[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 23 : EP.22 น้องมันติดพี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,625
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    1 มี.ค. 62

EP.22 น้องมันติดพี่

    


[ ขนุน X น้ำเหนือ ]



 

08.30 น.

 

วันนี้ฉันตื่นสายกว่าปกติได้เพราะมีงานเดินแบบช่วงบ่ายซึ่งอยู่ไม่ไกลจากคอนโดมากนัก นั่งแท็กซี่ไปไม่ถึงชั่วโมง สิบเอ็ดโมงค่อยออกไปก็ได้ ฉันนอนเล่นโทรศัพท์ อัพโซเชียลกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่นานไม่ยอมลุกจากเตียง จนกระทั่งได้ยินเสียงเคาะประตู

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ฉันยังไม่ได้แปรงฟันเลย ใครมาเคาะทำไมแต่เช้า ทั้งห้องก็มีแค่ฉันกับขนุน หรือว่าจะมีคนมาหาฉัน

 

               "ขนุนหรอ" ฉันตะโกนออกไป

 

               "ตื่นรึยัง ผมมีเรื่องจะคุยด้วย"

 

               "พึ่งตื่น รอแปป อีกสิบนาที"

 

               "ให้ห้านาที ไม่เปิดจะพังเข้าไป" ทำไมมันต้องขู่ด้วยเนี่ย ถามว่าฉันฟังมันไหม ตอบเลยว่า... อืม

 

ฉันรีบวิ่งเข้าห้องน้ำล้างหน้าแปรงฟัน เพราะกลัวขนุนมันจะพังเข้ามาจริงๆ ช่วงนี้มันยิ่งอารมณ์แปรปรวนอยู่ด้วย เกิดฉันทำมันหงุดหงิดขึ้นมามันอาจจะทำเหมือนที่ว่าจริงๆก็ได้

 

แกร๊ก

ทันทีที่ฉันเปิดประตูออกมา ขนุนมันก็ยืดกอดอกรอฉันอยู่หน้าห้องแล้ว อย่าบอกนะว่าตั้งแต่เมื่อกี้ยังไม่เดินไปไหนเลย

 

               "มีอะไร"

 

               "ขอตารางงานพี่หน่อย"

 

               "เอาไปทำไม"

 

               "เอามาเหอะน่า"

 

               "ตอบมาก่อนว่าเอาไปทำไม"

 

               "ไม่เอาก็ได้ ไว้ผมขอกับพี่คนนั้น" พอพูดจบมันก็หมุนตัวกลับไป

 

               "เดี๋ยว! ก็ได้ รอตรงนี้แปป" ถึงแม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่ามันจะเอาไปทำไม แต่ถ้าไปขอพี่กุ้งคงไม่เหมาะแน่ ฉันไม่ค่อยไว้ใจสายตาพี่กุ้งเท่าไหร่ ไม่ใช่อะไรหรอกนะ เดี๋ยวแม่จะหาว่าฉันดูแลเด็กมันไม่ดีให้มันไปเสียผู้เสียคนยุ่งกับผู้หญิง

 

...

 

               "อะ เอาไป" ฉันยื่นตารางงานให้ขนุนพลางขมวดคิ้วมองมันอย่าสงสัย "ตอบมาได้ยังว่าจะเอาไปทำไม" ฉันถามหลังจากที่ขนุนรับมันไปเรียบร้อยแล้ว

 

               "จะดูวันว่างพี่ อืมม เดือนนี้ว่างเยอะเหมือนกัน ดีเลย" ขนุนมองกระดาษในมือพลางทำหน้าครุ่นคิด

 

               "ว่างแล้วทำไม แค่อาทิตย์ละสามวันเอง"

 

               "พรุ่งนี้จะพาไปเรียนขับรถ จองที่ฝึกไว้ให้แล้ว ทำตัวให้ว่างด้วยล่ะ"

 

               "อะไรนะ!"

 

.....

 

ตอนนี้ฉันนั่งหน้าบึ้งอยู่ข้างคนขับเด็กที่นิสัยไม่ดีแถมยังชอบบังคับ นอกจากมันจะบังคับให้ฉันไปเรียนขับรถโดยอ้างว่าถ้าฉันไม่เรียนจะไปฟ้องแม่ฉันว่าฉันไม่ชอบกินข้าวเย็น ทำงานหนัก นั่งแท็กซี่อันตรายโน่นนี่นั่นบลาๆๆ ฉันเลยต้องยอมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แถมตอนนี้มันยังบอกว่าจะมาส่งฉันไปทำงานทั้งๆที่ฉันไม่ได้ขออีก ฉันเลยนั่งเงียบไม่พูดไม่จาไม่มองหน้ามันมาตลอดทาง

 

               "จะเงียบไปถึงพรุ่งนี้เลยหรือไง"

 

               "..."

 

               "ผมพูดด้วยไม่ได้ยินหรอ"

 

               "..."

 

               "อยากโดนง้างปากด้วยวิธีของผมไหมครับ"

 

               "อะไร!" ฉันหันไปตะคอก ง้างปากบ้านย่ามันสิ

 

               "อ้าว เอาปากมาด้วยนี่ นึกว่าลืมไว้ที่ห้อง

 

               "ไม่อยากคุยด้วยยังไม่เข้าใจอีกหรอ"

 

               "ผมไปทำอะไรให้พี่โกรธ ที่ผมทำให้ก็มีแต่ผลดีกับพี่ทั้งนั้น"

 

               "แต่มันไม่จำเป็น"

 

               "ไม่เคยเห็นข่าวในทีวีที่แท็กซี่ฉุดคนไปข่มขืนหรอครับ สมัยนี้มันอันตราย เป็นผู้หญิงแถมยังใส่เสื้อผ้าสั้นๆโชว์เรือนร่างแบบนี้อีก" ขนุนละสายตาจากถนนมองมายังฉัน ฉันมองตามสายตามันก็เห็นว่ามันกำลังมองขาฉันอยู่ มือฉันตะครุบชายเดรสสั้นตัวเองอย่างอัตโนมัติ

 

               "มองทำไม"

 

               "เห็นไหมล่ะครับ ว่าใครๆก็มองได้ แล้วถ้ามันมีอารมณ์ขึ้นมา เอาช้างมาฉุดก็ไม่อยู่นะ" อืม ก็จริง

 

               "ไม่ต้องมาหว่านล้อมเลยนะ"

 

               "แล้วจะทำตามที่บอกไหมล่ะครับ" ขนุนหันมามองหน้าฉันอีกครั้งในขณะที่รถติดไฟแดง

 

               "อืม เรียนก็ได้"

 

               "ดีมากครับ อย่าให้ต้องพูดบ่อย"

 

               "เอ๊ะ นี่ฉันเป็นน้องนายหรือไง" ฉันมองขนุนตาค้อน ทำไมขี้สั่งนักวะ

 

               "มีศักดิ์เป็นน้องครับ แต่ความคิดเป็นพี่มากกว่า"

 

               "นี่หาว่าฉันโง่หรอ"

 

               "ผมไม่ได้ว่าซักหน่อย อย่าทำหน้าแบบนี้สิ" ขนุนผละมือข้างนึงออกจากพวงมาลัยเแล้วดึงแก้มฉันยืดออก

 

               "ปล่อย เจ็บ จะไฟเขียวแล้ว" ฉันดึงมือขนุนออก เด็กมันอมยิ้มแล้วหันไปมองถนนต่อ อยู่ด้วยกันทุกวันแบบนี้ฉันจะเป็นบ้าตายไหมเนี่ย

 

.....

 

               "ทำตัวดีๆนะครับ" ฉันหันขวับไปมองหน้าขนุนทันทีที่มันพูดประโยคนี้จบ กำลังจะก้าวเท้าลงจากรถอยู่แล้วเชียว กลับมาได้ยินคำสั่งที่แสลงหูซะก่อน

 

               "ดีอยู่แล้ว เป็นใครถึงมาสั่ง"

 

               "ทุกวันนี้ก็ยังไม่มีสถานะครับ รอพี่เลือกให้อยู่" ขนุนพูดพลางก้มตัวลงมาพูดใกล้ฉัน จนฉันต้องถดตัวหนีจนชิดกับประตู

 

               "เป็นบ้าหรอ ออกไป" มือทั้งสองข้างของฉันยกขึ้นมาดันแผงอกขนุนอย่างอัตโนมัติ

 

               "มาส่งทั้งที ไม่มีของขวัญอะไรให้ผมหน่อยหรอ"

 

               "ไม่ได้ขอให้มาซะหน่อย" ฉันเบือนหน้าหนีสายตากรุ้มกริ่มนั่น ทำไมต้องทำสายตาแบบนั้นใส่ฉันด้วยนะ ลืมไปแล้วหรอว่าฉันแก่กว่ามันเกือบสี่ปี

 

               "กับพี่ ผมเต็มใจเสมอนะ"

 

พรึบ

 

               "ทำอะไรน่ะ" ฉันตกใจสะดุ้งโหยงจนหลังกระแทกเข้ากับบานประตู เพราะอยู่ๆขนุนก็ดึงเสื้อตรงหัวไหล่ฉันขึ้น มันเป็นชุดเดรสรัดรูปแขนกุดไง เลยทำให้มือเขาสัมผัสเข้ากับเนื้อแขนฉันด้วย

 

               "ไม่เห็นหรอว่ามันจะหลุดอยู่แล้ว จะแต่งแบบนี้ไปอ่อยใครครับ"


               "อ่อยบ้านนายสิ" ฉันผลักหน้าอกขนุนอย่างแรงจนมันกลับไปนั่งท่าเดิม ก้มจัดชุดตัวเองอย่างรวดเร็วแล้วหันขวับไปมองหน้ามันทันที

 

               "ใส่สั้นขนาดนี้ โชว์ทั้งข้างบนข้างล่างไม่เรียกว่าอ่อยแล้วจะเรียกอะไรครับ" สายตาขนุนไม่ได้ขี้เล่นเหมือนเคย สายตาเหมือนกำลังตำหนิฉันอยู่

 

               "ไม่ได้โป้ขนาดนั้นซะหน่อย ถ่ายแบบยังสั้นกว่านี้อีก" ฉันเถียง

 

               "ยังมีสั้นกว่านี้อีกถ่ายบ้าถ่ายบออะไรถึงต้องโชว์เรือนร่างให้คนอื่นดูขนาดนั้น" ใบหน้าใสฉายแววหงุดหงิดขึ้นมาพลางจ้องหน้าฉันอย่างไม่พอใจ

 

               "นี่มันงานพี่ เลิกทำตัวเหมือนเป็นพ่อพี่ซะทีเถอะขนุน พี่ขอร้อง" รู้ไว้ว่าฉันก็หงุดหงิดที่มันทำตัวแบบนี้เหมือนกัน เกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมา

 

               "ถึงไม่ใช่พ่อผมก็เลี้ยงพี่ได้ จะให้เลี้ยงไหม" ทั้งแววตาและน้ำเสียงของขนุนดูจริงจังซะจนฉันทำตัวไม่ถูก

 

               "ไม่ต้องมาอวดรวย ฉันเลี้ยงตัวเองได้ ฉันรักงานนี้ กว่าฉันจะผ่านมันมาได้ฉันต้องลำบากแค่ไหนนายไม่รู้หรอก"

 

               "...." ฉันนึกว่ามันจะเถียงฉันต่อแต่มันกลับเงียบใส่ฉันแล้วหันหน้าหนีไม่พูดไม่จา พอเห็นว่ามันไม่พูดอะไรฉันเลยเปิดประตูลงจากรถมา ไม่ลืมที่จะระบายอารมณ์ใส่ประตูโดยที่ปิดมันลงอย่างแรง ไม่สนว่าจะเป็นรถใหม่หรืออะไรทั้งนั้น

 

ไอ้เด็กบ้า

 

.....

 

18.35 น.

 

               "น้องเหนือเสร็จงานแล้วไปไหนต่อคะ" พี่แซน คนที่พี่กุ้งส่งมาดูแลฉันพูดขึ้นหลังจากที่เราถ่ายงานกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว

 

               "เหนือจะไปทานข้าวกับเพื่อนค่ะ" ฉันตอบพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูขณะที่รอพี่แซนเก็บของ

 

               "ให้พี่นั่งแท็กซี่ไปส่งไหมคะ"

 

               "ไม่ต้องก็ได้ค่ะพี่แซน เดี๋ยวพายุมารับเหนือค่ะ" ฉันตอบพลางพิมพ์ไลน์บอกพายุไปด้วยว่าเสร็จงานแล้ว

 

               "อ้อ พายุเพื่อนน้องเหนือที่หล่อๆน่ะหรอคะ"

 

               "ใช่ค่ะ พี่แซนสนใจเพื่อนเหนือหรอคะ" ฉันเอ่ยแซวเมื่อเห็นสายตาของพี่แซนเป็นประกายตอนที่ได้ยินชื่อของพายุ

 

               "ปะ เปล่าค่ะ เพื่อนน้องเหนือดูดีซะขนาดนั้น พี่ไม่กล้าแม้แต่จะคิดหรอกค่ะ"

 

               "แล้วใครบอกว่าพี่แซนดูไม่ดีล่ะคะ พี่แซนออกจะสวย นี่ถ้าให้พี่แซนแต่งหน้าทางปาก แต่งตัวด้วยชุดสวยๆอีกนิด พี่แซนสามารถเป็นเด็กของโมเราได้เลยนะคะ" ฉันพูด

 

               "น้องเหนือก็พูดเกินไปค่ะ พี่แก่กว่าเราตั้งสามปี ใครเขาจะเอามาเป็นนางแบบล่ะคะ"

 

               "อย่าว่าตัวเองแบบนั้นสิคะพี่แซน" ฉันยิ้มบางๆให้พี่แซน เธอเป็นคนน่ารักที่ถ่อมเนื้อถ่อมตัว ใจดี ดูบอบบาง แต่เรื่องการทำงานเธอจะกระฉับกระเฉงและรวดเร็วมากจนกลายเป็นผู้ช่วยเบอร์หนึ่งของพี่กุ้งเลย "งั้นเหนือขอตัวก่อนนะคะ ป่านนี้พายุคงมารอแล้ว"

 

               "จ้า" พี่แซนยิ้มให้ฉันแล้วก้มจัดของของเธอต่อ

 

ฉันเดินออกจากห้องถ่ายงานมายืนรอพายุที่โซนล็อบบี้เพราะมันนัดฉันไว้ มันไลน์มาชวนฉันไปทานข้าวเป็นเพื่อน ฉันเลยบอกให้มันมารับซะเลยเพราะมันเคยมารับฉันที่นี่ครั้งนึงตอนที่ถ่ายแบบครั้งก่อน ต่างกันตรงที่ครั้งนั้นถ่ายแค่รูปที่ใช้ในนิตยสารเล็กๆเล่มนึง แต่ตอนนี้ฉันได้ขึ้นหน้าปกแล้ว ดีใช่ไหมล่ะ

 

 20นาทีผ่านไป

 

               "มานั่งทำไรตรงนี้" เสียงเข้มดังขึ้นด้านหลัง ฉันจึงหันกลับไปดู

 

               "มาทำอะไรที่นี่ขนุน" ทำไมขนุนมาอยู่ตรงนี้ได้

 

               "รอตั้งนานทำไมออกมาช้า" ใบหน้าเรียบตึงพูดขึ้น สงสัยยังเคืองเรื่องเมื่อเช้า ฉันเกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเราทะเลาะกัน

 

               "แล้วใครบอกให้รอล่ะ เอ๊ะ นี่อย่าบอกนะว่ารอตั้งแต่บ่ายน่ะ"

 

               "ใครจะรู้ว่านานขนาดนี้ล่ะ" ร่างสูงหันหน้าหนีไปอีกทางแล้วพูดขึ้น แล้วใครบอกให้มารอฉันล่ะเนี่ย

 

               "พี่บอกให้นายรอหรอ ก็ไม่ได้บอกนี่" ฉันทำหน้างง

 

               "ไม่ได้บอก แต่จะรอ ไม่ได้หรอ" ขนุนหันกลับมามองหน้าฉัน มันน่าฉีดฟีลเลอร์ให้คิ้วขยับไม่ได้ซะเลย ทำอะไรไม่ถูกใจนิดหน่อยคิ้วนั่นก็ขมวดเข้าหากันอัตโนมัติ แสดงอารมณ์ออกทางสีหน้าตลอด

 

               "เอ่อออ แต่พี่"

 

               "เหนือ" เราสองคนหันขวับไปทางต้นเสียง พายุนั่นเองที่เรียกฉัน มันเดินเข้ามาแล้วมองหน้าฉันสลับกับขนุนไปมา "ทำไมมาอยู่นี่ล่ะขนุน" พายุหันไปถามขนุน

 

               "พี่นั่นแหละ มาที่นี่ทำไม" เดี๋ยวๆ ทำไมมันต้องชักสีหน้าใส่เพื่อนฉันด้วยเนี่ย

 

               "พายุมารับพี่" ฉันตอบแทน

 

               "มารับ?"

 

               "พี่จะไปทานข้าวกับพายุน่ะ พี่ไม่รู้ว่าเราจะมารอ เอ่ออ ไปด้วยกันหมดนี่เลยไหม" ฉันพูดพลางมองหน้าขนุนสลับกับพายุอย่างทำตัวไม่ถูก ใจนึงก็รู้สึกสงสารขนุนที่มารอตั้งนาน แต่ฉันไม่รู้นี่เลยตอบตกลงไปทานข้าวกับพายุ งั้นก็ไปกันหมดนี่แหละ

 

               "งั้นพี่ไปเถอะ ผมไปทานคนเดียวก็ได้" พูดซะฉันรู้สึกผิดเลย สีหน้านั่นก็ด้วย

 

               "เอาไง เดี๋ยวต้องไปรับไอ้ปลาที่คอนโดอีก มันเสร็จงานแล้ว" พายุพูด ฉันหันไปรอคำตอบจากขนุนเผื่อว่าเขาจะเปลี่ยนใจ

 

               "ผมมะ..."

 

               "ไปด้วยกันเลยดิ ไอ้ทิก็ไป"

 

               "กะทิไปด้วยหรอ" ฉันหันไปถามพายุ นึกว่าเราจะไปกันสามคนซะอีก

 

               "อืม ทีแรกว่าจะไปทานข้าวกันเฉยๆ แต่อยากพาไอ้ทิมันไปเลี้ยงด้วยที่มันสอบติด เลยจะไปผับกัน"

 

               "อ้าว" ฉันไม่รู้มาก่อนเลย พวกมันจะเปลี่ยนแพลนกันก็ไม่บอก

 

               "เออๆ งั้นก็ไปรับไอ้ปลากัน ขนุนไม่ปะ.."

 

               "ผมไป เดี๋ยวไปรับไอ้ทิให้ อยู่คอนโดพี่ใช่ไหม" อยู่ๆก็มาบอกว่าจะไปซะงั้น ฉันตามอารมณ์มันไม่ทันเลย

 

               "อืม ฝากไปรับมันด้วยละกันจะได้ไม่ต้องวนไปวนมา"  

 

แล้วขนุนก็เดินหันหลังกลับไปโดยไม่ร่ำลาใคร ฉันดูออกว่าขนุนมันยังงอน ทีแรกนึกว่ามันจะไม่ไปด้วยซ้ำ อยู่ๆก็มาเปลี่ยนใจคงเห็นว่ากะทิไปด้วยแหละมั้ง ที่จริงฉันก็ไม่ผิดซะหน่อย ไม่เห็นต้องแคร์เลย มันมารอฉันเองนะ จะมาทำท่าทางแบบนี้ใส่ฉันมันใช่หรอ

 

               "ไง ยังอยากไปอยู่ไหม" พายุพุดขึ้น

 

               "ไปดิ ทำไมจะไม่อยากล่ะ"

 

               "นึกว่าอยากไปกับน้องมันซะอีก"

 

               "ทำไมฉันต้องไปกับเด็กนั่น" ฉันท้าวเอวมองหน้าพายุ พูดไม่ถูกหูเลยวันนี้

 

               "ไม่รู้สิ ไปได้ละ" มันเลี่ยงตอบคำถามฉันแล้วเดินนำหน้าฉันออกไป ไอ้พายุบ้า อยู่ๆก็มาพูดอะไรไม่รู้แล้วเดินหนี ทำไมวันนี้มีแต่คนทำตัวขัดใจฉันจังนะ

 

.....

 

20.00 น.

 

               "ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ นั่งตรงนี้รอ" พายุบอกฉันกับปลาดาวก่อนที่จะเดินออกไป ตอนนี้เราสามคนมาอยู่ที่ผับชื่อดังแห่งหนึ่ง ชั้นที่เรานั่งกันอยู่ค่อนข้างจะเป็นส่วนตัว มีแต่แขกวีไอพีที่เงินหนา ซึ่งฉันกับปลาดาวยอมเจียดเงินค่าเดินแบบเพื่อให้เราได้มาอยู่กันโซนนี้ ขืนอยู่โซนข้างล่างแล้วไปเจอคนรู้จักเข้าพี่กุ้งได้เอาฉันกับปลาดาวตายแน่ ดีที่ไอ้พายุมันช่วยออกครึ่งนึง ครึ่งที่เหลือฉันกับปลาดาวช่วยกันออก ทีแรกมันบอกจะจ่ายเองหมดแต่พวกฉันเกรงใจ

 

               "กูอยากลงไปนั่งข้างล่าง ผู้เยอะ" ปลาดาวหยิบแก้วค็อกเทลขึ้นจิบพลางทำสีหน้าเบื่อหน่าย

 

               "เอาน่า ชั้นนี้ก็แขกวีไอพีหล่อๆเยอะแยะ" ฉันพูดเพื่อให้มันรู้สึกดีขึ้น ยัยเพื่อนแรด

 

               "อืม ก็พอได้ แต่เดี๋ยวคนคงมากันเยอะกว่านี้"

 

               "แล้ววันนี้ไปถ่ายงานมาเป็นไงบ้าง"

 

               "นายแบบแซ่บเว่อรรรร์ นี่ถ้าพี่กุ้งไม่ไปนะ งาบกลับห้องมาด้วยแล้ว"

 

               "ไอ้บ้า จะเอานายแบบทุกคนกลับมาด้วยเลยหรือไง" ฉันหลุดขำเพราะมันคือเรื่องจริง ฉันรู้เรื่องของมันทุกเรื่องรวมทั้งเรื่องผู้ชายด้วย

 

               "ถ้าหล่อก็ได้หมด แต่ไม่เอามาเป็นพ่อของลูกแน่นอน ก็แค่ความสัมพันธ์แบบ one night stand" ดูมันพูดเข้า

 

               "ทำอะไรก็ระวังหน่อยแล้วกัน กูเป็นห่วง"

 

               "เออ กูไม่พลาดหรอกน่า ป้องกันตลอด" มันกรอกตามองหน้าฉัน คงเบื่อที่ฉันเตือนมันบ่อย ทุกครั้งที่บอกมันก็ตอบมาว่า รู้แล้วน่า รู้แล้วน่า ทุกที

 

               "เออ กูแค่บอกไว้เฉยๆ เราสองคนกำลังมีงาน พี่กุ้งไม่อยากให้เรามีข่าวกับผู้ชายตอนนี้มึงก็รู้"

 

               "เอาเรื่องของมึงเถอะอีเหนือ ไม่เหงาหรือไงทุกวันนี้"

 

               "ทำไมวกมาเรื่องกูได้" ฉันพูดพลางยกแก้วขึ้นดื่ม

 

               "ก็มันจริงไหมล่ะ มึงก็เลิกกับไอ้พี่เทนั่นได้พักนึกแล้ว ทำไมยังไม่มีคนใหม่อีก"

 

               "กูจะเอาเวลาที่ไหนไปหาล่ะ"

 

               "นี่กูถามจริง มึงเสียเวอร์จิ้นให้ไอ้พี่เทไปยัง"

 

               "แค่ก" ฉันแทบจะสำลักเพราะมันพูดออกมาซะดัง ดีนะที่คนที่เดินผ่านไปมาไม่หันมามอง "พูดซะเสียงดัง มึงกลัวใครไม่ได้ยินอีปลา" ฉันด่า

 

               "ดังที่ไหน เสียงเพลงกลบหมดแล้ว ยังไง ตอบกูมา" มันจ้องหน้าฉันอย่างต้องการคำตอบ

 

               "ยัง" ฉันตอบพลางกระดกไวน์เข้าปากอีกอึก

 

               "จริงดิ โหย หยักไย่ขึ้นแล้วมึงเนี่ย"

 

               "อิสัส" ฉันด่ามันพลางหยิบเฟรนฟรายด์ตรงหน้าปาใส่ ดีที่มันหลบได้ทัน ไม่งั้นเดรสสีแดงเพลิงนั่นเลอะไปแล้ว

 

               "วันนี้กูให้มึงยืมชุดซะสวย อย่างน้อยก็ต้องได้อ่อยผู้ชายแถวนี้บ้างแหละ"

 

               "มีใครให้น่าอ่อย" ฉันหันมองไปรอบๆ มีทั้งชายและหญิงที่นั่งอยู่แถวบาร์ รวมทั้งโต๊ะที่เต็มไปด้วยเครื่องดื่มราคาแพงหลากหลายสีสัน บางคนมานั่งคนเดียว บางคนมาเป็นคู่ ส่วนฉัน 'ไม่มี'

 

               "มึงเสียซิงได้แล้วอีเหนือ จะเก็บไว้ทำหยักไย่ใยแมงมุมหรือไง"

 

               "มันมีใครให้กูน่าเสียซิงให้หรือไงอีปลา" ฉันหันไปมองมันอย่างเหนื่อยหน่าย

 

               "กูไม่ได้อยากให้มึงทำตัวง่ายเหมือนกูหรอก แค่จะบอกว่าคราวหน้าถ้าเจอคนดีๆก็รีบตะครุบไว้ มึงเป็นคนดีต้องได้เจอคนดีๆ จับทำผัวซะ แม่งจะได้ไปไหนไม่รอด"

 

               "อี #$%^" ทีแรกก็พูดซะน่าคล้อยตามอยู่หรอก แต่พอมาเจอประโยคหลังนี่แทบอยากจะจับหน้ามันมุดถังน้ำแข็ง

 

               "เดี๋ยวก็เจอเองแหละ เลิกคุยเรื่องกูได้ละ" ฉันพูดพลางหันไปมองทางห้องน้ำ เมื่อไหร่พายุมันจะกลับมาซะทีวะ

 

               "กูว่ามึงเจอวันนี้แหละ" ฉันหันกลับไปมองปลาดาวอีกครั้งทันทีที่มันพูด

 

               "มึงหมายถึงอะไร"

 

               "ก็ดูผู้ชายโต๊ะนั้นที่มองมาทางนี้สิ มองมึงอย่างกะจะเขมือบทั้งตัว" ฉันหันไปตามสายตาของปลาดาวก็พบกับผู้ชายในเสื้อเชิ้ตสีดำ ดูจากหน้าน่าจะแก่กว่าฉันหลายปี ท่าทางเหมือนจะเมาแล้วด้วย แถมสายตามันยังจ้องมาที่ต้นขาฉัน เพราะอีปลาคนเดียว วันนี้มันจับฉันใส่เดรสสายเดี่ยวผ่าหน้าสีดำ รัดทรวดทรงองเอวแนบลำตัว พอจะหยิบเสื้อแขนยาวมามันยังไม่ให้ยืมอีก ถึงฉันจะเป็นนางแบบใส่ชุดแบบนี้ถ่ายบ่อยก็จริง แต่ฉันก็ไม่เคยใส่ออกไปข้างนอกเพราะมันอันตราย โดยเฉพาะสายตาผู้ชายหื่นๆแบบที่ผู้ชายคนนั้นมองมา ฉันรีบหันหน้ากลับมาพลางดึงชายเดรสไปด้วยแต่มันไม่ลงมันยาวได้แค่นี้

 

               "เปลี่ยนที่นั่งกับกูหน่อย" ฉันหันไปบอกปลาดาว มันมองฉันขำๆ เมื่อไหร่พายุมันจะมาวะ ถ้ามันอยู่มันคงนั่งบังฉันไว้แล้ว

 

               "เรื่องไรกูจะเปลี่ยน กว่าเหยื่อจะติดเบ็ดได้ต้องนั่งรอเป็นสิบนาที"

 

               "พูดอะไรของมึง"

 

               "ก็ตามนั้นแหละ" มันยักคิ้ว พลางยกแก้วขึ้นจิบไม่สนใจฉัน

 

               "อ้าวพี่ปลา"

 

               "อ้าวกะทิ มาๆๆๆ" ทีเห็นผู้ชายล่ะระริกระรี้ กะทิ กัสจัง แล้วก็ขนุนเดินเข้ามาหาพวกเราที่โต๊ะ โดยที่ขนุนเดินรั้งท้าย สีหน้าดูไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก มาแล้วทำหน้าแบบนี้จะมาทำไมก็ไม่รู้

 

               "ผมพาไอ้กัสมาด้วยนะพี่"

 

               "กะทิกับขนุนมา กัสจังก็ต้องมาอยู่แล้วสิ" ไอ้ปลาพูด

 

               "เรียกกัสก็พอผมขอ" คนถูกเรียกชื่อหน้าหงิกขึ้นมาทันที เขาไม่ชอบให้เรียกแบบนี้จริงๆสินะ

 

ฉันเขยิบเก้าอี้ให้เด็กพวกนั้นเข้ามานั่ง โดยเอากระเป๋าสะพายวางไว้ที่เก้าอี้ข้างตัวเพราะเป็นที่ของไอ้พามัน จองไว้ให้มันเดี๋ยวมันมา

 

ปลาดาวนั่งติดกับฉันอีกฝั่งนึง กัสจังเดินไปนั่งเก้าอี้ถัดจากปลาดาว ถัดมาเป็นกะทิ แล้วก็เป็นที่ว่าง ถัดมาคือที่ๆฉันจองไว้ให้พายุ เรานั่งล้อมโต๊ะกลมตัวสูง มีที่พอให้ห้อยขากันได้อย่างสบายแต่อาจจะต้องนั่งชิดกันหน่อย

 

ฉันหันไปมองขนุน สายตาคมกำลังมองมาที่กระเป๋าฉันที่วางอยู่ แถมยังไม่ยอมนั่งลงที่เก้าอี้ตัวที่ว่าง จนกะทิต้องพูดขึ้น

 

               "จะยืนเป็นเสาร์ไฟอีกนานไหมสัส"

 

               "ตรงนี้ใครนั่ง" ขนุนไม่ตอบคำถามกะทิแต่หันมาถามฉันแทน

 

               "พายุ" ฉันตอบ

 

               "จะนั่งตรงนี้" พูดจบมันก็ยกกระเป๋าฉันขึ้นแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ แถมยังเอากระเป๋าฉันไปวางที่ตักตัวเองอีก

 

               "ทำไมไม่ไปนั่งกับกะทิ" ฉันพูด

 

               "จะนั่งตรงนี้ ให้ไอ้ทิมันนั่งกับพี่มัน" ขนุนพูดขึ้นสีหน้าเรียบเฉย แต่ทุกคนกำลังจ้องที่มันอยู่ อะไรของมันวะ อยู่ๆมาทำตัวติดฉันทำไมเนี่ย

 

               "นั่งตรงไหนก็เหมือนกัน"

 

               "อืม ก็เหมือนกันแล้วทำไมผมจะนั่งตรงนี้ไม่ได้"

 

               "พอๆๆๆ น้องมันจะนั่งตรงไหนก็ให้มันนั่งไปเถอะอีเหนือ" ปลาดาวพูดขัดขึ้นก่อนที่ฉันจะเถียง ไม่รู้แล้วโว๊ย จะนั่งไหนก็เรื่องของมัน ไม่ได้นั่งขี่กันก็พอ

 

..............


ติดพี่หรือหวงพี่อันนี้ต้องพูดให้ถูก 555 ทำยังไงให้เด็กติดแบบเหนือ ทำยังไงให้ได้น้องแบบหนุน โอ้ยยยย แต่งเองอิจฉาเอง


PS. ตื่นมาอ่านคอมเม้นแล้วชื่นใจจจจ ขอบคุณรีดเดอร์ที่เข้ามาเม้นให้กันนะคะ :) รัก


     

          "มึงเสียซิงได้แล้วอีเหนือ" 

          By Pla Dao



Next:

        "กูมองออกนะ ว่ามึงกับน้องต้องมีซัมติงบางอย่าง"

                      By Pla Dao



มีแต่ปลาดาว ปลาดาว ปลาดาว 55555 น้ำเหนือนางมีเพื่อนแซ่บ แฮชแทก #ปลาดาวคนเสี้ยม นั่นเอง 5555 เดี๋ยวตอนหน้านางก็จะมาเสี้ยมน้ำเหนืออีก 


เจิมรอจ้าาา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

488 ความคิดเห็น

  1. #184 nnnnnn7777 (@nnnnnn7777) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 12:49
    ติดกับหวงต่างกันนะคะ
    #184
    0
  2. #41 pcyckk (@-cheezeeck-) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 00:08
    หนุนรอเหนือง้ออยู่ไงไม่รู้หรอออออออ ปลาดาวเสี้ยมเยอะๆเลยยยย
    #41
    0
  3. #40 comtoontrans (@comtoontrans) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 23:43
    วั้ยยยยยย ขนุนสายเปย์ อยากให้น้องมาเปย์มั่งจัง หวงหึง ฮิๆๆอิพี่รุตัวมั่งยังนร๊าว่าน้องมันคิดไรกิ๊ ชอบอะเพื่อนเล่นชงหนัก จัดไปปลาดาวชงให้น้องมันจับพี่กิน ชอบเด็กดุดันอยากได้จะเอาให้ได้555555
    #40
    0
  4. #30 pcyckk (@-cheezeeck-) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 09:00
    แหม่ๆๆๆๆๆ นังหนุน
    #30
    0
  5. #29 comtoontrans (@comtoontrans) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 00:11
    เอะอะขู่จาง้างๆๆๆปากๆๆ แน่จริงจัดเลยดิ. รอฮิๆๆๆ
    #29
    0