[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 28 : EP.27 พายุ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,224
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 78 ครั้ง
    1 มี.ค. 62

EP.27 พายุ

    


[ ขนุน X น้ำเหนือ ]



ฉันกดเปิดอ่านไลน์ที่ขนุนส่งมาแล้วเก็บโทรศัพท์ยัดใส่กระเป๋าสะพายดังเดิม มันบอกว่าจะเป็นคนมารับฉันทุกวันหลังเลิกงาน ช่วงนี้ฉันได้ถ่ายแบบอยู่ที่สตูหลัก เลยไม่ต้องถ่อสังขารไปถ่ายที่อื่น แถมยังห้ามฉันไม่ให้โทรตามพายุหรือว่าเรียกแท็กซี่กลับเอง แต่วันนี้กลับไม่มารับ ฉันอุตส่าห์นั่งรออยู่ตรงทางเข้าสตูดิโอตั้งนานสองนาน 

 

ทีแรกพี่กุ้งอุตส่าห์อาสาไปส่งฉันแล้วแท้ๆ แต่ฉันปฎิเสธไปเพราะขี้เกียจทะเลาะกับขนุน ไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่เกิดก่อนกัน มันทำเหมือนฉันเป็นเด็กตลอดเวลา ช่วงหลังๆมานี้มันออกคำสั่งกับฉันเยอะแยะนับไม่ถ้วน หลังจากวันที่ขนุนมันทำรุ่มร่ามกับฉัน มันก็เริ่มเข้ามามีอิทธิพลกับชีวิตฉันมากขึ้น นอกจากจะบังคับให้ฉันเรียนขับรถแล้ว ยังคอยตามไปรับไปส่ง แทบจะเรียกได้ว่าตัวติดฉันแจ แต่ติดแบบไม่มีสถานะใดๆทั้งสิ้น เพราะหลังจากวันนั้นขนุนก็ไม่ได้พูดเรื่องขอคบอะไรแบบนั้นกับฉันอีก ซึ่งมันก็ดี เพราะฉันลำบากใจทุกครั้งที่ขนุนทำตัวแปลกๆ ยิ่งตอนที่แม่โทรมาหาฉันฉันยิ่งรู้สึกผิด เวลาที่ขนุนโทรศัพท์คุยกับน้าเกสรฉันก็รู้สึกผิด เหมือนไปล่อลวงลูกเขายังไงไม่รู้

 

หรือว่าฉันควรจะเริ่มสร้างระยะห่างจากขนุนดี อะไรๆจะได้ไม่เลยเถิดไปมากกว่านี้ ช่วงนี้ฉันยิ่งรู้สึกแปลกๆกับตัวเอง ทำไมฉันต้องนอยด์ที่เด็กมันไม่มารับ หรือมันอาจจะเป็นแค่ความเคยชินกันแน่

 

               "กลับแท็กซี่คนเดียวก็ได้ แค่นี้ไม่ตายซะหน่อย" ฉันบ่นกับตัวเองก่อนที่จะเดินออกมาจากสตู ตอนนี้หกโมงกว่าแล้ว ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม แท็กซี่ก็ไม่ค่อยจะมีซะด้วยสิ จะเรียกแท็กซี่ผ่านมือถือกว่าจะมาก็นาน ฉันเลยตัดสินใจเดินออกไปริมถนนเผื่อจะมีแท็กซี่ขับผ่านมาจะได้โบกได้ทัน

 

ผ่านไปแล้วเกือบสิบนาทีก็ยังไม่มีแท็กซี่ผ่านมาสักคัน ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่นเกมไปพลางๆเพื่อฆ่าเวลา 


ในขณะที่ฉันก้มๆเงยๆดูรถไปเล่นเกมไป ไม่รู้ว่าฉันรู้สึกไปเองหรือเปล่าว่ากำลังถูกจ้องมองมาจากที่ไหนสักแห่ง คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง ฉันคงระแวงไปเอง

 

ผ่านไปสักพัก ฉันเงยหน้าจากจอโทรศัพท์ขึ้นมามองหาแท็กซี่อีกครั้ง อยู่ๆก็มีชายคนนึงสวมเสื้อผ้าขาดเก่าเดินเข้ามาใกล้แล้วเพ่งสายตามองฉัน ฉันเลยเขยิบตัวถอยออกมาแล้วพยายามมองหาคน แต่แถวนี้เวลานี้แทบไม่มีคนเดินผ่านเลย จะมีแค่รถที่ผ่านไปผ่านมาก็เท่านั้น พี่ๆทีมงานก็ยังไม่มีใครออกมาจากสตูเลย

 

ผู้ชายคนนี้ดูจากภายนอกแล้วเหมือนคนสติไม่ดีเพราะไม่ได้สวมรองเท้า แต่ฉันก็ไม่ควรไว้ใจใครทั้งนั้น ฉันตัดสินใจกดโทรศัพท์โทรออกเบอร์ไอ้พา เผื่อว่ามันจะอยู่แถวนี้แล้วมารับฉันได้

 

ฉันถือโทรศัพท์แนบหูรอฟังเสียงอย่างใจจดใจจ่อ ภาวนาให้ไอ้พารีบรับสายเร็วๆ ส่วนเท้าก็ก้าวเดินไปตามฟุตบาทคอยระแวงหลังไปด้วย

 

ติ้ด

รับแล้ว

 

               "ไอ้พา มึงอยู่ไหน มารับกูหน่อย"

 

               "ทำไม... ไม่ให้เด็กมึงไปรับแล้วไง๊" ยังจะมีหน้ามาประชดอีก

 

               "อยู่หน้าสตูของโม ไอ้พากูกลัว" ฉันเริ่มพูดเสียงสั่นเมื่อชายคนนั้นย่างกรายเข้ามาใกล้ตัว แถมสายตายังจดจ้องที่ใบหน้าฉันอีกต่างหาก จะวิ่งกลับเข้าไปในสตูขามันก็สั่นจนก้าวไม่ออก

 

               "เป็นไรกลัวอะไร" น้ำเสียงมันเริ่มดูร้อนรน

 

               "มึง มีคน..อ๊ะ" อยู่ๆชายคนนั้นก็เดินเข้ามาประชิดตัวฉันอย่างรวดเร็วแล้วกระชากโทรศัพท์ของฉันไป แถมยังทำสายตาล่อกแล่กมองหน้าฉันก่อนที่จะผลักฉันจนล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้นถนนสากๆ

 

               "จะทำอะไร" ฉันเบิกตากว้างมองหน้ามัน เล็บจิกเข้ากับพื้นถนนมองหน้าชายคนนั้นอย่างหวาดกลัวจนตัวสั่นไปหมด ค่อยๆเขยิบตัวถอยหลังโดยไม่สนใจว่าใต้ขาจะขูดกับพื้นถนนจนรู้สึกแสบและชา ขามันก้าวตามฉันเข้ามาเรื่อยๆจนเกือบฉันถึงตัวฉัน ในใจฉันได้แต่ภาวนาให้มีคนมาช่วย แต่แล้วอยู่ๆมันก็ปาโทรศัพท์ฉันทิ้งลงพื้นฟุตบาทจนชิ้นส่วนโทรศัพท์แตกกระจายไปคนละทิศละทาง แล้ววิ่งพรวดพราดออกจากตรงนี้ไปเหมือนกลัวอะไรบางอย่างทั้งๆที่ที่นี่มีแค่ฉันไม่มีใครผ่านมาเลย

 

คนบ้าจริงๆด้วย

 

ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่มันไม่สามารถระงับความกลัวในใจฉันได้เลย น้ำตาซึมรื้นขึ้นมาที่ขอบตาทั้งสองข้าง ค่อยๆใช้มือทั้งสองข้างท้าวกับพื้นถนนแล้วยันตัวเองเพื่อลุกขึ้นยืน สองมือปัดเดรสตัวเองอย่างลวกๆ ในใจคิดแค่ว่าทำไมฉันถึงต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย ยิ่งก้มมองมือตัวเองก็ยิ่งอยากร้องไห้หนักเข้าไปอีก เล็บที่ถูกทาสีมาอย่างดี ปลายเล็บถลอกดูเกรอะกรังเพราะขูดกับพื้นถนนเมื่อกี้ ขายาวที่ฉันหวงแหนเพราะมันจำเป็นต่องานมีรอยถลอกและเลือดซึมออกมาเป็นทางยาว ดีที่มันเป็นแค่ใต้ขาไม่ได้เป็นที่หน้าขา แต่ฉันคงต้องพักงานไปอีกหลายวันเลยกว่าแผลจะหายสนิท

 

เอี๊ยด

 

เสียงล้อเบียดกับถนนดังสนั่นบวกกับไฟรถที่ส่องเข้ามากระทบหน้าฉัน  ฉันหรี่ตามองก็เห็นร่างสูงของไอ้พาวิ่งเข้ามา

 

               "ไอ้เหนือ เกิดอะไรขึ้น" มันถามฉันด้วยสีหน้าแตกตื่น กวาดสายตามองร่างฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ก้มลงเก็บโทรศัพท์ฉันที่หน้าจอแตกละเอียดขึ้นมาใส่กระเป๋ากางเกงแล้วเข้ามาช่วยพยุงฉัน

 

               "มึง ฮึก" จากที่คิดว่าจะไม่ร้องแล้ว พอได้เจอหน้ามันน้ำตาฉันกลับไหลราวกับเขื่อนแตก ฉันมักจะเป็นแบบนี้เสมอ พอมีคนมาปลอบฉันมักจะร้องไห้หนักว่าเดิม แต่เวลาอยู่คนเดียวฉันมักจะจัดการกับอารมณ์ของตัวเองได้ มากกว่านี้

 

               "ไม่เป็นไรนะ กูอยู่ตรงนี้แล้ว" ไอ้พาเดินเข้ามากอดฉันแล้วลูบหัวฉันไปมา ฉันกระชับกอดมันแน่นราวกับกลัวว่ามันจะหายไป

 

               "ฮึก ฮือออ กูไม่อยากอยู่ตรงนี้ พากูไปจากตรงนี้ที ฮึก ไอ้บ้านั่น ฮือออ" ฉันร้องไห้ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ทั้งน้ำตาน้ำมูกคงไหลเปรอะเสื้อไอ้พาเต็มไปหมด

 

               "ขึ้นรถก่อนนะ ยังไม่ต้องพูดอะไร" มันประคองฉันเดินมาขึ้นรถ ปิดประตูให้แล้วเดินอ้อมไปขึ้นฝั่งคนขับ

 

ฉันเริ่มสงบสติอารมณ์ได้หลังจากที่มันขับรถออกมาจากตรงนั้นได้สักพัก ฉันเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้มันฟังหมดแล้ว มันยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ฉันเช็ดทั้งน้ำตาน้ำมูกจนตอนนี้เปียกไปทั้งฝืน

 

               "หิวไหม" พอมันเห็นฉันหยุดร้องมันก็ถามขึ้น

 

               "อืม หิว" ฉันตอบไปตามตรงเพราะท้องเริ่มร้องแล้ว "แต่ไม่อยากกินข้างนอก อยากกลับไปกินที่ห้อง" ฉันพูดต่อ ฉันไม่อยากออกไปเจอผู้คนแปลกหน้าที่เดินผ่านไปผ่านมาเลยด้วยซ้ำ อาจเพราะเหตุการณ์เมื่อกี้มันเลยทำให้ฉันกลัว ฉันไม่พร้อมเจอหน้าใครทั้งนั้น

 

               "งั้นซื้อของไปทำที่ห้องแล้วกัน เดี๋ยวอยู่เป็นเพื่อน" มันหันมาบอกฉัน

 

               "อื้ม"

 

               "แล้วไอ้เด็กนั่นไปไหน อุตส่าห์ไว้ใจให้ไปรับมาเป็นเดือน ทำไมวันนี้ถึงไม่มา"

 

               "ขนุนไปมอ" ฉันตอบพลางก้มหน้าเช็ดคราบน้ำตา

 

               "ไปมออะไรดึกป่านนี้แล้วยังไม่กลับ"

 

               "มีกิจกรรมมั้ง"

 

               "อาสาไปรับเองแล้วไม่ใส่ใจแบบนี้ คราวหลังกูไปรับมึงเองก็ได้" น้ำเสียงไอ้พาดูหงุดหงิดมาก ก็แน่สิ ที่ฉันต้องมาเป็นแบบนี้เพราะฉันต้องกลับคนเดียวไง แต่จะไปโทษขนุนคนเดียวมันก็ถูก มันไม่ได้ทำให้ฉันเจ็บซะหน่อย


               "ช่างเถอะ"

 

               "กูแตะต้องคนโปรดมึงไม่ได้เลยงั้นสิ หึ"

              

               "คนโปรดอะไรของมึง" ฉันหันขวับไปมองหน้ามัน

 

               "มึงขลุกตัวอยู่กับน้องมันจนไม่มีเวลาให้พวกกูเหมือนเมื่อก่อนแล้วนี่" อะไรกัน ท่าทางแบบนี้คือกำลังนอยด์ใช่ไหม

 

               "มึงน้อยใจกูหรอ"

 

               "เปล่า" ตอบว่าเปล่า แต่หน้าตาไม่บอกแบบนั้นเลยนะ

 

               "เออๆ กูขอโทษ ยอมรับว่าช่วงนี้กูไม่ค่อยไปเจอพวกมึงเลย ก็กูต้องไปหัดขับรถอะ เด็กนั่นมันบังคับ"

 

               "บังคับไปเรียนหรือว่าไม่อยากให้มาเจอพวกกูกันแน่"

 

               "ไอ้พา มึงคิดเยอะไปแล้ว" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย ทำไมมันเป็นคนคิดเล็กคิดน้อยงี้วะเนี่ย ปกติไม่เห็นงี่เง่าแบบนี้

 

               "ก็มันเป็นแบบนั้นจริงๆ ช่างเหอะๆ มึงขับรถเป็นก็ดีแล้ว ไว้วันหลังก็ขับรถไปเองเลย ไม่ต้องรอให้ใครมารับ"

 

               "แต่นั่นมันรถน้องนี่หว่า กูเลยไม่กล้าเอาไปใช้"

 

               "แต่น้องมันบังคับมึงไปเรียนเพราะอยากให้มึงขับเองไม่ใช่หรอ"

 

               "ก็เออ แต่กูก็เกรงใจอยู่ดี"

 

               "งั้นก็แล้วแต่ จะขับไปเองหรือให้กูเป็นคนมารับก็ตามใจ ยังไงกูก็คอยรับคอยส่งมึงได้เสมอ" มันพูดแล้วหันมามองหน้าฉันก่อนที่จะหันกลับไปมองถนนอีกครั้ง

 

               "ทำไมมึงดีกับกูงี้วะ"

 

               "ก็กูรักมึง"

 

               "ห๊ะ มึงว่าไงนะ" ฉันหันขวับไปมองหน้ามันอีกครั้ง อะไรกัน อยู่ๆก็มาบอกว่ารักฉันหน้าตาเฉย

 

               "กูก็หมายความตามนั้น คบกันมาตั้งกี่ปี ไม่ให้กูรักมึงแล้วจะให้ไปรักหมาตัวไหนวะ"

 

               "ไอ้ปลาไง"

 

               "กูก็รักมึงพอๆกับมันนั่นแหละ... แต่มึงมากกว่า" เสียงมันแผ่วลงช่วงท้าย แต่ฉันยังพอได้ยินว่ามันพูดอะไรออกมา

 

               "จะอะไรก็ช่างเถอะ ไม่คุยเรื่องนี้แล้ว หิวข้าว รีบไปซื้อของกันเถอะ" 


 

...

 


หลังจากที่ซื้อของเสร็จ เราก็มุ่งหน้ามาที่คอนโดฉันทันที ไอ้พามันบอกให้ฉันเข้าไปอาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวก่อน แล้วค่อยออกมาให้มันทายาให้ เดี๋ยวมันจะทำกับข้าวรอ

 

ฉันใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวประมาณยี่สิบนาที กว่าจะทำใจล้างแผลตัวเองได้ต้องชั่งใจอยู่นาน มันไม่ได้เหวอะหวะน่ากลัว แต่ฉันเครียดไปเองมากกว่า ถึงแม้มันจะเป็นแค่รอยถลอกเป็นทางยาวเพียงเล็กน้อย แต่ฉันก็หวงของฉันนี่ อุตส่าห์บำรุงรักษาไม่ให้ขามีรอยขีดข่วน ทาครีมทุกคืนกว่ามันจะเนียน แต่ต้องมามีรอยเพราะเรื่องบ้าๆนี่

 

แต่ผู้ชายคนนั้นคงไม่ได้ตั้งใจหรอก ถ้าคนเราเลือกเกิดได้คงไม่ต้องมาใช้ชีวิตแบบนั้น เห้อ เลิกคิดๆๆๆ ออกไปหาอะไรกินดีกว่า

 

               "หอมจังของโปรดฉัน" ฉันเดินสูดกลิ่นเข้ามาจนถึงห้องครัว ไอ้พาในชุดผ้ากันเปื้อนสีชมพูลายหมีหันหน้ามาหาฉันพลางยกทัพพีขึ้นชิม

 

               "ไปนั่งรอที่โต๊ะเลย เสร็จแล้ว" มันพูด วันนี้มันทำสปาเกตตี้คาโบนาร่าซอสครีมเห็ดของโปรดฉันให้ทาน ไม่อยากจะอวดเลยว่าไอ้พาน่ะทำกับข้าวได้อร่อยสุดๆโดยเฉพาะเมนูนี้ ฉันยกให้มันเป็นเพื่อนคนโปรดเลยดีไหมเนี่ย ทำดีกับฉันขนาดนี้

 

               "ยังไม่หิวอะ ทายาก่อนได้ไหม" ฉันบู้ปากก้มมองที่ขาตัวเอง มันคงลืมว่าฉันมีแผลอยู่แน่ๆ

 

               "เออว่ะ ลืมไปเลย ไปนั่งที่โซฟารอเลยไป เดี๋ยวค่อยมาอุ่นเจ้านี่กินทีหลัง" ไอ้พาพูดแล้วรีบปิดเตาแก๊สอย่างร้อนรนพลางถอดเสื้อกันเปื้อนออก แต่ฉันยังยืนรอมันที่เดิมไม่ได้ขยับไปไหน "บอกแล้วยังยืนนิ่งอยู่อีก" มันเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันก่อนที่จะลากแขนฉันเดินออกจากห้องครัว มุ่งตรงมาที่โซฟาห้องรับแขกแล้วกดไหล่ฉันให้นั่งลง

 

               "ยาอยู่ในตู้ที่เดิม" ฉันพูดพลางมองตามมันที่ไม่รู้จะรีบอะไรนักหนา

 

หลังจากที่มันไปหยิบยามันก็เดินกลับมานั่งขัดสมาธิลงที่พื้น

 

               "นั่งข้างบนก็ได้แมะ เป็นคนใช้หรือไงถึงนั่งข้างล่าง" ฉันบ่นพลางขยับขาหนี

 

               "นั่งตรงนี้มันมองแผลง่ายกว่าไง นั่งนิ่งๆไปเลยไม่ต้องบ่น"

 

               "เอาที่สบายใจแล้วกัน" ฉันพูดแล้วยกขาตัวเองขึ้นวางบนโต๊ะ มันจะได้ทายาให้ฉันได้ถนัด ฉันมองตามมันตอนที่เอาสำลีชุบยาทาแผลสีเหลืองสด ดูก็รู้ว่ามันจะเหลืองติดขาฉันแบบน่าเกลียดแล้วเช็ดออกยากไปหลายวันแน่ๆ ฉันเบะปากมองหน้ามันอย่างเซ็งๆเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มันบังคับฉันทายาสีนี้ ปกติเวลาฉันได้แผลมาทีไร มันนั่นแหละที่เป็นคนทำแผลให้

 

ฉันนับหนึ่งถึงสามในใจตอนที่ไอ้พาจะกดสำลีลงมา เดาว่ามันต้องแสบแน่ๆ

 

ระหว่างที่กำลังหลับตาปี๋อยู่นั้น

 

ติ้ด

เสียงคีย์การ์ดดังขึ้นที่ประตูซะก่อน ฉันและไอ้พาเลยหันไปมองที่ประตูพร้อมกัน

 

เด็กนั่นกลับมาแล้วสินะ

 

............



น้อลลลกลับมาแล้วววว น้อลที่ไม่รู้เรื่องราวอะไรเล๊ยยยว่าอิพี่มันไปเจออะไรมา แถมกลับห้องมายังมาเจออิพี่อยู่กันสองต่อสองกับเพื่อนสนิทอีก พาร์ทหน้ามีลุกเป็นไฟ+หวานกรุบกริบ อุอุ



  

Next :

"มองขนาดนั้นก็กินเด็กมันแทนเส้นไปเลยดิ"

                    By PAYU


คอมเมนต์เป็นกำลังใจให้เค้าบ้างน้าาา


ไม่ว่าจะไปที่ไหนดึกๆดื่นๆ จิตใต้สำนึกมันจะคอยย้ำเตือนเสมอว่า อย่าลืมอัพนิยายยย 5555 

มาอัพแล้วจ้าาาา นึกขึ้นได้ตอนอยู่บน MRT ก็อัพบน MRT 555




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 78 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

489 ความคิดเห็น

  1. #196 nnnnnn7777 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 21:04
    จับกดๆๆๆ//เดวนะ
    #196
    0
  2. #75 comtoontrans (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 13:55
    วรั้ยยยยย น้องมันมาแระ มีจับกดป่าว เตียมปูเสื่อรอใต้เตียง ล้อเล่น
    ไรท์มาต่อมะทำงี้ใจร้ายตัด" ผี"กว่านี้เดียวตามถึงบ้าน
    #75
    0
  3. #74 pcyckk (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 23:08
    อ่าวพายังไงคะๆๆๆ น้องหนุนรีบเข้ามาเร็วรู้กกกก
    #74
    0
  4. #73 pcyckk (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 22:43
    น่านนนนน เป็นเรื่องเลยยย ไม่เป็นไรนะพายุ ถ้าเหนือไม่มีเวลา มาหาเราดีกว่า55555
    #73
    0
  5. #72 comtoontrans (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 22:25
    ง่า เป็นเรื่องจนได้
    พายุ ถ้าว่างๆก็เเวะห้องเค้ากะได้ รับได้ทุกท่าเอ้ย รับดูเเลจร๊า
    #72
    0
  6. #71 napapha2006 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 22:22
    แอบสงสารรพายุง้าาา
    #71
    1
    • #71-1 mybearpp(จากตอนที่ 28)
      9 สิงหาคม 2561 / 00:16

      ตอนหลังๆนางจะน่าสงสารกว่านี้อีกค่ะ งืออออ
      #71-1