขิน ทำตัวไม่ถูกอีกต่างหาก

 

               "ก็ถ้าไม่ห้ามผมจะทำยิ่งกว่านี้น่ะสิครับ" ฉันเบิกตาโพลงเมื่อขนุนพูดจบ นี่ขนุนมันคิดไปถึงเรื่องแบบนั้นแล้วหรอเนี่ย นี่ฉันพลาดอะไรไปหรือเปล่า ขนุนมันยังไม่ยี่สิบเต็มเลยไม่ใช่หรอ

 

               "ขนุน" ฉันเรียกชื่อมันเป็นแค่อย่างเดียวหรือไงวะเนี่ย ทำอะไรไม่ถูกเลยโว๊ย

 

               "พี่อาจจะยังคิดว่าผมเด็ก แต่ผมไม่เด็กแล้วนะ สมัยนี้อายุสิบห้าสิบหกก็ทำผู้หญิงท้องได้แล้วพี่ไม่รู้หรอ"

 

               "..." ฉันนิ่งเหมือนโดนไฟช็อต ใบหน้าชาไปหมดเมื่อขนุนพูดเรื่องนี้ขึ้นมา แล้วหลังจากนี้เราสองคนจะเข้าหน้ากันติดได้ยังไงละเนี่ย ก็ดันจูบกันไปแล้วซะด้วย หรือต้องทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นดีนะ

 

ฉันค่อยๆใช้มือดันหน้าอกขนุนให้ออกห่างจากตัว แต่แล้วก็โดนขนุนคว้าหมับเข้าที่มืออีกจนได้

 

หมับ

 

               "นอนนิ่งๆครับ" ขนุนพูดพลางถอนหายใจเหมือนกำลังระงับอารมณ์อะไรบางอย่าง นี่มันโกรธฉันหรือเปล่านะ

 

               "โกรธหรอ" ฉันถามออกไป แต่ขนุนกลับ

 

พรึบ

 

ขนุนจับตัวฉันพลิกให้ฉันหน้าไปอีกทาง ก่อนที่จะดึงตัวฉันเข้าไปแนบอก นี่เกลียดกันจนไม่อยากมองหน้าฉันเลยงั้นหรอ

 

               "ขอโทษ" อยู่ๆฉันก็รู้สึกอยากขอโทษ ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิดด้วยซ้ำ

 

               "ขอโทษทำไมครับ" มือหนากระชับเข้าที่เอว กอดฉันแน่น ซบใบหน้าลงมาที่ผมฉันที่ปล่อยยาวสยายแนบไปกับหมอน โกรธกันแล้วกอดทำไมไม่เข้าใจเลย

 

               "โกรธพี่ไม่ใช่หรอ"

 

               "พี่ทำอะไรให้ผมโกรธ" น้ำเสียงแหบแห้งราวกับกระซิบดังขึ้นข้างกายเพราะเราอยู่ใกล้กันมาก สัมผัสได้ถึงลมหายใจเข้าออกเป่ารดเป็นจังหวะ

 

               "ก็ที่อยู่ๆก็ไม่ให้จับตัว แล้วก็ให้พี่หันหน้ามาทางนี้อีก"

 

               "ผมไม่ได้โกรธ ผมแค่กลัวจะอดใจไม่ไหวแล้วเผลอรังแกพี่ ผมก็ผู้ชายนะครับ ผมมีอารมณ์มีความรู้สึกเหมือนกัน มาจับหน้าอกกันแบบนั้นรู้ไหมครับว่ามันยั่ว"

 

               "หะ ห๊ะ ...ขะ ขอโทษ" ฉันพูดออกมาตะกุกตะกัก ทำไมโง่แบบนี้วะเนี่ย อยากตบหน้าผากตัวเองสักสิบที

 

               "ถ้าจะโกรธก็มีอยู่เรื่องเดียว" อยู่ๆขนุนก็พูดขึ้นมา

 

               "อะ..อะไร"

 

               "อย่าพาใครมาห้องเราอีกครับ ผมไม่ชอบให้ผู้ชายคนอื่นอยู่กับพี่ในห้องสองต่อสอง"


               "แต่พี่ไม่เคยพาใครมานอกจากพายุนะ"

 

               "หมายถึงไอ้พี่พายุนั่นแหละ" ฉันไม่คิดว่าคำพูดของฉันจะทำให้คนที่กอดฉันอยู่เริ่มมีน้ำโหขึ้นมา พูดแค่นี้ก็โกรธแล้วหรอเนี่ย

 

               "ไอ้พามันเป็นเพื่อนพี่นี่ ทำไมจะมาไม่ได้"

 

               "แต่มันก็เป็นผู้ชาย"

 

               "มันไม่ได้คิดอะไรกับพี่หรอก" ฉันไม่รู้ว่าทำไมต้องมานอนอธิบายเรื่องของไอ้พาด้วยก็ไม่รู้ แต่ในเมื่อขนุนมันไม่เข้าใจความสัมพันธ์ของพวกเรา ฉันก็ต้องเคลียให้ชัดเจน เพราะฉันไม่มีทางคิดกับไอ้พาเป็นอื่นเด็ดขาด

 

               "ก็ไม่แน่ ไอ้พี่พามันเป็นผู้ชาย ขนาดผมเป็นผู้ชายผมยังคิด แล้วจะไว้ใจคนอื่นได้ไง" คิดงั้นหรอ

 

               "คิดอะไร"

 

               "เลิกถามสิ่งที่รู้แล้วได้ไหม" ฉันไม่รู้ ฉันมีแค่ทักษะการเดาล้วนๆ แล้วถ้าการเดาของฉันถูก มันก็หมายถึงคิดเรื่องอย่างว่าน่ะสิ ไม่ได้แล้วอีเหนือ เสี่ยงเกินไปแล้ว

 

               "นอนห้องนี้นอนไม่หลับ ขอกลับห้องได้ไหม" ฉันลองขอออกไปอีกรอบเผื่อว่าขนุนจะใจอ่อนแล้วยอมเชื่อฉันขึ้นมา

 

               "อยากหลับง่ายๆไหมครับ เดี๋ยวช่วย"

 

               "ช่วยยังไง"

 

               "เพลียจนหลับคาอกเลยดีไหมครับ"

 

               "หมายถึงอะไร จะทำอะไร" ฉันนอนเกร็งตัวนิ่ง มือเลื่อนขึ้นมาปิดหน้าอกทั้งสองข้างของตัวเองแล้วขยับตัวออกเล็กน้อย

 

               "ไม่อยากเพลียก็นอนครับ อย่าให้ต้องพูดเยอะ" นอกจากคำขู่แล้ว มือหนักยังคว้าหมับเข้าที่หน้าท้องของฉันเพื่อดึงตัวฉันให้กลับไปชิดกับตัวมันเหมือนตอนแรก

 

เอาวะ รอให้ขนุนมันหลับแล้วค่อยแอบย่องออกไปแล้วกัน

 

               "นอนก็ได้" ฉันพูดพลางเอื้อมมือไปจับมือของขนุนที่วางอยู่บนหน้าท้องฉันเพื่อให้มันเอามือออกไป แต่ง้างยังไงก็ง้างไม่ออก

 

               "ไม่รู้หรอว่าดิ้นแบบนี้แล้วตัวพี่มันสัมผัสโดนส่วนไหนของผมบ้าง" เสียงเข้มพูดขึ้นข้างหู ฉันชะงักกึกไปเลยทันที มือหนาที่สัมผัสหน้าท้องผ่านเนื้อผ้าบางทำให้ฉันนึกถึงเหตุการณ์ในตอนนั้น ตอนที่ขนุนมันเขี่ยจิวที่ฉันใส่ไว้ที่สะดือแล้วทำท่าทางรุ่มร่ามกับฉัน ตั้งแต่ตอนนั้นแล้วสินะที่เด็กนี่ไม่ได้คิดว่าฉันเป็นพี่ 

 

               "..."

 

               "พี่เหนือครับ" อา มันเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงแบบนี้อีกแล้ว

 

               "วะ ว่าไง" ฉันตอบไปด้วยน้ำเสียงสั่นๆมือของขนุนเริ่มสัมผัสไปมาอย่างแผ่วเบาตรงช่วงเอว

 

               "ผมว่าเมื่อกี้มันยังไม่พอครับ"

 

               "อะ...อะไรไม่พอ" ขนฉันลุกซู่เมื่อมือซุกซนเริ่มอยู่ไม่เป็นที่ ไม่รู้ว่ามันลอดผ่านเสื้อเข้ามาตั้งแต่ตอนไหน รู้เพียงแค่ว่าสัมผัสนี้มันทำให้ฉันรู้สึกร้อนๆหนาวๆขึ้นมาแปลกๆ มันเป็นความรู้สึกดีหรือไม่ดีฉันก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน

 

               "อย่าหันหน้ามานะครับ" เสียงแหบพูดขึ้น ทำไมขนุนมันถึงไม่อยากให้ฉันหันหน้าไปกันล่ะ กำลังควบคุมอะไรบางอย่างอยู่ใช่ไหม แล้วทำไมฉันถึงรู้สึกว่าอยากขัดคำสั่งมันขึ้นมาซะได้

 

               "หันไม่ได้หรอ" ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันเผลอพูดอะไรออกไป

 

               "อย่าอ่อยกันด้วยเสียงแบบนั้นสิครับ" เสียงแบบไหนกันนะ ฉันจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่าฉันพูดหรือแสดงท่าทีแบบไหนออกไป รู้แค่ว่าลำตัวส่วนล่างของขนุนที่แนบกับส่วนล่างของฉัน มีบางอย่างกำลังรัดแน่นแทรกกลางระหว่างเราอยู่ เกิดอะไรขึ้นกับเราสองคนกันเนี่ย ฉันควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้เลย ใครก็ได้พาฉันออกจากห้องนี้ที

 

               "..." ฉันกัดปากล่างตัวเองแน่นเพราะกลัวจะเผลอพูดออะไรออกไปอีก แต่ความรุ่มร้อนภายในอกกลับไม่คลายลงเลย มันกลับเพิ่มขึ้นเพิ่มขึ้นทุกวินาที

 

               "ให้ตาย" เสียงเข้มพูดขึ้นพร้อมกับถอนหายใจอย่างแรงแล้วซบใบหน้าลงที่แผ่นหลังฉัน น้ำเสียงขนุนดูกล้ำกลืนราวกับทรมานที่ต้องเก็บความอัดอั้นเอาไว้

 

พรึบ

สุดท้ายฉันก็ทำในสิ่งที่ขนุนห้าม ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงอยากขัดคำสั่งเด็กมันนัก ทั้งๆที่มันอาจไม่เป็นผลดีกับตัวฉันเอง

 

               "ถ้าพี่หันมาแล้วนายจะทำอะไร" ฉันถามคำถามที่ดูเหมือนแกล้งโง่ออกไป ตาเรียวคมเบิกกว้างตอนที่ฉันหันหน้ามาโดยที่เด็กมันไม่ทันตั้งตัว ไม่รู้ว่าขนุนมีใบหน้าสีแดงก่ำดวงตาหวานเยิ้มแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ อยู่ๆขนุนก็ผงะออกไปก่อนที่ฉันจะเอื้อมมือขึ้นมาแตะใบหน้า พอฉันเห็นท่าทีแบบนั้นของขนุนมือฉันจึงหยุดชะงักค้างกลางอากาศ

 

               "พะ..พี่เหนือ" คำพูดหลุดออกมาจากปากของคนที่ดูไม่ประสีประสาเอาเสียเลยในตอนนี้ เมื่อกี้ยังขู่ฉันอยู่เลย ทำไมตอนนี้ทำท่าทางเหมือนกระรอกตื่นป่าอย่างนี้ล่ะ

 

ฉันมองเข้าไปในดวงตาของขนุน มือที่ชะงักค้างถูกแนบลงไปที่ใบหน้าเนียนเหมือนที่อยากทำ แววตาไหววูบของขนุนจ้องมองที่ใบหน้าฉัน ผมที่ยุ่งเป๋เล็กน้อยกลับทำให้ขนุนในตอนนี้ดูมีเสน่ห์เอามากๆ ฉันไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ไม่เคยใช้สายตาสำรวจใบหน้าขนุนนานขนาดนี้ แล้วก็ไม่คิดเลยว่าเด็กที่นอนอยู่ตรงหน้าจะหล่อคมเข้มถึงขนาดนี้ด้วย ริมฝีปากอมแดง ตาเฉี่ยวคมเหมือนเหยี่ยวเวลานี้กลับดึงดูดฉันได้อย่างน่าประหลาด รู้ตัวอีกทีฉันก็แนบริมฝีปากลงไปที่ใต้ดวงตานั้นอย่างเผลอไผลพร้อมกับหลับตาลง ขนุนเองก็เช่นกัน เด็กมันไม่ได้ขยับตัวหนีหรือเอาตัวออกห่างฉันอีกต่อไปแล้ว

 

 

[ขนุน บรรยาย]

 

ผลัก

 

ผมอุตส่าห์อดทนอดกลั้นไม่ให้ตัวเองเอาเปรียบเธอไปมากกว่านี้ แต่คนตัวเล็กกลับทำสิ่งที่ผมไม่คาดคิดนั่นก็คือการหันหน้ามาเผชิญหน้ากับผม ซึ่งผมก็เตือนเธอแล้วแต่เธอกลับไม่ยอมทำตาม แถมยังมีท่าทีเปลี่ยนไปอีกต่างหาก

 

ผมไม่อยากปล่อยริมฝีปากสีชมพูบางที่ผมลิ้มรสไปเมื่อกี้เลยด้วยซ้ำ กลับอยากแนบมันลงไปซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนหนำใจ หรือเอาให้บวมเจ่อไปเลยก็ยังได้ แต่ผมต้องยับยั้งชั่งใจให้มากกว่านี้ ผมอยากให้เราต้องการกันมากกว่านี้ ผมว่ามันต้องดีมากแน่ๆถ้าเธอต้องการผมเหมือนที่ผมต้องการเธอ ผมรู้ว่าความรู้สึกของผมมันมีมากกว่าเธอเป็นร้อยเท่ามากกว่าเธอจะจินตนาการได้ซะอีก

 

แต่เธอกลับมาทำให้ความอดทนผมขาดผึงเมื่อเธอแนบริมฝีปากอุ่นนุ่มมาที่ใบหน้าผมแล้วค้างไว้อยู่แบบนั้น ลมหายใจเป่ารดกันในระยะประชิด กลิ่นตัวหอมที่ผมอยากสูดดมมันไปทั้งตัวกำลังยั่วอารมณ์ผมเป็นอย่างดี

 

รู้ตัวอีกทีผมก็ผลักเธอนอนหงายแล้วขึ้นมาคร่อมร่างเธอเป็นที่เรียบร้อย

 

               "จะทำอะไร" ริมฝีปากบางพูดขึ้นด้วยแววตาที่ตื่นตะหนก ทีเมื่อกี้ไม่เห็นจะเป็นแบบนี้เลย

 

               "ไม่มากไปกว่านี้ครับ ผมสัญญา" คำพูดสุดท้ายถูกเปล่งออกจากริมฝีปากผมก่อนที่จะโน้มตัวลงไปประกบกับริมฝีปากสีสวยเชิญชวนให้บดขยี้ลงไป พี่เหนือเป็นจูบแรกและเป็นคนแรกในทุกๆอย่างของผม ผมไม่เคยทำแบบนี้กับใคร แต่กับเธอผมทำมันด้วยความรู้สึกล้วนๆ ริมฝีปากค่อยๆละเมียดละไมชิมรสสัมผัสแปลกใหม่ที่มันหอมหวานซะจนผมอยากทำมากกว่านี้

 

ถ้าผมรู้มาก่อนว่าการจูบมันจะรู้สึกดีอย่างนี้ผมคงแอบฉวยโอกาสกับเธอไปนานแล้ว... ต่างจากเธอโดยสิ้นเชิง ผมเคยเห็นเธอจูบแบบนี้กับไอ้เหี้ยเทมาแล้วครั้งนึง ถึงแม้ว่าผมจะเป็นจูบแรกของเธอตอนที่ผมยังเด็ก แต่เธอไม่เคยรู้ไง ตอนนี้คงถึงเวลาที่ผมต้องบอกซะที เพราะผมเก็บมันเอาไว้ไม่ไหวแล้ว

 

ปุ

เสียงริมฝีปากที่ถอนออกจากกันอย่างรวดเร็วทำให้เกิดเสียงเล็ดรอดออกมา ร่างบางใบหน้าขึ้นสีอย่างน่าหลงไหล ไม่ใช่แค่แก้มแต่มันแดงซ่านไปทั้งหน้า เธอปรือตามามองผมอย่างไม่เข้าใจที่ผมถอนริมฝีปากออกมา

 

               "รู้ไหมใครคือจูบแรกของพี่"

 

               "..." เธอกัดปากล่างตัวเองนิ่งพลางเมินหน้าหนี คงกำลังคิดว่าเป็นไอ้พี่เทสินะถึงเงียบไปแบบนี้

 

               "ผมเอง"

 

ควับ

เธอหันกลับมามองหน้าผมทันที แปลกใจใช่ไหมล่ะ

 

               "ผมแอบจูบพี่ตอนหลับตอนที่ผมอายุสิบขวบ ถึงแม้มันจะเป็นปากแตะปาก แต่ผมอยากให้พี่นับมันเป็นจูบแรก"

 

               "..." ร่างบางเบิกตาโพลง แต่ผมไม่ได้สนใจว่าเธอจะรู้สึกยังไงในตอนนี้ เพราะตาผมจับจ้องที่ริมฝีปากน่าจูบนั่นอยู่แค่อย่างเดียว แต่ก่อนที่ผมจะก้มลงไปจูบอีกครั้ง มือเล็กทั้งสองข้างกลับดันหน้าอกผมไว้ มองหน้าผมเหมือนมีอะไรจะถาม

 

               "..." ผมเงียบเพื่อรอฟังว่าเธอจะพูดอะไร

 

               "ขนุน... รู้สึกยังไงกับพี่หรอ" ดวงตาคมโตจ้องมองมาที่ผม นี่เธอไม่รู้จริงๆหรือแกล้งไม่รู้กันแน่ หรือว่าผมยังแสดงออกน้อยไป จริงอยู่ที่ผมไม่เคยพูด แต่การกระทำผมมันออกจะชัดเจน

 

               "...ผมคลั่งพี่จนจะบ้าตายอยู่แล้วครับ" ทันทีที่จบประโยคผมไม่รีรอให้เสียเวลาอีกต่อไป ริมฝีปากหยักกดลงไปที่ริมฝีปากบางจนฟันกระทบกันก่อนที่จะปรับตำแหน่งของมันให้เข้าที่แล้วสอดลิ้นร้อนเข้าไปบดขยี้อย่างกับหิวกระหาย

 

รสชาติริมฝีปากมันอร่อยจริงๆ อยากชิมอีกสักร้อยครั้งพันครั้ง ไม่สิ ตลอดชีวิตเลยว่ะ


..........


งื้ออออ เขาจูบกันแล้วววว สาบานนะว่านี่จูบกันครั้งแรก ทำไมทำเซียนเหมือนเรียนมากันขนาดนี้ล่ะ ฮือออ #ขนุนต้อนพี่


Next : 

"เราจูบกันแล้วเมื่อคืน ผมก็ไม่ใช่น้องพี่อีกต่อไปแล้วไงครับ"

       By Khanoon


  




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 113 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

489 ความคิดเห็น

  1. #199 nnnnnn7777 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 21:16
    โอ้ยใจ!!//😶
    #199
    0
  2. #90 0680 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 11:13
    โอ๊ยยยสขนุนชัลรักเทอ
    #90
    0
  3. #89 pcyckk (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 00:22
    คุณคะะะเขาดูดดื่มกันมากเลยค่าาาาาาาา จะเป็นลมมมมม
    #89
    0
  4. #88 AtleZa (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 22:44

    อร๊ายยยยยย

    #88
    0
  5. #87 comtoontrans (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 22:43
    กรี๊ดดดดขนุนนนน อยากไปยุตรงนั้นแทน ให้แก้ผ้าขึ้นเตียงพี่กะยอมแล้วทูนหัววววว ว๊ากอาการกุหนักแระหลงเด็ก
    #87
    0
  6. #86 0680 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 12:34
    ขนุนมันร้ายอยากเป็นน้ำเหนือ
    #86
    0
  7. #85 comtoontrans (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 07:00
    กรี๊ดดด อยากโดดขึ้นเตียงแบบพี่เหนือ เขิลลเว้ยยย อยากไปยุตรงรนั้นแทนจริงน้องไม่ต้องพี่เองเลย แม่งจะถอดผ้าผ่อนออกเเระโดดไปบนเตียงเด็กอาไร้ กร้าววววใจจริงๆๆ พี่อยากโดน.......555555
    แรดได้อีกกูวววว
    #85
    0
  8. #84 pcyckk (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 00:12
    ง่อวววววว เขินนนนนนน สู้ๆนะคะไรท์เตอร์ รอติดตามตลอดน้าาา
    #84
    1
    • #84-1 mybearpp(จากตอนที่ 31)
      9 สิงหาคม 2561 / 00:14

      ขอบคุณนะคะที่เข้ามาคอมเมนต์ให้กันตลอดเลย
      #84-1