[ จบแล้ว ] ผ ม อ ย า ก ไ ด้ พี่ - Hate to love you

ตอนที่ 22 : EP.21 ความรู้สึกที่เริ่มเปลี่ยนไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,656
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    1 มี.ค. 62

EP.21 ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป

    


[ ขนุน X น้ำเหนือ ]



     



               "พรุ่งนี้พี่ไม่ได้มารับนะเหนือ พี่ต้องไปงานกับปลาดาวช่วงเช้า ช่วงบ่ายนั่งแท็กซี่ไปเองได้ใช่ไหม" พี่กุ้งพูดในขณะที่เดินมาส่งฉันที่ล็อบบี้

 

               "สบายมากค่ะ พรุ่งนี้เหนือไปเอง"

 

               "ฝากด้วยนะจ๊ะ เดี๋ยวพี่ส่งทีมงานไปรอที่นั่น"

 

               "โอเคค่ะ สวัสดีค่ะพี่กุ้ง" ฉันพูดพลางยกมือไหว้พี่กุ้ง ที่จริงเธอจะส่งฉันถึงแค่ที่จอดรถก็ได้ แต่พี่กุ้งก็ใจดีเดินตามมาส่งฉันถึงล็อบบี้ทุกครั้ง

 

ตอนที่หันหลังกลับฉันก็เจอขนุนพอดี เดินมาตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

 

               "ลงมาทำไม" ฉันถาม

 

               "ลงมารอ ไหนข้าว?" เจอหน้าก็ถามหาของกินเลยนะยะ

 

               "ก็กำลังจะไปซื้อที่ Food Court ชั้นล่างนี่ให้ไง"

 

               "ออกไปข้างนอกทั้งทีแต่กลับมากินข้าวที่คอนโดเนี่ยนะ"

 

               "แล้วจะกินไหม" ฉันชักสีหน้า

 

               "กิน แต่ไปกินข้างนอกกัน" พูดจบขนุนก็คว้าข้อมือฉันแล้วลากฉันออกมาที่โรงจอดรถ ฉันกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามมันมาจนส้นรองเท้าแทบหัก ของฉันแพงนะยะ ถ้าหักฉันจะให้มันซื้อคืนซักสิบคู่เลย 

 

               "พามาที่นี่ทำไม" ฉันถามตอนที่เราทั้งคู่หยุดเดินพลางหอบหายใจเหนื่อยเพราะโรงจอดรถกับล็อบบี้ค่อนข้างไกลกันพอสมควร

 

ติ้ด

ขนุนหยิบรีโมทออกมาจากกางเกง ยื่นตรงไปยังรถสปอร์ตสีดำคันเล็กเพื่อกดปลดล็อค

 

               "เอารถใครมา" ฉันถามออกไปอย่างสงสัย รถใหม่ซะด้วย แถมยังแพงหูฉี่อีกต่างหาก

 

               "รถผม"

 

               "ห้ะ รถนาย?"

 

               "อืม ขึ้นรถได้แล้ว หิว อย่าพูดมาก" ขนุนท้าวแขนข้างนึงกับรถแล้วมองฉันนิ่งๆ

 

               "ไม่ ไม่ขึ้นเด็ดขาด ขับรถเป็นด้วยหรือไง" ฉันเขยิบตัวถอยหลังพลางมองขนุนด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ

 

               "จะดูใบขับขี่ไหมล่ะ" ขนุนถาม ฉันยืนมองหน้าขนุนนิ่ง รอดูว่าเขาจะมีใบขับขี่เหมือนที่พูดจริงหรือเปล่า "หึ ไม่เชื่อก็เอาไปดู" ขนุนหยิบบัตรจากกระเป๋าสตางค์ส่งให้ฉัน ฉันรีบดึงมันมาดู เป็นใบขับขี่ที่มีหน้าขนุนตอนปัจจุบันติดอยู่จริงๆด้วย แล้วมันไปทำมาตอนไหน

 

               "ไปทำมาเมื่อไหร่ ไม่สิ ไปหัดขับมาตอนไหน"

 

               "สองอาทิตย์ก่อนไปเรียนขับรถ พอขับได้ก็ให้เขาทำใบขับขี่ให้แล้วมาที่นี่เลย" ฉันเกือบจะอ้าปากค้าง อะไรมันจะไวปานนั้น ถึงว่าสองอาทิตย์ที่ฉันกลับบ้านขนุนมันแทบอยู่ไม่ติดบ้านเลย ออกไปข้างนอกแทบทุกวัน แถมวันนั้นก็ไม่ยอมมาส่งฉันอีก

 

               "ช่างเรื่องใบขับขี่เถอะ แล้วซื้อรถมาทำไม เรายังไม่ถึงยี่สิบเลยนะ" ถ้าให้เดาขนุนมันคงโทรไปขอแม่ให้ซื้อรถให้แน่ๆ เพราะเด็กวัยนี้ไม่มีทางมีตังเป็นล้านมาซื้อรถหรอก

 

               "ใบขับขี่ทำได้ตั้งแต่อายุ18ครับ พี่ตกกฎหมายปะเนี่ย"

 

               "จะยังไงก็ช่าง พี่ไม่ไปกับนายเด็ดขาด ชีวิตพี่มีค่ากว่านั้นเยอะ"

 

               "แล้วถ้าให้ผมขับออกไปกินข้าวคนเดียวไม่ห่วงผมบ้างหรอ ทั้งกลัวรถเยอะ ทั้งกลัวหลง จะปล่อยให้เด็กอย่างผมไปคนเดียวจริงดิ" ทีงี้มาพูดว่าตัวเองเป็นเด็ก ปกติโกรธด้วยซ้ำเวลามีใครมาว่าให้ แผนสูงนักนะ

 

               "พี่จะกินที่คอนโด"

 

ควับ

 

หมับ

 

ฉันก้าวยังไม่ถึงสามก้าวด้วยซ้ำ ขนุนก็เดินมาคว้าแขนฉันแล้วจับฉันยัดเข้ามาในรถ

 

               "นี่ ฉันเป็นพี่นายนะ อย่ามาบังคับฉันนะ" ฉันดิ้นอย่างสุดแรงสู้กับแรงควายๆของขนุน แม่งไม่น่าเลี้ยงให้โตเลยถ้ารู้ว่าโตแล้วจะพยศกับฉันแบบนี้

 

               "อยู่นิ่งๆ เลิกโวยวาย ไม่นิ่งจะกัดปากจริงๆด้วย" สิ้นเสียงพขู่ฉันก็ชะงักกึกไปเลยทันที กัดปากงั้นหรอ

 

               "ไอ้บ้า ไอ้เด็กบ้า" เหมือนฉันช็อกไปพักนึง รู้ตัวอีกทีขนุนก็เดินอ้อมมาฝั่งคนขับแล้วขึ้นมานั่งข้างๆ ส่วนตัวฉันก็มีเข็มขัดคาดอกไว้เรียบร้อย

 

               "หึ" เสียงหัวเราะดังขึ้นทำให้ฉันได้สติแล้วหันขวับไปมองหน้าขนุนทันที

 

               "อย่าพาฉันไปตายก็แล้วกัน ฉันยังต้องเลี้ยงแม่ ไอ้เด็กบ้า" ฉันตะคอกใส่ขนุนพลางนั่งหันหน้าตรงมองทางข้างหน้าอย่างระแวงระวังเมื่อรถเริ่มเคลื่อนตัวออกมา

 

               "คอยดูเองแล้วกัน"

 

.....

 

               "ไง ตายเหมือนที่ปากว่าไหม" ขนุนพูดขึ้นเมื่อรถจอดลงที่หน้าร้านอาหารแห่งหนึ่งไม่ไกลจากคอนโดฉันมาก เด็กนี่มันรู้จักที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันเคยมาแค่ครั้งเดียวเอง ครั้งนี้เป็นครั้งที่สอง ฉันนั่งเงียบใส่มันมาตลอดทาง ส่วนมันก็มองมายังฉันเป็นพักๆฉันรู้ตัวตลอดแหละ

 

               "ไม่กลัวตายหรอก ไม่อยากตายพร้อมเด็กดื้ออย่างนายมากกว่า" พูดจบฉันก็ปลดเข็มขัดเปิดประตูลงรถมาทันที

 

               "โกรธหรอ" ขนุนวิ่งตามฉันมาแล้วพูดขึ้น

 

               "..." ฉันเงียบแล้วเดินนำเข้าร้าน มองซ้ายมองขวาหาที่นั่งว่าง แล้วเดินเข้ามาทันที

 

ฉันกำลังจะเลื่อนเก้าอี้ออกมานั่ง แต่ขนุนมือไวกว่า มันเลื่อนเก้าอี้ออกให้ฉันราวกับสุภาพบุรุษ แหวะ อยากจะทำตัวเป็นผู้ใหญ่หรือไง ยังไงฉันก็มองนายเป็นเด็กดื้ออยู่ดี

 

               "จะไม่พูดกับผมหรอ" ขนุนนั่งลงพลางทำหน้าสลดใส่ฉัน ฉันทำเมินใส่แล้วหันไปโบกมือเรียกพนักงาน "เห้อ คนอุตส่าห์รอทั้งวัน แต่มาทำเมินกันซะได้ แม่งน่าน้อยใจว่ะ" ดูมัน ดูมันพูด

 

               "นั่นปากหรอ" ฉันอดด่าไม่ได้จริงๆ ทำไมมันทำตัวโตเกินอายุขนาดนี้เนี่ย

 

               "อืม อยากจับไหมล่ะครับ หรืออยากทำอย่างอื่น" ยังมีหน้ามายิ้มล้อเลียนแล้วพูดสองแง่สองง่ามใส่ฉันอีก

 

               "อยากตบ"

 

               "ตบเฉยๆไม่ได้นะครับ ต้องตบ จะ..."


               "เอ่อออ" เสียงพนักงานหญิงที่ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่ตอนไหนพูดขึ้น ก็มัวแต่ทะเลาะกันจนลืมดูว่าไม่ได้นั่งอยู่ด้วยกันแค่สองคน พนักงานหน้าตาน่ารักยืนถือเมนูอาหาร แก้มมีสีแดงระเรื่อตอนที่เธอหันไปมองขนุน

 

               "เอ่อ ขอโทษค่ะที่ให้รอนาน ขอเมนูหน่อยค่ะ" ฉันพูด

 

               "อะ เอ่อ ค่ะ ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะคุณลูกค้า" ฉันรับเมนูมาแล้วเปิดดูคร่าวๆ

 

               "เอาข้าวผัดไก่ไม่ใส่ผักที่นึงค่ะ" ฉันหันไปบอกพนักงาน

 

               "พี่ไม่ชอบกินผักแล้วหรอ?" ขนุนถาม

 

               "สั่งให้นายนั่นแหละ พี่ยังไม่หิว"

 

               "ไม่หิวก็ต้องกิน นี่มันเลยเวลาทานข้าวแล้วนะ"

 

               "ไว้หิวจะหากินเอง" ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเพราะไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับขนุน คนมันไม่หิวก็บังคับอยู่ได้

 

               "เอาผัดบร็อคโคลี่หมูกรอบครับ" ขนุนหันไปบอกพนักงาน นี่มันเมนูโปรดฉันนี่ ขนุนจำได้ด้วยหรอ ฉันเงยหน้าขมวดคิ้วมองมันอย่างขัดใจ คนบอกว่าไม่กินก็ยังจะมัดมือชกอีก

 

               "พูดไม่รู้เรื่อง" ฉันบ่นพลางจ้องหน้าขนุนตาขวาง

 

               "เมื่อกี้พี่สั่งเมนูโปรดผม ผมก็สั่งให้พี่บ้างไง" ใช่ ฉันรู้ว่าขนุนไม่ชอบกินผัก ขี้เกียจให้พนักงานรอนานเลยสั่งๆไป

 

               "พูดมาก กินก็ได้ แต่ไม่กินเยอะนะ" นับวันฉันยิ่งดูเหมือนเป็นน้องขนุนขึ้นมาจริงๆแล้วสิ ทั้งๆที่ฉันแก่กว่าแต่มันทำเหมือนว่าฉันเป็นเด็กอยู่ตลอดเลย ให้ตายสิ

 

               "ครับ นิดนึงก็ได้ แต่ให้ข้าวลงท้องบ้าง" ฉันยอมกินแค่นี้ต้องยิ้มด้วยหรอยะ น่าหมั่นไส้ชะมัด

 

               "แล้วนี่ไปขอแม่ซื้อรถให้ใช่ไหม" ฉันพูดเปลี่ยนเรื่อง

 

               "อื้ม แม่บอกว่าเรียนจบม.6แล้ว ผมสามารถขออะไรได้หนึ่งอย่าง"

 

               "เลยเอารถเนี่ยนะ"

 

               "อื้ม แล้วรู้ไหมว่าทำไมผมถึงขอรถ"

 

               "?" ฉันเงียบแล้วรอฟังขนุนมันพูดต่อ

 

               "เพราะพี่นั่นแหละ"

 

               "เพราะพี่พี่เกี่ยวอะไร" ฉันถามด้วยความงุนงง

 

               "พี่บอกว่าขึ้นแท็กซี่บ่อย"

 

               "ไม่เห็นจะเข้าใจตรงไหน" พูดอะไรของมัน

 

               "ผมก็ซื้อรถนี่มาให้พี่ใช้ไง จะได้ไม่ต้องนั่งแท็กซี่อีกมันอันตราย"

 

               "แค่ก อะไรนะ" ฉันกำลังยกแก้วน้ำขึ้นดื่มพอดีเลยเกือบสำลักออกมา "ทำไมต้องให้พี่ใช้ ไม่เห็นจะเกี่ยวกันเลย ข้ออ้างบ้าๆ"

 

               "ไม่เชื่อก็ตามใจ" ขนุนทำเป็นเมินที่ฉันพูดแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง นี่กำลังจะเลี่ยงคำถามกันหรือไง

 

               "อาหารมาแล้วค่ะ ขอโทษที่ให้รอนะคะ" พนักงานเดินเข้ามาเสิร์ฟอาหารพอดี รอดตัวไปนะขนุน ฉันไม่ถามแล้วก็ได้ จะทำอะไรก็เรื่องของมัน ตังมันไม่ใช่ตังฉันสักหน่อย ทำไมฉันต้องไปยุ่งด้วยเนี่ย ฉันกำลังทำตัวเป็นผู้ปกครองเด็กแปดขวบหรือไง

 

.....

 

กว่าจะกลับมาถึงคอนโดก็ปาเข้าไปสามทุ่มกว่า ฉันเดินเข้าห้องตัวเองทันที ไม่ได้สนใจขนุนว่าจะเข้าห้องไปหรือยัง จนกระทั่งผ่านไปเกือบชั่งโมงกว่าฉันจะอาบน้ำสระผมเสร็จ ฉันเดินออกมาข้างนอก วันนี้ว่าจะเปลี่ยนสีเล็บซะหน่อย ปล่อยโล่งทาแต่สีเคลือบเงามาตั้งนานแล้ว ไม่มีเวลาเข้าร้านเลย

 

               "ยังไม่นอนอีกหรอ" ฉันนั่งลงบนโซฟาแล้วเอ่ยทักขนุนที่เดินออกมาจากห้องครัวพอดี

 

               "นอนพี่จะเห็นผมหรอ" มีหน้ามากวนอีก

 

               "ฉันไม่น่าถามให้เสียปากเลย" ฉันบ่น ส่วนขนุนก็เดินมานั่งที่โซฟาตัวข้างๆ

 

               "ก็ไม่เห็นว่าจะเสียตรงไหนนี่ ผมดูให้ไหม ถ้าเสียจะได้ซ่อมให้"

 

               "จะกวนไม่เลิกใช่ไหมจะได้เข้าห้อง" ฉันทำท่าจะลุกขึ้นยืน มาวันแรกก็ทำให้ฉันปวดหัวไม่มีหยุดเลยไอ้เด็กนี่

 

               "อะๆ ไม่เล่นแล้วก็ได้ ฮ่าๆ"

 

               "นั่งเงียบไปเลยนะ พี่ต้องการสมาธิ" ฉันพูดพลางหยิบขวดสีเล็บขึ้นมาเขย่า ขนุนนั่งเงียบมองฉันนิ่งๆเหมือนที่ฉันสั่งแล้วเบือนหน้าไปดูทีวี เงียบแบบนี้ค่อยสบายหูหน่อย

 

ฉันทาเล็บสีชมพูนู้ดอ่อน เพราะไม่ชอบสีจัดจ้าน ทาแค่พอให้เล็บดูสุขภาพดี แต่ถึงแม้จะทาบ่อยยังไงฉันก็ไม่ถนัดใช้มือซ้ายทาเล็บให้มือขวาอยู่ดี ทาแล้วลบอยู่หลายรอบจนรู้สึกหงุดหงิด

 

               "ทาให้ไหมเห็นลบอยู่หลายรอบแล้ว" นี่ตกลงมองฉันหรือดูทีวีกันแน่

 

               "อย่างนายเนี่ยนะจะทาเล็บเป็น" ฉันพูด

 

               "อย่ามาดูถูกผมนะ" พูดจบโซฟาข้างๆฉันก็ยุบลงเพราะขนุนนั่งลงมา ฉันเงยหน้าจากมือตัวเองขึ้นมองขนุนอย่างงงๆ

 

               "นี่จริงจัง?" ฉันคิดว่ามันพูดเล่นซะอีก

 

               "จริงครับ ไม่ลองก็ไม่รู้นะ ทาๆลบๆไม่เหนื่อยบ้าหรอ" เหนื่อยสิ โคตรเหนื่อยเลยต่างหาก เกิดเป็นผู้หญิงกว่าจะสวยทั้งตัวได้ทำไมมันเหนื่อยขนาดนี้เนี่ย

 

               "งั้นก็ลองทานิ้วนึง" ฉันยื่นนิ้วชี้ข้างขวาไปข้างหน้าค้างเอาไว้แบบนั้น ขนุนมองแวบนึงก่อนที่จะหันไปเอาหมอนอิงจากด้านหลังมาวางที่ตักแล้วกดมือฉันลง

 

               "วางตรงนี้จะได้ไม่เมื่อย"

 

               "แสนรู้จังนะ" ถึงจะทำดีใส่ฉัน แต่ฉันก็อดไม่ได้ที่จะแขวะอยู่ดี

 

               "หึ กางมือออกสิครับ ทำแบบนี้แล้วจะถนัดได้ไง" ขนุนหัวเราะมุมปากแล้วหยิบพู่กันทาเล็บขึ้นมา ฉันกางนิ้วทั้งห้าวางบนหมอน ขนุนมองมือฉันนิ่งอย่างใช้สมาธิพลางบรรจงจรดพู่กันลงที่เล็บนิ้วชี้ของฉันเป็นนิ้วแรกอย่างเบามือ "เป็นไงครับ" ขนุนเงยหน้าขึ้นมาถาม ดีกว่าฉันทาอีกแฮะ

 

               "ก็งั้นๆ"

 

               "ปากแข็งจังนะครับ กินอะไรเข้าไปหรอ"

 

               "จะทาไหม ไม่ทาก็ไม่ต้อง"

 

               "อยู่นิ่งๆครับ เดี๋ยวมันเลอะ" ฉันกำลังจะดึงแขนตัวเองกลับแต่ขนุนคว้ามันไว้ซะก่อน แถมยังพูดเสียงดุใส่ฉันอีกด้วย

 

               "จะทาก็รีบทาสิ พูดมากอยู่ได้" ฉันเบือนหน้าหนี

 

ฉันแอบเห็นนะว่าขนุนมันแอบอมยิ้มแต่ก็ตั้งใจทาเล็บให้ฉันไม่ได้แกล้งฉันหรือว่าถามอะไรฉันอีก ทาไปทามาก็เริ่มรู้สึกง่วง เคยเป็นไหมเวลาใครมาทำอะไรให้แบบนี้มันมักจะเคลิ้มไปเอง แถมยังสบายอีกต่างหาก

 

               "เสร็จแล้วครับ" เสียงขนุนดังขึ้นใกล้หูเลยทำให้ฉันหลุดจากภวังค์

 

               "เสร็จก็บอกกันดีๆสิ ไม่เห็นต้องเอาหน้ามาใกล้ขนาดนี้เลย" ฉันมองค้อน

 

               "ก็นั่งมองพี่ตั้งนานว่าเมื่อไหร่จะหันมา พี่ก็มัวแต่เหม่ออะไรไม่รู้ คิดอะไรอยู่หรอ"

 

               "เปล่านี่ เสร็จแล้วก็ลุกออกไป" ฉันดึงมือตัวเองกลับมาดู ไม่คิดเลยว่าขนุนจะสามารถทาเล็บให้ฉันครบทั้งห้านิ้ว แถมยังสวยกว่าข้างที่ฉันทาเองซะอีก

 

               "สวยใช่ไหมล่ะ" ฉันหันไปมองหน้าคนที่กำลังยิ้มอย่างพอใจ

 

               "อืม ขอบใจ"

 

               "ยังไม่เสร็จครับ ยื่นมือมานี่ก่อน" ทำไมช่วงหลังๆมานี้มันพูดเพราะกับฉันจังนะ รู้สึกเหมือนได้ขนุนเด็กน้อยกลับคืนมาเลย ไม่ใช่เด็กที่ชอบตีหน้ายักษ์เหมือนเมื่อก่อน

 

               "เสร็จหมดแล้วนี่" ฉันชูนิ้วตัวเองขึ้นมาดู ทาครบทุกนิ้วแล้วยังเหลืออะไรอีก

 

               "ยังไม่ได้ทำแบบนี้ครับ" ขนุนเขยิบเข้ามานั่งใกล้ฉันอีกนิดแล้วดึงข้อแขนฉันไปจับ

 

ฟู่ววว

ลมร้อนจากริมฝีปากสีสดถูกเป่ารดลงมาที่มือ ฉันรู้สึกขนลุกแปลกๆที่ขนุนมาทำแบบนี้ให้พลางนั่งเกร็งอย่างทำอะไรไม่ถูก

 

               "ยังไม่แห้งเลยเนี่ย เดี๋ยวมันจะเลอะแล้วต้องทาใหม่นะครับ" ขนุนพูด สายตาจ้องมองที่มือฉันตลอดเวลา ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองปฎิกิริยาฉันเลยสักนิด ฉันอึ้งจนทำอะไรไม่ถูกอยู่แล้วไอ้เด็กบ้า "แค่ทาใหม่อะผมไม่ขี้เกียจทาหรอกนะ แต่มือพี่อะจะโดนสีทาเล็บเยอะเกินไป ทาบ่อยๆไม่ดีนะครับ มันมีสารเคมี"

 

ตึก ตึก

ฉันเป็นอะไรเนี่ย อยู่ๆก็มาใจเต้นกับคำบอกเล่าที่ออกจะแนววิชาการซะด้วยซ้ำ แต่ฉันรู้สึกเหมือนกับว่ามันแฝงไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใย ใจมันเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมา แถมยังไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเวลาที่ลมถูกเป่ารดผิวหนังอย่างแผ่วเบา


               "ผมพูดได้ยินไหม" อยู่ๆขนุนก็โบกมือไปมาผ่านหน้าฉัน ฉันจึงได้สติชักมือตัวเองกลับมาทันที

 

               "ดะ ได้ยิน แห้งแล้วใช่ไหม งั้นไปนะ" 


               "เดี๋ยว" ฉันกำลังจะลุกขึ้นจากโซฟา แต่ขนุนพูดขึ้นซะก่อน แถมยังยื่นมือมากั้นไว้ไม่ให้ฉันลุกอีก


                "มีอะไร" ทำไมฉันต้องพยายามเลี่ยงที่จะมองหน้ามันตรงๆด้วยเนี่ย อยู่ๆก็รู้สึกทำตัวไม่ถูกขึ้นมา


                 "หมอนมันเหม็นสีเล็บอะ" ขนุนพูดพลางยกหมอนขึ้นมาดม มันจะเหม็นได้ไง ไม่ได้ทาเลอะซะหน่อย


                 "เอาใบใหม่ไหม เดี๋ยวไปเอามาให้" ฉันดึงหมอนมาจากขนุนแล้วกลับด้านพลิกไปพลิกมาเพื่อดูว่าสีมันเลอะตรงไหน แต่ก็ไม่เห็นจะมี


                  "ผมว่ามันแข็งไป อยากนอนอย่างอื่นมากกว่า"


                   "อย่างอื่น? อะไร" ฉันถาม 


                   "ตักพี่"


                   "ห๊ะ ได้ไง" ฉันทำหน้าเหวอพลางเด้งตัวถอยหลังอัตโนมัติ


                   "ไม่ได้หรอครับ" ขนุนกัดปากล่างพลางมองฉันตาแป๋ว อะไรของมันวะ


                   "ทำไมต้องให้นอน หมอนก็มีเยอะแยะ" ฉันขมวดคิ้วมองหน้าขนุนอย่างไม่ไว้ใจ


                   "ก็ผมทาเล็บให้พี่ไงครับ ไม่ตอบแทนกันบ้างหรอ" ว๊อทท ตอบแทนภาษาอะไรกัน


                   "ใช่เรื่อง?" 


                   "หรือพี่กำลังกลัวอะไร" แววตาใสแปรเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ขึ้นมาในชั่วพริบตา


                   "อะไร พูดอะไร ใครกลัว?" 


                   "พี่คงไม่ได้กำลังกลัวการอยู่ใกล้คนที่บอกว่าเป็นน้องตัวเองหรอกนะครับ" ขนุนหรี่ตามองหน้าฉัน มุมปากมันยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย กลัวการอยู่ใกล้งั้นหรอ ฉันกำลังเป็นแบบที่มันว่าหรือเปล่า อันนี้ฉันก็ไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกัน รู้แค่ว่าฉันไม่ควรไว้ใจแววตาคู่นี้


                   "นายก็เหมือนน้องพี่ ทำไมต้องกลัว เราก็อยู่ใกล้กันมาตั้งแต่เด็กแล้วนี่" ฉันเถียง พยายามทำตัวให้เป็นปกติ แต่ทำไมใจฉันต้องเต้นตึกตักแบบนี้ด้วยวะเนี่ย


                   "ก็ถ้าไม่กลัวทำไมไม่ให้ 'น้อง' คนนี้หนุนตักล่ะครับ น้องขอแค่นี้ไม่ได้หรอ" ขนุนพูดขึ้นโดยเน้นย้ำคำว่าน้องให้ชัดกว่าทุกคำ ทีงี้มาอ้างสิทธิ์ความเป็นน้อง ปกติทำเหมือนกับฉันไม่ใช่พี่ ไอ้เด็กเจ้าเล่ห์ 


                   "ก็ ก็ฉันง่วง" ฉันคิดหาสารพัดข้ออ้าง สุดท้ายก็คิดออกแค่ทางนี้ทางเดียว


                   "ว้า ทำไมอยู่ๆก็ง่วงขึ้นมาซะได้" ขนุนพูดพลางยื่นหน้ามาใกล้ฉัน เหมือนจะสำรวจใบหน้าฉันว่าฉันง่วงจริงหรือเปล่า 


                   "ฉะ ฉัน พี่ไปนอนก่อนนะ" ฉันพูดตะกุกตะกัก เรียกแทนตัวเองผิดๆถูกๆเพราะขนุนเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที แถมสายตานั่นยังจ้องฉันตาไม่กระพริบอีก


                   "ก็ได้ งั้นพรุ่งนี้มาใช้หนี้ที่ค้างไว้ด้วยนะครับ" ฉันเกลียดรอยยิ้มนี่ชะมัดเลยโว้ยยย ถึงแม้มันจะน่ามองแค่ไหนก็เถอะ เพราะมันหล่อ แต่นี่มันเป็นน้องไง ฉันถึงต้องทำตัวให้เหมาะสม ทำไมฉันถึงรู้สึกตื่นเต้นกับมันได้เนี่ย


ฉันลุกพรวดจากโซฟา ก้าวขาอย่างไวเพื่อกลับมาห้องตัวเอง ทันทีที่เท้าแตะพื้นห้องฉันก็รีบปิดประตูลงแล้วเอนหลังพิงกับประตูด้วยความไม่เข้าใจตัวเอง

 

ฉันเป็นอะไรเนี่ย

 

............



มีความสายเปย์ ซื้อรถไว้ให้พี่ใช้ แถมยังทาเล็บเป็นอีกต่างหาก นี่ขนาดไม่ได้เป็นไรกันยังดูแลอิพี่มันดีขนาดนี้ แล้วถ้า'เป็น'ขึ้นมา จะขนาดไหน สรุปแล้วเขาก็ยังไม่ได้หนุนตักกันค้าาา5555 เทะเล็มพี่วันละนิดละหน่อย เดี๋ยวพี่มันก็ใจอ่อนแบบนั้นใช่ไหม 555


Next:



"อยากโดนง้างปากด้วยวิธีของผมไหมครับ"


ทิ้งท้ายไว้แค่นี้จ้าาาา ฝากเม้นฝากเจิมกันหน่อยเร้วววว


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

488 ความคิดเห็น

  1. #422 kanomcream (@cream-cream160) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 15:47
    เพิ่งเข้ามาอ่านค่ะ อ่านไปอ่านมา เนื้อเรื่องแอบคล้ายชีวิตเราเลย แต่ของเราคือน้องไปเรียนจังหวัดอื่นที่อยู่คนละภาค เราเลย​สัญญา​ไว้ว่าพอเรียนจบจะไปเข้ามหาลัยที่นู้นด้วย55555555 ยังไงไรท์ก็อย่าเพิ่งปิดตอนนะคะ ตอนนี้เป็นช่วงสอบต้องอ่านหนังสือและเคลียร์​งานก่อน เดี๋ยว​ปิดเทอมจะมาอ่านให้จบค่ะ
    #422
    2
    • #422-1 Fareeyaa (@mybearpp) (จากตอนที่ 22)
      7 มีนาคม 2562 / 19:57

      น่าร้ากกก : ) ไว้สอบเสร็จค่อยมาอ่านก็ได้ค่า ขอให้สอบได้นะคะ v._.v
      #422-1
  2. #192 kanun si (@kanunsuphita) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 14:29
    แง่ๆๆ น่ารักกกก
    #192
    0
  3. #183 nnnnnn7777 (@nnnnnn7777) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 12:41
    ใจสั่นกับน้องอ่ะ
    #183
    0
  4. #28 pcyckk (@-cheezeeck-) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 23:07
    งุ้ยยยยยยนังหนุนนนนน ใจอิพี่ไม่ดีเลย
    #28
    0
  5. #23 toontoon448 (@toontoon448) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 00:36
    รอออออออ.
    #23
    0
  6. #22 comtoontrans (@comtoontrans) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 23:09
    สายเปย์น้องเปย์พี่ด้วย. แอบหวั่นไหวแร้วอะดิกิ๊ๆๆๆ รุกต่อไปน้องหนุนพี่เชียร์หนู
    #22
    0
  7. #21 comtoontrans (@comtoontrans) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 22:39
    งุ๋ยยๆๆๆๆเด็กเรื่องนี้ช่างถูกใจ ดุดันได้อีกชอบนาจา ขนุนนนจ๋าาา
    #21
    0
  8. #20 pcyckk (@-cheezeeck-) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 22:36
    ตบ จูบ ป้ะเนี่ยขนุนนน รอนะคะะะ>_<
    #20
    0