[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 29 : EP.28 ทีนี้จะมองหน้าได้ยัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,157
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    1 มี.ค. 62

EP.28 ทีนี้จะมองหน้าได้ยัง

    


[ ขนุน X น้ำเหนือ ]


แกร๊ก

 

ทันทีที่ขนุนเปิดประตูเข้ามา สายตาเราก็ประสานกันเข้าพอดี ดวงตาคมเลื่อนไปมองพายุที่นั่งอยู่ที่พื้นเลยไปยังขาฉันที่วางอยู่บนโต๊ะ 

 

               "ไง" พายุทักขนุนขึ้นก่อน ขนุนแค่พยักหน้าให้พายุเล็กน้อยแล้วเดินเข้ามา

 

               "ทำไมเอาขาวางไว้แบบนั้น" สายตาคมจ้องมาที่ขาฉันแล้วมองที่มือไอ้พาที่ถือสำลีอยู่ ฉันนั่งเหยียดขาเลยทำให้ไม่เห็นแผลที่ใต้ขา ขนุนคงแปลกใจที่เข้ามาเจอฉันกับไอ้พาในสภาพแบบนี้

 

               "มีเรื่องนิดหน่อย...ไอ้พา รีบๆทำกูจะได้ไปกินข้าว" ฉันพูดโดยไม่หันไปมองหน้าขนุน ไม่รู้ทำไมฉันถึงรู้สึกไม่อยากคุยกับเด็กมันขึ้นมา อาจจะเป็นเพราะฉันแอบโทษมันอยู่ในใจก็ได้ที่มันไม่มารับฉันเลยทำให้ฉันเป็นแบบนี้ หรือจะอะไรก็ช่างเหอะ เลิกคิดถึงเด็กนี่ได้แล้ว

 

               "เรื่องอะไร" ขนุนพูดขึ้นแล้วรีบเดินอ้อมมานั่งที่โซฟาข้างฉัน "ผมถามไม่ได้ยินหรอ" ขนุนถามขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นว่าฉันเงียบไม่ยอมตอบ

 

               "เหนือโดนกระชากมือถือเลยได้แผลมานิดหน่อย ไม่เป็นไรมากหรอก" ไอ้พาตอบ

 

               "แล้วทำไมไม่มองหน้าผม" แทนที่มันจะถามฉันว่าเป็นไงบ้างกลับถามคำถามแบบนี้ออกมา

 

               "ก็ไม่อยากมอง"

 

               "เป็นอะไร" เสียงเข้มพูดขึ้นพร้อมทั้งเขยิบเข้ามาใกล้

 

               "ไม่ต้องมาใกล้ อึดอัด จะทำแผล" ฉันเขยิบตัวหนี "ไอ้พา อย่าให้กูพูดซ้ำ รีบๆทำแผลกูหิว" ฉันดิ้นขาข้างที่พาดอยู่แล้วมองหน้ามันอย่างหงุดหงิดทั้งๆที่ฉันกำลังหงุดหงิดอีกคนอยู่แต่กลับเอาไปลงที่มัน

 

               "เออ อยู่นิ่งๆ" มันพูดแค่นั้นพลางมองหน้าฉันที่อยู่ๆอารมณ์ก็เปลี่ยนขึ้นมาเฉยๆ "พลิกขาขึ้น ไม่พลิกแล้วจะทาได้ไหม"

 

ฟึบ

ฉันชันขาตัวเองขึ้นสูงเล็กน้อย เพื่อที่มันจะได้ทายาให้ฉันถนัดขึ้น แต่ติดที่ต้องเอียงข้างไปฝั่งขนุนนี่สิ ไม่งั้นคงไม่เห็นแผลแน่ สุดท้ายฉันเลยจำเป็นต้องหันมาเผชิญหน้ากับขนุนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ สายตาคมกริบมองมาที่ฉันอยู่ก่อนแล้วเลยทำให้เราสบตากันเข้าพอดี

 

               "มองไม ไปอาบน้ำเลยไป โอ๊ย ไอ้พาเบาๆหน่อยดิวะ" ฉันกำลังพูดกับขนุนอยู่ดีๆไอ้พามันก็จิ้มสำลีลงมาที่แผลฉัน มันแสบซะจนฉันร้องออกมา

 

               "มันก็ต้องแสบปะวะมันเป็นแผลอะ ทำแผลให้ตั้งบ่อยยังไม่ชินอีก"

 

               "ก็มึงทำเจ็บทุกครั้งอะ เบาๆหน่อยดิ" ฉันบ่นให้ไอ้พา แต่คนตรงหน้ากลับจ้องหน้าฉันเขม็ง คิ้วขมวดเข้าหากันเหมือนไม่พอใจอะไรสักอย่าง

 

               "มองแบบนี้หมายความว่าไง" ฉันจ้องหน้าขนุนพลางทำเสียงเข้มให้รู้ว่าฉันก็ไม่พอใจมันอยู่เหมือนกัน

 

               "ทำไมไม่ระวังตัวบ้าง" ขนุนจ้องฉันอย่างคาดโทษ

 

               "แล้วใครบอกให้ไม่ไปรับล่ะ"

 

               "ก็ผมติดกิจกรรม" สายตาคมกริบแผ่วลงเล็กน้อยแล้วพูดขึ้น

 

               "แล้วทำไมไม่บอกให้ไวกว่านี้ ฉันจะได้กลับกับพี่กุ้ง จะได้ไม่ต้องรอจนเจ็บตัวแบบนี้"

 

               "ก็ถ้ารู้ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ผมคงหนีกิจกรรมรับน้องแล้วไปรับพี่แล้วล่ะ ปล่อยให้เพื่อนในเอกมันโดนทำโทษเพราะผมไปให้หมด" น้ำเสียงหงุดหงิดปนโกรธจัดพูดขึ้นยาวเหยียด หรือว่าฉันงี่เง่าเกินไปที่ไปพาลใส่ขนุนมัน ทั้งๆที่เขาไม่จำเป็นต้องอธิบายเลยด้วยซ้ำ ฉันเป็นบ้าอะไรเนี่ย

 

               "ช่างเหอะ เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ทะเลาะกันไปก็ไม่ได้อะไรอยู่ดี" ฉันพูดแล้วหันหน้าไปสนใจพายุที่นั่งเงียบสนิท "เงียบทำบ้าอะไรไอ้พา รีบๆทา"

 

               "ทะเลาะกันเสร็จแล้วไง๊" มันทำตาขวางจ้องหน้าฉันเหมือนเบื่อฉันเต็มทน

 

               "...." 

 

พรึบ

 

เสียงลุกขึ้นจากโซฟาดังขึ้นโดยที่ฉันไม่หันไปมอง ใจนึงคงเพราะรู้สึกผิดแหละมั้งที่เผลอทำตัวงี่เง่าใส่ขนุนเมื่อกี้

 

               "อาบน้ำแล้วออกมาทานข้าว...เดี๋ยวรอ" ฉันพูดดีๆได้แค่นี้แหละ จะมาไม่มาก็ตามใจ

 

ขนุนชะงักเพื่อหยุดฟังที่ฉันพูด หลังจากนั้นก็เดินกลับเข้าห้องไป เหลือแค่ไอ้พานี่แหละที่จ้องฉันแปลกๆตั้งแต่ที่ขนุนเดินออกไปแล้ว

 

               "มองกูไม"

 

               "รู้ตัวไหมว่ามึงกำลังทำตัวแบบไหน"

 

               "แบบไหน?" ฉันทำตาขวางมองมันนิ่งๆ

 

               "เหมือนมึงกำลังงอนแฟนที่กลับบ้านไม่ตรงเวลา"

 

               "แฟนพ่อง" ฉันยกเท้าข้างที่เป็นแผลขึ้น เกือบจะถีบมันอยู่แล้วแต่ชะงักไว้ก่อน

 

               "มึงทำแบบนั้นแหละ มีแค่ตัวมึงเองเท่านั้นแหละที่ดูไม่ออก"

 

               "กูก็แค่โมโหเลยพาล ไม่ได้เป็นแบบที่มึงพูดซะหน่อย"

 

               "หึ" มันพูดแค่นั้นแล้วจับขาฉันยกไปวางที่ตัก ก่อนที่จะทายาต่อให้เสร็จ

 

               "พูดอะไรไม่รู้เรื่อง รำคาญมึง" ฉันบ่นพลางหันหน้าไปมองทีวีแล้วขบคิด ฉันทำตัวแบบนั้นใส่เด็กมันจริงๆหรอวะ

 

...

 

หลังจากที่ทายาเสร็จ ฉันก็นั่งรอไอ้พาไปอุ่นซอสเพราะมันเย็นหมดแล้ว รอไม่นานมันก็ยกคาโบนาร่ากลิ่นหอมเตะจมูกเข้ามาวางที่โต๊ะอาหารทีละจาน แต่ทำไมถึงมีแค่สอง แล้วของไอ้เด็กนั่นละ

 

               "มึงไม่กินหรอ" ฉันเงยหน้าขึ้นถามมันที่กำลังจะนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

 

               "ก็นี่ไงของกู" มันพูดพร้อมกับเลื่อนจานคาโบนาร่าที่วางอยู่กลางโต๊ะไปไว้ตรงหน้ามัน

 

               "ทำไมถึงมีแค่สอง"

 

               "ก็ทำแค่นี้ก็มีแค่นี้ดิ ทำไม ไม่อิ่มหรอจะได้ทำเพิ่ม" มันพูดพลางมองหน้าฉันอย่างสงสัย

 

               "เออๆ ช่างเหอะๆ กินๆไป"

 

               "มึงห่วงว่าไอ้เด็กนั่นจะหิวจะใช่ไหม" มันหรี่ตามองฉันด้วยตาสายที่เหมือนกำลังจะจับผิดผู้ร้าย

 

               "ใครห่วง เปล่าห่วง ไม่ได้ห่วงซะหน่อย"

 

               "จำเป็นต้องอธิบายยาวเหยียดเบอร์นี้?"

 

               "เอ๊ะ นับวันยิ่งเหมือนไอ้ปลาขึ้นไปทุกวันแล้วนะมึงอะ จะซักไซ้อะไรกูนักหนา" แม่สอนว่าถ้าทำตัวไม่ถูกให้ด่าไว้ก่อน ... เปล่าหรอก แม่ไม่ได้สอน มันเป็นวิธีการเอาตัวรอดของฉันเอง

 

               "หึ" มันพูดแค่นั้นแล้วก้มตักคาโบนาร่าเข้าปาก

 

แกร๊ก

เสียงเปิดประตูดังขึ้นด้านหลัง สงสัยขนุนจะอาบน้ำเสร็จแล้ว ...หลังจากนั้นไม่นานร่างสูงก็เดินมานั่งลงที่เก้าอี้ข้างฉัน

 

               "ไหนของผม" ขนุนพูดขึ้น ฉันรีบยัดเส้นสปาเก็ตตี้เส้นสุดท้ายในช้อนเข้าปากก่อนที่จะหันไปมองหน้าขนุน

 

               "หมดละ..."

 

               "อยู่ในห้องครัว ไปตักดิ" ไอ้พาตอบ ไหนมันบอกว่าหมดแล้ววะ โกหกฉันงั้นหรอ

 

ขนุนก้มลงมองจานฉันนิ่งๆเหมือนคิดอะไรบางอย่างแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินตรงไปยังห้องครัว ผมยังเปียกอยู่เลยทำไมไม่รู้จักเช็ดให้แห้งวะ บอกตั้งกี่ครั้งแล้วไม่รู้จักจำ

 

               "มองขนาดนั้นก็กินเด็กมันแทนเส้นไปเลยดิ"

 

               "แค่ก แค่ก ไอ้บ้า" ฉันเกือบสำลักเส้นลงคอไปแล้วเพราะไอ้พามันพูดแขวะ

 

               "หึ" มันพูดแค่นั้นแล้วทำเป็นเมินฉัน ตักเส้นเข้าปากอย่างกับมันอร่อยนักหนา ซึ่งมันก็อร่อยจริงๆนั่นแหละ

 

ฉันหันไปมองขนุนที่เดินออกมาจากห้องครัว ดีนะที่มันไม่ได้ยินประโยคเมื่อกี้ ไม่งั้นฉันคงอายจนเอาหน้ามุดจานไปแล้ว

 

               "ทำไมมีแค่ช้อนกับส้อม" ฉันถามออกไปเพราะไม่เห็นจานสปาเก็ตตี้

 

               "พี่กินหมดหรอ" ขนุนพูดขึ้นหลังจากที่นั่งลงที่เก้าอี้เรียบร้อยแล้ว

 

               "ทำไม" ฉันถามออกไปอย่างงงๆ ทำไมมันไม่ตอบคำถามฉันแต่กลับถามฉันกลับ

 

               "ก็ผมจะกินช่วย"

 

               "กินช่วย? หมายถึงจานเดียวกัน?" ฉันถาม ขนุนพยักหน้าแล้วมองมาที่จานฉัน คงคิดว่าฉันกินไม่หมดแน่ๆเพราะไอ้พาตักเส้นมาให้ฉันซะพูนจาน

 

               "ไอ้เหนือมันทานแค่นั้นไม่อิ่มหรอก ปกติเวลามันกินคาโบนาร่ามันจะกินสองจาน" ไอ้พาพูดขึ้นเพราะมันรู้นิสัยฉันดีกว่าใคร ขนุนชักสีหน้าเหมือนไม่พอใจแต่ก็ปรับเป็นปกติในชั่วพริบตา อะไรของมัน

 

               "พี่นี่รู้เรื่องพี่เหนือดีจังเลยนะครับ" ขนุนวางช้อนลงที่โต๊ะคล้ายๆจะกระแทกมันลงด้วยซ้ำแล้วหันไปพูดกับไอ้พา เดาไม่ออกเลยว่าสายตาคู่นี้กำลังคิดอะไรอยู่

 

               "อืม รู้ทุกเรื่องของมันนั่นแหละ นายคงยังไม่รู้อีกหลายเรื่องเลยหล่ะ" ไอ้พาพูดขึ้นแล้วยักคิ้วกวนๆ สองคนนี้เป็นอะไรกันเนี่ย

 

               "ขนาดนั้นเลยหรอครับ" ขนุนก็ทำหน้ากวนกลับไปไม่ยอมแพ้เช่นกัน

 

               "ฮึ่ม ทานข้าวกันดีกว่า จะกินกับพี่ใช่ไหม เอาไปสิ" ฉันพูดแล้วผลักจานไปที่หน้าขนุนเพราะไม่อยากให้สองคนนี้ทะเลาะกัน ปกติก็เขม่นกันเป็นครั้งคราวอยู่แล้ว ไม่รู้ทำไมถึงไม่ค่อยถูกชะตากันก็ไม่รู้ ตั้งแต่ที่ขนุนมันยังเด็กมันก็ทำตัวเหมือนไม่ชอบไอ้พามาโดยตลอด

 

               "กูอิ่มละ จะกลับก่อน ฝากล้างจานด้วย" ไอ้พาพูดแล้วลุกขึ้นจากโต๊ะเดินตรงเข้าไปยังห้องครัวทันที หรือมันจะโกรธที่ขนุนไปกวนแบบนั้น

 

               "มึงจะกลับแล้วหรอ" ฉันทักมันขึ้นตอนที่มันเดินออกมาแต่ฉันยังนั่งอยู่ที่เดิมเพราะอาหารยังเต็มจานอยู่เลย

 

               "อืม พรุ่งนี้ถ้าไม่มีคนมารับอีกก็โทรหากูแล้วกัน อย่ากลับเองเหมือนวันนี้"

 

               "อืม ขอบใจ ไว้กูโทรหานะ" ไอ้พามันเดินออกไปโดยที่ไม่ฟังฉันพูดให้จบด้วยซ้ำ โกรธขนาดนั้นเลยหรือไง "เห้อ" ฉันถอนหายใจหลังจากที่ไอ้พาออกไปแล้ว ก้มหน้ามองลงไปที่จานสปาเก็ตตี้อย่างหมดอาลัยตายอยาก อยู่กับสองคนนี้พร้อมกันทีไรเป็นแบบนี้ทุกที

 

               "เสียใจมากหรอที่ผมเข้ามาเกะกะพี่กับเพื่อนพี่" ขนุนที่นั่งเงียบอยู่นานพูดขึ้น

 

               "อย่าหาเรื่องขนุน แค่นี้ก็ปวดหัวจะแย่แล้ว" ฉันพูดแล้วจิ้มส้อมลงไปที่จาน หมุนเส้นสปาเก็ตตี้เป็นวงกลมไปมาอยู่แบบนั้นโดยที่ไม่ตักเข้าปาก

 

               "ปวดหัวเพราะผมงั้นหรอ" ฉันเดาออกโดยไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมองก็รู้ว่าขนุนกำลังใช้สายตาแบบไหนมองฉันอยู่

 

               "เปล่า กินเถอะ เย็นหมดแล้ว" ฉันผลักจานเข้าไปใกล้ขนุนอีกนิดแล้วตักของตัวเองเข้าปาก ขนุนนั่งนิ่งไปสักพัก ก่อนที่จะหยิบส้อมที่โต๊ะมาม้วนเส้นในจาน

 

แต่เส้นที่ขนุนมันม้วน ปลายเส้นมันดันอยู่ในปากฉันนี่สิ ทำไมเส้นมันยาวขนาดนี้วะ ฉันจะกัดก็กัดไม่ได้เพราะมัวแต่อึ้งอยู่ตอนที่ขนุนมันยกส้อมขึ้นมาให้ตรงกับระดับสายตา เลยทำให้ฉันสบสายตาเข้ากับดวงตาคู่คมพอดี

 

               "ทีนี้จะมองหน้าได้ยัง"


.............



งุ้ยยยย มีความจ้องตากันผ่านเส้นสปาเก็ตตี้ไปอีกกก เส้นนึงอยู่ในปาก ส่วนอีกเส้นอยู่ที่ส้อม 555 อยากมีโมเมนต์ไม่มองหน้าแล้วโดนใช้วิธีแบบนี้บ้างจัง อิอิ


Next :


"อย่าพึ่งขยับปากครับ ซอสมันติด" 

"ทำบ้าอะไรของนาย" 

"ชิมไงครับ อยากรู้ว่าซอสมันอร่อยหรือเปล่า" 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

489 ความคิดเห็น

  1. #197 nnnnnn7777 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 21:07
    หู้ยยยยเขินน
    #197
    0
  2. #78 pcyckk (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 05:19
    แหนะพี่ก็ปากแข็งเหลือเกินนนน
    #78
    0
  3. #77 comtoontrans (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 22:50
    อ๊าย มีหึงเว้ยยย สำลงสำบักพูดแทงใจดำดิพี่เหนือ"หึ" ทะเลาะกันยิ่งกว่าแฟนแระ 5555น้องขอคบไม่ตกลงนะ เดะต้องได้ตามขอน้องมันหรอก ชอบอะไรท์เส้นสปาเก็ตตี้จ้องตา วรัยยยสปอยซะอยากอ่านต่อเลย
    #77
    1
    • #77-1 mybearpp(จากตอนที่ 29)
      9 สิงหาคม 2561 / 00:15

      ขอบคุณสำหรับการคอมเมนต์ให้ขนุนเสมอมานะคะ
      #77-1
  4. #76 ชางฟางลีเลียน (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 22:38
    555ฮ่าคู่ขนุนกับพา 555กัดกันตลอด อิอิๆ(หรือเปล่าว่ะ)
    ชั่งเถอะ สู้ๆนะไรต์
    #76
    1
    • #76-1 mybearpp(จากตอนที่ 29)
      9 สิงหาคม 2561 / 00:16

      ขอบคุณค่ะ 5555 นางสองคนน่ารักก
      #76-1