[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 26 : EP.25 จูบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,680
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    1 มี.ค. 62


EP.25 จูบ

    


[ ขนุน X น้ำเหนือ ]



หมับ

 

               "เช็ดตัวให้ผมหน่อยได้ไหมครับ" ขนุนจับข้อแขนฉันไว้แล้วมองฉันด้วยสายตาหม่นแกมขอร้อง ทำไมอยู่ๆก็ทำตัวเหมือนจะป่วยขึ้นมาซะได้ อาการแบบนี้มันเรียกว่าอ้อนใช่ไหมนะ

 

               "ปวดหัวขนาดนั้นเลยหรอ" ฉันถามด้วยสีหน้าที่เริ่มเป็นกังวลขึ้นมา ถ้าไม่สบายขึ้นมาจริงๆฉันจะทำยังไงละเนี่ย สมัยก่อนตอนขนุนไม่สบาย แม่ฉันจะเป็นคนดูแลตลอด

 

               "ครับ ปวดมากเลย" ปากเล็กเป็นกระจับคว่ำลงเหมือนเด็กงอแง แววตาที่จ้องมองมาทำให้ฉันปฎิเสธไม่ลง

 

               "งั้นรอนี่นะ เดี๋ยวพี่ไปหาผ้ามาเช็ดหน้าให้" ขนุนพยักหน้า ฉันจึงผละแขนออกจากมือขนุนแล้วลุกมาหาผ้าเช็ดหน้ากับชามใส่น้ำเพื่อไปเช็ดตัวให้

 

               "นานจัง" ขนุนพูดขึ้นเมื่อเห็นฉัน ฉันวางชามไว้ที่โต๊ะแล้วนั่งลงที่โซฟาตำแหน่งเดิมที่นั่งเมื่อกี้ เอาผ้าแห้งจุ่มลงไปในน้ำแล้วบิดหมาดๆเพื่อเตรียมเช็ดหน้า นี่เห็นว่าไม่สบายหรอกนะถึงทำดีด้วย เรื่องที่ทำรุ่มร่ามกับฉันที่ผับยังไม่ได้เคลียเลย เอาไว้ค่อยเคลียวันหลัง

 

               "จะนอนไหม" ฉันพูดขึ้นเมื่อหันกลับมาแล้วเจอขนุนมองฉันอยู่ก่อนแล้ว

 

               "ครับ" ขนุนอมยิ้มแล้วล้มตัวนอน หัวหนุนลงที่ตักฉัน ฉันรู้สึกเกร็งๆแต่พยายามไม่ใส่ใจและพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้ตื่นเต้น ใครจะไม่ตื่นเต้นล่ะ มีผู้ชายมานอนตักตัวเองแบบนี้

 

เดี๋ยวนะ

ผู้ชายงั้นหรอ? ฉันมองขนุนมันเป็นผู้ชายตั้งแต่เมื่อไหร่ มันไม่ใช่น้องฉันหรอ

 

               "เหม่ออะไรครับ น้ำหยดใส่หน้าผมหมดแล้ว" คนที่นอนอยู่บนตักพูดขึ้นเลยทำให้ฉันได้สติ

 

               "ปะ เปล่า นอนหลับตานิ่งๆไปเลย" ฉันก้มมองหน้าขนุนที่มีหยดน้ำเกาะอยู่จริงๆตามที่เด็กมันบอก แต่ไม่อาจทนอยู่เฉยกับสายตาแปลกๆที่มองฉันได้ก็เลยสั่งให้ขนุนหลับตา

 

               "ไม่หลับไม่ได้หรอ" ฉันเผลอมองปากเล็กที่ขยับพูดขึ้นอย่างลืมตัว มันเขยิบขึ้นลงแล้วเม้มเข้าหากัน เนื้อสีชมพูเข้มชวนมองไม่อาจทำให้ฉันละสายตาจากมันได้

 

ทำไมมันถึง..

 

               "มองอะไรอยู่ครับ" ริมฝีปากนั่นขยับขึ้นอีกทีหลังจากที่นิ่งไปนาน ฉันเลยรู้สึกตัวว่าเมื่อกี้ฉันเผลอมองขนุนนานไปหน่อย ไม่รู้ว่านานแค่ไหนด้วยซ้ำ

 

               "ปะ เปล่า หลับตาไปเลย" ฉันใช้มืออีกข้างปิดตาขนุนทั้งสองข้างไว้ ไม่อยากได้เด็กมันเห็นหน้าฉันตอนนี้ ฉันลนลานจนทำตัวไม่ถูกไปหมด เกิดอะไรกับฉันกันเนี่ย ทำไมควบคุมตัวเองไม่ได้เลยเวลาที่อยู่กับเด็กนี่

 

               "อืม" ริมฝีปากเล็กอมยิ้มแล้วเม้มเข้าหากันไม่พูดอะไรออกมา ยิ้มได้แบบนี้ปวดหัวหายแล้วหรือไง

 

               "นอนนิ่งๆไปเลยนะ ถ้าลืมตาขึ้นมาจะไม่เช็ดหน้าให้จริงๆด้วย" ฉันพูดเพื่อให้แน่ใจว่าขนุนจะไม่ลืมตาขึ้นมา ขนุนพยักหน้าเบาๆฉันเลยผละมือออกมา

 

ขนตาเส้นบางเรียงตัวสวยถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้เส้นดกคมเข้มเหมือนของฉัน แต่มันกลับเข้ากันดีกับดวงตายาวรีของขนุน ยิ่งมองใบหน้าขนุนนานเข้าก็ยิ่งเห็นว่าไม่มีส่วนใดที่ดูไม่ดีหรือผิดปกติเลย สันจมูกคมชัดริมฝีปากหยักสวย มันเหมือนถูกสร้างมาอย่างสมบูรณ์แบบซะจนฉันไม่กล้าสัมผัส ถึงแม้จะเป็นแค่สัมผัสผ่านเนื้อผ้าก็ตาม

 

               "ไม่เช็ดแล้วหรอ" ฉันคงเผลอคิดอะไรนานไปหน่อย ขนุนเลยพูดขึ้น

 

               "นอนนิ่งๆไปสิ พูดมากอยู่ได้" ฉันวางผ้าลงที่หน้าผากของขนุนเป็นอันดับแรก ค่อยๆซับให้ความเย็นของผ้าซึมลงที่ผิว ก่อนที่จะซับไล่ลงตามกรอบหน้าอย่างแผ่วเบาที่สุด เพราะกลัวว่าผิวเนียนใสจะเป็นรอย ถ้ามันเป็นรอยขึ้นมาฉันคงรู้สึกผิดน่าดู

 

               "สบายดีจัง" ขนุนพูดขึ้นขณะที่กำลังหลับตาพริ้ม

 

               "น่าเอาผ้าอุดจมูกเป็นบ้า" ฉันพึมพำกับตัวเอง โมโหที่อะไรๆมันดูเงอะงะงุ่นง่านไปหมด เกลียดการที่ตัวเองรู้สึกไม่เป็นตัวเองเมื่ออยู่กับเด็กคนนี้ที่สุด

 

               "ผมตายแล้วพี่จะไม่ร้องไห้หรอ" อยู่ๆขนุนก็ลืมตาขึ้นมา พอดีกับที่ฉันก้มหน้าลงไปเช็ดแก้มให้ สายตาจึงประสานเข้ากับดวงตาเรียวเล็กอย่างอัตโนมัติ มือฉันหยุดชะงักไม่กล้าขยับเขยื้อน เหมือนขนุนกำลังจ้องมองทุกการกระทำของฉันอยู่ โดยเฉพาะตาคู่คมที่กำลังมองอยู่ที่... ริมฝีปากฉัน

 

               "มะ มองทำไม" ฉันพูดขึ้น กำลังจะชักมือตัวเองกลับแต่

 

หมับ

ขนุนใช้มือหนาประกบเข้ากับมือฉันที่แนบอยู่ที่แก้มมัน สัมผัสได้ถึงฝ่ามืออุ่นที่แนบลงมา

 

               "สวย"

 

               "หะ ห๊ะ"

 

               "พี่สวย" ตอนได้ยินคำแรกที่เปล่งออกมาฉันนึกว่าฉันได้ยินผิด แต่พอคำที่สองถูกพูดขึ้นมาอีกรอบเลยทำให้ฉันรู้ว่าฉันไม่ได้ฟังผิด เด็กนี่มันชมฉันอย่างนั้นหรอ

 

               "ทะ ทำไมอยู่ๆมาพูดแบบนี้"

 

               "ก็ผมพูดความจริง...ไม่ได้หรอ? " รอยยิ้มที่ขนุนส่งมาหลังจากที่มันพูดจบช่างไม่น่ามองเอาเสียเลย เพราะมันทำให้ใบหน้าฉันเห่อร้อนราวกับฉันกำลังเขินอายเด็กนี่อยู่ พอฉันจะชักมือออกมามันก็ไม่ยอม กลับแนบใบหน้าเข้ากับมือฉันราวกับมันเป็นหมอน

 

               "ปล่อยพี่ได้แล้ว พี่จะไปนอน" ฉันอ้าง ทั้งๆที่ความจริงตาสว่างจ้าเพราะตื่นเต้นกับเรื่องตรงหน้าจนสติสัมปชัญญะกลับมาครบถ้วน

 

               "เช็ดหน้าเสร็จแล้วหรอครับ ยังไม่รู้สึกดีขึ้นเลย" ขนุนพูดพลางสลับมือข้างที่วางอยู่บนมือฉัน ช้อนลงข้างล่างมือเหมือนเรากำลังจับมือกันอยู่ ผ้าเช็ดหน้าร่วงลงไปที่ตักฉันเหมือนมันไม่ได้มีความสำคัญอะไร

 

               "ขนุน จับมือพี่ทำไม" ฉันถามออกไปด้วยความไม่เข้าใจ

 

               "อยากจับครับ"

 

               "อยากจับ? ทำไมต้องจับ" หรือว่าขนุนมันไม่สบายจนเพี้ยนไปแล้ว

 

               "... พี่เหนือครับ" ขนุนเงียบไปพักนึงก่อนที่จะเรียกชื่อฉัน อา เด็กมันเรียกฉันสั้นๆแบบนี้อีกแล้ว ทำไมฉันต้องรู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่มันเรียกฉันแบบนี้กันนะ

 

               "อะ อะไร" ฉันตอบพลางมองหน้าเด็กมันอย่างไม่เต็มตาเท่าไหร่นักเพราะรู้สึกประหม่า

 

               "รู้ไหมครับว่าผมคิดยังไงกับพี่" สายตาคู่เดิมมองมาที่ฉัน มันแฝงด้วยอะไรบางอย่างที่ยากต่อการปฎิเสธหรือผละออกไป ทั้งๆที่ฉันก็สามารถทำได้

 

               "คิดอะไร" ฉันถามออกไปตามความรู้สึก"

 

               "ผมอยากให้พี่มองผมเป็นผู้ชายคนนึง ไม่ใช่แค่น้องที่โตมาด้วยกัน"

 

               "เอ่อ... พี่ก็ไม่ได้มองเราเป็นผู้หญิงซะหน่อย"

 

               "ผมไม่เล่นครับ กำลังจริงจังอยู่" น้ำเสียงเข้มกึ่งดุพูดออกมาจนฉันรู้สึกว่าตัวเองเหมือนกำลังถูกด่า แล้วที่ขนุนพูดเมื่อกี้มันกำลังสื่ออะไรกันแน่

 

               "พี่ไม่เข้าใจ" แต่ขอให้มันไม่เป็นอย่างที่ฉันคิดเถอะนะ

 

               "ผมชอบพี่ พูดขนาดนี้แล้วยังไม่เข้าใจอีกหรอครับ"



......


 

               "......." แดกจุดไปเลยดิอิเหนือ อะไรกัน อยู่ๆขนุนมันก็พูดว่าชอบฉันมาได้หน้าตาเฉย ตอนนี้ฉันรู้อยู่อย่างเดียวก็คือ

 

อยู่ไม่ได้แล้วโว้ย

 

พรึบ

 

ปึก

 

ฉันลุกพรวดจากโซฟาทันที ปล่อยให้ขนุนมันหัวกระแทกลงที่โซฟาโดยไม่ทันตั้งตัว แต่แค่นี้มันไม่ตายหรอก ฉันนี่แหละจะตาย...หัวใจวายตาย

 

               "พี่จะไปไหน"

 

ฉันไม่สนใจว่าขนุนมันจะพูดอะไร ตอนนี้ที่ฉันสนใจคือ ฉันจะหนีมันได้ยังไง เอาเป็นว่าตอนนี้หนีเข้าห้องไปก่อนแล้วกัน

 

ปึ้ง

ฉันกระแทกประตูปิดอย่างแรงหลังจากที่เข้าห้องมาแล้ว

 

คราวนี้ฉันไม่คิดเข้าข้างความคิดตัวเองอีกแล้วว่าขนุนมันแค่แกล้งฉันเล่นๆ เพราะดูจากสายตาที่มันมองฉันเมื่อกี้ มันไม่ได้มีความขี้เล่นแฝงอยู่เลยแม้แต่น้อย แล้วคราวนี้ฉันจะทำยังไง ฉันจะสู้หน้ามันได้ไง เราต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันที่คอนโดนี้ไปอีกนาน จะหนีไปที่อื่นก็ไม่ได้แล้วด้วย

 

หัวใจนี่ก็เลิกเต้นแรงซะที อีบ้าเอ้ย จะอะไรกันนักหนา ก็แค่ไอ้เด็กบ้ามันมาบอกว่าชอบ ลืมๆมันไปแล้วทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็พอ

 

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันต้องไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถ้าใจเราหนักแน่นซะอย่าง ฉันไม่มีวันเอาเด็กที่โตมาด้วยกันมาทำพันธุ์แน่นอน!

 

12.01 น.

 

ฉันนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงเป็นสิบๆรอบ ทำยังไงก็ไม่ยอมหลับ ขนาดกินยาแก้แพ้ไปสองเม็ดแล้วหนังตาก็ยังไม่ยอมปิด อุตส่าห์อยู่ในห้องเงียบๆไม่ยอมออกไปข้างนอก ยอมกินน้ำขวดเดิมที่เอาเข้ามาไว้ในห้องตั้งแต่เมื่อวานทั้งๆที่อยากกินน้ำเย็นในตู้ ทั้งหมดทั้งมวลก็เพราะไม่อยากออกไปเจอขนุนตอนนี้

 

โว้ยยย ฉันจะบ้า โทรไปหาอีปลาดีกว่า ไม่รู้ว่ามันจะให้คำปรึกษาฉันได้ไหมดันเมาซะขนาดนั้น

 

>>>อีปลาทอง<<<

รอสายไม่นานมันก็กดรับสาย

 

               [โหล ใคร โทรมาทำไมดึกดื่นป่านนี้กูจะนอน]

 

               "กูเอง เหนือ"

 

               [อีเหนือหรอ โทรมามีไร] มันถามด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

 

               "มึงเมาป่าว คุยได้ไหม"

 

               [ระดับกูไม่มีเมา มีไรว่ามา ถ้าไม่มีเรื่องอะไรมึงคงไม่โทรมาดึกป่านนี้] น้ำเสียงมันดูดีขึ้นมาหน่อย คงจะสร่างแล้ว

 

               "มึง น้องบอกว่าชอบกู"

 

               [น้องไหน ขนุนสุดหล่อของกูอะนะ]

 

               "เออ จะของมึงหรือของใครก็ช่าง ตอนนี้กูควรทำไง กูทำตัวไม่ถูก"

 

               [ทำไงล่ะ เป็นกูจะจับทำพ่อของลูกซะให้เข็ด หล่อก็หล่อ รวยก็รวย แถมยังซิงอีก]

 

               "สัสปลา มึงอย่านอกประเด็นกูขอร้อง" คิดถูกคิดผิดวะเนี่ยที่โทรมาปรึกษามัน

 

               [เอ้า แล้วมึงอยากให้กูตอบแบบไหน คำตอบมึงรู้อยู่แก่ใจแล้ว จะมาถามกูเพื่อ]

 

               "กูไม่รู้อะไรทั้งนั้นแหละ ไม่งั้นกูไม่โทรมาถามมึงหรอก"

 

               [เอางี้ มึงรู้สึกยังไงกับน้อง คิดดีๆก่อนตอบ ใช้ใจตอบไม่ใช่ปาก]

 

               "กูก็คิดว่าน้องเป็นน้องอะ กูไม่เคยคิดเป็นอื่น"

 

               [แล้วมึงสนิทใจไหมตอนที่น้องเข้าใกล้มึง มึงไม่รู้สึกอะไรเลยหรอ]

 

               "รู้สึกหรอ กูก็ต้องรู้สึกอยู่แล้วดิเวลามันทำท่าทางแปลกๆ แต่มันคงเป็นความตกใจมากกว่าที่อยู่ๆมันก็มาทำท่าทางแบบนั้นทั้งๆที่ไม่เคยทำ"

 

               [มึงคิดผิดแล้วอีเหนือ มึงไม่ได้ตกใจ แต่มึงเริ่มหวั่นไหวกับน้องมันแล้วต่างหาก]

 

               "กูไม่ได้หวั่นไหว"

 

               [มึงใจเต้นแรงไหมเวลาน้องเข้าใกล้]

 

               "อือ นิดนึง ไม่ดิมึง ไม่นิด"

 

               [มึงลังเล]

 

               "เออ กูไม่รู้ กูไม่แน่ใจ กูสับสน"

 

               [มึงยังไม่ต้องไปเร่งรัดมัน เรื่องหัวใจต้องค่อยๆดูกันไป สักวันนึงมึงจะรู้คำตอบเอง]

 

               "แต่มันเป็นน้องกู"

 

               [แล้วมันได้คลานออกรูเดียวกับแม่มึงหรอ]

 

               "อีปลา!"

 

               [หรือไม่จริง]

 

               "เออ จริง แต่มึงจะให้กูคบเด็กที่เรียกกูว่าพี่มาตลอดชีวิตหรอ"

 

               [กูยังไม่ได้บอกให้มึงคบกับน้องซะหน่อย น้องขอมึงคบแล้วหรอ]

 

               "เปล่า"

 

               [แล้วมึงจะรีบคิดไปถึงอนาคตทำไมวะ เอาแค่เรื่องของวันนี้ก่อน มึงคิดยังไงมึงก็ทำตามหัวใจตัวเอง ความรักไม่มีถูกผิด จำคำที่กูพูดไว้ มึงไม่จำเป็นต้องแคร์สายตาใคร ทำตามที่ใจมึงอยากทำ]

 

               "..."

 

               [ฟังกูอยู่ปะเนี่ยอีเหนือ]

 

               "ฟัง กูกำลังคิดตามที่มึงพูดอยู่"

 

               [เออ กูไม่มีอะไรจะพูดละ มึงเก็บไปคิดแล้วกัน กูจะนอน]

 

               "เออๆ ขอบใจมึงมาก"

 

               [อือ กูแค่ไม่อยากให้ตรงนั้นมึงร้างขึ้นหยักไย่ตายไปซะก่อน เสียชื่อหมด]

 

               "อีเวร แค่นี้แหละ"


ติ้ด


ตกลงฉันได้คำตอบให้ตัวเองไหมเนี่ย ยิ่งฟังมันยิ่งสับสนมากกว่าเดิมอีก ไม่รู้แล้วโว้ย นอนดีกว่า พรุ่งนี้ค่อยคิด

 

......

 


ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ฉันล้มหัวนอนลงหมอนได้ไม่ถึงสองนาที เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น

 

               "..." ฉันเงียบเพราะรู้ว่าคนที่เคาะไม่ใช่ใคร ขนุนนั่นแหละ มันจะมาทำไมดึกป่านนี้ แกล้งโกหกว่าหลับไปแล้วดีกว่า ใครจะกล้าเปิดให้คนที่พึ่งบอกว่าชอบตัวเองไปหยกๆวะ

 

ก๊อกก๊อกก๊อกก๊อกก๊อก

เสียงเคาะรัวถี่ขึ้นกว่าตอนแรก มันมีเรื่องด่วนอะไรดึกป่านนี้เนี่ย เคาะซะอย่างกับบ้านถูกปล้น

 

               "มีอะไรขนุน" ฉันตัดสินใจตะโกนออกไปแต่ไม่ยอมลุกไปเปิดประตู ได้แต่ลุกขึ้นมานั่งบนเตียงอย่างหวาดระแวง

 

               "พี่เหนือเปิดประตูให้หน่อย"

 

               "มีอะไร" ฉันค่อยๆหย่อนขาลงจากเตียงแล้วลุกเดินไปที่ประตู สายตาจับจ้องที่ประตูอย่างระแวง

 

               "เปิดก่อนเถอะน่า ผมไม่ได้จะมาทำอะไรพี่" น้ำเสียงขนุนมันดูร้อนรนแปลกๆ

 

               "มีอะไรก็พูดมาสิ ฟังอยู่"

 

               "ฟังเฉยๆไม่ได้ พี่ต้องเปิดประตู" อะไรของมันวะ เอาวะ เปิดก็เปิด แต่ก่อนจะเปิดฉันต้องหาอะไรมาไว้ป้องกันตัวก่อน เพราะตอนนี้ฉันไว้ใจขนุนไม่ได้อีกแล้ว

 

หันไปรอบห้องก็ไม่เจออุปกรณ์อะไรที่สามารถป้องกันตัวได้เลยสักอย่าง จะมีก็แต่.... ขวดสเปรย์น้ำหอมดับกลิ่นห้อง

 

เอาวะ อันนี้ทุบก็มึนได้เหมือนกัน

 

               "พี่เหนือ ยังอยู่ไหม"

 

               "เออ มาแล้ว"

 

แกร๊ก

ฉันเปิดประตูห้องพร้อมกับเอาขวดสเปรย์ซ่อนไว้ด้านหลัง

 

ฟึบ

ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ขนุนมันก็ดันฉันกลับเข้ามาในห้องแล้วปิดประตูลงทันที

 

               "ขะ เข้ามาทำไมขนุน จะทำอะไร" ฉันยื่นขวดสเปรย์ไปตรงหน้า ใช้มันชี้หน้าขนุนแล้วถอยห่างออกมา

 

               "ผมไม่ได้จะทำอะไร ทำไมพี่ถือขวดนั่นมา จะทุบผมหรอ" ดวงตายาวรีจับจ้องที่ขวดสเปรย์อย่างไม่เข้าใจ

 

               "ก็เข้ามาทำไมเล่า" ฉันตะโกน

 

               "ก็ผมกลัว ห้องผมมันอยู่ไม่ได้แล้ว"

 

               "หมายความว่าไง" ฉันลดมือที่ชี้หน้าขนุนลงแล้วมองหน้าขนุนอย่างรอคำตอบ

 

               "ไอ้ตัวนั่น...แมลงสาบ มันวิ่งเข้าไปในห้อง"

 

               "อะไรนะ!" นี่ตกลงที่วิ่งพรวดพราดเข้ามาในห้องฉันเพราะกลัวแมงสาบงั้นหรอ ฉันจะบ้าตาย บอกฉันทีว่าเด็กนี่อายุมันจะยี่สิบแล้วจริงๆใช่ไหม

 

               "ผมเห็นเจ้านั่นมันวิ่งเข้าไปในห้อง แบบนี้แล้วใครจะกล้าเข้าไปนอน" ท่าทางตื่นๆของขนุนทำให้ฉันคลายกังวลไปเปราะนึง ทีแรกนึกว่ามันจะเข้ามาทำอะไรไม่ดีไม่ร้ายฉันซะอีก อีเหนือนะอีเหนือ คิดอะไรเนี่ย

 

               "ก็นอนโซฟาไปสิ ไม่ก็ไล่มันออกมา"

 

               "พี่จะให้ผมนอนข้างนอกโดยที่ไม่รู้ว่าจะมีแมลงสาบโผล่มาอีกไหมเนี่ยนะ"

 

               "มันไม่มีหรอก พี่ฉีดยาฆ่าแมลงหมดแล้ว ตัวนั้นมันคงจะหลงมาจากห้องอื่น"

 

               "ทำไมพี่พูดงี้อะ พี่ก็รู้ว่าผมกลัวแมลงสาบแค่ไหน ถ้ามันหลงมาได้ตัวนึง เพื่อนมันก็ต้องหลงมาได้" อะไรวะ โตป่านนี้แล้ววยังกลัวอยู่อีก ฉันจำได้ว่าตอนเด็กๆขนุนกลัวแมลงสาบมาก เพราะแมงมุมมักจะแกล้งขนุนให้กลัวอยู่บ่อยๆ ไม่คิดว่าจะติดมาถึงตอนโต(เป็นควายแบบนี้)

 

               "แล้วจะให้พี่ทำไง จะให้โทรเรียกบริษัทกำจัดแมลงมาเวลานี้เลยไหม"

 

               "ไม่ต้อง" ขนุนโพล่งขึ้น

 

               "แล้ว?"

 

               "คืนนี้ผมจะนอนกับพี่"

 

               "บ้า ไม่ได้" ฉันปฎิเสธทันควัน พูดแบบนี้ออกมาได้หน้าซื่อตาใสทั้งๆที่ตัวเองพึ่งสารภาพว่าชอบฉันไปหยกๆได้ยังไง

 

               "ทำไมจะไม่ได้ เราก็นอนด้วยกันมาตั้งแต่เด็กแล้วนี่"

 

               "แต่นี่เราไม่เด็กแล้ว พี่เป็นผู้หญิง ส่วนนายก็เป็นผู้ชาย"

 

               "นี่ตกลงมองผมเป็นผู้ชายแล้วหรอ" ใบหน้าบึ้งตึงแปรเปลี่ยนเป็นอมยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ฉันไม่น่าพูดคำนั้นออกมาเลยให้ตาย

 

               "ก็ เออ"

 

               "แล้วตกลงจะให้ผมนอนด้วยไหม" ขนุนถาม ฉันพึ่งสังเกตว่ามันหอบหมอนมาด้วย แถมยังใส่ชุดนอนพร้อมนอนอีกต่างหาก

 

               "งั้นนายนอนนี่ พี่จะไปห้องนาย"

 

               "ไม่ได้"

 

               "ทำไมไม่ได้"

 

               "ผมไม่กล้านอนคนเดียว มันจะโผล่มาตอนไหนอีกไม่รู้"

 

               "ขนุน!"

 

               "ทำไมต้องตะคอก ไม่เข้าใจหรอวะว่าคนมันกลัว!" ขนุนพูดแล้วเดินกระแทกส้นเท้าปึงปังไปนั่งที่เตียงฉันหน้าตาเฉย แถมแขนทั้งสองข้างยังกอดหมอนแน่น นั่งหน้างอไม่ยอมมองหน้าฉันอีกต่างหาก

 

               "แล้วจะให้พี่ทำไงวะ อะไรก็ไม่เอาสักอย่าง"  ฉันเริ่มหงุดหงิดเพราะขนุนทำตัวไม่โตเอาเสียเลย

 

               "ก็นอนด้วยกันมันจะยากอะไร" ขนุนเงยหน้ามองฉันที่เดินเข้ามาหา คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแสดงออกอย่างเห็นได้ชัดว่ามันก็หงุดหงิดไม่ต่างจากฉัน

 

               "งั้นก็ไปนอนโซฟา" ฉันชี้มือไปที่โซฟาที่อยู่ห่างจากเตียงฉันประมาณห้าช่วงแขน

 

               "นอนด้วยกันตรงนี้ไม่ได้หรอ" ดวงตาคมมีแววตาอ่อนลงจากเดิมแล้วถามฉันอย่างมีความหวัง นี่ตกลงคนหรือหมาวะเนี่ย อ้อนจัง

 

               "ไม่ได้ เลือกเอา จะนอนโซฟาหรือว่ากลับไปนอนที่ห้อง" ฉันยื่นคำขาด

 

               "โซฟาก็ได้" ขนุนตอบแล้วลุกขึ้นจากเตียง เดินคอตกหอบหมอนไปนั่งที่โซฟา

 

               "ถ้าหนาวก็กลับไปเอาผ้าห่มที่ห้อง ไม่ต้องปรับแอร์พี่ร้อน" ฉันวางขวดสเปรย์ไว้ข้างตียง หันหน้าไปบอกขนุนก่อนที่จะนั่งลงบนเตียงแล้วมุดเข้าผ้าห่มอย่างไวพลางสังเกตท่าทีของขนุนไปด้วย บอกเลยว่าฉันไม่มีทางไว้ใจขนุนมันเต็มร้อยแน่

 

               "คนใจร้าย" ขนุนมันพูดแล้วล้มตัวลงนอน ดีที่มันเอาหัวมาทางฉัน เอาเท้าเหยียดไปอีกทาง ถ้ามันนอนหันหน้ามาทางนี้ฉันคงนอนไม่หลับทั้งคืนแน่ๆ แล้วฉันก็ไม่ได้ใจร้ายด้วย แค่นี้ก็ถือว่าเมตตามากแล้ว ฉันก็คนนะไม่ใช่ก้อนหินที่จะได้ไม่รู้สึกอะไรตอนที่มีผู้ชายมานอนในห้องเดียวกันน่ะ

 

ฉันเอื้อมมือไปปิดโคมไฟ ทั้งห้องมืดสนิท ขนุนก็เงียบไม่แม้แต่จะขยับตัวเพราะฉันนอนหันหน้ามาทางโซฟาถึงได้เห็น ใครจะกล้านอนหันหลังกัน

 

......

 

 

[บทบรรยาย ขนุน]

 

ถ้าหากว่าผมต้องไปแคสตัวเล่นละครโรงเรียนสักเรื่องนึง ผมคิดว่าผมคงได้เป็นพระเอกแบบไม่ต้องสงสัย หึ

 

ใครมันจะกลัวแมลงสาบตัวเท่านั้นอยู่อีก ผมโตจนจะมีลูกได้อยู่แล้ว แล้วคนตัวเล็กที่นอนนิ่งสนิทไปตั้งแต่ชั่วโมงก่อนก็ดันเชื่อผมซะได้ ใครกันแน่ที่ไร้เดียงสาไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมผม

 

แต่ถ้าผมไม่ทำแบบนี้แล้วผมจะได้เข้าใกล้เธอหรอ เมื่อกี้อยู่ๆเธอก็วิ่งเข้าห้องมาแบบนั้น ผมเลยกลัวว่าเธอจะเกลียดผมแล้วไม่ยอมเข้าใกล้ผมอีก เลยต้องใช้วิธีนี้มาเบี่ยงประเด็น แมลงสาบในห้องอะไรไม่มีทั้งนั้นแหละ

 

ผมเริ่มรู้สึกหนาวเพราะแอร์มาตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อน คนใจร้ายก็ไม่ยอมให้ปรับอุณหภูมิ ผมกับเธอต่างกันเรื่องนึงคือผมขี้หนาวแต่เธอขี้ร้อน ผมนอนนิ่งๆรอจนกระทั่งแน่ใจว่าเธอหลับไปแล้ว

 

สองขาจึงค่อยๆเหยียบลงที่พื้นเย็น หอบหมอนใบเดิมติดมือมาด้วย ค่อยๆย่องเข้าใกล้เตียงที่ร่างบางนอนหลับตาพริ้มอยู่ เตียงฝั่งที่ติดหน้าต่างโล่งซะจนคนสองคนสามารถนอนลงไปได้ เธอคงจะระแวงผมไม่น้อย เลยนอนหันหน้ามาทางผมจนชิดขอบเตียง แต่คิดหรอว่าผมเข้ามาได้จนถึงขนาดนี้แล้วผมจะถอย... ไม่มีทาง

 

พรึบ

 

สวบ

 

               "อือออ" เสียงพึมพำถูกเปล่งออกมาจากร่างบางที่นอนหันหลังให้ผมอยู่ 

 

ผมเดินอ้อมเตียงมาแล้วแทรกตัวลงใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับเธออย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะนิ่งตัวแข็งทื่อเพราะเหมือนว่าเธอจะรู้สึกตัว

 

พอแน่ใจว่าเธอจะไม่ตื่นขึ้นมาแล้ว ผมจึงค่อยๆเขยิบตัวเข้าไปชิดกับร่างบางในที่สุด

 

หนาวจะตาย ใครจะอยากนอนบนโซฟาเย็นๆคนเดียววะ หมอนข้างอุ่นๆก็มีให้กอด แถมยังนุ่มนิ่มอีกต่างหาก... ผมหมายถึงตัวเธอนั่นแหละ

 

สวบ

 

มือเย็นของผมสอดเข้าไปใต้แขนเล็ก อ้อมไปกอดเธอแล้วดึงเข้าหาตัว ร่างเล็กขยับเพียงเล็กน้อยก่อนที่จะพลิกตัวหันมาทางผมอย่างไม่รู้ตัว

 

แสงที่ส่องผ่านม่านเข้ามาทำให้ผมเห็นใบหน้าใสราวกับเด็กอายุไม่เกินยี่สิบอย่างชัดเจน คิ้วโก่งหนาเรียวเล็กเหมือนถูกเขียนเด่นหรากว่าส่วนอื่นๆ ริมฝีปากอิ่มเล็กมีสีชมพูระเรื่อ ชวนให้ผมนึกถึงเรื่องเมื่อสิบปีก่อน...วันที่ผมแอบจูบเธอตอนหลับ

 

แต่ตอนนั้นมันแค่ปากแตะปาก ผมไม่ได้จะสัมผัสมันอย่างนิ่มนวลเหมือนคราวนี้ที่ผมกำลังจะทำ... ผมอดใจแทบไม่ไหวที่จะแนบริมฝีปากลงไปที่ริมฝีปากสีสวยนี้ เริ่มจากการที่แนบริมฝีปากตัวเองลงมา ก่อนที่จะละเมียดละไมชิมมันอย่างอ่อนโอน ไม่ได้ลุกล้ำเข้าไปข้างในแต่ขบเม้มมันด้วยความตื่นเต้นอย่างหนักหน่วงภายในอกเพราะกลัวว่าเธอจะตื่นขึ้นมา ผมจูบแบบผู้ใหญ่ไม่เป็นหรอกนะเพราะไม่เคยทำ แต่ประสบการณ์มันต้องสอนผมได้ในสักวันนึง ไม่ใช่ว่าผมจะไม่เคยดูวีดีโอแบบนั้นมาก่อน เพราะผมก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน มันต้องมีเรียนรู้เรื่องอย่างว่าบ้างแหละ

 

แต่ทำไมยิ่งชิมมันยิ่งรู้สึกหอมหวานวะ พี่เหนือเธอกินน้ำหวานก่อนนอนหรือไง

 

               "อือออ" ร่างบางเริ่มขยับตัวบิดหน้าหนีสัมผัสที่ผมมอบให้ แขนเล็กควานสะเปะสะปะไปทั่ว จนในที่สุดมันก็หยุดอยู่ที่เอวผม หรือเธอคิดว่าผมเป็นหมอนข้างของเธอที่ผมปาลงไปล่างเตียงตั้งแต่ที่ขึ้นมานอน

 

จะอะไรก็ช่าง ตอนนี้ผมรู้แค่เพียงว่า ผมอยากกอดหมอนข้างอุ่นนี่ให้จมอกเต็มทีให้คุ้มค่ากับการที่ผมรอเธอมานาน จะไม่มีใครคว้าสิ่งที่ควรเป็นของผมมาตั้งแต่แรกไปได้อีก หลังจากนี้เธอเป็นของผม ถึงแม้ว่าหัวใจเธอยังไม่ได้คิดแบบนั้นก็ตาม แต่ผมเชื่อว่ามันต้องมีวันนั้นสักวันนึง

 

วันที่เธอรักผมอย่างสุดหัวใจในแบบผู้ชายกับผู้หญิง... ไม่ใช่พี่ชายกับน้องสาว

 

....

 

[จบบทบรรยาย ขนุน]




Writer talks: 


ไอ้น้อลลลล 55555 มีความแอบจุ๊บอิพี่ตอนหลับตั้งแต่สิบขวบ อิพี่มันคงไม่คิดหรอกว่าตัวเองเสียจูบแรกไปให้น้องตั้งนานแล้ว ไม่ใช่พี่เทที่ได้ไป แถมวันนี้ยังมีครั้งที่สองอีกต่างหาก ทำไมอิน้องมันชอบลักหลับ ลักจูบ อิพี่ตล๊อดดดด อยากรู้นักว่าถ้าถึงคราวต้องจูบตอนอิพี่มันมีสติขึ้นมาจริงๆน้องมันจะจูบเป็นไหม เพราะน้องมันไม่เคย5555 

#หนุนกลัวแมลงสาบ 55555


Next:

"กลับก่อนนะครับ... แฟนโทรตาม"

       By Khanoon




       

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

488 ความคิดเห็น

  1. #390 Tomtam_0411 (@Tomtam_0411) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 20:22
    ขนุนมันรว๊ายยยยยยยยย เขิล
    #390
    0
  2. #194 nnnnnn7777 (@nnnnnn7777) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 20:52
    อิน้องงงงงง
    #194
    0
  3. #61 pcyckk (@-cheezeeck-) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 23:10
    กรี๊ดดดดด ขนุ๊นนนนน เขินนน
    #61
    0
  4. #60 comtoontrans (@comtoontrans) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 04:59
    ฮิ้ววววอิหนุนรุกหนักแร้ววววว หวั่นไหวแล้วดิเหนือ มีจงมีจ้องปาก กิ้วๆๆๆ
    แต่สปอยได้....... บ้านยุไหนไรท์ทำให้อยากมากตอนนี้
    #60
    0
  5. #59 pcyckk (@-cheezeeck-) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 22:30
    มาว่ะๆๆๆๆๆๆ ขนุ๊นนนนนน
    #59
    0
  6. #58 napapha2006 (@napapha2006) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 22:25
    อ๋อยยย ตายๆๆๆ
    #58
    0